เสี่ยงรักคุณหมอ

ตอนที่ 18 : อกสั่นขวัญหาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    9 มี.ค. 63



 

อยากเดี้ยงมากหรือไงยัยบ๊อง !!ภัทรดนัยดุเสียงขรึม ดูเหมือนว่าความโรแมนติกท่ามกลางการเดินขวักไขว่ไปมาของผู้คน จะไม่สามารถทำให้คุณหมอรู้สึกอินตามไปได้แม้แต่น้อย นอกจากไม่นำพา เสียงของเขายังทำลายบรรยากาศให้คนกำลังหน้าแดงจัดเพราะคิดไปไกลต้องหมดอารมณ์ร่วมตามไปด้วย

           

ขะขอโทษค่ะคนแก้มแดงอึกอักบอก ไม่รู้เป็นอะไร พอเขินขึ้นมาทีไร ต้องพูดไม่ออกแถมพูดเพราะหาเรื่องให้เขาจับพิรุธได้ทุกที

           

แล้วไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมภัทรดนัยเป็นฝ่ายผละออกมา มือของเขายังจับแขนเธอพยุงไว้จนแน่ใจว่าสามารถยืนเองได้มั่นคง ท่ามกลางเสียงโอดครวญเจ็บแขนเจ็บขาของยัยซุ่มซ่าม สายตาคมก็กวาดสำรวจหารอยบาดแผลบนตัวเธออย่างถี่ถ้วนและรวดเร็วตามสัญชาตญาณ ก่อนคิ้วเข้มจะขมวดฉับเมื่อเหลือบไปเห็นรอยแดงบนแขนตัดกับผิวขาว มองจากลักษณะมันคล้ายกับบาดแผลจำพวกไฟไหม้น้ำร้อนลวกมากกว่าจะเป็นร่องรอยจากการหกล้ม

           

ไปทำอะไรมาเขาถามเสียงเข้ม สายตาจ้องไปตรงรอยแดงบนแขนหญิงสาวอย่างรอคำตอบ

           

กะก็หกล้มไงคนถูกถามหลบสายตาแล้วปดออกไปคำโต

           

พี่เป็นหมอฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเพื่อต้องการทบทวนความจำให้เธอหรืออะไร แต่กำลังกดดันกันอยู่มากกว่า

           

เมื่อหาทางลงไม่ได้ จะโกหกเขาอีกก็คงไม่รอด เธอจึงต้องยอมสารภาพความจริงออกไปอย่างอับจนหนทาง

           

อุบัติเหตุนิดหน่อย เขาซุ่มซ่ามเองตอบไปแล้ว ดวงตากลมก็แอบลอบมอง เธอเห็นเขาหรี่ตามองกลับมาเช่นกัน

           

หรี่ตาแล้วไม่พูดอะไรแบบนี้ ในทางจิตวิทยาหมายถึงคนๆ นั้นกำลังสงสัยหรือไม่ไว้ใจอะไรบางอย่าง แต่เอาเถอะ อย่างน้อยก็ถือว่าโชคดีที่เขาไม่พูด ไม่ติดใจหรือซักไซ้อะไรทั้งนั้น เพราะสุดท้ายมือใหญ่ก็ยอมปล่อยจากแขนเธอแต่โดยดี

 

ดีแล้วล่ะ อย่าให้เขารู้เลย ว่าเธอไปทำวีรกรรมอะไรเอาไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นคุณหมอมีหวังได้ไมเกรนขึ้นแน่ๆ 

 

อย่าให้พี่รู้ว่าใครมารังแกเธอ หรือเธอไปรังแกใครแล้วไม่บอกนะเสียงเข้มคาดโทษ แต่คนมีความผิดติดตัวพยายามไม่สนใจ พอก้มลงไปเก็บกระเป๋าของตัวเองที่หล่นลงพื้นขึ้นมาได้ ก็ทำท่าจะเดินออกไปให้ไวที่สุด แต่แค่ก้าวออกไปยังไม่ทันจะก้าวที่สาม เธอกลับถูกเจ้าของมือใหญ่รั้งไว้เสียก่อน

           

อะอะไรเฟญารินได้แต่หวังว่าคนอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ คงไม่ใช่เพิ่งนึกขึ้นมาได้แล้วเกิดอยากเอาเรื่องเธอขึ้นมาตอนนี้

 

ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่าน มีเพียงความเงียบล้อมรอบคนสองคนไว้เป็นนาที ไม่มีคำพูด แต่สายตาของเขามีอิทธิพลให้ลมหายใจของเธอสะดุดลงด้วยเหตุผลที่อธิบายไม่ได้ นัยน์ตาคมมองดิ่งลึกเข้าไปข้างในเหมือนพยายามค้นหาอะไรบางอย่าง แม้อยากหลบตา แต่เวลานี้นาทีนี้ที่ความรู้สึกบางอย่างของเขากำลังส่งผ่าน ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตาด้วยซ้ำ 

           

ความรู้สึกอุ่นยามนิ้วแข็งแรงแตะลงบนกลีบปากล่างบนริมฝีปากแดงระเรื่อ หญิงสาวต้องพยายามบังคับตัวเองให้หายใจลึกๆ เอาอากาศเข้าไปให้เต็มปอด หัวใจเธอกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะจนแทบหลุดออกจากอก เมื่อสายตาของเขาเลื่อนจุดโฟกัสลงไปตามมือของตัวเอง

           

นี่เขากำลังจะจูบเธอใช่ไหม

           

 คนตัวเล็กหลับตาปี๋ ไม่กล้าแม้แต่มองตาม แต่ก็รู้สึกชัดเจนว่าดวงตาคู่ที่เธอเคยชอบนักชอบหนาหยุดอยู่แค่ที่ ริมฝีปากของเธอ

           

บทจะรุกขึ้นมาก็เอาซะกลางที่สาธารณะอย่างนี้เลยเหรอ เธอต้องเลือดกำเดาไหลหมดตัวแน่ๆ

           

สมองเฟญารินตอนนี้กำลังมโนถึงสิ่งที่เขาจะทำและคิดต่อไปไกลมาก ก่อนคำพูดของเขาจะทำให้คนฟังเหมือนกับหล่นตุ๊บตกลงมาจากสวรรค์ หน้าแตกขนาดเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าจะมีหมอที่ไหนรับเย็บหรือเปล่า

           

กินอะไรเลอะเทอะเป็นเด็กๆเสียงเขาดุ เฟญารินลืมตามองคนตัวโตตรงหน้าที่ขมวดคิ้วยุ่ง มือของเขายกขึ้นเช็ดบางอย่างออกจากปากเธอ มองด้วยสายตาเหมือนกำลังอ่อนใจกับเด็กเล็กๆ สักคน

           

แตกกระจายละเอียดเต็มพื้นจริงๆ ด้วยยัยตัวยุ่ง !!    

           

ขอบคุณค่ะเฟญารินบอกเสียงแผ่ว แค่หาเสียงตัวเองให้เจอ ตอนนี้เธอก็ถือว่าบุญมากแล้ว พอขอบคุณเขาเสร็จ ด้วยความอายที่ไม่เข้าใครออกใคร ทำให้หญิงสาวตั้งท่าจะเดินหนี แต่ก็ถูกรั้งไว้อีก

           

เดี๋ยวก่อนตัวยุ่ง

           

“…” เธอจำใจต้องหันกลับไปหาเขา ภัทรดนัยไม่ได้พูดอะไร เขาเดินตามมา จับข้อมือพาเธอข้ามถนน พอถึงอีกฝั่งก็ส่งสิ่งหนึ่งมาให้

           

ของเธอหรือเปล่า พี่เห็นมันหล่นออกมาจากกระเป๋า

           

เฟญารินมองสมาร์ทโฟนยี่ห้อผลไม้ชื่อดังรุ่นใหม่ล่าสุดในมือที่เขายื่นมาให้ ถึงอยากปฏิเสธว่าไม่ใช่ของตัวเอง แต่ความแพงของมันและภาพหน้าจอเป็นรูปเธอโชว์หรากับข้อมูลหลายอย่างที่จดไว้ในนั้น ทำให้เฟญารินจำต้องเอื้อมมือไปรับมันกลับมาอย่างเสียไม่ได้

           

บนรถตลอดเส้นทางขากลับ เธอนั่งเงียบมาตลอดทางทั้งที่ใจลุ้นอยู่แทบทุกนาทีว่าเขาจะโพล่งถามขึ้นมาหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำถามอะไรหลุดออกมาจากปากเขาสักคำ

……………


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

655 ความคิดเห็น

  1. #592 num0o0 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 00:12
    เพล้งงงงง เคร้งๆๆ55555เสียงหน้าคนบางคนกระทบพื้นถนนค่ะ5555
    #592
    0
  2. #52 ja-aea (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 09:37
    งานหน้าแตกก็มา 555
    #52
    0
  3. #51 พี่ออยของมู๋ลี่ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 06:27
    กำลังจะฟิน

    ขำกลิ้งแทนก็ได้เนอะ

    ยัยยุ่งเหยิงเอ้ย 😂😂😂😂😂
    #51
    0