แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 10 : ปากร้าย (ใจอ่อน) 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 377
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

“นี่เธอ เดี๋ยวก่อน” ขณะเดินมาเรื่อยๆ และกำลังคิดอะไรเพลินๆ เสียงห้าวติดหงุดหงิดเล็กน้อยของใครบางคนที่ตะโกนมาจากด้านหลัง ทำให้ลลนาต้องหลุดออกจากภวังค์หันกลับไปมอง

“หยุดก่อนยัยแก้มยุ้ย” เสียงเรียกอีกครั้งดังๆ นั้น ทำให้คนที่หันหลังกลับมาแล้วต้องเงยหน้าไปมองผู้ชายตรงหน้าชัดๆ อีกที

เธอว่าเธอหยุดแล้วนะ แต่ทำไมเขายังเอื้อมมือมาจับข้อมือเธอไว้อย่างกับกลัวจะหนีไปไหนซะอย่างนั้น ปฏิกิริยาแปลกๆ ที่เขาทำ อดไม่ได้ที่จะทำให้คนตัวเล็กต้องส่งสายตาเป็นคำถามกลับไปให้

“เธอ…” แต่คำตอบที่ได้รับคืออาการขมวดคิ้วมุ่นกับคำพูดติดๆ ขัดๆ ของคนตรงหน้า ทำเอาหญิงสาวยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ก้มลงไปมองข้อมือบางก็เห็นเขายังเกาะกุมมันอยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อย

“เธอยังโอเคอยู่หรือเปล่า” คราวนี้จากเสียงหงุดหงิดใจร้อนเอาแต่ใจเปลี่ยนมาเป็นอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด สายตาที่ทอดมองไปตรงหน้าแม้จะดูขัดเขินไปบ้าง แต่มันก็แสดงความห่วงใยอย่างจริงใจออกมาจนเธอรับรู้ได้เช่นกัน มือหนาที่กุมข้อมือบางเอาไว้ เผลอบีบมันแน่นขึ้นไปอีกโดยไม่รู้ตัว

ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าฉกฉวยเอาข้อมือเล็กๆ นี้มาเกาะกุมเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไร

คนตัวเล็กหยุดคิดเล็กน้อย ยิ้มให้กับความห่วงใยไร้ซึ่งอารมณ์กวนโมโหที่หาดูไม่ได้ง่ายๆ ของชายหนุ่มนิดหน่อย ก่อนพูดออกไป

“จะเอาคำตอบแบบไหนดีล่ะ” เธอตอบออกไปตามที่ใจคิด เห็นคนฟังตีหน้าสงสัยกลับมาเป็นคำถาม มือหนาคลายลงโดยไม่รู้ตัว เป็นจังหวะพอดีที่เธอจะพลิกข้อมือออก

“คำตอบที่ทำให้คุณสบายใจ หรือตอบตามที่ฉันรู้สึก” ถ้าใครรู้จักลลนา คงจะรู้ว่าเธอเป็นคนตรงแบบนี้เสมอ ไม่โกหกความรู้สึกของตัวเอง รวมทั้งคนอื่นๆ เธอโกหกใครไม่เป็น

“คำตอบอะไรก็ได้ที่ทำให้เธอสบายใจ” เสียงที่ตอบกลับมาอย่างอ่อนโยนกว่าที่เคยเป็น มันทำให้เธอรู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก แค่ประโยคสั้นๆ จากคนไม่คุ้นเคย แต่แปลกที่มันทำให้น้ำตาพาลจะไหลออกมาซะให้ได้ เวลาที่คนเราอ่อนแอ ย่อมหวั่นไหวและต้องการใครสักคนอยู่ใกล้ อย่างที่หลายๆ คนชอบบอก มันก็คงจะจริง

แต่มันคงไม่จำเป็นหรอกเธอเลือกจะหยุดความคิดไว้เพียงเท่านั้น ฝืนยิ้มให้คนตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนส่ายหน้าน้อยๆ อย่างที่คนมองก็อดสงสัยไม่ได้ว่า มันแปลว่า‘ไม่เป็นไร’ หรือ‘ไม่ต้องการ’ มองตามร่างบางที่เดินห่างออกไป นานพอที่อีกฝ่ายก้าวเดินไปหยุดลงตรงหน้าลิฟท์ ภัทรพลเผลอสบถคำบางคำออกจากปาก ก่อนก้าวเท้าวิ่งตามเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

เขารู้สึกเกลียดตัวเองในเวลานี้

เกลียดที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ว่าทำไม ช่วงขาพาลจะก้าวตามคนตัวเล็กไป เพียงแค่เห็นใบหน้าบวกแววตาที่หม่นลงของอีกคนเพียงเท่านั้น

Talk ตัลล๊ากกกกกกกกกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น