เสี่ยงรักคุณหมอ

ตอนที่ 19 : เด็กดื้อ (ปลอบใจ 60%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    14 มี.ค. 63

 บนรถตลอดเส้นทางขากลับ เธอนั่งเงียบมาตลอดทางทั้งที่ใจลุ้นอยู่แทบทุกนาทีว่าเขาจะโพล่งถามขึ้นมาหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำถามอะไรหลุดออกมาจากปากเขาสักคำ

         

          หญิงสาวลอบถอนหายใจโล่งอก เมื่อรถเอสยูวีคันใหญ่เคลื่อนตัวมาจอดหน้าบ้าน เธอขอบคุณเขา แล้วเดินลงมาเปิดประตูรั้วบ้าน แต่สิ่งที่คิดไม่ถึงคือเมื่อหันหลังกลับไปมองก็เห็นเขาลงจากรถแล้วเดินตามเข้ามา

         

          “หมอสองมีอะไรหรือเปล่าคะ” เฟญารินเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม ตาก็มองเขาใสแป๋ว

         

          “เดี๋ยวจะดูแผลให้” เขาสั่ง ความจริงได้ยินแบบนี้เธอควรดีใจที่เขาเป็นห่วง แต่ถ้าหูไม่หาเรื่องจนเกินไป น้ำเสียงของเขาฟังดูห้วนแบบแปลกๆ เหมือนเขากำลังอารมณ์เสียกับอะไรสักอย่าง หรือจะเป็นเรื่องโทรศัพท์ของเธอหรือเขาจะสงสัย แต่ถ้ามองในแง่ดี เขาอาจแค่คิดว่ามันสิ้นเปลือง เธอใช้อะไรเกินตัวก็เป็นไปได้

         

          ความคิดมากมายกำลังตีกันในหัวให้วุ่น แต่พอเงยหน้าขึ้นไปมองอีกครั้ง กลับไม่มีแววตากรุ่นโกรธเหมือนเสียงที่ได้ยินนั้นแล้ว

         

          “หมอสองกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ ทำงานมาทั้งวันแล้ว แผลแค่นี้ไม่เป็นอะไรหรอก เขาสบายมาก” หญิงสาวก้มลงมองแผลบนแขนของตัวเองแล้วตอบออกไปตามตรง นิสัยโดยปกติเธอเป็นคนไม่ค่อยใส่ใจตัวเอง ความจริงเกือบลืมไปแล้วเสียด้วยซ้ำ อยู่ๆ รอยยิ้มกระจ่างชัดระบายเต็มใบหน้าที่ส่งให้เขาเป็นต้องหุบลงแทบไม่ทัน เมื่อโดนดุเข้าให้

         

          “ดื้อ”

         

          คนโดนทำโทษด้วยการถูกดึงแก้มจนยืดทำหน้ายู่ใส่ ขณะมองตามแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตที่เดินนำเข้าไปอย่างกับเป็นบ้านตัวเอง ภัทรดนัยเดินไปเปิดไฟ เขามองสำรวจไปรอบๆ ตอนมินตราอยู่เขามักมาฝากท้องเข้านอกออกในบ้านนี้เป็นประจำ เฟญารินก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปมาก โต๊ะรับแขก ทีวี ตู้เย็น ทุกอย่างยังวางอยู่ที่เดิม มีเพิ่มขึ้นมาคือแจกันดอกไม้ใบเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มประดับอยู่แทบทุกมุมของห้องและกลิ่นหอมอโรมาจางๆ อบอวลไปทั่วห้องให้ความรู้สึกผ่อนคลายในอีกแบบ

         

          ภัทรดนัยหันไปสั่งคนเดินตามมาต้อยๆ ให้ไปนั่งรอตรงโซฟา เขาเดินไปหยิบชุดอุปกรณ์ทำแผลจากชั้นวางที่อยู่ติดกับบันได แล้วกลับไปนั่งใกล้ๆ ตอนเธอรีบขยับถอย นั่นล่ะทำให้คนความอดทนต่ำชักไม่พอใจ กำลังจะอารมณ์ดีอยู่แล้ว ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา

         

          “ขอดูแผลหน่อย” น้ำเสียงอาจดูแข็งไปสักหน่อย แต่เขามั่นใจว่ามันอ่อนหวานที่สุดแล้วสำหรับอารมณ์ในตอนนี้ ภัทรดนัยยื่นมือไปข้างหน้า ตามองใบหน้าเหยเกของคนเอามือตัวเองไปหลบไว้ข้างหลังแล้วเอาแต่ส่ายหน้าให้วุ่น

         

          ปากนิด จมูกหน่อย แก้มขาวอมชมพูขนาดไม่ได้แต่ง ภายใต้ชุดมอมแมม ยังมีผิวขาวเนียนละเอียดไปในทิศทางเดียวกับแก้มโผล่พ้นออกมาจากแขนเสื้อ

         

          บางทีเขาอาจมองอะไรพลาดไปบางอย่าง

         

          “ไม่ต้องก็ได้นะคะ” คนตัวเล็กกว่าต่อรอง พอเขาเอื้อมมือมาชักแขนไป เธอก็รีบชักกลับมาซ่อนไว้ข้างหลัง เป็นอย่างนี้อยู่หลายรอบ จนคุณหมอชักเริ่มอ่อนใจ คราวนี้เขาหันกลับไปหยิบสำลีชุบน้ำยา แล้วปล่อยให้เธอชักแขนกลับไปอย่างที่อยากจะทำ มือเขาทำ ปากก็พูด ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองคนขี้กลัวนิ่งๆ ด้วยสายตาเป็นต่อ

         

          “พี่จะนับหนึ่งถึงสาม แต่ถ้าเธอไม่ยอมดีๆ พี่จะจับมัดมือแล้วเอาแอลกอฮอล์ราดเลยเป็นไง” ปากขู่ไม่พอ คุณหมอยังเอื้อมไปหยิบขวดแอลกอฮอล์น้ำสีฟ้าๆ มาไว้ในมือ แล้วจึงเริ่มนับอย่างใจเย็น

         

          “หนึ่ง” เขาเริ่มเปิดฝาขวดแอลกอฮอล์ กลิ่นไม่ชวนพิสมัยของมันทำเอาคนไม่ค่อยถูกชะตากับของพวกนี้เบ้หน้าหนี แต่กระนั้นก็ยังไม่ยอมเอาทั้งแขนทั้งมือที่แอบไว้ข้างหลังยื่นกลับมาดีๆ

         

          “สอง” หนักกว่าเดิม คราวนี้คุณหมอเลิกคิ้วเป็นเชิงถามแล้วส่งยิ้มมาให้ ตาจ้องตาเหมือนกำลังวัดความอดทน แต่เธอรู้อยู่หรอกว่ามันเป็นช็อกโกแลตอาบยาพิษชัดๆ

         

          “สา

         

          “พอแล้ว ยอมแล้ว ไม่ต้องไซโคลกันขนาดนี้ก็ได้!!

         

          เลขตัวสุดท้ายยังนับไม่ทันจบพร้อมกับคนตัวเล็กที่แพ้ทาง เฟญารินยอมยื่นมือออกไปวางไว้บนฝ่ามือใหญ่แต่โดยดี

         

          “แต่เบาๆ นะ” หญิงสาวสำทับตามไปเสียงแอบสั่น ขณะมองคนใจร้ายยิ้มอย่างสมใจวางขวดแอลกอฮอล์ในมือลง สำลีชุบน้ำเกลือบนถาดสแตนเลสที่วางไว้เมื่อครู่ถูกหยิบขึ้นมา ภัทรดนัยเล่าให้ฟังเรื่อยๆ

         

          “เมื่อวันก่อนมีเด็กล้มหัวเข่าแตกมาเย็บสี่เข็มแต่ไม่ร้องสักแอะ ถ้าโดนทำแผลแค่นี้จะแหกปากร้องก็ตามสบาย” เธอมองเขาเช็ดน้ำเกลือรอบๆ แผล ตอนนี้มันยังไม่เจ็บหรอก แต่ต่อไปแอลกอฮอล์นี่สิ

         

          ศักดิ์ศรีก็ยังพอมีอยู่ ถึงเป็นผู้หญิงแต่โดนตราหน้าว่ายอมแพ้แม้กระทั่งเด็กเธอก็ยอมไม่ได้ เฟญารินหลับตาปี๋ เตรียมรับชะตากรรม เมื่อเห็นเขาหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ขึ้นมา

         

          “วันหลังถ้าโดนน้ำร้อนลวกให้ใช้น้ำเย็นจะได้ไม่พุพองถลอกเป็นแผลแบบนี้ เฮ้ย นั่นตุ๊กแก!! ” เสียงของเขาเรียกคนหลับตาปี๋ให้ลืมตาโพลงแล้วมองไปรอบๆ หาตัวประหลาดที่มาแอบอยู่ในบ้านด้วยความตกใจและหัวใจที่เต้นระรัว เธอไม่ชอบเสียงของมันเลยสักนิด โดยเฉพาะตอนกลางคืนถ้าอยู่ๆ มันร้องขึ้นมาตอนเธอกำลังหลับ

         

          “ไหนไม่เห็นมีเลย” เฟญารินหันกลับไปบอก เธอเห็นคุณหมอเงยหน้าขึ้นมา เลิกคิ้วแล้วยิ้มให้ แถมรอยยิ้มแบบนี้ เธอรู้ตัวทันทีเพราะเดาได้ไม่ยาก โดนเขาหลอกเข้าให้อีกแล้ว !!

         

          “ไม่ต้องปิดพลาสเตอร์หรือผ้าก๊อซนะ เพราะมันจะไม่แห้ง ตอนอาบน้ำระวังหน่อยละกัน” เขาบอกขณะก้มลงไปหาบางอย่างในกล่องปฐมพยาบาล เธอเห็นเขาได้ยามาหลอดหนึ่ง เขาบีบยาทาลงไปบนแผลเป็นการสาธิต ส่วนที่เหลือในหลอดก็ยื่นมาให้เธอ

         

          เมื่อกี้แอลกอฮอล์ถูกเช็ดลงบนแผลตั้งแต่เมื่อไร ทำไมเธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด หรือว่าเขาหลอกตุ๊กแกผีให้เธอตกใจ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจออกไปอย่างนั้นเหรอ

         

          “ทำไมมือเบาจัง” แต่จะด้วยเหตุผลนี้หรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ จะขอบคุณเขาไปก็กลัวหน้าแตก ระหว่างมองมือใหญ่ของผู้ชายที่ทำอะไรได้เบากว่ามือผู้หญิง หญิงสาวจึงได้แต่หาเรื่องคุยเรื่อยเปื่อยไปอย่างนั้น

         

          “หมอสูติฯ มือเบาอย่างนี้ทุกคนนั่นล่ะ” ภัทรดนัยเหลือบตาขึ้นมามองก่อนก้มลงไปสนใจกับแผลตรงหน้าต่อ

         

          สูติศาสตร์ประกอบด้วยงานหลายแขนง เขาทำได้ทุกรูปแบบ แต่ส่วนที่ถนัดจริงๆ คงเป็นเรื่องของการผ่าตัดคนไข้ที่มาด้วยโรคหนักๆ มากกว่า เขาคุ้นเคยอยู่แต่กับดงเลือดสาดและแผลใหญ่ๆ ที่ต้องใช้ความชำนาญประยุกต์ทั้งศาสตร์และศิลป์ให้มารวมกันได้อย่างไม่น่าเชื่อ พอต้องมาทำอะไรกับเรื่องเล็กๆ เท่าขี้ตามดแบบนี้ มันห่างมือมาตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนแพทย์ ความจริงก็ไม่ค่อยชินมือสักเท่าไร

         

          “แล้วทำไมถึงมาเป็นหมอสูติฯ ” เธอจำได้ว่าเคยถามเขาไปแล้ว แต่ยังไม่ได้รับคำตอบ

         

          “งั้นพี่ถามเธอบ้างว่าทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้” 

Talk น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกก เกรียนจริงๆ เลยพี่สอง

                   ฝากเพจด้วยนะคะ เข้าไปทักทายอัพเดทนิยายกันได้จ้า

https://web.facebook.com/Diary%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B5-145008605688328/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

655 ความคิดเห็น

  1. #651 Najjmeii (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 11:09
    ซื้อยังไงค่ะ
    #651
    0
  2. #643 milkkuntida2557 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 12:39
    สนุกมากค่าา
    #643
    0
  3. #593 num0o0 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 00:21
    อ่านแล้วให้รู้สึกคล้ายปัญหาชนก้นครัวอยู่นิดๆ น่ารักจังเลย ชอบที่เรียกตัวเองว่าเขา มันน่าร้าก555
    #593
    0
  4. #56 ฟ้าใส (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 19:07
    ต้องได้แน่ ดูพี่แกสงสัยตั้งแต่วันแรกแล้วค่ะ
    #56
    0
  5. #55 พี่ออยของมู๋ลี่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 07:11
    ไม่เหลือ 😉
    #55
    0
  6. #54 wanpink (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 06:16
    คิดว่า...เริ่มจับได้แล้ว...มั้ง เดาไว้ก่อนเลย พี่หมอแก่ดูฉลาดล้ำซะขนาดนั้น
    #54
    0
  7. #53 mornman (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 01:02
    เค้าคิดว่าหมอสองคงสงสัยแหละ แต่ยังไม่อยากถามอะไร
    #53
    0