แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 18 : ยัยตัวแสบ VS เรื่องวุ่นวาย 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    16 พ.ค. 63

“ท่านรองคะ มีเช็คจากฝ่ายบัญชีต้องอนุมัติด่วนค่ะ ตอนสิบเอ็ดโมงมีนัดประชุมกับหัวหน้าฝ่ายบุคคล ส่วนสองแฟ้มนี้รออนุมัติเรื่องการร่วมทุนกับบริษัทบีเคเอชทัวร์ ส่วนที่เหลือก็…เอ่อ” เลขานุการท่าทางคล่องแคล่วที่ก้าวฉับๆ ตามมาเป็นอันต้องหยุดคำพูดเอาไว้เท่านั้น เมื่อสายตาของ‘ท่านรอง’ ปรายตากลับมามอง เป็นสัญญาณที่พอรับรู้ได้ว่า รังสีอำมหิตกำลังเริ่มแผ่ขยาย

“ด่วนด้วยใช่ไหมครับ” เขาย้ำคำ ก่อนลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยักเพยิดหน้าไปยังเอกสารกองใหญ่สองกองที่วางอยู่บนโต๊ะ เห็นคุณเลขาฯ ทำท่าทางอึกอัก แต่ก็พยักหน้ารับกลับมา

“โอเค ผมจะเคลียร์งานทุกอย่างให้เสร็จก่อนเที่ยง ช่วยเลื่อนนัดฝ่ายบุคคลให้เป็นตอนบ่าย แล้วระหว่างนี้ผมไม่รับแขก เข้าใจนะครับ” ว่าพลางเดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีเอกสารกองโตวางระเกะระกะอยู่ตรงหน้า

พอเห็นคุณเลขาฯ กำลังเดินออกไป คนที่ถูกบังคับมาก็ทำท่าว่าจะเดินตามไปบ้าง ถ้าไม่ติดเสียงเรียบเอ่ยขึ้นมาขัดจังหวะก้าวสั้นๆ ไว้เสียก่อน

“หากาแฟให้เฮียแก้วสิ ยัยแก้มยุ้ย” คนที่กำลังจับปากกาจรดลายเซ็นบนแฟ้มเอกสารตรงหน้า กล่าวออกมาอย่างง่ายๆ

เห็นเธอเป็นร้านสะดวกซื้อหรือไงฮะ? อยากกินอยากได้อะไรก็สั่งเอาๆ นี่ยังไม่นับที่หอบหิ้วกันมาอย่างไร้เหตุผลนี่อีกต่างหาก

“เลขาคุณไม่มีหรือไง” คนโดนใช้แกล้งรวนกลับไปแบบพาลๆ เธอเป็นเภสัชกรนะ ไม่ใช่คนรับใช้ส่วนตัว

“กาแฟสอง น้ำตาลหนึ่ง ครีมหนึ่ง เธออยากตกงานหรือเปล่า? ” คนพูดเงยหน้าขึ้นมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถามด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับให้โอกาสเธอตัดสินใจเหมือนผู้ใหญ่ใจดี

ใจดีกับผีอะไรล่ะ ชิ

ร่างบางได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเอง แต่ก็ยอมหันหลังกลับไปอย่างเสียไม่ได้ ด้วยรู้ชะตากรรมของตัวเองเมื่อเห็นสายตาวิบวับที่มองกลับมา ในแววตาคู่นั้นมันสื่อความหมายตรงไปตรงมาชนิดไม่ต้องเสียเวลา แปลได้ว่าถ้าเธอยังขืนยืนอยู่ตรงนี้นานอีกนิด เหตุการณ์ต่อไปข้างหน้าจะเป็นยังไง

อึ้ย ไอ้พี่ภัทรบ้า ไอ้ผู้ชายตัณหากลับ

เห็นแก่ความใจดีที่อยู่เป็นเพื่อนกันเมื่อวานหรอกนะ ไม่ใช่กลัวตกงงตกงานอะไรหรอก พี่ภีมมีเหตุผลกว่านี้เยอะ ลองเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเข้าขั้นปางเป็นปางตาย ก็ไม่มีวันเนรเทศเธอออกไปหรอก มั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์

บ่นกับตัวเองไปพลางก็ก้าวขาสั้นๆ เดินห่างออกไปเรื่อยๆ แต่ก่อนที่มือบางจะเอื้อมเปิดประตูออกไปได้สำเร็จ ฝ่ามือใหญ่ของใครอีกคนก็ดันมันกลับเข้าไปเสียก่อน

ฟอด

จมูกโด่งที่ยื่นมากระทบกับแก้มบางอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้คนตัวเล็กใจเต้นตาโตหน้าแดงอย่างตั้งตัวไม่ติด เสียงอึกอักที่ติดๆ ขัดๆ อยู่ในลำคออย่างคนที่ยังตั้งสติไม่ได้ ถูกเสียงห้าวของผู้ทำการอุกอาจขัดขึ้นเสียก่อน

“สำหรับความขี้ลืมของเธอ”

ฟอดแก้มบางอีกข้างถูกประทับด้วยจมูกโด่งรั้นของคนๆ เดิม

“ต่อไปแทนตัวเองด้วยชื่อเวลาพูดกับเฮีย”

“ฉันอย่างนู้น ฉันอย่างนี้ ไม่เห็นน่ารักเลย” เขาหยุดไปนิดหนึ่งก่อนพูดขึ้นอีกครั้งอย่างอดขัดใจไม่ได้

“….” ต่างกับเธอที่กำลังช็อคเหมือนโดนสตาฟไว้ แต่ไม่ถึงครึ่งนาที คนที่ยืนแข็งทื่อเป็นมัมมี่พันปีก็ต้องตกใจหลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง เพราะความรู้สึกที่แตกต่างจากเดิมลิบลับ

ป๊อก

เฮ้ย ไอ้เฮียบ้า มาดีดหน้าผากเขาทำไม (ฟะ)

“อย่าดื้อกับเฮียอีก เข้าใจปะ” ลลนาได้ยินเสียงเขาหัวเราะหึๆ ในลำคอ ไม่พอยังยื่นมือมาบีบแก้มเธอเล่น ดึงไปดึงมาจนยืดเป็นมาชเมลโล่อีกครั้ง ก่อนเดินกลับไปประจำที่เดิมอย่างสบายอารมณ์

อึ้ย คนอะไร ไร้เหตุผล เปลี่ยนอารมณ์เร็วเป็นบ้า ชอบใช้แต่กำลัง

ร่างบางรีบสาวเท้าก้าวพ้นประตูอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่วายได้ยินเสียงนรกนั่นไล่ตามหลังสั่งมาอีกรอบ

“ไม่เกินสิบนาทีนะยัยแก้มยุ้ย ไม่งั้นเป็นเรื่อง

ไอ้เฮียโรคจิต!!! ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคำว่าเป็นเรื่องที่ไอ้เฮียอุปโลกน์ตรงหน้าขู่กัน มันคือเรื่องแบบไหน

ได้ ได้เลย อยากเป็นเรื่องนักใช่ไหม เดี๋ยวยัยยุ้ยจะจัดให้!!

Talk แก้มยุ้ยจ๋าาาา จะแกล้งไรเฮียอีกกกก ไรท์บอกเลยว่า จัดค่ะ!!!! 555555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น