[SJ] SF/OS HaeEun "My Happiness For You"

ตอนที่ 44 : SF/OS HaeEun : หมวยข้าวมันไก่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    27 พ.ย. 61


SF HAEEUN


#หมวยข้าวมันไก่

 





“หมวยจ๋า ข้าวมันไก่พิเศษจานนึงจ้า เอาแบบหนังเน้น ๆ เลยนะจ๊ะคนสวย”



“สวยพ่องมึงดิ!”



“น้องหมวยทำไมต้องเกรี้ยวกราดใส่พี่จ๊ะ พี่เสียใจ”



“แล้วอย่ามาเรียกหมวย กูเป็นผู้ชาย!”



ปัง!



เสียงปังตอดังทำเอาลูกค้าที่นั่งในร้านสะดุ้งโหยง



“อาหมวย”



“ป๊า!”



“อาตี๋น้อย อั๊วะก็เลยคล้อยตามอาเตี้ยเลย”



“ป๊าครับ เตี้ยอีกแล้วนะครับ ผมออกจะสูงโปร่ง” ลูกค้าหนุ่มเบ้ปากพร้อมลุกขึ้นยืนอวดรูปร่างของตัวเอง



“เหอะ! กล้าเนอะ ไอ้เตี้ย”



“หมวย พูดงี้จูบกันมะ”



“ไอ้บ้า!”



“ด่ายังน่ารักเลยวุ้ย”



“ไอ้เตี้ย มึงจะแดกมั้ย ถ้าอยากแดกก็เงียบปากไปซะพูดแต่ละอย่าง กวนตีน”



“แหม ดุจริ๊ง”



“อาหมาย เอ๊ย อาตี๋น้อย ยังไงอาเตี้ยอีก็เป็นลูกค้าพูดกับอีลีๆ หน่อย” คนเป็นพ่อเดินมายืนข้างลูกชาย แล้วหยิบจับจัดจานข้าวมันไก่ก่อนจะเอาไปเสิร์ฟลูกค้า



“แต่อั๊วะไม่ชอบมันอะ ป๊าก็ดูมันสิ ชอบอ่านกินอั๊วะ พูดจาแทะโลม”



“ฮ่าๆ ก็ลื้อดันสวยได้ม๊าลื้อ ไอ้พวกผู้ชายก็เลยชอบ”



“อั๊วะออกจะหล่อ ฝากป๊าทำข้าวให้ไอ้เตี้ยที อั๊วะจะไปอาบน้ำแล้วมีเรียนตอนบ่าย”



“เออๆ ไปๆ ตั้งใจเรียน”



“ครับป๊า”



“ไปเรียนพร้อมพี่มั้ยจ๊ะน้องหมวย”



“มึงไปตายซะ!”



“โอ๊ย ทำร้ายจิตใจตลอด” ลูกค้าหนุ่มยกมือทาบอกซ้าย



“อาเตี้ย ลื้อก็ชอบไปแกล้งอาตี๋น้อยมัน” เจ้าของร้านวัยห้าสิบห้ายกจานข้าวมันไก่มาวางเสิร์ฟให้ลูกค้าหนุ่มที่รุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายตัวเอง



“โธ่ป๊า เรียกจังเตี้ยเนี่ย ก็สูงอยู่นะเตี้ยตรงไหน ผมมีชื่อนะป๊า ทงเฮไงป๊า”



“เออๆ อาทงเฮ ก็อาหมวย เอ๊ย! อาตี๋อีชอบเรียกเตี้ยๆ อั๊วะก็เลยติดปาก”



“เอางี้ละกัน สำหรับป๊ากับน้องหมวย จะเรียกยังไงก็ได้ แต่ขออย่างเดียว ให้ผมเป็นลูกเขยป๊าได้ปะ” ทงเฮจับแขนเจ้าของร้านแล้วกระพริบตาปริบๆ



“อั๊วะตัดสินใจไม่ได้หรอก เรื่องแบบนี้ต้องขึ้นอยู่กับอาตี๋น้อยอีนู้น ขืนอั๊วะไปบ้าจี้ตามลื้อนะ อาตี๋น้อยคงอาละวาดบ้านแตก มันดุยิ่งกว่าม๊ามันซะอีก นี่ขนาดม๊าอีตายไปแล้วนะ ทำไมอั๊วะยังรู้สึกว่าอียังอยู่”



“ฮ่าๆ เอาน่าป๊า ถึงอาหมวยอีจะดุแต่ก็น่ารักมากเด้อ ผมชอบ มันน่ารักอะ ชอบมาก”



“ชอบก็ดีกว่าเกลียดล่ะเนอะ เอาล่ะกินๆ  พิเศษหนังเหมือนเดิม”



“ครับป๊า” ทงเฮรีบจัดการกับข้าวมันไก่ตรงหน้า ราดน้ำจิ้มจนฉ่ำ จานนี้เป็นมื้อเช้าและมื้อกลางวันของเขาก่อนจะไปเรียนในตอนบ่าย



และที่สำคัญเขาจะรีบกินเพื่อให้ทันไปมหา’ลัยพร้อมน้องหมวยคนสวยประจำย่าน



น้องหมวยของพี่เตี้ยเดินลงมาจากชั้นบนของบ้าน เข้ามาบอกลาป๊าเพื่อไปเรียน ลูกค้าหนุ่มที่นั่งรออยู่เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามออกไป



“อาเตี้ยๆ จ่ายตังค์ด้วย!” เสียงเจ้าของร้านตะโกนตาม



“ลงบัญชีไว้ก่อนป๊าเดี๋ยวตอนเย็นมาจ่าย”



“เออๆ ได้ๆ”



ทงเฮรีบวิ่งตามคนร่างเล็กไปแล้วคว้าข้อมือไว้



“เฮ้ย! ไรวะ!”



“ไปพร้อมกันดิหมวย”



“กูมีชื่อ!”



“อืมๆ ฮยอกแจ”



“ใครให้เรียก” ฮยอกแจสะบัดข้อมือจนหลุดจากการเกาะกุม แล้วก้าวเดินต่อไป แต่ทงเฮก็วิ่งไปขวางไว้



“งั้นเรียกหมวยแหละ”



“ไอ้เตี้ยหลีก”



“ไปพร้อมกันดิ เดินไปกว่าจะถึงแดดก็ร้อน นั่งซ้อนท้ายพี่ไปแป๊บเดียวเอง”



“ไม่!”



“งั้นเดี๋ยวเดินเป็นเพื่อน” ทงเฮขยับมายืนข้างๆ แล้วทำท่าจะเดินไปด้วยจริงๆ



“ไม่ต้องมายุ่งได้มั้ยวะ รำคาญ!” ฮยอกแจผลักไหล่ของทงเฮแล้วรีบเดินนำออกไป ทงเฮลูบไหล่ตัวเอง หัวเราะแล้วก็วิ่งไปหาคนเอาแต่ใจ เดินเคียงข้างกันไป



“ทำไมชอบตามกูนักวะ บอกว่ารำคาญเป็นล้านๆ รอบแล้วนะ ไม่จำไม่รู้สึก ไม่สะทกสะท้านเลยหรือไง” ฮยอกแจหยุดเดินแล้วหันมาถาม



“ไม่รู้สึก” ทงเฮส่ายหน้าแล้วยิ้ม



“หน้าด้าน” ฮยอกแจเดินนำออกไปอีก คราวนี้ทงเฮไม่ได้เดินขึ้นไปให้ทันแล้วเดินข้างๆ เหมือนเดิม เขาเดินให้ห่างจากคนด้านหน้าสองก้าวแต่ไม่ให้คลาดสายตา



ฮยอกแจหันกลับมามองด้วยใบหน้าบึ้งตึงแต่อีกคนกลับเอาแต่ยิ้มให้เหมือนทุกที



ด้วยความที่มหาวิทยาลัยไม่ได้ไกลจากร้านข้าวมันไก่ เดินมาสิบห้านาทีก็ถึง ฮยอกแจเข้าไปหาเพื่อนที่ลงจากรถเมล์พอดี เขาหันกลับมาไม่เจอทงเฮแล้วก็แอบแปลกใจแต่อีกใจก็คิดว่าดีแล้วที่ไปได้เสียที



“หน้าบูดมาเชียว อย่าบอกนะว่าไอ้พี่เตี้ยโยธามันมาตามเต๊าะมึงอีกแล้ว”



“เออดิ แม่งโคตรรำคาญ ตะกี้มันเดินตามกูมาจากร้านด้วย”



“แล้วหายไปไหนแล้ววะ” เพื่อนสนิทของฮยอกแจมองหา



“แล้วมึงจะมองหามันทำไม รีบไปเรียนเถอะ แล้วตอนนี้กูก็ร้อนมากด้วย”



“เออๆ”



“น้องหมวยยยยยยย”



“เชรด!” ฮยอกแจอุทานออกมาหยุดชะงักฝีเท้าแล้วค่อยๆ หันไปทางต้นเสียง โดยมีคยูฮยอนเพื่อนซี้ยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ



เขารู้ดีกว่าใครว่าฮยอกแจน่ะเกลียดไอ้พี่เตี้ยโยธาปีสามมากกว่าอะไรบนโลกนี้



เหตุเพราะตอนปีหนึ่งรับน้อง รุ่นพี่ให้มาตะโกนบอกรักพี่โยธาปีสองที่สนามฟุตบอล แล้วตอนนั้นก็มีพี่ทงเฮเล่นอยู่ คนอื่นๆ โห่ร้องแซวทำเอาฮยอกแจอายจนแทบแทรกสนามฟุตบอลหนี



ตอนนั้นน่ะ ทงเฮเข้ามาแล้วยิ้มให้ยืนเท้าเอวมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า หัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อเห็นว่าใบหน้าของฮยอกแจถูกแต่งแต้มเต็มไปด้วยสี



“สภาพแบบนี้ใครจะรับรักน้องครับ” ประโยคที่ทำให้ฮยอกแจเจ็บแค้นมากๆ จากทงเฮ จากโรงเรียนเก่าฮยอกแจเปรียบเสมือนดาวเด่นที่ใครก็ต้องเหลียวมอง ทงเฮมาพูดแบบนี้มันเลยเป็นการหยามเกียรติหนุ่มฮอตอย่างฮยอกแจ



ผลัก!



ฮยอกแจผลักอกของทงเฮจนเซถอยแล้วชี้หน้า



“ถ้าสภาพผมเป็นแบบนี้ไม่มีใครรับรัก สภาพเตี้ยๆ แบบพี่ก็อย่าหวังว่าจะมีใครเอา!”



เท่านั้นแหละ ทงเฮก็ลากฮยอกแจออกไปจากสนามบอลด้วยความโมโห ทำเอารุ่นพี่คนที่สั่งให้ฮยอกแจมาสารภาพนักบอลถึงกลับทำอะไรไม่ถูก เพราะใครๆ ก็รู้ว่าทงเฮน่ะร้าย…




กลับมาที่ปัจจุบัน



“น้ำจ้ะน้องหมวย เมื่อกี้พี่แวะซื้อให้ อากาศมันร้อนเดินมาเหนื่อยๆ ดื่มหน่อยนะ” แก้วน้ำน้ำเย็นถูกส่งมาตรงหน้าคนตัวเล็ก รอยยิ้มของคนให้ไม่เคยหายไป



“ไม่ ปะคยูฮยอน”



“เฮ้ย พี่เค้าอุตส่าห์ซื้อมาให้นะเว้ย รับไว้เถอะจะได้ไม่เสียน้ำใจ”



“นั่นสิ คยูฮยอนพูดถูก”



“มึงจะรักษาน้ำใจมันก็รับเอาไว้สิ แต่กูไม่รับ กูเกลียด” ฮยอกแจเดินนำออกไป คยูฮยอนจึงหันมาแล้วฉวยแก้วน้ำไปจากมือของทงเฮ



“งั้นผมรับไว้เองครับ ขอบคุณนะพี่” แล้วก็จากไปพร้อมแก้วนมเย็น



ทงเฮมองตามคนทั้งสองไปแล้วก็หัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเดินคอตกกลับไปที่ร้านข้าวมันไก่ เพื่อเอารถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองพร้อมจ่ายค่าข้าวด้วยหัวใจห่อเหี่ยว



วันนั้นที่เขาพูดไปว่า 'สภาพแบบนี้ใครจะรับรักน้องครับ' เขาไม่คิดเลยว่าจะทำให้น้องหมวยโกรธขนาดนี้ ที่ลากออกไปจากสนามฟุตบอลก็เพราะจะพาไปล้างหน้าล้างตา แต่พอเห็นใบหน้าที่แท้จริงโดยปราศจากสิ่งใด ทงเฮก็แทบทรุดลงกองตรงหน้าแล้วกอดขาฮยอกแจไว้



ใบหน้าน่ารักของฮยอกแจทำให้ทงเฮอยากจะเก็บกลืนคำพูดนั้นไปให้หมด



อยากบอกว่า'ต่อให้น้องจะด่าพี่อีกกี่พันครั้งพี่ก็ยังจะรักน้อง'  แต่ก็ช้าไปเมื่อคำพูดที่เปล่งออกไปแล้วไม่สามารถเรียกคืนได้



หลังจากนั้นทงเฮก็เดินหน้าจีบน้องหมวย และพบว่าบ้านของน้องหมวยเปิดร้านข้าวมันไก่ใกล้กับมหา’ลัย อาหารประจำของทงเฮจึงเป็น ‘ข้าวมันไก่’ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาร่วมปีแล้ว



ทงเฮเลิกเรียนแล้ว เขามานั่งเล่นพูดคุยเฮฮาที่ใต้ตึกกับเพื่อนๆ ฮยอกแจเรียนเอกไฟฟ้าและวันนี้ไฟฟ้าเลิกค่ำ ทงเฮเลยซื้อขนมมาไว้รอคนตัวเล็กเพียบ ขนาดเพื่อนๆ ขอกินยังโดนสวดรายคน



“มึงจีบน้องเค้ามาปีนึงแล้วนะไอ้ทงเฮ” ซีวอนเพื่อนรักเอ่ยขึ้น แต่สายตากลับมองไปที่นักศึกษาสาวที่เดินส่งสายตามาให้



“แล้วไงวะ ก็กูชอบ”



“กูชอบ” คังอินพูดล้อๆ



“ไอ้ห่านี่” ทงเฮขว้างชิ้นขนมใส่คังอิน แต่อีกคนกลับใช้ปากรับได้พอดี



“แต่น้องโคตรเกลียดมึง กูยังจำได้อยู่ที่เลยที่น้องมันชี้หน้าด่ามึงวันแรกอะ เหมือนแช่งไว้อะ ไม่มีใครเอาไอ้ทงเฮเลยตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฮ่าๆ” ชินดงเพื่อนตัวกลมเอ่ยขึ้น แล้วตามด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนคนอื่นๆ



“กูแค่ไม่เอาต่างหากโว้ย! พวกมึงกลับไปเลยนะ อยู่แล้วพูดมาก ขนมกู! ไอ้ชินดงมึงอย่ามาเนียน!”



“เชี่ย! โคตรขี้หวง มึงเอาไปให้น้องหมวย น้องมันก็ไม่กินของมึงหรอก โยนทิ้งขยะนู้น เสียดาย ให้พวกกูกินดีกว่าไม่เสียของ” ชินดงยังคงพยายามจะแย่งขนมมาจากทงเฮเพื่อแกล้งเพื่อน



“กูถือว่ากูได้ให้น้องแล้ว มันเป็นสิทธิ์ของน้องที่จะทิ้งหรือกิน เอามาเลยนะเว้ยไอ้ชินดง!”



“มึงไม่เจ็บเหรอวะที่น้องเอาของที่มึงให้ไปทิ้ง” ซีวอนแทรกขึ้นขณะที่ทงเฮและชินดงทำศึกแย่งขนมกัน และมันก็ทำให้ทงเฮยอมที่จะนั่งลงแล้วถอนหายใจ



“เจ็บดิวะ ก็เหมือนน้องเอาหัวใจกูไปทิ้งนั่นแหละ โคตรเจ็บเลย”



“งั้นกูแดกเอง จบ” ชินดงแย่งขนมส่วนนึงมากอดไว้แล้ววิ่งหนีไป



“ไอ้ชินดง!” ทงเฮจะลุกตามแต่ซีวอนก็ห้ามไว้



“งั้นมึงก็ตื้อต่อไป สักวันน้องหมวยก็จะใจอ่อนให้มึง”



“ขอบใจว่ะ มีมึงคนเดียวที่เข้าใจกูอะ” ทงเฮตบไหล่เพื่อน



“อืม ค่าเหล้าที่ติดไว้วันก่อนหายกันนะ” ซีวอนลุกขึ้นแล้วตบไหล่เพื่อนก่อนจะวิ่งออกไป



“ไอ้เหี้ยวอน! รวยแล้วยังงกอีกไอ้เพื่อนเวร!” ทงเฮตะโกนตามหลังเพื่อนรักไป



“อ้าว พวกเชี้ยนี่หนีหมดเลย งั้นกูไปก่อนนะ นัดดาวบัญชีไว้” คังอินขอตัวบ้าง



“ไปให้หมดเลยพวกแม่ง” ทงเฮหงุดหงิด แต่เขาไม่ได้โกรธเพื่อน ๆ หรอก คนที่หวังดีกับเขาก็เพื่อนนี่แหละ



ทงเฮนั่งเล่นเกมมือถือรอฮยอกแจเลิกเรียนไปพลางๆ มีสาวๆ แวะเวียนเข้ามาทักทายบ้าง ทงเฮก็พูดคุยตามประสาคนหน้าตาดี



ตอนปีหนึ่งเคยถูกรุ่นพี่ส่งประกวดเดือนมหาลัย แต่ดันไปยกพวกตีกับรุ่นพี่ปีสองเอกไฟฟ้าเลยโดนปลดไป



“พี่ทงเฮยังไม่กลับอีกเหรอวะ”



“ถ้ากูกลับจะเห็นกูนั่งอยู่ตรงนี้มั้ย ถามอะไรสิ้นคิด” ทงเฮหันไปแหวใส่รุ่นน้องในเอก



“แหม อารมณ์เสียแล้วอย่าลงที่น้องสิครับพี่ เอาเป็นว่าถามใหม่ ทำไมยังไม่กลับอีกครับ ปีสามเลิกตั้งนานแล้วนี่นา” รุ่นน้องเดินมาหย่อนกายนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม



“เสือกเรื่องกูจัง”



“โห่พี่”



“ไอ้บอม มึงรีบไสก้นกลับไปซะ คนยิ่งอารมณ์บ่จอยอยู่” ทงเฮยกมือไล่แล้วมองไปที่ลิฟต์ รอคอยน้องหมวยเลิกเรียน



“เออๆ กลับแล้ว ถึงพี่ไม่บอกก็พอรู้ว่ารอน้องหมวยไฟฟ้า”



“เป็นหมาเหรอ แสนรู้จัง”



“พี่แม่งไปละ” รุ่นน้องยกมือไหว้แล้วเดินออกไป



“เออ”



ในที่สุดเด็กไฟฟ้าปีสองก็เลิกเรียน กลุ่มนักศึกษาเดินลงมา และทงเฮก็มองหาคนที่เฝ้ารอ



“น้องหมวย!” ทงเฮตะโกนเรียกเมื่อเขาเห็นฮยอกแจเดินพูดคุยมากับคยูฮยอน



“ผัวมึงมาว่ะฮยอกแจ” เสียงหนึ่งในกลุ่มนักศึกษาดังขึ้น สร้างความไม่พอใจแก่ฮยอกแจอย่างมาก



“มึงพูดแบบนี้ เห็นตอนกูได้กับไอ้เตี้ยนี่รึไง” ฮยอกแจเดินเข้ามาประจันหน้ากับเพื่อนผู้ชายที่ตัวพอๆ กัน คยูฮยอนก็รีบเดินตามมาประกบ



“ฮยอกแจ ใจเย็นเว้ย อย่ามีเรื่องเลย”



“กูไม่ได้อยากมีเรื่อง แต่จำไว้เลยนะว่ากูเกลียดมัน โคตรเกลียด โคตรไม่ชอบ จะพูดอะไรก็นึกถึงใจคนอื่นเค้าด้วย ไม่ใช่เอาแต่สนุกปาก”



“เฮ้ย กูแค่แซวเล่นๆ มึงจริงจังขนาดนี้เลยเหรอวะฮยอกแจ” เพื่อนร่วมคลาสถึงกับหน้าเสีย



“ช่างแม่งเหอะ กูกลับก่อนต้องไปช่วยป๊า” ฮยอกแจตบไหล่เพื่อนเบาๆ แล้วผละออกมา คยูฮยอนถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ไม่มีเรื่อง



เห็นฮยอกแจตัวเล็กๆ แต่เอาเรื่องที่สุดในคลาสแล้ว



“หมวย” ทงเฮเดินตามฮยอกแจมาจนถึงหน้าตึก คว้าข้อมือขาวกระชากจนคนตัวเล็กเซถอยมา



“โอ๊ย! อะไรของมึงวะ!”



“เกลียดพี่มากเลยเหรอ”



“เออ! กูบอกไปตั้งกี่รอบแล้ว” ฮยอกแจสะบัดข้อมือแต่ทงเฮกลับจับไว้แน่นจนสะบัดไม่หลุด



“แล้วพี่ต้องทำยังไงหมวยถึงจะเลิกเกลียดพี่”



“โอ๊ย เจ็บนะเว้ย” ฮยอกแจรู้สึกเจ็บ ทงเฮเองก็เหมือนเพิ่งได้สติ เขารีบปล่อยข้อมือขาวนั้นให้เป็นอิสระและเมื่อมองดีๆ ก็เห็นเป็นรอยแดง



“พี่ขอโทษ”



“ต่อให้ทำดีกับกูยังไงกูก็ไม่ชอบมึงหรอก ไอ้เตี้ย แล้วก็ขอร้องล่ะนะ เลิกยุ่งกับกูซะที ขอร้องจริงๆ”



“หมวย แต่พี่ชอบหมวย ชอบมาเป็นปีแล้ว เรื่องราวในอดีตช่วยลืมมันแล้วเริ่มต้นใหม่ได้มั้ย”



“ลืมแน่ ไม่อยากจำนักหรอก แต่ถ้าให้เริ่มใหม่ยังไงซะ ก็ไม่ใช่กับมึง ไอ้คยูกลับ!” ฮยอกแจเดินนำออกไป โดยมีคยูฮยอนวิ่งตามด้วยหน้าเอ่อๆ



ทงเฮมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินห่างไกลออกไปทุกทีด้วยความเจ็บปวด โดนด่ามาก็เยอะแต่ทำไมครั้งนี้ถึงได้เจ็บเหมือนโดนรถทับก็ไม่รู้ เหมือนโดนเหยียบซ้ำๆ



“ไอ้ทงเฮ ตัดใจเถอะว่ะ” คังอินที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เอ่ยขึ้นพลางตบไหล่เพื่อนด้วยความเห็นใจ



“ไอ้เหี้ย เหยียบตีนกู”



“เอ้า! ขอโทษทีเพื่อน ฮ่าๆ”



ที่รู้สึกเหมือนโดนเหยียบซ้ำๆ ก็เพราะเพื่อนเวรนั่นเอง แม่งเอ๊ย!



ฮยอกแจถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าในระหว่างที่เดินออกมาจากมหา’ลัย คยูฮยอนไม่ชอบใจนักหรอกที่ฮยอกแจพูดกับพี่ทงเฮแบบนั้น



“มึงพูดแรงไปเปล่าวะ”



“เบาไปสิ ด่าไปตั้งไม่รู้เท่าไรก็ยังมาตอแย โคตรรำคาญ”



“หน้าพี่ทงเฮแม่งโคตรน่าสงสาร อีกอย่างนะเว้ย เค้าเป็นรุ่นพี่เรานะ อย่างน้อยๆ มึงก็น่าจะพูดกับพี่เค้าดีๆ หน่อยอะ”



“พูดดีๆ กับคนฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องอะเหรอ ไม่มีทาง” ฮยอกแจชะงักฝีเท้าแล้วก็บอกกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง



“ไม่ใจอ่อนบ้างเลยเหรอวะ พี่เค้าจีบมึงมาเป็นปีแล้วนะ”



“ไม่สักนิด”



“ถ้าไม่ติดว่าพี่เค้าชอบมึง กูจีบไปละ”



“ตามสบาย เพราะกูไม่ได้ชอบพี่มัน กลับบ้านแล้ว ช่วงเย็นคนที่ร้านเยอะ”



“เออ” คยูฮยอนมองตามหลังเพื่อนแล้วก็ส่ายหัวในความดื้อรั้น



ฮยอกแจเป็นเพื่อนที่ดี เป็นลูกที่กตัญญูมากๆ ฮยอกแจช่วยงานที่ร้านข้าวมันไก่ของพ่อเสมอ ไม่อายที่จะบอกใครๆ ว่าขายข้าวมันไก่ ฮยอกแจบอกว่าเพราะอาชีพขายข้าวมันไก่ทำให้ป๊ามีเงินส่งเสียฮยอกแจเรียน มีบ้าน มีทุกอย่างเหมือนคนอื่นๆ



ฮยอกแจภูมิใจที่ได้เกิดเป็นลูกของป๊า ผู้ชายใจดีที่ชอบแถมข้าวแถมหนังไก่ให้ลูกค้า ชอบแบ่งปันข้าวให้กับขอทาน ฮยอกแจมีรอยยิ้มเสมอเมื่อได้เล่าเรื่องที่บ้านให้คยูฮยอนฟัง



“เฮ้ย! คยูฮยอน”



“อะ อ้าว พี่ทงเฮ” คยูฮยอนสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเรียก หันมามองคนที่นั่งคร่อมอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์คันสวยด้วยความแปลกใจ



“เพื่อนมึงแม่งโคตรยาก”



“ฮ่าๆ มันไม่เคยง่ายเลย ยืมเงินห้าบาทมันยังมีข้อแม้เยอะ”



“ช่วยอะไรกูหน่อยได้มั้ย จ้างสิบบาท”



“แหมพี่ เห็นผมมีค่าแค่สิบบาทเองเหรอ”



“งั้นห้าบาท”



“พี่ทงเฮ เออๆ ไม่เอาสักบาทอะ มีอะไร”




3 วันต่อมา



“อาตี๋น้อย โต๊ะห้าไก่ต้มพิเศษหนัง สองจาน” เสียงของป๊าตะโกนมา



“ครับป๊า” ฮยอกแจขะมักเขม้นกับการหั่นไก่เป็นชิ้นๆ



วันนี้เป็นวันที่ลูกค้าเยอะมากๆ ฮยอกแจแทบไม่ได้นั่งพัก ลูกน้องที่ร้านก็ดันท้องเสียอีกเลยเหรอแค่เขากับพ่อเท่านั้น



นี่มันวันซวยอะไรวะเนี่ย



“หิวแล้วนะ เมื่อไหร่จะได้!” เสียงลูกค้าตะโกนมาจากหน้าร้าน



“รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก็ไม่ต้องรอ” ฮยอกแจตะโกนกลับไป



“เออ รอได้ แต่เร็วๆ ล่ะ หิวแล้ว”



“สองนาที”



ฮยอกแจไม่ใช่คนพูดเพราะ และลูกค้าร้านนี้ต่างรู้ดี รสชาติข้าวมันไก่ของร้านนี้ทำให้ลูกค้าเข้าตลอด ไม่ว่าจะนักศึกษา อาจารย์ พนักงาน เจ้าหน้าที่ที่ทำงานละแวกนี้ ต่างก็มากินประจำจนมีลูกค้าประจำมากมาย



“อาตี๋ โต๊ะแปดพิเศษหนัง”



“รอแป๊บ ป๊า โต๊ะสามได้แล้ว เดี๋ยวพวกพี่เค้าจะโมโหหิว”



“เออๆ” ป๊าวิ่งมารับถาดข้าวไปเสิร์ฟ



“ป๊าไปพักเถอะครับ ผมช่วยเอง”



“อาทงเฮ ไม่ต้องๆ ลื้อมากินข้าวใช่มั้ย ไปนั่งๆ”



ฮยอกแจชะงักมือแล้วหันมองไปที่หน้าร้าน ทงเฮถือถาดข้าวและยิ้มให้กับเขา ฮยอกแจจึงทำทีเป็นไม่สนใจแล้วรีบเร่งมือทำข้าวจานต่อไป



“ผมมาช่วยครับ วันนี้ลูกค้าเยอะเลยนะครับป๊า”



“งั้นก็ขอบใจนะอาทงเฮ ลื้อเป็นเด็กที่มีน้ำใจจริงๆ ฝากด้วยๆ”



“ครับป๊า” ทงเฮยกไปเสิร์ฟให้กับโต๊ะสามที่เป็นลูกค้าสาวสวยสามคน



“พี่ทงเฮรับจ็อบเหรอคะ”



“ร้านนี้มาทำฟรี”



“คนดีจังเลยค่ะ”



“ชอบลูกบ้านนี้น่ะ ทานให้อร่อยนะ”



“ป๊า โต๊ะห้าได้แล้ว!”



“คร้าบ” ทงเฮวิ่งไปรับข้าวมา พร้อมส่งยิ้มให้กับฮยอกแจ “คิดถึงน้องหมวยใจจะขาด”



“อย่ามาทะลึ่ง” ฮยอกแจยกมีดในมือชี้หน้าทงเฮ ทงเฮถึงกับถอยหลังแทบไม่ทัน



“โหดยังน่ารัก”



“ฮึ่ย!” ฮยอกแจหงุดหหงิดที่เห็นใบหน้ายิ้มแย้มแบบนั้นของทงเฮ แล้วยังไปคุยกับลูกค้าสาวๆ หน้าระรื่น



แล้วทำมาพูดว่าคิดถึงน้องหมวย!



“ป๊า โต๊ะแปด!”



“จ้าหมวยจ๋า” ทงเฮวิ่งไปรับอีกเช่นเคย คนเป็นพ่อเลยได้แต่หัวเราะ



ทงเฮเป็นเด็กดีกับผู้ใหญ่แต่ก็พอได้ยินพวกลูกค้ามันพูดบ่อยๆ ว่าทงเฮเป็นนักเลงชอบมีเรื่องต่อยตี ซึ่งก็จริง เพราะปกติทงเฮจะมาที่ร้านทุกวัน ถ้าช่วงไหนหายไปคือไปมีเรื่องมาจนหน้ายับ ไม่กล้ามาหาน้องหมวยกลัวไม่หล่อ



คิดแล้วคนเป็นพ่อก็อดจะหัวเราะไม่ได้



“ป๊า หัวเราะอะไรอะ” ฮยอกแจหันมาเห็นพ่อยืนยิ้มหัวเราะคนเดียวก็แปลกใจ



“ฮ่าๆ ป๊าคิดว่า ลูกของป๊ามีดีอะไร ปากจัดขนาดนี้ อาทงเฮอียังมาตามตื้อลื้อเป็นปีๆ”



“ป๊าอะ!”



“ข้าวมันไก่ หนังเน้นๆ ด่วน!” เสียงของลูกค้าที่มาใหม่ร้องบอก ฮยอกแจมองไปก็ขมวดคิ้วแน่น กลุ่มที่มาใหม่เป็นรุ่นพี่ที่มหา’ลัยและฮยอกแจไม่ชอบขี้หน้าด้วย



“ตามคิวสิพี่” ทงเฮเดินออกไปเพื่อรับออเดอร์



“กูหิว หิวมากรีบไปเอามา เอาน้ำมาเสิร์ฟกูด้วย กูร้อน”



“เห็นป้ายมั้ย หรืออ่านภาษาคนไม่ออก” ทงเฮชี้มือไปที่ป้าย ‘น้ำดื่มบริการตัวเอง’



“มึงเด็กโยธาใช่มั้ย” รุ่นพี่ตัวโตไว้เคราแพะมองหน้าทงเฮแล้วเอ่ยถาม



“ใช่แล้วจะทำไม”



“ให้ความเคารพกูบ้าง พูดจากับรุ่นพี่”



“ไม่น่าเคารพนี่หว่า”



“มึง!” รุ่นพี่เคราแพะตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนจ้องหน้าทงเฮด้วยสายตาเอาเรื่อง



“เฮ้ย! ถ้าจะมีเรื่องไปมีที่อื่น ที่นี่ร้านข้าว มาเพื่อแดกข้าวเท่านั้น!” ฮยอกแจตะโกนมาจากด้านใน ก่อนจะเดินออกมา



“น้องฮยอกแจอย่าดุสิจ้ะ”



“ถ้าจะกินก็นั่งรอ คนอื่นเขามาก่อนยังรอได้แต่ถ้าอยากแดกเร็วๆ ไปแดกร้านอื่น”



“อาตี๋น้อย อย่าอารมณ์ขึ้นๆ” ป๊าออกมาจับแขนลูกชายไว้ เพราะดูท่าทางว่าจะมีเรื่อง



“แหม คนสวยอย่าโมโหสิจ้ะ พวกพี่แค่หิวมากไปหน่อย” รุ่นพี่หัวเหม่งเดินออกมาทำยิ้มกรุ้มกริ่มใส่ฮยอกแจ ทงเฮเลยขยับมายืนบังไว้



เขาไม่ชอบให้ใครมามองน้องหมวยของเขาแบบนี้! ทงเฮมองได้คนเดียวเว้ย!!!



“รีบไปทำข้าวมาให้พวกพี่ได้แล้วคนสวย ถ้าอีกห้านาทีพี่ไม่ได้กินข้าวพี่จะกินน้องแทนนะ ฮ่าๆ”



“ฮ่าๆๆ” เพื่อนในกลุ่มอีกสามคนพากันหัวเราะ



แต่...ทงเฮไม่ขำเว้ย



“ขำ พวกพี่ขำเหี้ยไร” ทงเฮเริ่มของขึ้น เขาวางสมุดจดออเดอร์ลงบนโต๊ะแล้วจ้องรุ่นพี่เอาเรื่อง



“อ้าวน้อง วอนโดนตีนแล้วมั้ง” รุ่นพี่เคราแพะผลักไหล่ทงเฮ



“ก็เอาดิ คิดว่ากลัวเหรอ เป็นรุ่นพี่มาทำตัวแบบนี้ไม่เคารพเว้ย” ทงเฮผลักไหล่กลับ และหลังจากนั้น…



ตุบ ตับ ผลัก!



“ป๊าหลบ!” ฮยอกแจลากแขนป๊าออกมาจากตรงจุดที่ตีกัน ลูกค้าคนอื่นๆ กลายมาเป็นผู้ชมยืนล้อมวงดู



“พอแล้ว หยุดนะเว้ย!! พอ!!” ฮยอกแจพยายามร้องห้ามแต่ก็ไม่เป็นผล



ทงเฮกำลังจะโดนรุมกระทืบ เพราะพวกนั้นมีสี่คน



“อย่ามายุ่งกับหมวยของกู แค่มองก็ไม่ได้ พูดจาแทะโลมก็ไม่ได้!” ทงเฮผลักไอ้เหม่งลงไปนอนที่พื้นแล้วตามไปนั่งคร่อมซัดหมัดเข้าที่ปากจนเลือดซิบ



“หยุดเดี๋ยวนี้นะ บอกให้หยุด!”



สาดดด!



“หมวย” ทงเฮหยุดมือที่กำลังจะซัดลงไปเมื่อโดนน้ำสาดเข้ามา



“กัดกันพอหรือยัง เป็นหมาเหรอฮะ เห็นมั้ยว่าร้านพังหมดแล้ว ใครจะรับผิดชอบ แทนที่จะได้นั่งกินข้าวดีๆ กลับมาซัดกันเหมือนหมา แล้วพวกพี่เป็นเหี้ยไร หมาหมู่เหรอ”



ทงเฮแอบดีใจที่ฮยอกแจปกป้องเขา



“อ้าวอีนี่”



“คนดีๆ ที่ไหนเค้าทำกันวะ คนสี่คนมารุมคนคนเดียวน่ะ โตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้วนะ ส่วนมึงไอ้เตี้ยเก่งมากหรือไง”



“ก็พอตัว”



“เอาล่ะๆ แยกย้ายก่อนที่พ่อพวกลื้อจะมา” ป๊าเดินเข้ามาหย่าศึก



“กูเห็นแก่เฒ่าแก่หรอกนะ วันนี้กูจะยอมไป แต่อย่าให้กูเจอมึงอีกก็แล้วกัน ไม่ตายดีแน่” รุ่นพี่เคราแพะชี้หน้าทงเฮ



“เออ อย่าให้กูเจอเหมือนกัน”



“มึง!” รุ่นพี่จะเข้ามาแต่ฮยอกแจยกมีดขึ้นมาชี้หน้า



“กลับไปซะก่อนจะหมดความอดทน”



“เออ!”



หลังจากที่รุ่นพี่ทั้งสี่คนกลับไป ทงเฮก็หันมายิ้มแห้งให้ฮยอกแจและยกมือขึ้นไหว้ขอโทษป๊า



“ไม่ขายแล้วโว๊ย วันนี้ปิดร้าน ไม่มีอารมณ์ขาย! ป๊าฝากเก็บตังค์ด้วย!” ฮยอกแจถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินเข้าไปหลังร้าน



“หมวย พี่ขอโทษ”



“ไม่ยกโทษให้” เสียงตะโกนกลับมาจากหลังร้าน



“หมวย พี่ขอโทษจริงๆ”



“ทำไปทำไมวะ” ฮยอกแจเดินออกมาพร้อมกับโยนกล่องยาใส่ทงเฮ อีกคนรับไว้แล้วก็มองกล่องในมืองงๆ



“มันพูดไม่ดีกับน้องหมวยของพี่”



“เฮ้อ กูไม่ใช่ของมึง”



“แล้วเมื่อไหร่จะยอมเป็น”



“ฝันไปเถอะ ไปนั่ง” ฮยอกแจชี้มือไปที่โต๊ะ



“ครับ” ทงเฮเดินไปนั่งงงๆ วางกล่องยาไว้บนโต๊ะ



“หน้าเยินเหมือนตัวอะไรก็ไม่รู้”ฮยอกแจเปิดกล่องยาแล้วหยิบแอลกอฮอล์ออกมาเทใส่สำลี



“หมวย จะทำแผลให้พี่เหรอ”



“ทำให้หมาที่เพิ่งกัดกันไปอะ”



“โธ่หมวย โอ๊ะ โอ๊ย!” สำลีที่กดมาที่หน้าทำเอาทงเฮร้องเสียงหลง



“สมน้ำหน้า”



“น้องหมวย” ทงเฮเจ็บแต่กลับรู้สึกดี



สามวันที่เขาหายไป เขาแค่อยากจะลองใจตัวเองว่าจะอยู่ได้มั้ยถ้าไม่เจอกัน เขาแพ้อานุภาพของน้องหมวยโดยสิ้นเชิง อกแตกตายตั้งแต่สองชั่วโมงแรกจนต้องกดเข้าเฟซบุ๊กเพื่อส่อง



ทงเฮจะบ้าตาย ขาดหมวยเหมือนขาดใจ อยากกินข้าวมันไก่ฝีมือน้องหมวยกินอะไรก็ไม่อร่อยเหมือนกินข้าวมันไก่น้องหมวยย!!!



“พี่ไม่ชอบที่พวกนั้นมันมองหมวย ไม่ชอบที่มันพูดจาไม่ดีใส่”



“นั่งนิ่งๆ ดิ๊”



“พี่พยายามตัดใจแล้วนะ โอ๊ย แต่ว่าพี่ก็ทำไม่ได้”



“เดี๋ยวทำแผลเสร็จไปเก็บโต๊ะเก้าอี้ด้วย”



“อืม หมวย”



“เลิกเรียกซะที รำคาญ!” ฮยอกแจกดลงไปที่แผลของทงเฮด้วยความหมั่นไส้



“โอ๊ยยยย หมวยยยย!!!”





ทงเฮอาสารับผิดชอบค่าเสียหายโดยการมาเป็นเด็กเสิร์ฟให้ที่ร้านข้าวมันไก่ ฮยอกแจค้านแต่ป๊าก็บอกว่าแบบนี้ดีแล้ว ช่วงนี้ลูกค้าเยอะ ป๊าก็เหนื่อยๆ เวลาที่ฮยอกแจไปเรียนป๊าจะได้เบาลง วันไหนเวลาไหนที่ทงเฮไม่มีเรียนก็ค่อยมาช่วย



“ฮยอกแจ ได้ข่าวว่าช่วงนี้พี่ทงเฮไปช่วยงานที่ร้านเหรอวะ” คยูฮยอนเดินเข้ามากอดคอเพื่อนรักพร้อมเอ่ยถามในสิ่งที่อยากรู้ทันที



“เออ มาตีกันร้านพังเลยต้องรับผิดชอบ”



“ว้าวๆ แบบนี้ก็เจอกันเยอะขึ้น”



“เหม็นขี้หน้า”



“จริงดิ ได้ข่าวว่าวันนั้นทำแผลให้พี่เค้าด้วย ใจอ่อนแล้วอะดิ”

“รู้สึกว่ามึงจะได้ข่าวมาเยอะนะคยูฮยอน ไม่ต้องถามอะไรกูแล้วมั้งมึงรู้หมดแล้วนี่”



“ฮ่าๆ หงุดหงิดกลบเกลื่อน”



“ไอ้คยู มึงอยากโดนหั่นเหมือนไก่มั้ย”



“ไอ้เพื่อนบ้า กูเพื่อนมึงนะ”



“อ่อ คงไม่ได้ถ้าหั่นมึง กูคงต้องขายข้าวขาหมูเพิ่ม เหนื่อย” ฮยอกแจส่ายหน้าแล้วหัวเราะ



“ไอ้ฮยอกแจมึงว่ากูเป็นหมูเหรอ” ฮยอกแจออกวิ่งไปแล้ว คยูฮยอนจึงวิ่งตามไป



ทงเฮเห็นภาพนั้นก็อดยิ้มตามไม่ได้ เวลาที่ฮยอกแจหัวเราะน่ะ โคตรน่ารักเลย แต่เวลาที่อยู่กับเขานะชอบทำหน้ายักษ์ใส่



แต่ก็น่ารักเสมอในสายตาของทงเฮ น้องหมวยของทงเฮน่ะ น่ารักที่สุดแม้ในมือจะถือปังตอ!




3 วันต่อมา



“น้องหมวยจ๋า”



“…”



“น้องหมวยคนสวยของพี่ทงเฮ หันหน้ามาหน่อยสิจ้ะ” ทงเฮเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าตู้ไก่ ขยับชะโงกหน้าไปมองดูคนที่กำลังหั่นไก่ต้มเป็นชิ้นสวยแล้วก็วางโป๊ะลงบนข้าวหน้าตาน่ารับประทาน



“จะไปไหนก็ไป อย่ามากวนคนจะขายของ”



“ก็จะช่วยไง พี่ต้องรับผิดชอบทั้งเดือน พี่จำได้”



“เหอะ!” ฮยอกแจเงยหน้ามองคนตรงหน้าทันที ยกยิ้มเย็นส่งไป



“อย่ายิ้มแบบนี้สิจ้ะ ขนลุก”



“มาได้สามวันแล้วก็หายหัวไปอีกสามวันเนี่ยนะ”



“พี่ติดงานนี่นา ช่วงนี้งานเยอะสุด ๆ ใจนี่อยากมาตลอด อยากจะกอดน้องหมวยให้ชื่นใจจังเลย” ทงเฮอ้าแขนทำท่าจะเข้าไปกอดแต่ก็ต้องเบรกกะทันหันเมื่อเจอปังตอชี้หน้า “อูย”



“จะมารับผิดชอบใช่มั้ย”



“ใช่จ้ะ ให้พี่ทำอะไรทำได้ทุกอย่าง ให้รับผิดชอบชีวิตน้องหมวยทั้งชีวิตก็ยังได้เลยนะจ๊ะ”



“โอ๊ย เมื่อไหร่จะได้กิน หิวแล้วโว้ย!” ลูกค้าเริ่มโวยวาย



“จะจีบกันเชิญหลังร้านเลยมั้ยแต่ตอนนี้เอาข้าวมาเสิร์ฟกูก่อน กูหิว!”



“ได้แล้วครับ ๆ เอาไปเสิร์ฟสิวะ” ฮยอกแจเลื่อนจานข้าวมันไก่ต้มออกมาทงเฮจึงยิ้มร่าแล้วยกจานข้าวใส่ถาดพร้อมตักน้ำซุปพร้อมนำไปเสิร์ฟ



ฮยอกแจมองตามแล้วก็หัวเราะกับท่าทางของอีกฝ่าย ถึงจะกวนประสาทไปหน่อยแต่ก็ดีที่วันนี้โผล่มา เพราะป๊าของเขาไม่อยู่น่ะสิ ท่านก็จะให้ปิดร้านนั่นแหละ กลัวว่าฮยอกแจจะดูแลไม่ไหว ลูกจ้างที่ร้านก็มีคนเดียว เวลาคนมาเยอะ ๆ ก็แทบไม่ทัน ยิ่งชั่วโมงเร่งด่วนเวลาพักกลางวันแบบนี้แล้วด้วย ลูกค้าเต็มทุกโต๊ะ



“ข้าวมันไก่ต้มพิเศษหนังสามจ้ะน้องหมวย”



“อืม ๆ”



“เก็บตังค์ด้วย”



“คร้าบ” ทงเฮรีบวิ่งไปตามที่ลูกค้าเรียก



ทงเฮวิ่งเสิร์ฟ วิ่งเก็บเงิน เก็บโต๊ะจนขาแทบขวิด ลูกค้าจะเยอะอะไรขนาดนี้ เขารู้ว่าร้านนี้มีชื่อเสียงในย่าน และนักศึกษาก็เยอะมาก บ้างตามมาเพราะรู้ว่ามี #เด็กเสิร์ฟหล่อบอกต่อด้วย



“โอ๊ย เหนื่อยชะมัดเลย ไม่เคยแดกข้าวมันไก่กันรึไง แห่มาเยอะขนาดนี้” ทงเฮนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยความหมดแรง ตั้งแต่สิบเอ็ดโมงที่เขามาช่วยที่ร้าน จนตอนนี้บ่ายสอง ลูกค้าเพิ่งจะหมด



“หิวหรือเปล่า” ฮยอกแจเอ่ยถามคนที่นั่งหมดแรงด้วยความเป็นห่วง ทงเฮอาจจะยังไม่ได้ทานข้าวเลยมั้งเพราะมาก่อนเที่ยง



“ไส้จะขาดแล้วจ้ะหมวยจ๋า”



“รอแป๊บ”



“น้องหมวยก็ยังไม่ได้ทานนี่นา ทำมาทานด้วยกันเลยสิจ้ะ”



“อืม”



“วันนี้โคตรน่ารัก” ทงเฮนั่งท้าวคางมองดูคนตัวเล็กที่กำลังทำข้าวมันไก่ด้วยท่าทางคล่องแคล่ว



ฮยอกแจน่ะ ทั้งเรียนเก่ง ยอดกตัญญูแถมยังทำข้าวมันไก่เก่งมาก ๆ ด้วย ปากก็จัดที่หนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะรัก ทงเฮก็อาจจะมีสวนกำปั้นไปแล้ว



แต่นี่รักไง เพราะรักจึงยอม ต่อให้หมวยจะด่าจะว่าจะโขกจะสับ พี่ทงเฮคนนี้ก็ยอม



ฮยอกแจถือจานข้าวมันไก่มาวางเสิร์ฟให้ทงเฮและวางจานของตัวเองด้วยก่อนจะหย่อนกายนั่งลงที่เก้าอี้ ทงเฮยิ้มแล้วก็ลุกไปตักน้ำมาเสิร์ฟบ้าง



น้ำจิ้มถูกตักราดจนฉ่ำบนไก่ ทงเฮยิ้มไปกินไปด้วยความสุข ใครจะไปคิดว่าจะได้กินข้าวร่วมโต๊ะกับน้องหมวยแบบนี้



“ไม่เบื่อเหรอ” ฮยอกแจเอ่ยถามขึ้น แต่ไม่ได้มองหน้าทงเฮ



“เบื่ออะไรครับ”



“ข้าวมันไก่ไง แดกทุกวัน”



“ไม่เบื่อ”



“…” ฮยอกแจชะงักมือแล้วมองหน้าทงเฮที่มีรอยยิ้ม



“ต่อให้กินจนเป็นเก๊าตายพี่ก็ยอม”



“เว่อร์”



“ทำไงได้ก็คนมันชอบไปแล้วอะ”



“รีบแดกจะได้ทำงานต่อ”



“จ้าน้องหมวย”




ทงเฮยังคงมาช่วยงานที่ร้านข้าวมันไก่ทุกครั้งที่ว่างจากการเรียน แม้บางทีเวลาที่มาหมวยจะไม่อยู่ก็ตาม มาบ่อยจนจะเป็นเจ้าของร้านแล้ว



ทงเฮขี่รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจออกมาจากห้องในเย็นวันหนึ่ง เขาต้องไปสังสรรค์กับเพื่อนเนื่องในวันเกิดของชินดง วันนี้เขาไม่ได้ไปช่วยงานที่ร้านข้าวมันไก่ของน้องหมวย แต่ก็บอกป๊าไปแล้วเมื่อวานนี้



ในระหว่างที่ขี่ออกจากซอยก็พบความผิดปกติบางอย่าง ทงเฮเห็นคนนอนสลบอยู่กลางถนนเขาชั่งใจอยู่ครู่ว่านี่คือเรื่องจริงหรือมีใครซ่อนกล้อง แต่ด้วยความที่เขาไม่อยากให้มันค้างคาจึงจอดรถแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ



“คุณ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” ทงเฮเอ่ยเรียกแต่ก็ได้เพียงความเงียบ



“…”



“คุณ”



“ไง ทงเฮ” เสียงของใครบางคนดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา เมื่อทงเฮหันไปกลับได้รสชาติความเจ็บปวดมาแทน



ผลัวะ!



ทงเฮโดนชกเข้าที่หน้าจนเซถอยและถูกคนที่เคยนอนสลบอยู่ล็อกแขนของเขาไว้



“บ้าเอ๊ย! ปล่อยกูสิวะ!”



“ไม่ กูจะมาสั่งสอนมึงให้รู้จักเคารพรุ่นพี่ซะบ้าง” ทงเฮจำได้ดีว่าพวกนี้คือใคร



จะใครล่ะ ก็พวกที่มีเรื่องกับเขาที่ร้านข้าวมันไก่ยังไงล่ะ นี่คงมาตามล้างแค้น และทงเฮไม่ได้นึกเสียใจที่มีเรื่องไปวันนั้น สิ่งเดียวที่เขาจะเสียใจก็คือไม่สามารถปกป้องน้องหมวยจากคนพวกนี้ได้



“เอาเลยสิ จะทำอะไรก็ทำ จะหมาหมู่ก็ตามใจ” ทงเฮบอกเสียงนิ่ง ใบหน้ามีรอยยิ้มเยาะ



“ปากดี”



ผลัวะ!



กำปั้นหนัก ๆ ซัดเข้าที่ปากของทงเฮจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก เขาเจ็บแต่ไม่ปริปาก หันมาจ้องคนตรงหน้าแล้วถุยน้ำลายใส่ สร้างความขุ่นเคืองให้อีกฝ่ายอย่างมาก



“มึง!”



“อย่าพูดมากว่ะ จะเคลียร์อะไรก็ว่ามา”



“อยากอัดมึงให้หายเจ็บใจก็แค่นั้น เฮ้ย!”



ทงเฮถูกล็อกตัวไว้ด้วยคนตัวโตสองคนและถูกอีกคนชกเข้าที่ท้อง เขาฮึดสู้และหลังจากนั้นก็มีเสียงดังโวยวายเกิดขึ้นชั่วขณะ



“ตำรวจมา! คุณตำรวจครับมีคนตีกัน!”



ทงเฮที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นพยายามมองไปยังต้นเสียงและคิดหาทางหนีไปจากตรงนี้ แต่ร่างกายกลับไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย



เชี่ยเอ๊ย! สมเพชตัวเอง!



“ไหวปะเนี่ย” ทงเฮมองดูเท้าขาว ๆ กับรองเท้าแตะสีเขียวหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาไปตามขาขาวและจ๊ะเอ๋เข้ากับใบหน้าแสนคุ้นเคย



“คนอะไรน่าแดกยันเล็บขบ”



“เดี๋ยวได้แดกตีนกู”



“หมวย พี่ทงเฮไงครับ นี่พี่เอง” ทงเฮจับขาขาวนั้นแต่ก็โดนสะบัดขาออกอย่างไร้เยื่อใย



“มาจับทำไม เลอะ”



“ช่วยพี่หน่อย ลุกไม่ไหว” ทงเฮทำหน้าอ้อนวอน ส่งมือไปให้คนตัวเล็ก



“มือไม่ว่าง ลุกเองดิ” ที่บอกว่ามือไม่ว่างเพราะมือนึงถือถุงส้มอีกมือแคะขี้เล็บตัวเอง



“หมวยจ๋า นะ ๆ เดี๋ยวพวกนั้นมันกลับมา”



“เฮ้อ น่าเบื่อ” ในที่สุดฮยอกแจก็ยื่นมือไปจับดึงคนเจ็บให้ลุกขึ้นยืน ทงเฮยิ้มแต่ก็ต้องเบ้หน้าเพราะความเจ็บ โคตรเจ็บ เลือดนี่ไหลเยอะเชียว



“นึกว่าตำรวจมากจริง ๆ ซะอีก”



“ก็คงมาอะ รีบไปเหอะ”



“จ้า”



“ขี่รถไหวปะเนี่ย”



“ไหว ๆ” ไม่มีเวลาอ้อนหมวยในตอนนี้ ทงเฮพาร่างกายอันบอกช้ำไปที่รถมอเตอร์ไซค์ มีน้องหมวยซ้อนท้ายแล้วก็รีบบึ่งออกไป



รถจอดลงที่หน้าบ้านของฮยอกแจ ตอนนี้ร้านปิดแล้ว ฮยอกแจบอกให้ทงเฮนั่งรอจะไปเอายามาช่วยทำแผลให้ ทงเฮก็ทำตามอย่างว่าง่าย



กล่องยาวางลงเสียงดัง ทำเอาทงเฮสะดุ้งแล้วเงยหน้ามองคนตัวเล็กที่ยืนมองมาและถอนหายใจก่อนจะนั่งลง เปิดกล่องยา



“พวกนั้นมันเอาคืนใช่มั้ย”



“อืม มันแค้นพี่”



“มันจะจบแค่วันนี้มั้ย” ปากถามมือก็ใช้สำลีที่ชุบน้ำเกลือทำความสะอาดแผลให้ทงเฮ



“ทำไม เป็นห่วงพี่เหรอ”



“เปลืองยา” ฮยอกแจเบ้ปากใส่คนตัวโต ทงเฮจะหัวเราะแต่ก็เจ็บหน้าเหลือเกินเลยได้แต่มองคนฟอร์มจัดทำแผลให้เขาไปพลาง ๆ



“ขอบใจนะที่ช่วยพี่วันนี้ ซึ้งใจมาก”



“กลัวมีคนตายมาหน้าปากซอย เดี๋ยวชาวบ้านเค้าจะเดือนร้อนเพราะมีสัมภเวสีเร่ร่อน”



“หมวย เป็นห่วงพี่ก็บอก แคร์พี่ก็บอกมาตรง ๆ”



“หลงตัวเองว่ะ เสร็จแล้ว กลับไปซะ” ฮยอกแจเก็บยาแล้วก็ปิดกล่องลุกขึ้น แต่ทงเฮก็จับรั้งข้อมือขาวไว้



“หมวย พี่ชอบหมวยจริง ๆ นะ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกดีเวลาได้อยู่ใกล้ใครเหมือนอยู่ใกล้หมวยเลย”



“ใช่เวลามั้ยเนี่ย ปล่อย” ฮยอกแจจะดึงมือออกแต่ทงเฮก็จับแน่น



“เดี๋ยวสิ พี่จริงจังอยู่นะ เมื่อไหร่จะเปิดใจ เปิดโอกาสให้พี่บ้าง จีบมานานแล้วนะ” ทงเฮบอกด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน



“ทำไม เบื่อจะจีบแล้วหรือไง”



“ไม่ได้เบื่อ แค่อยากมีโมเมนต์ดี ๆ ด้วยกันบ้าง”



“อยากมีโมเมนต์โดนปังตอฟันแขนขาดมั้ย ปล่อย!”



“ดุตลอดอะ” ทงเฮยอมปล่อยมือและทำหน้าหงอยลงไป เมื่อฮยอกแจไม่ได้สนใจเขาซ้ำยังเดินเอากล่องยาไปเก็บ



“อันที่จริง ถ้ายังไม่เบื่อจะจีบก็จีบต่ออีกหน่อยละกัน” ฮยอกแจพูดไม่ดังนักแต่เพราะร้านเงียบและทงเฮก็ได้ยินมันชัดเจน เขาเงยหน้าหันมองคนตัวเล็กทันที



“หมวย! โอ๊ะ” พอร้องดังก็เจ็บแผลจนต้องจับที่แผล



“สมน้ำหน้า กลับไปได้แล้วจะปิดบ้าน”



“เดี๋ยวสิ ที่หมวยบอกว่าจีบต่ออีกหน่อย คือถ้าจีบอีกหน่อยก็จะใจอ่อนแล้วใช่ปะ”



“ไม่รู้ ไม่บอก”



“หมวยจ๋า”



“ขอดูความประพฤติก่อนละกัน”



“น่ารักอะ คอยดูเถอะ พี่จะทำตัวน่ารัก ๆ กับหมวย จะเป็นแฟนที่ดี”



“มั่วแล้ว” ฮยอกแจแอบยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะตีหน้ายักษ์ใส่



“พรุ่งนี้เจอกัน ยังไงวันนี้พี่ก็ขอบใจหมวยมากนะ”



“อืม ไปได้แล้ว”



ทงเฮกลับออกมาจากร้านข้าวมันไก่ และโทรบอกเพื่อนว่าไม่สามารถไปงานวันเกิดของชินดงได้แล้วเพราะโดนกระทืบ เพื่อนก็ตกใจแต่พอบอกว่าไม่เป็นไรมากทำแผลแล้วพวกนั้นก็เลยไม่เซ้าซี้อะไรอีก แต่ก็บอกว่าจะมาหาหลังงานเลิก



วันต่อมา



​ทงเฮมาที่ร้านข้าวมันไก่เวลาสิบเอ็ดโมงเช้า กะมาฝากท้องก่อนต้องไปเรียนคาบบ่ายและมีเวลานั่งแช่มองหน้าน้องหมวยสัก 2 ชั่วโมง



“อาทงเฮ! หน้าลื้อไปโดนอารายมา”



“สวัสดีครับป๊า พอดีโดนหมามันลอบกัดครับ” ทงเฮยกมือไหว้พ่อฮยอกแจ



“อั๊ยหยา เจ็บเลยสิ ลื้อก็เบา ๆ หน่อยนะเรื่องพวกนี้ เดี๋ยวจะไม่แก่ตายเอา”



“โธ่ ผมก็อยู่เฉย ๆ พวกนั้นมันมาหาเรื่องผมอะป๊า คงอิจฉาในความหล่อของผม”



“ลื้อนี่มันจริงๆ เล้ย เอาล่ะ จะกิงอาราย”



“เหมือนเดิมครับป๊า วันนี้ขอนั่งหล่อ ๆ นะครับ ระบมมาก”



“ตามบาย ๆ”



“ป๊าครับ แล้วหมวยล่ะ”



“อาหมวย เอ๊ย อาตี๋น้อยอีไปตลาดเดี๋ยวก็มาละ แต่เดี๋ยวอั๊วะทำข้าวให้ลื้อเองอาหร่อยเหมือนกัน”



“ขอบคุณครับป๊า”



ทงเฮนั่งรอข้าวสักครู่ก็ได้ทานน้ำจิ้มรสเด็ดที่เขาชอบยังเหมือนเดิมแถมป๊ายังใจดีแถมไก่ให้เยอะเป็นพิเศษจากปกติก็ชอบแถมอยู่แล้ว



“วันนี้ลูกค้าน้อย ๆ นะครับป๊า” ทงเฮเอ่ยชวนป๊าคุย



“กิงมันทุกวันก็เบื่อกันบ้างล่ะ มีแต่ลื้อที่ไม่เบื่อ ขนาดอาตี๋น้อยอีด่าทุกวันก็ยังอุตส่าห์มากิง ฮ่า ๆ”



“ไม่ได้ยินเสียงหมวยด่า ผมนอนไม่หลับอะป๊า ฮ่า ๆ”



“นินทาอะไรอั๊วะอะป๊า” เสียงแจ่ว ๆ ทำให้ทงเฮหยุดหัวเราะแล้วหันไปมองคนตัวขาว คีบแตะเดินเข้ามาในร้านในมือถือของพะรุงพะรังจนทงเฮต้องรีบพุ่งไปแย่งมาถือ



“ช่วยจ๊ะ ๆ” ฮยอกแจไม่ได้ปฏิเสธยอมให้อีกคนถือไปจนหมด แล้วตัวเองก็เดินไปตักน้ำมาดื่มแก้กระหาย



“ลื้อมาก็ดีแล้ว รีบไปอาบน้ำไป จะได้ไปเรียน”



“เรียนตั้งบ่าย เดี๋ยวอั๊วะช่วยป๊าก่อน”



“ไม่มีลูกค้าหรอกวันนี้ ป๊าทำไหว”



“ตามใจป๊า แต่ขอนั่งพักก่อน ร้อนมาก” ฮยอกแจนั่งลงที่เก้าอี้ว่างทงเฮเห็นดังนั้นก็ยกจานข้าวแล้วมานั่งมองหน้าน้องหมวยคนสวยทันที



“พี่พัดให้” ทงเฮหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาแล้วพัดวีให้อย่างดี



“แดกข้าวไปเถอะน่ะ ไม่ขอบคุณหรอกนะ”



“พี่ไม่ได้ต้องการคำขอบคุณหรอกนะ พี่ทำเพราะอยากทำให้คนที่พี่รัก”



“พูดแบบนี้กับทุกคนที่อยากได้เลยปะ”



“ไม่นะ พูดแค่กับหมวยคนเดียว เพราะคำว่ารัก ฉันมีให้เธอผู้เดียวเท่านั้น” เลิฟ ๆ ส่งไป



“แหวะ” ฮยอกแจแหวะใส่แล้วหันหน้าหนี หยอดบ่อย ๆ ก็เขินเป็นนะเว้ย!



“กูนี่อยากอ้วกเลยคร้าบเพื่อน” เสียงของชินดงทำให้ทงเฮถึงกับหันไปยกนิ้วกลางใส่หน้ามัน



“ฮ่า ๆ พวกเราก็นึกเป็นห่วงที่เมื่อวานโดนกระทืบ ไปหาที่ห้องไม่อยู่ว่าแล้วมึงต้องมาอยู่นี่” ซีวอนเดินมานั่งข้างทงเฮแล้วตบไหล่ปุ ๆ



“ร้านว่าที่แฟนกูอะ”



“ไปดีกว่า” ฮยอกแจลุกขึ้นหมายจะเดินเข้าไปด้านในเพราะไม่อยากอยู่ตรงนี้ให้พวกเพื่อนพี่ทงเฮมันแซว แต่คังอินก็เดินมาขวางไว้เสียก่อน



“เดี๋ยวสิฮยอกแจ จะรีบไปไหนล่ะ”



“ถอยไปดิพี่ กูจะไปอาบน้ำ”



“อย่าเพิ่งไปสิ ทำข้าวให้พี่ก่อน พี่ขอข้าวมันไก่ต้มหนังเน้น ๆ จานนึง” คังอินบอกด้วยรอยยิ้ม



“พี่เอาไก่ทอดนะจ๊ะ พิเศษด้วย” ชินดงสั่งบ้าง



“พี่ขอไก้ต้มจ้า ไม่ต้องพิเศษเพราะแค่น้องฮยอกแจทำก็พิเศษแล้ว”



“ฮิ้วววว” เพื่อนทั้งสามประสานเสียงร้อง ทำเอาฮยอกแจแทบมองบน ไม่ได้เขินนะ หมั่นไส้



“พอเลย ห้ามแซวน้องหมวยของกู กูแซวได้คนเดียวเท่านั้น” ทงเฮบอกเสียงเขียว



“ไอ้ขี้หวง” ซีวอนยิ้มล้อเพื่อน



“เออดิ หวงมากด้วยเว้ย ถ้าจะมาแดกข้าวก็นั่งไปเฉย ๆ ห้ามมองน้องหมวยกูด้วย”



“ให้กูนั่งหลับตาแดกข้าวเลยมั้ยล่ะสัด หวงขนาดนี้” คังอินประชด



“เออ หลับตาไปเลย” ทงเฮเห็นด้วย เพื่อน ๆ เลยพร้อมใจกันตบหัวไปคนละที ทำเอาคนที่ยืนฟังอยู่นานหัวเราะออกมา



กลุ่มหนุ่ม ๆ นั่งพูดคุยและซักถามกันอย่างออกรส ฮยอกแจที่ยืนทำข้าวให้ก็เผลอยิ้มตามกับความห่วงใยของเพื่อนที่แสดงออกมา พอยกข้าวมาวางเสิร์ฟทุกคนก็พร้อมใจส่งยิ้มให้ แต่ก็โดนทงเฮตบหัวเรียงตัวคืน



ฮยอกแจเคยบอกว่าเกลียดทงเฮมาก แต่ในใจลึก ๆ กลับไม่ใช่แบบนั้น เขาไม่รู้ว่าทงเฮเข้ามาอยู่ในหัวใจและความคิดของตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะเมื่ออีกคนหายไปนาน ๆ ก็พาลให้คิดว่าทงเฮคงเบื่อที่จะตามตื้อกันแล้ว



แต่พอมาให้เห็นหน้า ฮยอกแจถึงได้รู้ว่าเขาโคตรคิดถึงไอ้พี่ทงเฮเลย



“ลื้อยิ้มอาราย” ป๊าเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ ลูกชายยกยิ้มแล้วมองไปที่กลุ่มของทงเฮ



“ปะ เปล่าซะหน่อยป๊า”



“อาทงเฮอีเป็นคนที่จิตใจมั่นคงมาก ๆ เลยนา ถ้าลื้อจะรักจะชอบอีป๊าก็ไม่ว่า”



“ป๊า พูดไรเนี่ย อั๊วะเนี่ยนะจะ...รัก” ฮยอกแจบอกเสียงอ่อยท้ายประโยค



“ถามใจตัวเองให้ดี ๆ ล่ะ ป๊าไปดูหลังร้านแป๊บ” ป๊าตบไหล่ลูกชายแล้วเดินออกไป



ฮยอกแจยืนนิ่งก่อนจะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงสั่งข้าวจากลูกค้าที่มาใหม่ เวลาผ่านเลยไปจนเที่ยงครึ่งป๊าก็ไล่ให้ฮยอกแจไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมาทานข้าวเพราะมีเรียนช่วงบ่าย



ฮยอกแจลงมาจากชั้นบนก็เห็นทงเฮช่วยล้างจานอยู่ ตอนนี้ลูกค้ามีอยู่ 3-4 โต๊ะ ป๊าก็กำลังทำข้าวให้ลูกค้า ฮยอกแจยืนมองแผ่นหลังกว้างของทงเฮแล้วก็เผลอยิ้มออกมา



จะมีสักกี่คนที่ทนเขาได้นานขนาดนี้...ก็ทงเฮไง



“หมวย ไปเรียนพร้อมกัน”



“…” มีแค่เขาคนนี้นี่แหละ



“น้องหมวย” ทงเฮยืนยิ้มแฉ่งตรงหน้าคนตัวเล็ก



“ฮะ อะไร”



“ไปเรียนพร้อมกันครับ จะบ่ายแล้วเดี๋ยวไม่ทันนะ”



“ไม่อะ ไปเองได้” ฮยอกแจเดินไปกอดป๊าแล้วก็ยกมือไหว้ เดินมามาหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากร้าน



ทงเฮมองตามแล้วส่ายหัวก่อนจะเดินตามออกไปจับรั้งข้อมือขาวไว้จนฮยอกแจชะงักแล้วหันมาจ้องตาเขียวปั๊ดใส่



“ไปด้วยกัน”



“ไม่”



“นะครับ นะน้องหมวย ไปกับพี่นะ”



“เฮ้อ ทำไมชอบวอแว ชอบเซ้าซี้”



“ให้ตอบกี่ครั้งก็ รักอะ”



“อือ”



“อือ นี่คือตกลงรับรักใช่ปะ”



“มั่วละ”



“ฮ่า ๆ อ่อ คือตกลงไปพร้อมพี่ งั้นทางนี้ครับ” ทงเฮเลื่อนมือมาจับมือเรียวไว้แล้วดึงให้อีกคนเดินตามไปที่รถมอเตอร์ไซค์ซึ่งจอดอยู่หน้าร้าน



“เนียนเนอะ” ฮยอกแจมองมือ



“แหะ ๆ นุ่ม”



“รีบไปเดี๋ยวเรียนไม่ทัน” ฮยอกแจตีไหล่อีกคนเมื่อยังทำอิดออด ทงเฮเลยรีบคว้าหมวกกันน็อกแล้วสวมให้ฮยอกแจ อีกคนไม่ทันได้ปฏิเสธก็มีหมวกสวมอยู่บนหัวแล้ว



ทงเฮมักจะดูแลฮยอกแจดีเสมอ พูดเพราะกับฮยอกแจแม้ฮยอกแจจะหยาบคายใส่ ช่วงนี้ฮยอกแจก็มักจะมองเห็นแต่ข้อดีของอีกฝ่ายเมื่อได้ลองเปิดรับ แต่ขอเวลาอีกนิดแล้วกัน



คยูฮยอนวิ่งมากอดคอฮยอกแจเมื่อเห็นเพื่อนเดินผละจากทงเฮ รุ่นพี่อีกสาขายิ้มกรุ้มกริ่มส่งให้เพื่อน ก็วันนี้ฮยอกแจมาพร้อมทงเฮไง โคตรแปลก



“ยังไง ๆ เล่ามาเลยนะ”



“ไม่ยังไงทั้งนั้นแหละ”



“ทำไมต้องหน้าแดง”



“แดดมันร้อนมั้ยล่ะ เปรี้ยงขนาดนี้”



“หรา เชื่อก็ได้”



คยูฮยอนยกยิ้มแล้วหันกลับไปมองรุ่นพี่ที่เดินเข้ามาหา ทงเฮตบไหล่คยูฮยอนแล้วก็เดินแยกออกไปเพียงแค่ส่งสายตาให้อีกคนรับรู้ว่าถึงเวลาแล้ว







 เด็กไฟฟ้าปี 2 ทยอยออกจากอาคารเรียนเมื่อหมอคาบเรียนสุดท้ายของวัน ฮยอกแจบิดไล่ความเมื่อยล้าแล้วก็หันไปถามเพื่อนรักว่าจะไปไหนต่อ แต่คยูฮยอนก็เอาแต่ดูมือถือ



“ไอ้คยู จะกลับเลยมั้ยดูมือถืออยู่ได้”



“มึง น้องรหัสกูมันไลน์มาบอกว่าพี่ทงเฮรถชนว่ะ”



“ละ แล้วไง” ฮยอกแจหน้าถอดสีไปทันที



“ยี่สิบนาทีที่แล้ว”



“ตายมั้ย”



“มึง มึงไม่ห่วงพี่มันเหรอวะ อาการเป็นตายเท่ากันเลยนะเว้ย!” คยูฮยอนโมโหที่เพื่อนถามแบบนั้น



“กะ กู กูจะไปหาพี่มัน พี่มันอยู่ไหน คยูมึงพากูไป พากูไปเดี๋ยวนี้เลย!” ฮยอกแจไม่อยากจะฟอร์มแล้ว ตอนนี้เขาลนลานจนทำอะไรไม่ถูก คยูฮยอนเลยจับมือแล้วลากเพื่อนไปที่รถ ระหว่างทางที่วิ่งไปฮยอกแจก็ร้องไห้ออกมา



คยูฮยอนตกใจที่เห็นเพื่อนร้องไห้ หรือว่าจะเล่นแรงไปนะ แต่ยังไงก็ต้องไปให้สุดแล้วหยุดที่โดนมันด่า



วันนี้คยูฮยอนเอารถมอเตอร์ไซค์มาเขาส่งหมวกให้ฮยอกแจแล้วก็รีบบึ่งออกไป จุดหมายคือโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย พี่ซีวอนเพื่อนของพี่ทงเฮเตรียมการไว้แล้ว จัดการเป็นธุระให้แบบรวยๆ



ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล ฮยอกแจก็รีบวิ่งเข้าไปแผนกฉุกเฉิน คยูฮยอนวิ่งตามไปแทบไม่ทัน วิ่งขนาดนี้เป็นห่วงมากเลยสิ



“ฮยอกแจ” ซีวอนที่ยืนทำหน้าเศร้าอยู่หน้าห้องหันมามองเด็กตัวขาวที่ร้องไห้น้ำตานองหน้า ขี้มูกไหลจนน่าสงสาร



“พี่ ไอ้พี่เตี้ยมันอยู่ไหน ฮึก มันเป็นยังไงบ้าง ฮือ” ตอนนี้ฮยอกแจไม่อาจจะปิดกั้นความห่วงใยไว้ได้เลยเขากลัวว่าทงเฮจะเป็นอะไร



“ใจเย็นนะ คือว่าสิ่งที่พี่จะบอกต่อจากนี้ ฮยอกแจอาจจะดีใจก็ได้ที่ไอ้ทงเฮมันจะไม่ไปทำให้ฮยอกแจรำคาญหูรำคาญตาอีก”



“มะ หมายความว่าไง ฮึก ฮือ”



“ไอ้ทงเฮมัน...” ซีวอนหยุดพูดแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าหันไปที่ประตูห้องแล้วสะอื้นไห้



“เฮ้ย พี่ทงเฮเป็นหนักเลยเหรอพี่วอน” คยูฮยอนเข้ามาโอบฮยอกแจไว้เพื่อปลอบ



“หนักเลย ฮยอกแจอยากจะสั่งเสียมันเป็นครั้งสุดท้ายมั้ย” ซีวอนปาดน้ำตาแล้วหันมารุ่นน้อง



“อยาก ผมอยากเจอพี่มัน”



“เชิญครับ” ซีวอนเปิดประตูห้องเข้าไป ฮยอกแจก็เดินตรงไปที่เตียง



“นี่ทงเฮเหรอ” ฮยอกแจถามเมื่อเห็นอีกคนโดนพันจนเป็นมัมมี่



“ครับ รถมันชนกับรถน้ำมัน ไฟไหม้ทั้งตัวเลย ฮือ ไอ้ทงเฮ มึงต้องทรมานมากเลยสินะ โธ่เพื่อนรัก”



“เล่นใหญ่ฉิบหาย” คยูฮยอนมองดูรุ่นพี่แล้วก็ส่ายหน้าอยู่ห่าง ๆ



“ไอ้เตี้ย มึงห้ามตายนะเว้ย พี่มึงห้ามตายได้ยินมั้ย! ฮือ ถ้ามึงตายใครจะมาให้กูด่าทุกวันวะพี่มึงต้องอดทนนะ อดทนไว้ หมอต้องช่วยพี่มึงได้ ฮือ” ฮยอกแจยืนร่ำไห้อยู่ข้างเตียง



“…”



“กูยังไม่ได้บอกเรื่องสำคัญกับพี่เลย ที่กูบอกพี่ว่าขอดูความประพฤติก่อน ฮึก น่ะ กูอยากบอกว่าพี่มึงผ่านแล้วนะ กูยอมใจพี่มึงแล้ว ฮือ ได้ยินกูมั้ยไอ้พี่เตี้ย ฮือ” 



“…”



“กูยอมแล้ว ขอแค่พี่มึงไม่เป็นไร ขอให้พี่กลับมากวนตีนกูเหมือนเดิม”



“…!”



“กลับมา ฮึก ฮือ” ฮยอกแจทรุดตัวลงเมื่อคนที่นอนบนเตียงยังนิ่งสนิท น้ำตาไหลเป็นสายสะอื้นจนตัวโยน คยูฮยอนมองดูเพื่อนแล้วก็แทบจะร้องไห้ตาม



ฮยอกแจก็แค่คนธรรมดาที่ปากแข็ง จนทุกคนต้องช่วยพี่ทงเฮเพื่อกระตุ้นฮยอกแจเสียหน่อย และตอนนี้ทงเฮก็ได้ยินทุกอย่างแล้ว เขาเปิดม่านแล้วเดินออกมาจากที่หลบซ่อน ทรุดลงนั่งข้างกับเด็กน้อยที่ร้องไห้สวมกอดไว้เพื่อปลอบใจ



“ฮือ พี่มึงตื่นขึ้นมาให้กูด่าเลยนะ”



“ไม่ด่าแล้วได้มั้ย อยากฟังอย่างอื่นมากกว่า” คนที่สวมกอดฮยอกแจเอ่ยขึ้น และเหมือนว่าฮยอกแจก็จะได้สติ เขาเลิกฟูมฟายแล้วผละออกจากอ้อมกอดอุ่น



“ไอ้เตี้ย!”



“จ้า พี่เองจ้ะ”



“ฮือ ไอ้เลว ไหนบอกรถชน ไหนบอกไฟลวก ฮึก ฮือ” กำปั้นทุบลงที่อกแกร่งไม่หยุดและทงเฮก็ไม่คิดห้าม เขารู้ว่าทำแบบนี้มันผิดเลยยอมให้ฮยอกแจทุบจนกว่าจะพอใจ



“ทุบจนกว่าจะหายโกรธเลยก็ได้นะ”



“ฮือ ทุบให้ตายก็ไม่หายหรอก เล่นอะไรกันวะ ทุกคนเลย! แม่งเอ๊ย!” ฮยอกแจผลักจนทงเฮล้มลง คนตัวเล็กวิ่งออกไปจากห้องทั้งน้ำตา ทงเฮพยุงตัวลุกแล้วรีบวิ่งตามไปทันทีเช่นกัน



“หมวย! รอพี่ก่อน น้องหมวย!”



“ไม่ต้องตามมาเลย จะไปตายไหนก็ไป ไอ้เลว!” ฮยอกแจวิ่งออกมาถึงหน้าโรงพยาบาล ร้องด่าทงเฮไปด้วย



“เฮ้ยหลบ!”



“หมวย!”



“เฮ้ย!!”



ฟุบ ตุบ!



ทงเฮวิ่งเข้ามารวบคนตัวเล็กเพื่อหลบรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับเข้ามาพอดี ฮยอกแจตกใจทำอะไรไม่ถูกรู้ตัวอีกทีก็อยู่ในอ้อมแขนของทงเฮและอีกคนก็ล้มลงไปหัวกระแทกเข้ากับขอบฟุตบาธจนสลบไปแล้ว



“ไอ้พี่เตี้ย!”




2 ชั่วโมงต่อมา



“กูว่าคราวนี้ตายจริง ป่านนี้ยังไม่ฟื้นอีก” คังอินที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยขึ้น



“ถ้าไม่ตายฟื้นมากู


ว่าปัญญาอ่อนแน่ ๆ ปกติก็ไม่ค่อยเต็ม” ชินดงเสริม



“ไม่น่าเล่นไว้เยอะเลย เจ็บตัวจริงจนได้” ซีวอนก็บ่นออกมา



เพื่อนรักทั้ง 3 คนของทงเฮนั่งเรียงกันอยู่ที่โซฟา ในห้องพักผู้ป่วยส่ายหน้าพร้อม ๆ กันแล้วถอนหายใจ



“พวกพี่ก็แช่งเพื่อนตัวเองเนอะ” คยูฮยอนว่าให้



“ผมผิดเอง...พี่มันต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะผม” ฮยอกแจที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน สีหน้าสลดด้วยความรู้สึกผิด



“อย่าโทษตัวเองเลยน้องฮยอกแจ” คังอินบอก



“พี่มันช่วยผมไว้เลยต้องเจ็บตัวแบบนี้”



“ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ ละ ถามจริงนะรำคาญไอ้ทงเฮมันมั้ยที่ชอบตามตื้อ” ซีวอนถาม



“รำคาญ วอแวเก่งขนาดนั้น” ฮยอกแจบอกตามจริง “แต่พอไม่มีพี่มันมาวอแวก็ไม่ชิน รู้ตัวอีกทีก็เอาแต่มองหามันแล้วอะ”



“ถ้าไอ้ทงเฮมันได้ยินคงดีใจอะ เพื่อนพี่มันชอบน้องมากนะเว้ย พี่ไม่เคยเห็นมันจะเป็นแบบนี้กับใคร แล้วโคตรสงสารมันตอนเอาขนมให้น้องหมวย แต่น้องเอาไปทิ้ง พวกพี่ขอกินมันไม่ให้กินแต่ยอมให้น้องหมวยเอาไปทิ้ง” ชินดงร่ายยาว



“ขอโทษครับ” ฮยอกแจหันมาจับมือหนาของคนที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียง เลื่อนสายตามองใบหน้าที่ซีดเซียว แถมที่หัวก็มีผ้าพันไว้เพราะหัวแตก



“เฮ้อ มีอะไรก็คุยกันดี ๆ ซะนะ พวกพี่ขอไปหาอะไรกินก่อน ไปไอ้คยูไปกับพวกกู” ซีวอนบอกแล้วเดินไปกอดคอรุ่นน้องออกไปจากห้อง ปล่อยให้ฮยอกแจและทงเฮอยู่ตามลำพัง



“เมื่อไหร่จะตื่น นอนแบบนี้ซ้อมตายเหรอวะ” ฮยอกแจถอนใจแล้วฟุบหน้าลง



“สรุปจะแช่งหรือยังไงครับหมวย”



“พี่...”



“เรียกพี่บ่อย ๆ นะพี่ชอบฟัง” ทงเฮยกยิ้มแล้วพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง



“ไม่ จะเรียกไอ้เตี้ย”



“หมวย ขอเวลาจริงจังสักแป๊บ” ทงเฮคว้ามือขาวมากุมไว้ ฮยอกแจไม่ได้ปฏิเสธแต่พยักหน้าแทน



“จะพูดอะไรก็พูดมา”



“หมวยไม่เจ็บตรงไหนใช่มั้ย”



“ไม่เจ็บ มีแต่พี่มึงอะเจ็บ”



“ดีแล้วที่เป็นพี่เจ็บ พี่ไม่อยากให้หมวยเจ็บ”



“รักกูมากเหรอ”



“อืม ที่สุดเลย”



“ชอบกูตรงไหน”



“คนมันใช่อะ เลยชอบทุกตรง ต่อให้หมวยจะเกลียดพี่ พี่ก็ยังรักหมวย แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าจะรักใครได้เหมือนที่รักหมวยมั้ย”



“พี่มึงบ้ามากเลยรู้มั้ย” ฮยอกแจลุกขึ้นแล้วนั่งลงบนเตียง ทำเอาทงเฮประหลาดใจ



“บ้ารักหมวยไง”



“กูก็เป็นของกูแบบนี้ กูจะไม่เปลี่ยนอะไรทั้งนั้น พี่มึงรับได้ใช่มั้ย”



“รับได้ทั้งนั้นที่เป็นน้องหมวย” ทงเฮกุมมือไว้แน่นยกมขึ้นมาไว้ที่ข้างแก้มตัวเอง จ้องมองใบหน้าของน้องหมวย



“อืม ก็ได้”



“คือยังไงครับ”



“เป็นแฟนกันไง โง่อีก”



“น้องหมวย” ทงเฮกระพริบตาปริบคล้ายว่าตัวเองกำลังฝัน หรือนี่จะฝันอยู่วะเนี่ย



“เป็นแฟนหมวยอย่าหือกับหมวยจำไว้”



“…เป็นแฟนแล้วจริงดิ”



“เออดิ คิดว่าฝันอยู่หรือไง” ฮยอกแจดึงมือออกจากการเกาะกุมแล้วบีบจมูกโด่งของทงเฮ



“หมวย ๆ” ทงเฮจับมือนั้นออกแล้วจ้องมองแฟนหมาด ๆ เจ็บตัวครั้งนี้ถือว่าโคตรคุ้ม อยากวิ่งเอาหัวโขกกำแพงอีกสักทีเผื่อได้เป็นเมียเลย อ๊ากกก



“เป็นแฟนแล้วก็เชื่อง ๆ ล่ะ” ฮยอกแจลูบหัวทงเฮ



“นี่พี่ไงหมวย ไม่ใช่หมา”



“เอ้าเหรอ เห็นคล้ายๆ”



“น้องหมวยยยยย แต่อันที่จริงยอมเป็นอะไรก็ได้ที่หมวยจะรักอะ”



“พูดดี” ฮยอกแจยื่นหน้าเข้าไปแล้วจุ๊บปากของทงเฮเบา ๆ แค่ริมฝีปากแตะกันเท่านั้น แต่ก็ทำให้ทงเฮหัวใจพองโต



ไม่ต่างกับฮยอกแจหรอก...



“ฮิ้วววว ฉลอง ๆ” ประตูเปิดเข้ามาแล้วตามด้วยเสียงโห่แซวของเพื่อน ๆ ทงเฮเลยคว้าหมอนแล้วปาใส่แม่ง



ตอนนี้ทงเฮมีความสุขมาก...เหมือนความพยายามที่ผ่านมามันไม่สูญเปล่า เขาได้น้องหมวยเป็นแฟนแล้วโว้ยยยยยย




 1 เดือนต่อมา



“ไอ้พี่เตี้ย เอาไปเสิร์ฟโต๊ะแปด!”



“จ้า ๆ”



“โต๊ะห้าด้วย ทำไมไม่เอาไปพร้อมกันจะได้ไม่ต้องเดินหลายรอบ”



“กลัวพี่เหนื่อยเหรอ”



“บอกเพราะพี่มึงโง่ แค่นี้คิดไม่ได้ต้องให้บอก”



“หมวยยยยย”



“อย่ามาทำหน้าแบบนี้นะ”



“พี่เหนื่อย”



“งั้นมานี่ มาใกล้ ๆ”



“จะไม่เอาปังตอสับพี่ใช่มั้ย”



“เอ่อน่ะ เข้ามาใกล้ ๆ”



“อะ ๆ ครับ ๆ” ทงเฮเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างคนตัวเล็ก



จุ๊บ



“หายเหนื่อยนะ แล้วไปทำมาหากินช่วยเมียต่อ” ฮยอกแจบอกแล้วก็ดันให้คนตัวโตออกไป



“แบบนี้ทำยันเช้าเลยจ้า”



“ทำอะไรยันเช้าวะอาทงเฮ”



“ทำหน้าที่ลูกเขยป๊าไงคร้าบ”



“ไอ้พี่เตี้ย!”





Happy Ending




Loading...120%

.........................................................................

*120% เย่ๆ จบแล้วววววววววววววววววว 


*60% ฝากน้องหมวยกับพี่เตี้ยด้วย มาแบบอยากกินข้าวมันไก่ มาแบบมึนๆ ไม่มีสาระใด แค่อยากให้ยัยน้องด่าอิพี่เฉยๆ  และนี่คือฟิคชั่ววูบค่ะ วูบที่เหลือจะมาอีกทีเมื่อไหร่ดีล่ะ....

#หมวยข้าวมันไก่

ฝากคอมเมนต์ เป็นกำลังใจ

สกรีมแท็ก #SFbyPgae เป็นแท็กรวมเรื่องสั้นของเราค่ะ

ขอบคุณค่ะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

1,006 ความคิดเห็น

  1. #1002 tikky1229 (@tikky1229) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 08:29

    หูย ชอบทงเฮโหมดนี้ซื่อสัตย์ รักจริงหวังแต่ง

    กว่าจะได้มาเปงแฟน คุ้มสุดๆเลยว่ามะ พลาดไปเสียดายแย่

    ทงเฮต้องทั้งรักและหลง ฮยอกมากกว่าเดิมแน่นอน อิอิ
    #1002
    0
  2. #937 heloeun (@fernseelee) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 18:33

    น่ารักมากกกกกกกกกกกก อยากอ่านต่อเลย เพลินมากค่ะ หิวด้วย ข้าวมันไก่

    #937
    0
  3. #925 PinoczkioLee (@PinoczkioLee) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 08:38
    ง่อว น้องหมวยเค้าก็แอบหวานนา 55555555 โอ๊ย น่าร๊ากกกกกกกกก พี่เตี้ยเสิร์ฟข้าวมันไก่สู้ตายไปเลยจ้า
    #925
    0
  4. #924 bm814 (@nabonseon) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 23:46
    อื้อหือ น้องหมวยโหดเสมอต้นเสมอปลาย พี่ทงเฮก็รักน้องเสมอต้นเสมอปลาย ความพยายามนำพาไปสู่ความสำเร็จ แต่ตอนที่หัวกระแทกฟุตบาทนี่ขำเลย จะแกล้งแต่เจ็บจริง5555 สงสาร แงมีแฟนโหดก็อย่าหืออือนะพี่เตี้ยของหมวย
    #924
    0
  5. #923 pimhyuk (@pimkunt) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 20:58
    ยัยหมวยโคตรโหด กว่าจะเป็นแฟนกันได้พี่เตี้ยเจ็บช้ำไปเท่าไหร่แล้ววววว
    #923
    0
  6. #922 WAY_ELF_XIII (@wayleehyukjae) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 07:03

    ยอมพี่ทงจริงๆ อดทนเพื่อให้ได้
    ใจน้อง ส่วนน้องก็โหดเกิน ดุสุดๆเลย แต่ก็ยังยอมให้พี่ทง
    #922
    0
  7. #921 Phahmon (@forphah) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 04:32
    รักทรหดจริงๆพี่ทงกะน้องหมวย5555
    #921
    0
  8. #920 suju5555 (@suju5555) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 01:08
    พี่ทงเฮก็เจ็บมาเยอะเลย กว่าจะได้น้องหมวย 555ฮยอกแจคือโหดมาก ปากร้ายด้วย ยอมกับความอดทนของทงเฮ ไม่ไปไหนเลย น่ารักอ่า ชอบๆ
    #920
    0
  9. #919 CuteLee's GiRL (@Baby_I3oy) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 00:24

    อาหมวยยยยทำไรรุกพี่เขาหนักแบบนี้

    พอเล่นตัวก็ซะเอาสงสารอาทงเฮเลย


    พอรุกก็ไม่ทันตั้งตัวเลย โอ้ยยย ฟหกด่าสว

    #919
    0
  10. #918 MadamLeeELF (@rotchana18) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 22:16

    น่ารักกกกกกกกก

    กว่าจะสมหวังเนอะ นับถือในความทึกทนของพี่มันมาก น้องมันก็เล่นตัวจนอิพี่เจ็บตัวไปเยอะเลย5555 เขินกับคาแรคเตอร์ของทั้งคู่อะ มันใช่เลย อยากให้มีฟิคแนวนี้อัก เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ เลิฟฟฟ
    #918
    0
  11. #917 Nnn (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 21:37

    โอ่ยยยยย จบน่ารักกกด. ลุ้นกะไอ่พี่เตี้ยกลัวโดนปังตออาหมวยก่อนได่เป็นเมีย 55555

    #917
    0
  12. #916 Sky (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 21:29

    เอ็นดูพี่ทง กว่าจะสมหวัง 5555

    น้องหมวยปากร้าย แต่น่ารักมากกกก

    แบบนี้เป็นใครก็ยอมจ้า

    ขอบคุณนะคะไรท์เตอร์ ^^

    #916
    0
  13. #893 tikky1229 (@tikky1229) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 21:07
    พี่ทงเฮสู้ๆๆเอาใจช่วยให้รอดปังตอน้องหมวยนะจ๊ะะะะะะ
    #893
    0
  14. #892 Sky (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 21:03

    เรื่องนี้พี่เตี้ยเราน่าสงสาร โครตจะถึกทน โดนน้องด่าไปตั้งเยอะ 5555

    สู้นะพี่ ถือว่าน้องด่าแปลว่าน้องรัก ^^

    #892
    0
  15. #891 kitty15 (@nuty15) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 07:08
    ทงเฮมึนเก่งจริงๆ โดนด่าก็ยังตื้อ????????
    #891
    0
  16. #890 YingThaiELF (@9813) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 06:04
    ไม่เคยรู้สึกสงสารทงเฮเท่านี้มาก่อน5555 พี่เตี้ยชอบน้องจริงจังมากอ่ะยอมทำทุกอย่างเลยน้องหมวยใจอ่อนซะทีสิลูกเห็นใจพี่เตี้ยบ้าง
    ชอบอ่าาาอ่านไปยิ้มไปอยากกินข้าวมันไก่ด้วย >๐<
    #890
    0
  17. #889 Mimmily (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 05:57

    น้องหมวยพี่ทงเฮ

    #889
    0
  18. #888 PinoczkioLee (@PinoczkioLee) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 05:24
    ฮือ น้องหมวยใจแข็งจัง พี่เตี้ยสู้ๆนะ ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก และที่สำคัญ... อยากกินข้าวมันไก่เลยอ่ะ!!!!!!!
    #888
    0
  19. #887 bm814 (@nabonseon) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 01:49
    โอเค พรุ่งนี้จะไปสั่งข้าวมันไก่พิเศษหนัง หิวและอยากมากกกก
    #887
    0
  20. #886 mewjkh (@mewjkh) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:16
    ชอบบ อ่านละขำมาก ขำอิพี่เตี้ย 5555555 ใจพี่แกร่งมาก โดนด่าเป็นร้อยก็ไม่หวั่น แต่ถ้าขาดหมวยนี่ใจพังแน่ๆ โอ้ยย แล้วยัยน้องหมวยจะอ่อนให้พี่ทงเมื่อไหร่เนี่ย ดูเกลียดจริงจัง เอาหล่ะ ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก!!!
    #886
    0
  21. #885 9dne_ (@9dne_) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:16
    น่าย้ากกกก
    #885
    0
  22. #884 MadamLeeELF (@rotchana18) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 22:53
    น้องหมวยโหดจริ๊งงงง เมื่อไหร่จะใจอ่อนให้พี่เขาคะ
    #884
    0