แสนร้ายพยศรัก (รีอัพ new)

ตอนที่ 1 : แค้นฝังหุ่น 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    9 พ.ค. 63

กรี๊ด 

กรี๊ด กรี๊ด 

กรี๊ด ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย 

เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากมุมหนึ่งที่เรียกได้ว่าลับหูลับตาของโรงแรมชื่อดัง

ลับหูลับตาเหรอ….บัดนี้มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว !!

ร่างสูงของชายหนุ่มนามว่าภัทรพลผละออกจากสาวร่างบางแต่ทรวดทรงสุดแสนจะสะเทือนใจตรงหน้าอย่างเสียไม่ได้ ดวงตาเรียวคมที่อ้อยอิ่งอยู่แถวๆ เอิ่ม นั่นแหละ อย่าให้พูดดีกว่า เปลี่ยนมาเป็นแววตาที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่พอใจจัดๆ คิ้วหนาที่พาดผ่านบนใบหน้าคมแฝงด้วยเชื้อสายจีนตามสมัยนิยมขมวดมุ่นขึ้นไปอีก เมื่อหันมองมาแล้วเห็นว่าต้นเสียงโทรโข่งนั้นคือใคร 

พอเห็นคนตัวโตตรงหน้าทำหน้าอารมณ์ขึ้นพันองศา ฮึมฮัมในลำคอคล้ายกับว่าจะฆ่าเธอให้ได้ แต่มีเหรอลลนาจะสน ปากเล็กจิ้มลิ้มนั้นเบะขึ้นนิดหน่อย แกล้งทำเป็นเลิกคิ้ว ทำหน้าตาเหลอหลาอย่างกับเด็กกำลังถูกรังแก 

เห็นแล้วมันน่าจับบีบคอให้ตายคามือชะมัด!!!

แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ทั้งพนักงานเอย รปภ. เอย ก็เดินตบเท้าเข้ามากันให้วุ่นวายไปหมด     

 นี่มันวันบ้าอะไรของมันวะเนี่ย

“มีเรื่องอะไรกัน…เหรอครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยที่เดินหน้าตาขึงขังถามเสียงแข็งไม่แพ้กันราวกับจะเอาเรื่องเต็มที่ แต่สองคำหลังเป็นอันต้องเอ่ยเสียงอ่อน เมื่อเห็นว่าคู่กรณีของผู้หญิงร่างเล็กเสียงทรงพลังแปดหลอดนั้นคือใคร ร่างสูงในชุดสูทชั้นดีที่ยืนเต็มความสูง เงยหน้าขึ้นมองฟ้ามองเพดานอย่างคนกำลังระงับอารมณ์เต็มที่ มือข้างหนึ่งที่ก่อนหน้านี้กำไว้แน่นอย่างคนกำลังยับยั้งชั่งใจ ค่อยๆ เปลี่ยนมาเท้าไว้แถวๆ เข็มขัด กัดฟันเอ่ยกับลูกน้องเสียงเรียบ

“ไม่มีอะไร เรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย ไปทำงานต่อเถอะ” หลังคำพูดประกาศิตนั้น เธอก็เห็นเหล่าพนักงานทั้งหลายทั้งยืนตัวตรงบ้าง โค้งคำนับรับคำบ้าง แล้วก็เดินจากไปแต่โดยดี

 โห อะไรมันจะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น พ่อคู้ณ คนตัวเล็กเบ้หน้าแอบนินทาอยู่ในใจ เห็นอีกคนหรี่ตากลับมามองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อซะให้ได้  แต่มีเหรอเธอจะสน ยังคงยืนกอดอกสบายใจลอยหน้าลอยตาอยู่อย่างนั้น 

เห็นแล้วมันน่า….

“แซนดี้ คุณกลับไปก่อนนะ เผอิญวันนี้ผม…” ภัทรพลพยายามสงบสติอารมณ์ หันไปพูดกับหญิงสาวร่างสูงเพรียวลมคนเก่า หยุดประโยคไว้ชั่วครู่ ปรายตามายังคนต้นเรื่องที่ยังยืนแกล้งทำหน้ากวนอารมณ์ปากยื่นปากยาวอีกครั้ง

“มีเรื่องต้องจัดการ” เขากัดฟันกรอด พูดแต่ละคำออกมาเน้นๆ และชัดๆ 

เสียงเข้มทรงพลังนั้นก็ส่งผลให้เจ้าของร่างเล็กแอบสะดุ้งไปโดยไม่รู้ตัว แต่พอได้สติกลับมาก็พยายามยืนตัวตรงหน้าเชิดอย่างเต็มที่ งึมงำบางอย่างอยู่ในใจ ก่อนส่งข้อความประกาศสงครามผ่านทางสายตาไปยังคนตรงหน้าได้เห็นชัดๆ 

ไม่ต่างจากอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะรับรู้มันได้เป็นอย่างดี ตอบรับด้วยการถลึงตากลับมาอย่างกับอยากกระโดดงับหัวซะให้ได้ แต่แป๊บเดียวเท่านั้น แค่แป๊บเดียวจริงๆ นะ ไอ้แววตาที่ถ้าฆ่าเธอได้ก็คงฆ่าไปแล้ว ก็กลับไปยิ้มนัยน์ตาหวานเชื่อมให้กับใครอีกคน

เฮอะ ไอ้คนสองมาตรฐาน

 จ้ะ พ่อคนเลือกได้ คนอะไร หน้าตาเหมือนพี่ภีมซะเปล่า จะถอดแบบนิสัยกันมาบ้างก็ไม่มี ต่างกันอย่างกับฟ้ากับเหว ถ้าพี่ภีมเป็นประตูสวรรค์ ไอ้พี่ภัทรขี้เก๊กนี่ก็คงไม่พ้นประตูนรกชัดๆ

ร่างบางเบ้หน้าทำปากขมุบขมิบ แอบนินทาอยู่ในใจ

“นี่เธอ” เสียงห้วนจัดที่ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดสาปส่งคนตรงหน้า ลลนาทำเป็นแกล้งปรายตาเหลือบไปมองนิดหน่อย มือบางทั้งสองข้างยังคงไขว้หลังไว้อย่างสบายอารมณ์ มองดูท้องฟ้ายามค่ำคืน

อืม จะว่าไป มันก็สวยดีเหมือนกันนะเนี่ย โอ๊ะนั่น มีบ่อปลาคาร์ฟด้วย

“โอ๊ย อะไรกันเนี่ย” คนตัวเล็กร้องเสียงหลง เมื่อรู้สึกเหมือนมีคีมเหล็กมาหนีบหมับเข้าให้ตรงต้นแขนแน่นๆ ขอย้ำอีกครั้งว่าแน่นๆ

“เธอทำบ้าอะไรของเธอ ยัยเตี้ย!!! ” แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่สนใจ กัดฟันกรอดๆ พ่นคำพูดใส่หน้าไม่ยอมหยุด

                “โอ๊ะ ทำอะไรคะ? ฉันทำอะไร ดูเหมือนก็จะมีแต่คุณนั่นแหละ มาดูด มากัด ทำอะไรในที่สาธารณชนแบบนี้ ระวังนะคะจะได้ลงหน้าหนึ่งโดยไม่รู้ตัว” คนตัวเล็กแกล้งทำท่าทางเหมือนตกอกตกใจ แต่เสียงใสก็ยังคงต่อปากต่อคำไม่ขาดปาก ยิ่งไอ้คำว่า ‘ทั้งกัด ทั้งดูด’ ที่เจ้าตัวจงใจพูดผิดออกมานั้น มันเรียกให้คนที่ถูกอ้างถึงต้องถลึงตาออกมาจนแทบหลุดจากเบ้า โกรธจนหน้าดำหน้าแดง แต่บอกอีกครั้งว่าลลนาไม่สน พยายามเขย่งเท้าให้ความสูงเทียบเท่า นี่ขนาดส้นสูงแล้วนะ สูงตั้งหลายนิ้ว แต่ทำยังไงก็สูงไม่เสมอหัวเขาสักที ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่แถวไหล่ใต้ๆ คางของเขาได้แค่นั้นล่ะ

เฮ้อ คนสูงไม่ถึง 160 เซนติเมตรเซ็ง

“ระวังนะคะ ถ้าชื่อท่านรองภัทรพล ซีอีโอหนุ่มของโรงแรมชื่อดังภายใต้เครืออัศวกิจวนิชย์ ลงข่าวหน้าหนึ่งในวงสังคมว่ากัดปากกันดูดดื่มกับสาวสวย…มั้ง” เธอปรายตามองอย่างยั่วโมโหนิดหน่อยก่อนจะพูดต่อ “ที่ในโรงแรมของตัวเอง พนักงานเห็นเป็นร้อย ไม่เกรงใจแม้กระทั่งวันนี้เป็นงานแต่งงานของน้องชาย ระวังจะอับอายไปถึงต้นตระกูล เกิดพรุ่งนี้หน้าตัวเองจูบกับผู้หญิงเด่นกว่าภาพตัดเค้กของบ่าวสาวในงานขึ้นมาแล้วมันจะซวย” คนหน้าหมวยยังคงลอยหน้าลอยตาพูดไปไม่หยุด ยิ่งไอ้คำว่า ‘ซวย’ ข้างหลังนี่ ต้องยิ่งย้ำให้ชัดๆ 

อดสะใจเบาๆ ไม่ได้ เมื่อเห็นภัทรพลตีหน้ายุ่งอย่างโกรธจัดประกาศชัดว่าถ้างับหัวเธอได้คงกระโดดงับไปแล้ว ปากแดงระเรื่อได้รูปที่มองไปมองมาเริ่มชักจะสวยกว่าผู้หญิงเม้มแน่นเป็นส้นตรงอย่างคนกำลังระงับอารมณ์อยู่เต็มที่ มันน่าหมั่นไส้ที่ปากสวยได้รูปอย่างนี้ควรแปะอยู่บนใบหน้าของผู้หญิงคนใดสักคน ไม่ใช่ใบหน้าขาวๆ ของผู้ชายตัวโตๆ อย่างนี้ ผิวขาวจัดๆ อย่างคนไม่เคยโดนแดดโดนลมของคนตรงหน้า ยิ่งทำให้ลลนายิ่งหมั่นไส้เพิ่มขึ้นไปอีก ขนาดเธอหมวยแล้วนะ ยังขาวยังใสสู้คนตรงหน้าไม่ได้ คิดแล้วมันน่าโมโห ชิ จะเป็นกระเทยหรือเปล่าก็ไม่รู้ 

เอ…แต่คงไม่ใช่หรอก ชายไม่แท้ที่ไหนเขาจะจูบกับสาวสุดเอ็กซ์ได้บ้าคลั่งขนาดนั้น ไม่อายบ้างหรือไงนะ ลลนาแอบคิดอยู่ในใจ ตอนแรกก็คิกคักๆ สนุกดีอยู่หรอก แต่พอคิดมาถึงตอนหลังก็อดขมวดคิ้วขัดใจน้อยๆ ไม่ได้ ยิ่งเจอเสียงเยือกเย็นนั้นแทรกขึ้นมาอีก

                อึ้ย ขนลุก

“ฉันว่าฉันคงไม่ซวย เพราะยังไงซะก็มีแบ็คดี” เขาเท้าเอวหรี่ตามองมาตาเขียวปั้ด ยิ่งประโยคต่อมานี่สิ ทั้งคำพูด ทั้งแววตาเล่นเอาเธอชาวาบไปหมด

นี่เธอกล้าเกินไปหรือเปล่านะ ผู้ชายตัวใหญ่ๆ ทั้งคนเลยนะนั่น  แล้วดูสิ ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ รัศมีอำมหิตก็เริ่มแผ่ขยาย

“แต่ฉันว่าคนที่ ‘ซวย’ น่าจะเป็นเธอมากกว่า ยัยเตี้ย!! ” พูดไม่พอ คนตัวโตตรงหน้ายังแสดงออกด้วยท่าทาง ยกมือหนาทั้งสองข้างมาหักข้อนิ้วกรอบแกรบอย่างเตรียมพร้อมซะเต็มที่

“คุณจะทำอะไรบ้าๆ ของคุณน่ะ” เห็นแบบนี้บอกตรงๆ ว่าอดระแวงไม่ได้

“เฮ้ย ไม่บ้า” คนเตรียมพร้อมส่ายหน้าหัวเราะร่วน หักไม้หักมือไม่เลิก ทั้งยังก้าวเข้ามาเรื่อยๆ อีก 

โรคจิตชัดๆ

ด้านภัทรพลที่เมื่อครู่นี้อาจอยู่ในอารมณ์ฟิวส์ขาดจัดก็จริง แต่ตอนนี้กลับอารมณ์ดีขึ้นมาซะอย่างนั้น เมื่อได้แกล้งคนปากดีที่หน้าตาเหลอหลาจัดเหมือนคนไปไม่ถูก

                “ไอ้..ไอ้บ้า ไอ้ผู้ชายตัณหาจัด ไอ้เสียชาติเกิดเป็นลูกผู้ชาย เป็นผู้ชายภาษาอะไร รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิง เพศแม่ของคุณเลยนะ รู้หรือเปล่า” เธอหลับหูหลับตาพ่นไฟออกไปไม่ยั้ง เท่านั้นยังไม่พอ ยังทำใจกล้าขยับพาขาสั้นๆ ขยับเข้ามาเชิดหน้าใส่ แต่ก็ถูกอีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน

                “ฉันจะเป็นผู้ชายภาษาอะไร ความจริงมันก็เรื่องของฉัน” เขาลงเสียงหนักๆ พลางก้าวเข้ามาหาเธอบ้าง แอบสะใจเล็กน้อยที่เห็นยัยเตี้ยตรงหน้าเสียศูนย์จนต้องก้าวไปข้างหลังโดยอัตโนมัติ เขายิ่งก้าวเข้ามา เธอก็ยิ่งหลบ เห็นแล้วมันรู้สึกดีเป็นบ้า ริมฝีปากแดงอมชมพูไม่แพ้ผู้หญิงกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ก่อนพูดต่อ

                “แต่ไอ้คนที่ชอบมายุ่งเรื่องของคนอื่น ไหนเธอลองช่วยฉันคิดหน่อยซิ ว่าจะให้จัดการกับยัยนั่นยังไงดี” 

 

Talk ดีฮ้าฟฟฟ รีอัพนะฮัพ ฝากเฮียภัทรด้วยก๊ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น