แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 2 : เเค้นฝังหุ่น 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    9 พ.ค. 63

“แต่ไอ้คนที่ชอบมายุ่งเรื่องของคนอื่น ไหนเธอลองช่วยฉันคิดหน่อยซิ ว่าจะให้จัดการกับยัยนั่นยังไงดี” เขาแกล้งทำเป็นเลิกคิ้วยียวนถาม หักข้อไม้ข้อมือไม่เลิกพลางเขยิบเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้นไปอีก

พนันได้เลยว่าไอ้พี่ภัทรบ้า ไม่ได้พิศวาสอยากจะปล้ำเธออย่างยัยหน้าปลากัดเมื่อกี้นี้แน่นอน แววตาบวกกับท่าทางของคนตรงหน้าเธอตอนนี้ ดูเหมือนอยากจะฆ่าเธอให้ตายคามือซะมากกว่า

แต่อย่าคิดนะว่าคนอย่างลลนาจะยอมง่ายๆ

ทำร้ายผู้หญิงมันไม่ใช่วิถีทางของลูกผู้ชายตัวจริงกระทิงแดงนะเฟ้ย รู้ไว้ซะ

ผลัวะ!!!!!

“โอ๊ย”

หมัดเล็กๆ ถูกประเคนใส่ใบหน้าคมเข้าอย่างจัง พอเห็นไอ้หน้าหล่อใสเกินผู้หญิงตรงหน้าหันขวับกลับไปทำมุมสี่สิบห้าองศาด้วยแรงหมัดของเธอ บอกตามตรงว่าตอนแรกมันก็แอบสะใจไม่น้อย ก่อนจะเริ่มสำนึกผิดขึ้นมานิดหน่อย

แต่มันก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ แววตาเคืองจัดอย่างเอาเรื่องของอีกฝ่ายที่ส่งมา ทำให้เธอต้องทำเป็นเก๊กท่ายืนกอดอกกระดิกนิ้วด้วยท่าทางอย่างคนไม่รู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรซะอย่างนั้น

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ ยัยเตี้ยเธอมาต่อยฉันทำไมเนี่ย! ”มือหนาปัดไปยังมุมปากของตัวเอง อดฉุนจัดขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

สาบานได้ว่าถ้ายัยนี่เป็นผู้ชาย เขาคงอัดกลับไปแบบไม่ยั้งแน่

“จะได้เตือนสติคุณ ว่าทีหลังอย่าริอ่านจะรังแกผู้หญิง”

เธอยังคงทำใจกล้าชะเง้อหน้าเข้ามาใกล้ๆ พยายามสะกดคำว่า‘รังแกผู้หญิง’ ใส่หน้าคนตรงหน้าอย่างช้าๆ และชัดๆ เจ้าของร่างสูงขมวดคิ้วมุ่น มือหนาแต่เรียวที่ขาวจัดยังคลำอยู่แถวๆ มุมปากตัวเองป้อยๆ พอเห็นมุมปากที่ชักบวมขึ้นมานิดหน่อย แต้มด้วยรอยช้ำอีกนิดๆ มันก็อดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้อีกที จะว่าไปเธอเองก็ทำเกินไปเหมือนกัน

แต่ก็นั่นล่ะ เธอพยายามบอกกับตัวเองว่าทำถูกแล้ว คำว่า‘รังแกผู้หญิง’ ที่ย้ำนักย้ำหนา มันไม่ใช่แค่การใช้ความรุนแรงทำร้ายร่างกาย แต่หมายถึงการที่เขาจะทำอะไรต่อมิอะไรกับยัยปลากัดหน้างอคนนั้นด้วย ถึงยัยนั่นจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจก็ตาม แต่มันต้องไม่ใช่ตรงนี้ ใครล่ะจะเสียหายถ้าไม่ใช่ผู้หญิง สิทธิสตรีคือสิ่งที่ต้องพิทักษ์!!!

“ฉันไปทำอะไรเธอฮะ ยัยแสบ” เขาตะคอกใส่หน้า มือหนายังคงลูบๆ คลำๆ อยู่แถวมุมปากตัวเองไม่เลิก จะว่าไปหมัดเล็กๆ ของยัยนี่ก็หนักใช่ย่อยเหมือนกัน แม้มันจะไม่ถึงกับเลือดตกยางออกก็ตามเถอะ

“กะ..ก็” เห็นท่าทางโมโหจริงจังขนาดนั้น คนตัวเล็กก็เริ่มหายใจติดขัดพยายามหาข้อแก้ตัว

อืม ความจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอนะ แล้วเธอมายุ่งทำไมหว่า

แต่…มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา ก็ตอนนั้นมันโมโหมาก ตั้งแต่ได้รู้จักภัทรพลในฐานะพี่ชายชองคุณหมอภีมภัทรซึ่งตอนนี้กำลังจะเป็นเจ้าบ่าวของเพื่อนรักอย่างยัยนริศรามา พ่อคุณก็เล่นมีข่าวขึ้นหน้าซุบซิบในวงสังคมบ่อยๆ ว่าใช้ผู้หญิงเปลืองยิ่งกว่าชุดชั้นใน

แล้วนี่วันนี้ยังได้มาเห็นความจริงชัดๆ กับตาอีก บอกตรงๆ ว่าทำใจไม่ได้จริงๆ

“ก็…ก็อะไร” คนตรงหน้ายังคงกัดฟันกรอดเค้นเสียงถามไม่เลิก เห็นอีกคนเริ่มหายใจติดๆ ขัดๆ ก็ยิ่งต้องต้อนให้จนมุม เวลาเห็นคนอย่างเธอเสียหน้า มันรู้สึกดีขึ้นมาแบบบอกไม่ถูก

ด้านลลนาดวงหน้าใสแอบเหลือบขึ้นไปมองใบหน้าคมที่ขาวจัดอย่างประเมินสถานการณ์ ก่อนจะรีบหลบตาเมื่อเห็นว่าเขาจ้องมองอยู่ก่อนแล้ว

แต่มันแปลกที่อาการโมโหอย่างกับจะกินหัวเธอได้เมื่อสักครู่นี้ ถ้าไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไป เธอแอบเห็นมันเจือไปด้วยแววอมยิ้มบวกขำนิดๆ ซะด้วยซ้ำ…ทำไมนะ

“ก็คุณจะต่อยฉัน” คนหน้าตาเหลอหลาไม่เลิกพูดรัวๆ ออกไปตามที่ใจคิด

“ผู้ชายต่อยผู้หญิงมันไม่เป็นสุภาพบุรุษ” เธอยังคงยืนยันเจตนารมณ์เดิม แต่คราวนี้เสียงอ่อยลงไปอย่างเห็นได้ชัด ได้ยินเสียงอีกฝ่ายทำเสียงหึๆ ในลำคอแล้วตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

“แล้วผู้หญิงที่กำหมัดต่อยผู้ชายปาวๆ อย่างเธอมันเป็นสุภาพสตรีนักหรือไงล่ะ” คิ้วหนาข้างหนึ่งเลิกขึ้นเป็นเชิงถามด้วยท่าทางกวนประสาทสิ้นดี

ชิ ผู้ชายอะไร ขี้ประชดประชัน เปลี่ยนอารมณ์เร็วเป็นบ้า

“กะ..ก็” แต่พอเอาเข้าจริงก็พูดไม่ออก เอ่อ...มันก็ไม่ใช่วิถีทางของสตรีไทยจริงๆ นั่นแหละ

“จะเอะอะแทนคนอื่นไปทำไม ฉันไปปล้ำเธอหรือไง” เขาถอนหายใจ เค้นเสียงถามต่อไปไม่เลิก

ถ้าผู้หญิงไม่เสนอมา คนอย่างเขาก็มีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่สนองกลับไปหรอกนะ ยัยบ๊อง

“กะ…ก็ไม่” ร่างบางกระซิบเพียงแผ่วเบา บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงหน้าแดงจัดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ขมวดคิ้วน้อยๆ ให้กับตัวเอง สับสนทั้งกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของทั้งตัวเองและใครอีกคน ก่อนจะก้าวถอยหลังลงไปแทบไม่ทัน เมื่อขายาวๆ ของคนตรงหน้าเริ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้โดยอัตโนมัติ

“แล้วฉันบอกจะต่อยเธอหรือเปล่า” ภัทรพลแกล้งถามเธอเสียงเข้มพลางสาวเท้าใกล้เข้าไปอีก ดวงตาเรียวคมหรี่ลงอย่างพอใจเมื่อเห็นคนตรงหน้าส่ายหัวยุ่ง ต่างกับดวงตากลมเริ่มมองซ้ายมองขวาสลับกันไปมา คงกำลังหาทางหนีทีไล่เต็มที่

“ฉันก็แค่…” คนตัวโตยังแกล้งต้อนคนตัวเล็กให้ถอยลงไปเรื่อยๆ อีก ก่อนหยุดลงเมื่อเจ้าของร่างบางถอยไปจนชิดกำแพง แขนยาวยกขึ้นมาวางเท้าไว้บนกำแพงตรงหน้าอย่างกับกั้นไม่ให้เธอไปไหน เห็นยัยแสบตกใจ เขาก็ยิ่งอารมณ์ดี ยิ่งได้เห็นคอเล็กๆ สั้นๆ ของเธอย่นลงหงอลงไปอย่างไม่รู้ตัวด้วยแล้ว ขอบอกอีกครั้งว่ามันสะใจเป็นบ้า

ต่างกับลลนาที่รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ตามแบบฉบับผู้ชายที่เจือด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์นิดๆ ลอยเข้ามากระทบจมูก ทำให้เธอไปต่อแทบไม่เป็น

นี่เธอแพ้กลิ่นผู้ชายเหรอเนี่ย เจ็บใจตัวเองเป็นบ้า!!

ฮึ ต่อยหน้ามันยังน้อยไป รู้อย่างงี้ต้องทำให้เจ็บปวดแสนสาหัส เจี๋ยนทิ้งให้เป็นหมันไปเลยยิ่งดี จะได้ไม่มีอะไรเอาไว้ใช้สืบพันธุ์!!!

ปากบางหยุกหยิกสาปส่งคนตรงหน้าอยู่กับตัวเอง กลิ่นกายอ่อนๆ ที่ลอยมากระทบประสาทสัมผัสอีกครั้ง ทำให้ร่างบางได้แต่ยืนแข็งทื่อไม่ต่างจากถูกผีอำ เสียวสันหลังวาบขึ้นไปอีก เมื่อเสียงห้าวกล่าวออกมาเรียบๆ แถมมองมาด้วยตาวิบวับแบบแปลกๆ

“อยู่นิ่งๆ ”

โกรธเฟ้ย ขอย้ำอีกครั้งว่าโกรธ สาบานเลยว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง จะไม่วูบสำนึกผิด และอีตาพี่ภัทรบ้าจะไม่มีโอก

 

าสได้หน้าระรื่นลุกขึ้นมาสืบพันธุ์แพร่เชื้อกระจายลูกหลานได้อีกต่อไปแน่!!

ป๊อก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น