[SJ] SF/OS HaeEun "My Happiness For You"

ตอนที่ 41 : Beside me Forever : Chapter 02 (100%) END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 ก.ย. 60



Beside me Forever : Chapter 02






จีซองย้ายมาเรียนโรงเรียนเดียวกับเจโน่หลังจบภาคเรียนที่สอง ผมอุ่นใจที่เจโน่ยอมรับในตัวจีซองและดูแลกันด้วยดี ความกังวลเรื่องลูกจึงเบาลง




ผมมีความกังวลมากมายก่อนที่จะตัดสินใจแต่งงานกับพี่ทงเฮแล้วย้ายมาอยู่ด้วยกัน ด้วยเพศสภาพของเรา ด้วยความที่เราต่างก็มีลูกติดมา ผมกลัวว่าเด็กๆ จะเข้ากันไม่ได้ ผมกลัวไปหมด แต่พี่ทงเฮก็คอยเป็นกำลังใจและอยู่ข้างๆ ผมเสมอ เจโน่และจีซองเป็นเด็กดีและเข้าใจเรา




มันดีมากครับ




แต่...ในชีวิตจริงของคนเราก็ต้องมีทั้งเรื่องร้าย เรื่องดี คนที่จริงใจกับเรา คนที่ใส่หน้ากากเข้าหา คนที่เหยียดหยาม คนที่ไม่ยอมรับ คนที่นินทา คนที่ว่าร้าย คนที่มองคนเพียงด้านเดียวหรือ...คนที่ไม่รู้จักเราแล้วมองจากที่สิ่งเขาเห็น ตัดสินตัวเราในแบบที่เขามอง




ผมยอมรับว่า...ผมกลัว




“ฮยอกแจ ประชุมสิบโมงนะ”




“...” ผมกลัวว่า...ผมจะไม่หนักแน่นพอ




“ฮยอกแจ ได้ยินมั้ยเนี่ย”




“ฮะ”




“เหม่อไรวะ” พี่เยซองตบไหล่ผมแล้วก็เดินไปทิ้งตัวที่เก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานของผม




“เปล่าๆ ครับ”




“คิดมากกับพวกปากไม่อยู่สุขเหรอ อย่าไปใส่ใจเลยมีปากก็พูดกันไป” พี่เยซองลุกขึ้นยืนส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะจ้องมองหน้าผมเขม็ง




“...”




“ฮยอกแจ นายน่ะโชคดีที่เจอคนอย่างทงเฮ เขารักนาย ดูแลนาย โชคดีที่มีลูกอย่างจีซอง มีลูกเลี้ยงอย่างเจโน่ มีพ่อแม่มีครอบครัวที่เข้าใจ แค่นี้มันก็พอแล้ว คนอื่นที่มองนายไม่ดีหรือตัดสินตัวนายจากความคิดของพวกเขาน่ะ พวกเขาอาจจะไม่โชคดีเหมือนนาย พวกเขาน่าสงสารนายคิดว่างั้นมั้ย”




“ครับ ผมเข้าใจที่พี่พูด และผมเองก็ไม่เคยนึกโกรธเกลียดคนพวกนั้น ขอบคุณนะครับ ผมโชคดีที่พี่เยซองเป็นพี่ชายด้วยนะ พี่ยังพูดไม่หมด”




“เออ รู้ก็ดี นายน่ะโชคดีที่สุดแล้ว คนเรามันไม่ได้สมบูรณ์แบบทุกคนหรอก มันขึ้นอยู่ที่ว่าเราเลือกที่จะมีความสุขกับสิ่งที่เรามีมากน้อยแค่ไหนต่างหาก อย่าคิดมากแล้วก็ไม่ต้องกังวล นายก็เป็นของนายแบบนี้ต่อไป”




“...”




“เป็นคนดีแบบที่นายเป็น”




ผมยิ้มรับก่อนที่พี่เยซองจะเดินออกไป...ผมโชคดีจริงๆ ด้วย





ผมกับพี่ทงเฮกลับมาถึงบ้านช่วงค่ำๆ เพราะพี่ทงเฮมีประชุมกับลูกค้า พอเราเข้ามาในบ้านก็เห็นเจโน่นั่งสอนการบ้านจีซองอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เด็กๆ หันมาทักทายผมกับพี่ทงเฮ จีซองวิ่งมาสวมกอดผมแล้วก็หอมแก้มเหมือนทุกครั้ง จีซองเป็นเด็กที่ชอบแสดงความรักโดยไม่เคอะเขิน และเขาก็ทำแบบนี้กับพี่ทงเฮด้วยไม่ให้เป็นการน้อยหน้า




“โห ป๊ากับมี๊ทำไมโดนจีซองหอมแก้มอะ”




“ทำไมไอ้แสบ” พี่ทงเฮเดินไปนั่งลงข้างเจโน่แล้วยีผมลูกชายด้วยความเอ็นดู




“ก็ทีผมไม่เห็นได้แบบนั้น”




“ฮ่าๆ ทำน้อยใจ”




“ป๊าอะ ไม่ต้องมายีผมเลยนะ”




“พี่เจโน่” จีซองเรียกชื่อพี่ชายแล้ววิ่งเข้าไปหา หอมแก้มพี่แล้วก็วิ่งมากอดผม




เจโน่เหมือนจะยังอึ้งๆ เพราะไม่ทันตั้งตัว ผมเองก็ด้วยแหละทุกอย่างหยุดนิ่งก่อนที่เสียงหัวเราะของพี่ทงเฮจะดังขึ้นมา




“ฮ่าๆ เอาล่ะเด็กๆ ป๊าหิวข้าวแล้วไปกินข้าวกัน” พี่ทงเฮลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหาผม โอบไหล่ของผมพลางยีผมของจีซองที่เกาะอยู่ตรงเอวของผมเหมือนลูกลิง




“หิวๆ” เจโน่ลุกขึ้นแล้ววิ่งนำไปที่โต๊ะทานข้าว จีซองก็วิ่งตามไป




ผมมองดูเด็กๆ แล้วก็ต้องยิ้มตามส่วนคนข้างๆ ผมก็เอาแต่จ้องผมอยู่ได้




“มองอะไรครับ ไม่เคยเห็นคนหน้าตาดีเหรอ”




“เคย แต่พี่ชอบมองคนขี้เหร่มากกว่า”




“พี่ทงเฮ!” ผมถองศอกใส่ท้องพี่ทงเฮด้วยข้อหาหมั่นไส้




“อ๊ะ! ฮยอกแจพี่ล้อเล่นครับ ทำไมดุจังเลยเนี่ย”




“พี่ทงเฮ เจ็บมากเหรอครับ” พี่ทงเฮหน้าเสียมือกุมท้องเลยครับ




จุ๊บ




“พี่หลอกครับ”




“งื้อ พี่ทงเฮ คนเจ้าเล่ห์!” วิ่งไปนู้นแล้วครับ มาจุ๊บแก้มแล้ววิ่งหนีเฉยเลย เด็กๆ ก็หัวเราะชอบใจอีกต่างหาก เข้ากันดีจริงๆ




แต่...ผมชอบที่ทุกคนหัวเราะมีความสุขแบบนี้ที่สุดเลยครับ









วันนี้เป็นวันศุกร์แล้ว พี่ทงเฮชวนผมและลูกๆ ไปดินเนอร์นอกบ้านเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ หลังเลิกงานเราก็ไปรับเด็กๆ ที่บ้านตอนออกมาฝนดันตก มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นระหว่างทาง รถเลยติดนิดหน่อยตอนแรกก็ไม่สนใจเท่าไหร่แต่ผมจำรถคันที่จอดนิ่งสภาพพังยับได้ มันคือรถของพี่ที่ทำงานครับ ผมเลยบอกให้พี่ทงเฮจอด




“ผมจะลงไปดู” ผมจะเปิดประตูรถลงไปแต่พี่ทงเฮก็คว้าข้อมือของผมไว้




“พี่ลงไปด้วย เจโน่หยิบร่มให้ป๊าหน่อย”




“นี่ครับป๊า”




“เด็กๆ อยู่ในรถนะครับ เดี๋ยวมา” ผมหันไปบอกเด็กๆ พี่ทงเฮเปิดประตูกางร่มแล้วก็มารับผมอีกฝั่ง เดินไปด้วยกัน




เจ้าหน้าที่กำลังช่วยคนที่ติดอยู่ในรถออกมา ผมเห็นพี่มินจีร้องไห้ที่ศีรษะของเธอมีเลือดไหลลงมาแต่ดูไม่ใช่บาดแผลใหญ่นัก แต่คนที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยช่วยและพาออกมาได้เป็นผู้ชาย น่าจะเป็นแฟนของเธอ




“พี่มินจี!” ผมตะโกนเรียกเธอ เธอหันมาและมองหน้าผมกับพี่ทงเฮ ผมว่าผมเห็นเธอยิ้ม




ผมให้พี่ทงเฮตามมาที่โรงพยาบาล จีซองกับเจโน่นั่งกินขนมปังไส้ถั่วแดงรองท้องเพราะเรายังไม่ได้ทานมื้อค่ำกันเลย แต่เด็กๆ ก็ไม่ได้บ่น ผมนั่งอยู่ข้างๆ พี่มินจีที่ยังร้องไห้รอคุณหมอออกมาบอกอาการของแฟนเธอที่หน้าห้องฉุกเฉิน พี่ทงเฮก็นั่งอยู่ข้างผมวางมือลงบนบ่าและบีบเบาๆ




“ญาติของคุณลีจองชินหรือเปล่าคะ” คุณพยาบาลเดินออกมา พี่มินจีจึงลุกขึ้นยืน




“ฉันเป็นแฟนเค้าค่ะ”




“คือว่าตอนนี้คุณจองชินเสียเลือดมาก ทางโรงพยาบาลก็มีเลือดกรุ๊ปโอไม่เพียงพอ”




“ฮือ ช่วยจองชินด้วยนะคะ ช่วยเค้าด้วย เรากำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้วแท้ๆ ฮือ”




“คุณหมอครับผมเลือดกรุ๊ปโอ เอาเลือดของผมได้มั้ยครับ”




“ฮยอกแจ” พี่ทงเฮบีบไหล่ผมแล้วยิ้ม




“งั้นไปที่ห้องตรวจเลยค่ะ”




“น้องฮยอกแจ”




“ครับ”




“ขอบคุณนะคะ”




ผมยิ้มให้เธอแล้วตามพยาบาลไป…





แฟนของพี่มินจีพ้นขีดอันตรายแล้ว ผมออกมาจากห้องเมื่อให้เลือดเสร็จ พี่ทงเฮเข้ามาประคองผมและเด็กๆ ก็วิ่งเข้ามาหา




“แจแจเจ็บมั้ย”




“ไม่เจ็บครับ” ผมลูบหัวจีซองเบาๆ




“พี่ว่าไปนั่งพักอีกสักหน่อยก่อน” พี่ทงเฮพาผมมานั่งที่ม้านั่ง แล้วจับมือของผมไปจูบเบาๆ




“พี่มินจีล่ะครับ”




“เข้าไปดูแฟนน่ะ ฮยอกแจไม่โกรธมินจีเหรอ”




“เอ๋?”




“พี่เยซองเล่าให้พี่ฟังหมดแล้ว เรื่องที่พนักงานนินทา แล้วก็ว่าฮยอกแจเสียๆ หายๆ”




“โธ่ พี่เยซอง”




“พี่บังคับให้พี่เยซองพูดเองแหละ ที่พี่ไม่พูดหรือเข้าไปจัดการพวกนั้นเพราะพี่รู้ว่าฮยอกแจจะไม่พอใจแล้วก็ไม่สบายใจ พี่เลยทำเงียบไว้และอีกอย่างพี่มั่นใจในตัวภรรยาของพี่ว่าจะเอาชนะใจคนพวกนั้นได้” พี่ทงเฮโอบไหล่ผมเข้าไปหา บีบมือผมลูบหัวผม




พี่ทงเฮทำให้ผมรักเขาเพิ่มขึ้นอีกแล้วครับ…




“มี๊โคตรเท่เลย” เจโน่บอก



“ใช่ แจแจของผมเจ๋งที่สุดเลย” จีซองยกนิ้วให้




“เมียพี่นี่เป็นคนดีจริงๆ เลย”




“ขอบคุณนะครับทุกคน” ผมกอดพี่ทงเฮ เด็กๆ ก็เข้ามากอดด้วย




อยู่ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมา...มันตื้นตันใจมากครับ




“คุณทงเฮ ฮยอกแจ”




เราผละออกจากกัน ผมเช็ดน้ำตาแล้วหันไปมองตามเสียงเรียก พี่มินจียืนอยู่ตรงหน้าพวกเรา ผมมองเธอแล้วยิ้มให้น้อยๆ




แล้วเธอก็ก้มศีรษะให้ผมกับพี่ทงเฮ




“ขอโทษและขอบคุณมากนะคะ” เธอยังก้มให้พวกเราไม่ยอมเงยหน้า




“พี่มินจี ไม่เป็นไรครับผมยินดีช่วย” ผมเข้าไปหาเธอ ให้เธอเงยหน้าขึ้นมา เธอร้องไห้แล้วกอดผมไว้




“พี่ขอโทษนะคะที่ผ่านมา พี่ตัดสินคนที่ภายนอก คิดจากสิ่งที่เห็น คิดไปเองว่าฮยอกแจเป็นคนแบบนั้น แบบนี้ทั้งที่จริงๆ แล้วพี่แทบไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของฮยอกแจเลย ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยแฟนของพี่ทั้งที่ไม่รู้จักด้วยซ้ำ ขอบคุณมากเลยค่ะ”




“พี่มินจี ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เคยโกรธพี่เลยและที่ผมช่วย ถ้าเป็นคนอื่นก็คงช่วย”




“ขอโอกาสให้พี่เริ่มต้นใหม่นะคะ”




“ได้สิครับ เรามาเป็นเพื่อนกันนะ”




“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ”





เราแวะทานข้าวกันแบบง่ายๆ ก่อนกลับบ้านผมหลับไปเมื่อขึ้นรถ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มานอนอยู่บนเตียงแล้ว พี่ทงเฮเดินออกมาจากห้องน้ำพอดีผมลุกขึ้นนั่งแล้วก็หันไปยิ้มให้เขา




“ตื่นแล้วเหรอครับ คงเพลียเพราะให้เลือดสิท่า พี่ปลุกไม่ยอมตื่นเลย ก็เลยต้องอุ้มขึ้นมา”




“ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะครับ” ผมขยับไปนั่งที่ปลายเตียง หย่อนขาลงพี่ทงเฮเดินมายืนตรงหน้าผมแล้วก็วางมือลงบนหัวก่อนจะยีจนผมยุ่งไปหมด




“ไม่ลำบากเลยครับ”




“ขอบคุณนะครับ”




“ครับ ไปอาบน้ำเถอะจะได้มานอนพัก พรุ่งนี้เด็กๆ อยากไปเที่ยวทะเล”




“ครับ” ผมลุกขึ้นยืน พี่ทงเฮเดินไปเช็ดผมที่หน้ากระจก ผมมองแผ่นหลังกว้างๆแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เดินเข้าไปสวมกอดจากด้านหลัง ซบหน้ากับไหล่กว้าง




“ยั่วพี่เหรอ หรืออยากให้พี่อาบน้ำให้”




“เปล่าซะหน่อย ขออยู่แบบนี้สักพักนะครับ”




“ฮยอกแจ ถ้ามีปัญหาอะไรต้องบอกพี่นะครับ อย่าเก็บไว้คนเดียว เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ”




“ครับ ผมรักพี่ทงเฮจัง”




“พี่ก็รักฮยอกแจครับ” พี่ทงเฮหันมาเผชิญหน้าแล้วก็จับแนบสองมือทีีแก้มผม กดจูบที่หน้าผากของผมแผ่วเบา




“อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปเลยนะครับ”




“ครับ นี่ถ้าไม่ติดว่าวันนี้เมียพี่เพิ่งเสียเลือดมา จะให้เสียน้ำอีกสักหน่อย”




“พี่ทงเฮอะ” ผมทุบอกเปลือยเปล่าของพี่ทงเฮแล้วผลักออก แต่ก็ถูกรั้งเข้าไปหาแล้วแนบริมฝีปากลงมา




พี่ทงเฮจูบผมอย่างอ่อนโยน จูบซ้ำๆ จนผมแทบยืนไม่ไหวก่อนจะผละออกไปแล้วอุ้มช้อนร่างของผมขึ้นไปอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรง




“อยากอาบน้ำอีกสักรอบแล้วสิ”




“พี่ทงเฮ!”




…………………………………………………………………




วันหยุดนี้เรามาเที่ยวทะเลตามที่เด็กๆ อยากมา ที่บ้านของเรามีโปรแกรมพักผ่อนประจำเดือนครับ พี่ทงเฮบอกว่าทำงานทั้งเดือนก็ต้องมีวันที่ได้เที่ยวพักผ่อนบ้าง เด็กๆ ก็จะได้เปิดหูเปิดตา โดยให้สิทธิ์เลือกที่เที่ยวได้คนละเดือน




เดือนนี้จีซองเป็นคนเลือก แต่ผมมารู้ทีหลังว่าจริงๆ แล้วเจโน่อยากจะมาทะเลน้องเลยยอมเลือกอย่างที่พี่ชอบทั้งที่จีซองบ่นกับผมตอนแรกว่าอยากไปเที่ยวสวนสนุก แต่ผมว่ายังไงซะเดือนหน้าจีซองก็คงได้ไปสวนสนุกเพราะเจโน่จะยอมตามใจน้องแน่นอน




ผมกับพี่ทงเฮยกกระเป๋ามาเก็บที่บ้านพัก เด็กๆ วิ่งลงไปที่ชายหาดหน้าบ้าน ผมเลยต้องวิ่งออกมาเพื่อบอกให้ดูแลกันด้วย เด็กๆ ขานรับเสียงแจ๋วแล้วก็เล่นน้ำกันใหญ่




หลังจากที่เก็บกระเป๋าเสร็จผมก็ลงมานั่งอยู่ที่หน้าบ้าน มองดูเด็กๆ ที่กำลังนั่งก่อเจดีย์ทรายช่วยกัน พี่ทงเฮเดินมาแล้วยื่นแก้วน้ำหวานให้ผม ผมรับมาแล้วยกดื่มแก้กระหาย หยิบขนมป้อนพี่ทงเฮเป็นการตอบแทน




“เหนื่อยมั้ยครับ” ผมถามพี่ทงเฮเพราะขับรถมาหลายชั่วโมง




“นิดหน่อยครับ แต่เห็นเมียกับลูกมีความสุขพี่ก็หายเหนื่อยแล้ว”




“ปากหวาน”




“ฮ่าๆ พี่พูดจริงๆ นะครับ ทุกวันนี้พี่มีความสุขมาก”




“ผมก็เหมือนกันครับ”




เรานั่งคุยกัน มองดูเด็กๆ รับลมเย็นๆ มองฟ้าสวยทะเลใสหายทรายขาว เป็นช่วงเวลาที่ไม่ต้องคิดอะไรให้หนักสมอง วางเรื่องงานไว้ที่บริษัท ทิ้งความกังวลไว้กลางทางแล้วอยู่กับปัจจุบันที่สามารถยิ้มและหัวเราะไปพร้อมๆ กับคนข้างกาย…







Jeno’s Part


ผมนั่งก่อเจดีย์ทรายกับจีซองอยู่ตรงชายหาด พอมองขึ้นไปที่หน้าบ้านก็เห็นป๊ากับมี๊นั่งคุยกันหัวเราะมีความสุข เวลาที่ป๊าหันมาก็จะยกมือให้แล้วก็ตะโกนให้ไปกินขนม ผมไม่เคยเห็นป๊าหัวเราะหัวเราะแล้วก็ยิ้มกว้างได้เท่านี้มาก่อนตั้งแต่ที่แม่ตาย มีผู้หญิงเข้ามาหาป๊ามากมายแต่ป๊าก็ให้ผมเลือก ถ้าผมไม่ชอบป๊าก็จะไม่สานต่อความสัมพันธ์




ตอนแรกที่ป๊ามาบอกว่าป๊าชอบมี๊ฮยอกแจ ผมยังอึ้งและคิดว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ ผมไม่ยอมรับแต่สุดท้ายผมก็ไม่มีข้อโต้แย้งป๊าว่าผู้ชายคนนั้นไม่ดี




เพราะเขาดีกับป๊า ดีกับผม…



รวมไปถึงจีซองที่นั่งฉีกยิ้มอยู่ตรงหน้าของผมตอนนี้...เขาไม่โกรธที่ผมว่าหรือพูดแรงๆ ใส่ จีซองเป็นเด็กดีจนผมเผลอรักเขาโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ




เขาที่เป็นน้องชายคนใหม่ของผม




แต่...ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าความรักที่ผมมีให้เขามันเป็นแบบไหน...ผมสับสน ผมไม่อยากจะห่างจากเขา วันไหนที่จีซองเล่นจนได้แผลผมก็เป็นห่วง โดนเพื่อนใหม่แกล้งที่โรงเรียนผมก็ทนไม่ไหว ผมรู้แค่ว่าผมต้องปกป้องเจ้าตัวเล็กให้ได้




บางทีอาจจะเพราะผมเชื่อฟังป๊ามากเกินไปล่ะมั้ง ก็ป๊าบอกให้ดูแลน้อง มี๊บอกให้เราดูแลกันและกันและผมก็รักจีซองมากๆ




ถ้าผมโตขึ้นกว่านี้อีกหน่อย ผมจะเข้าใจความรู้สึกและเข้าใจคำว่า รัก มากขึ้น ผมหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น




“พี่เจโน่ ผมต่อขึ้นอีกชั้นนะ จะได้สูงๆ”




“อือ”




“พี่เจโน่”




“อะไร”




“แจแจไม่ได้ยิ้มแบบนั้นนานแล้ว” จีซองมองไปที่หน้าบ้าน ผมก็มองตามไป




“ป๊าก็เหมือนกัน”




“พวกผู้ใหญ่รักกันแล้วดูมีความสุขเนอะ”




“แล้วนายรักพี่มั้ย”




“อืม!” จีซองพยักหน้าแรงจนผมหลุดขำ “ผมก็รักพี่เจโน่เท่านี้เลย” ทำท่าประกอบด้วยการอ้าแขนออกกว้างๆ




“ฮ่าๆ เว่อร์”




“เปล่านะ แต่ก็รักน้อยกว่าแจแจ ผมรักแจแจมากที่สุด รองลงมาก็คุณป๊าทงเฮ”




“แบบนี้ก็แปลว่าฉันที่โหล่อะดิ”




“ฮ่าๆ งั้นรักเท่าคุณป๊าทงเฮก็ได้ครับ”




“ก็ได้”




“ดีมากๆ พี่เจโน่ผมหิวน้ำแล้วอะ ไปกินน้ำก่อนนะ”




“อืม”




จีซองลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่หน้าบ้านตะโกนเรียกแจแจเสียงดัง ผมมองตามแล้วก็ยิ้มกับภาพที่เห็น ป๊าป้อนน้ำให้จีซองเพราะมือน้องเลอะทราย มี๊ป้อนขนมให้




ตอนนี้ผมมีความสุขกับครอบครัว...ของเรามากเลยครับ



End Jeno’s Part








วันหยุดผ่านไป…




ผมมาทำงานพร้อมพี่ทงเฮเหมือนเช่นเคย แต่บรรยากาศในการทำงานเปลี่ยนไป...พี่มินจีเข้ามาทักทายผมแล้วบอกว่า พี่จองชินฝากขอบคุณที่ให้เลือดเมื่อวันนั้น พี่ชอนอาเพื่อนสนิทพี่มินจีก็เข้ามาทักทายผม ทุกคนยิ้มให้ผม ไม่เดินหนีผมและทักผมก่อนด้วยซ้ำ




“เที่ยวทะเลมาไหนของฝาก” พี่เยซองเดินเข้ามาทัก




“ให้เด็กถือขึ้นมาอยู่ครับ มีสำหรับทุกคนเลย”




“ขอบคุณครับ/ค่ะ” พี่ๆ ในแผนกต่างพูดออกมาอย่างพร้อมเพรียง




“เห็นแก่ของฝากมากทุกคน เอาล่ะใครมีอะไรจะพูดก็เดินออกมานะ”




“อะไรกันเหรอครับ”




“น้องฮยอกแจ” พี่มินจีเดินออกมาคนแรก หยุดอยู่ตรงหน้าผมในมือถือดอกกุหลาบสีขาวไว้พอมองไปที่ทุกคนด้านหลังก็มีถือไว้เหมือนกัน




“ครับพี่มินจี”




“พี่จะขอเป็นตัวแทนของทุกคน...พวกเราทุกคนขอโทษนะคะสำหรับเรื่องที่ผ่านมา ที่เคยทำไม่ดี พูดไม่ดี ยกโทษให้พวกเราด้วยนะคะ” พี่มินจีก้มศีรษะแล้วยื่นดอกกุหลาบมาให้ผม ทุกคนก็ทำเหมือนกัน




“ยกโทษให้พวกเราด้วยนะคะ”




“ผมไม่ยกโทษให้หรอกครับ”




“อ้าว”




“เพราะว่าผมไม่เคยโกรธทุกคนเลย คนเราคิดไม่เหมือนกัน มองเห็นสิ่งเดียวกันต่างกัน มันเป็นเรื่องปกติครับ ผมอาจจะเคยน้อยใจบ้างแต่ก็ไม่เคยนึกโกรธทุกคนเลย เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับ ผมลีฮยอกแจขอฝากตัวด้วยนะครับทุกคน” ผมก้มศีรษะให้ทุกคนบ้าง




“ฝากตัวด้วยนะคะผู้จัดการ!”




“ครับ!” น้ำตาของผมไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ผมยิ้มทั้งน้ำตาเลยครับตอนนี้




“ใครทำภรรยาผมร้องไห้ครับ” พี่ทงเฮเดินออกมาแล้วโอบไหล่ผมไว้ ปาดเช็ดน้ำตาให้ด้วย




“พี่ทงเฮ”




“ฮิ้วววว” ทุกคนพร้อมใจกันโฮ่เชียวนะครับ




“เอาล่ะ มอบดอกไม้ๆ” พี่เยซองปรบมือแล้วทุกคนก็เดินเข้ามามอบดอกกุหลาบสีขาวให้กับผม ขอโทษผมและจับมือผม




พี่ทงเฮคอยยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มให้ผมเช็ดน้ำตาให้กับผม...แบบนี้สินะความสุข




อยู่กับผมตลอดไปได้มั้ยครับ....









5 ปีต่อมา



พรุ่งนี้พี่เจโน่ก็เข้ามหาลัยแล้วอะ”



อืม อีกสองสามปีนายก็เข้าเหมือนกัน อยากเป็นอะไรคิดไว้หรือยังล่ะ”



ผมอยากเป็นซุปเปอร์แมน จะได้ปกป้องแจแจ ป๊าทงเฮ แล้วก็พี่เจโน่”



ฮ่าๆ นายตัวเล็กที่สุดในบ้านนะอย่าลืม หน้าที่ปกป้องทุกคนปล่อยเป็นหน้าที่ของฉันเถอะ ไอ้ตัวยุ่งเอ๊ย” เจโน่หัวเราะแล้วก็ผลักหัวน้องเบาๆ ผมนั่งมองดูเด็กๆ คุยกันที่ห้องนั่งเล่นก็ได้แต่ยิ้มตาม



ผ่านมาแล้วหลายปี เด็กๆ ก็โตขึ้น ผมก็อายุมากขึ้น ตอนนี้พี่ทงเฮก็ยุ่งวุ่นวายที่บริษัทเรื่องเปิดสาขาใหม่ ผมเองก็เหมือนกัน เจโน่ก็กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว จีซองอยู่มอปลาย เด็กๆ ไม่เคยทำให้เราผิดหวัง การเรียนดี เป็นเด็กที่รู้จักคิดและช่วยเหลือผู้อื่น ตอนนี้เรามีเพื่อนบ้านใหม่แล้วครับบ้านข้างๆ ย้ายมาจากต่างจังหวัด และพวกเขาก็มีความรักเหมือนเรา เจโน่ก็เรียนที่เดียวกับลูกสาวบ้านนั้น



พี่ซูจอง สวัสดีครับ”



จ้า สวัสดีค่ะคุณอาฮยอกแจ” เด็กสาวหน้าตาสวยหวานเดินเข้ามา เธอเป็นเด็กน่ารัก และมักจะมาเล่นที่บ้านบ่อยๆ



ครับ เดี๋ยวอาไปเอาขนมมาให้ทานนะ”



ขอบคุณนะคะ”



ผมเดินเข้ามาในครัว พี่ทงเฮก็เดินตามเข้ามาแล้วสวมกอดจากด้านหลัง ขโมยหอมแก้มของผม พี่ทงเฮก็ยังเป็นแบบเดิมครับ ชอบฉวยโอกาสตลอดเลย



พี่ทงเฮ เด็กๆ อยู่ซูจองก็อยู่”



ไม่เห็นเป็นไรเลย นี่แอบเห็นพี่ซีวอนชอบลวนลามคุณคยูฮยอนต่อหน้าลูกบ่อยๆ” เชื่อเขาเลยครับ ยังจะไปเห็นกับบ้านนั้นอีก



มาช่วยผมยกน้ำกับขนมไปให้เด็กๆ เลยครับ” ผมหยิกแขนพี่ทงเฮเบาๆ อีกคนเลยทำหน้างอแต่ก็ยอมเดินมาเคียงข้างกันแล้วช่วยรินน้ำหวานใส่แก้วให้



พี่ว่าซูจองสนใจลูกของเรา”



เจโน่เหรอครับ”


ใช่ ความรักวัยใสน่ารักดีนะ” พี่ทงเฮหันหลังพิงเคาน์เตอร์เมื่อรินน้ำใส่แก้วเสร็จ



ครับ แต่พี่ทงเฮไม่สังเกตลูกของเราบ้างเหรอ”



ทำไมครับ”



ก็เจโน่กับจีซอง ผมว่าเด็กสองคนนี้เหมือนมีอะไรในใจ” ผมพูดไปตามความรู้สึกและตามที่ตาเห็น ผมไม่รู้ว่าผมคิดมากเกินไปหรือเปล่า



เพราะผมคิดว่า...เด็กสองคนนั้นกำลังมีใจให้กัน



เขาทั้งสองคนกำลังมีความรัก...รักแบบที่ผมและพี่ทงเฮมี



งั้นเหรอ ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยว่างดูลูกๆ เลยฝากฮยอกแจดูด้วยนะครับ” พี่ทงเฮขยับมายืนซ้อนหลังของผมไว้แล้วเกยคางกับไหล่กดปลายจมูกกับแก้มของผมเบาๆ



อื้อ พี่ทงเฮ ยกน้ำกับขนมออกไปให้เด็กๆ เลยครับ”



คร้าบ คุณภรรยา”



อื้อ” พี่ทงเฮยังจะมาหอมแก้มผมอีกฟอด ตาคนนี้นี่…



ผมเดินตามพี่ทงเฮออกมาที่ห้องนั่งเล่น พี่ทงเฮนั่งลงข้างจีซองวางมือลงบนหัวกลมๆ แล้วยีเบาๆ เจโน่นั่งอยู่ข้างกับซูจอง ลูกชายคนเล็กของเราเลยนั่งหน้าหงอยๆ



อาการแบบนี้มันชักยังไงๆ แล้วล่ะ



ทานขนมคุกกี้ฝีมืออาฮยอกแจดูสิซูจอง” พี่ทงเฮเลื่อนจากขนมคุกกี้ไปให้เด็กสาว



ว้าว ขอบคุณค่ะ” ซูจองยิ้มให้ผมแล้วหยิบขนมคุกกี้มาทาน “อร่อยมากๆ เลยค่ะคุณอา”



งั้นก็ทานให้หมดเลยนะ”

 

ช่วงค่ำหลังจากที่ทานข้าวกันเสร็จ เด็กๆ ก็แยกตัวขึ้นห้องผมกับพี่ทงเฮนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น พี่ทงเฮหัวเราะกับรายการตลกแล้วก็ตีเนียนขยับลงมานอนตักของผมแถมยังคว้ามือไปหอมอีก นิดนึงก็เอาเชื่อเขาเลยครับ



แต่...ผมก็ชอบนะ



พี่ทงเฮเสมอต้นเสมอปลาย ชัดเจนและดูแลครอบครัวดีทุกอย่าง แม้บางครั้งจะมีคนเข้ามาหาบ้างแต่พี่ทงเฮก็ไม่เคยทำให้ผมกังวล เพราะพี่ทงเฮประกาศชัดเจนในความสัมพันธ์ของเราตั้งแต่แรก



พี่ทงเฮครับ ขอถามอะไรหน่อย”



ครับ” พี่ทงเฮเบาเสียงทีวีลงแล้วนอนมองหน้าผม



ถ้าสิ่งที่ผมคิดเกี่ยวกับลูกของเราเป็นจริงพี่ทงเฮจะว่าอะไรมั้ยครับ”



ฮยอกแจหมายถึง?”



ผมว่าเจโน่กับจีซอง...มีใจให้กัน ถ้าลูกของเรา” ผมเริ่มกลัวแล้วสิครับ



ฮยอกแจฟังพี่นะ” พี่ทงเฮจับมือของผมไว้วางไว้ที่อกยิ้มให้กับผม



ผมกังวล”



ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้นครับ ความรักเป็นเรื่องดี ถ้าเด็กๆ จะรักกันเหมือนที่เรารักกันพี่ก็จะยอมรับ เรารู้ดีนี่ครับว่ามันจะเป็นยังไงถ้าความรักไม่ได้รับการยอมรับ มันคือสิ่งที่เราเคยเจอมาและยังคงเผชิญอยู่ เอางี้เดี๋ยวเราลองไปคุยกับลูกดู พี่จะไปคุยกับเจโน่ส่วนฮยอกแจไปคุยกับจีซองดู โอเคมั้ยครับ ผลเป็นยังไงจะได้รู้เลย” พี่ทงเฮลุกขึ้นแล้วก็จับแก้มของผมก่อนจะวางมือลงบนหัวแล้วยีเบาๆ ผมรู้สึกขอบคุณพี่ทงเฮมากๆ ที่ทำให้ผมรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้พูดคุยปัญหาหรือข้อกังวลใจกับพี่เขา



ครับ งั้นผมไปห้องลูกก่อน”



โอเคครับ พี่อุ้มขึ้นบันไดมั้ย”



ไม่ต้องเลยครับ เดี๋ยวจะได้ตกลงมาทั้งคู่” ผมตีไหล่คนข้างๆ แล้วลุกขึ้นยืน พี่ทงเฮหัวเราะแล้วคว้าข้อมือของผมไว้ก่อนจะดึงรั้งเข้าไปหา กอดผมไว้แนบริมฝีปากกดลงมาที่ขมับซ้ำๆ



ค่อยๆ ถามลูกนะครับ จีซองอาจจะยังไม่แน่ใจในความรู้สึกเพราะยังเด็ก ส่วนเจโน่พี่ก็จะคุยด้วยเหตุผล”



ครับ สู้ๆ”



ครับ ป่ะ” พี่ทงเฮจับมือผมแล้วก็เดินขึ้นชั้นบน



เราแยกกันเข้าห้องของลูกๆ ผมเดินมาหาจีซองที่กำลังนั่งเขียนหนังสืออยู่ที่โต๊ะ พอเห็นผมเข้ามาก็รีบปิดสมุดลง



ทำอะไรอยู่ครับ”



แจแจ ผมตกใจหมด”



เขียนอะไรอยู่ ความลับเหรอ” ผมเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ ก้มมองไดอารี่เล่มสีฟ้าลายน้ำทะเลของเขาที่ซื้อมาจากไปเที่ยวทะเลเมื่อหลายปีก่อน



เขียนไปเรื่อยครับ แจแจมีอะไรเหรอ”



มานั่งคุยกันหน่อยครับ” ผมเดินไปนั่งลงที่เตียง จีซองก็เดินมานั่งลงข้างๆ กอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลที่เจโน่ซื้อให้เมื่อวันเกิดปีก่อน



แจแจท่าทางซีเรียสจังครับ”



ไม่หรอกครับ แจแจสบายๆ เลย” ผมวางมือลงบนเรือนผมสีน้ำตาลเข้มของเจ้าตัวแสบแล้วยีเบาๆ ต่อให้จีซองจะตัวสูงขึ้นหรือโตขึ้นกว่านี้ผมก็ยังรู้สึกว่าลูกเป็นเจ้าตัวเล็กแสนซนของผมเสมอ



แล้วมีอะไรครับ”



จีซองตอบแจแจมาตามตรงนะครับ”



งื้อ แจแจมีอะไรอ่า ชักกลัวแล้วนะ”



ไม่มีอะไรน่ากลัวเลยครับ เอาล่ะ”



“...”



จีซองครับ รักแจแจมั้ย”



รักครับ รักที่สุดเลย” เจ้าเด็กแสบเข้ามากอดผมซุกหน้ากับอกผมเลยกอดตอบลูบหัวเบาๆ ผมเองก็รักลูกมากครับ จีซองคือดวงใจของผม



รักคุณป๊าทงเฮมั้ยครับ”



อืมๆ รักครับ” พยักหน้ากับอกของผมรัวๆ เลยครับ



แล้วพี่เจโน่ล่ะครับ รักมั้ย“



ก็ต้องรักสิครับ” น้ำเสียงแปลกๆ แบบนี้มีอาการสินะ เด็กแสบเอ๊ย



จีซอง แจแจรักลูกทั้งสองคนนะครับ ทั้งจีซองแล้วก็พี่เจโน่ แจแจขอถามอีกครั้ง จีซองรักพี่เจโน่แบบไหนครับ ตอบตามตรงนะ”



แจแจ ผม...” จีซองกอดผมแน่นกว่าเดิม “ผมไม่รู้ครับ ผมไม่รู้ว่ามันเป็นแบบไหน แต่มันไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือนตอนที่ผมรักพี่เจโน่แบบเด็กๆ ผมไม่รู้ ฮึก” เจ้าตัวแสบของผมร้องไห้ซะแล้วครับ



จีซองครับ เวลาที่อยู่กับพี่เจโน่รู้สึกยังไงครับ สบายใจ อึดอัด หรือว่าอยากอยู่ด้วยตลอด อยากเห็นหน้า อยากให้พี่เขายิ้มให้เราคนเดียว”



ผมไม่อึดอัดเลยครับ ผมอยากอยู่ใกล้ๆ พี่เจโน่ ผมชอบที่พี่เจโน่เอาใจใส่ผม ผมชอบที่พี่เจโน่ยิ้มให้ผม แต่ก็ไม่ชอบเวลาที่พี่เจโน่ยิ้มให้คนอื่น ไม่อยากให้พี่เจโน่ทำดีกับคนอื่นมากกว่าผม หรือแม้แต่อยากให้พี่เจโน่รักผมแค่คนเดียว ฮือ แจแจ ผมเห็นแก่ตัวมั้ยครับ”



โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับ จีซองไม่ได้เห็นแก่ตัวหรอกครับ มันเป็นความรู้สึกอยากเป็นเจ้าของ แจแจเองก็เคยรู้สึกแบบนี้นะ ป๊าเราน่ะเสน่ห์แรงจะตาย ชอบยิ้มหว่านเสน่ห์ ตอนแรกแจแจก็ไม่ชอบนะแต่ตอนนี้แจแจเข้าใจแล้ว”



เพราะแจแจกับป๊าเป็นผู้ใหญ่”



มันก็ใช่ครับ แต่เพราะว่าป๊าทำให้แจแจมั่นใจว่าป๊ารักแจแจมาก แล้วก็รักลูกลิงทั้งสองคนด้วย” ผมยีผมจีซองแล้วก็กอดให้แน่นขึ้น



ผมไม่ใช่ลิงซะหน่อย”



ครับๆ แล้วว่าไง”



แจแจ”



ครับ?”



ถ้าเกิดว่า ผมรักพี่เจโน่แบบนั้น แจแจจะว่าอะไรมั้ย”



ไม่ครับ ส่วนคุณป๊าก็ไม่ว่า รู้มั้ยว่าป๊าบอกว่าไง ป๊าบอกว่าความรักเป็นเรื่องที่ดี และแจแจเองก็เห็นด้วย แต่ว่าแจแจกับป๊าขออะไรอย่าง”



ขออะไรครับ"



ถ้าพี่เจโน่เค้าไม่ได้คิดเหมือนกัน จีซองจะอย่าโกรธพี่เค้านะครับ”



ไม่ครับ ผมไม่โกรธ อีกอย่างผมก็คิดว่าจะไม่ให้พี่เจโน่รู้เพราะพี่ซูจองก็ชอบพี่เจโน่อยู่



หืม รู้เหรอครับผมอดประหลาดใจไม่ได้ ที่แท้เจ้าตัวแสบของผมก็รู้อะไรๆ มากกว่าที่คิด อาจจะเป็นเพราะบางทีผมยังมองว่าลูกเป็นแค่เด็กสิบขวบกระมัง ทั้งที่ตอนนี้จีซองอายุสิบห้าปีแล้ว



พี่ซูจองบอกกับผมครับ พี่ซูจองชอบพี่เจโน่เสียงเบาลงเลยครับ โธ่ จีซอง



จีซองครับ มองหน้าแจแจครับผมจับหน้าของจีซองให้เงยขึ้นมา ตาที่แดงก่ำทำให้หัวใจคนเป็นพ่อเจ็บ ผมไม่ชอบให้จีซองร้องไห้



แจแจ ผมกลัวว่าผมจะทำใจไม่ได้ครับ ถ้าพี่เจโน่กับพี่ซูจองคบกันผมจะทนดูได้มั้ย แบบนี้มันคือความรู้สึกอะไรครับ ทำไมผมหวงพี่เจโน่แบบนี้ล่ะ ผมนิสัยไม่ดีใช่มั้ยครับแจแจจีซองเบ้ปากแล้วก็ร้องไห้น้ำตาไหลอีกครั้งผมจึงกอดแล้วก็เช็ดน้ำตาให้ ดูสิครับโตเป็นหนุ่มแล้วแท้ๆ ก็ยังเหมือนเด็กสิบขวบอยู่เลย



ไม่ร้องนะครับ อย่าเพิ่งกลัวในสิ่งที่ยังมาไม่ถึงสิครับ



ก๊อก ก๊อก ก๊อก



ฮยอกแจ จีซองป๊าเข้าไปนะครับเสียงพี่ทงเฮ จีซองเลยผละออกจากผมแล้วเช็ดน้ำตาใหญ่เลยครับ



อ้าว เจโน่ก็มาด้วยเหรอครับเจโน่เดินตามพี่ทงเฮเข้ามา สงสัยจะคุยกันเสร็จแล้ว



จีซองครับ พี่เจโน่มีอะไรอยากบอก



เอ๋? อะ อะไรครับ



เดี๋ยวก็รู้ เจโน่จะให้ป๊ากับมี๊อยู่ด้วยมั้ยพี่ทงเฮวางมือบนไหล่ของลูกชาย



ขอผมคุยกับน้องแป๊บนึงครับ



โอเค งั้นป๊ากับมี๊กลับห้องพี่ทงเฮหันมาพยักพเยิดหน้ากับผม ผมจึงก้มลงไปจูบหน้าผากจีซองแล้วลูบหัวเบาๆ



แจแจอยู่ที่ห้องนะครับ คุยกันซะ มีอะไรในใจก็พูดออกมาให้หมด รู้สึกยังไงก็พูดออกมา



ครับ



ผมออกมายืนอยู่หน้าห้องของลูก พี่ทงเฮยืนกอดอกมองผมแล้วก็เอาแต่ยิ้ม คุยกันยังไงมาก็ไม่รู้



พี่ทงเฮ เจโน่ว่ายังไงบ้างครับ



เดี๋ยวพี่เล่าให้ฟัง แต่ว่าตอนนี้พี่อยากอาบน้ำจังเลยครับ ฮยอกแจถูหลังให้พี่นะครับ น้าพี่ทงเฮเข้ามาคลอเคลียแล้วก็ดันผมมาจนถึงประตูห้อง อะไรของเขาเนี่ยยังจะมีอารมณ์มาอยากอาบน้ำตอนนี้อีก เรื่องของลูกยังไม่เคลียร์เลยนะ

 


Jeno’s Part

 

ฉันนั่งด้วยนะ ผมนั่งลงข้างจีซอง มองดูเด็กน้อยที่นั่งกอดตุ๊กตาหมีตานี่แดงก่ำเพราะร้องไห้



“…”



มี๊คุยกับนายแล้วใช่มั้ย



ครับ



แล้วเป็นไงบ้าง รู้สึกยังไง



“…ผม



ว่าไง



“…ฮึก พี่เจโน่ชอบพี่ซูจองมั้ยครับ



ก็ชอบเจ้าตัวแสบกลายเป็นลิงหงอเลยครับ กอดตุ๊กตาสะอึกสะอื้นตัวสั่น เห็นแล้วน่าสงสารอยากเข้าไปกอดปลอบ



งั้น พี่เจโน่กับพี่ซูจองก็คงจะเป็นแฟนกัน



นี่ คนชอบกันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนกันเสมอไปมั้ย เด็กน้อยเอ๊ยตอนแรกก็อยากจะแกล้งอีกหน่อยแต่พอเห็นน้ำตาผมก็ใจอ่อนแล้วครับ เวลาจีซองร้องไห้น่ะน่าสงสารมาก ตาแดงปากแดงจมูกแดง ทั้งน่าสงสารแล้วก็น่าฟัดครับ



ก็…” นั่นพูดไม่ออกเลยสิ



จีซอง ที่ฉันบอกว่าชอบซูจองก็เพราะว่า ซูจองเป็นเพื่อนที่ดีคนนึงฉันคิดกับซูจองแค่เพื่อนเท่านั้น ป๊าบอกกับฉันว่า ความรักไม่เคยจำกัดขอบเขตของเพศ อายุ หรือว่าเวลา



“…”



เมื่อก่อนฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตัวเองเรียกว่าอะไร จนตอนนี้ เวลาที่ผ่านมามันบอกว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร



อะไรครับ



รัก



“…”



จีซอง พี่รักนาย



อะ…”



รักเหมือนที่ป๊ารักมี๊ ไม่ใช่รักแบบพี่น้อง มันชัดเจนมากขึ้นทุกวันจนพี่มั่นใจ



พี่เจโน่”  จีซองมองหน้าผมดวงตาสั่นระริก เด็กน้อยช่างน่าสงสาร



ให้พี่ได้ดูแลนาย ปกป้องนายนะจีซอง ดูแลเหมือนคนรักกันตลอดไป”



ฮึก พี่เจโน่ ผมก็รักพี่” จีซองทิ้งตุ๊กตาหมีแล้วโผกอดผม ผมกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนลูบหัวปลอบเด็กที่ร้องไห้งอแง



ไม่เอาไม่ร้องแล้ว เดี๋ยวมี๊กับป๊าจะมาว่าฉันรังแกนายเอา”



ผมหยุด ฮึก มะ ไม่ได้ ฮือ”



ฮ่าๆ จริงๆ เลย”



ก๊อก ก๊อก ก๊อก



ป๊ากับมี๊เปิดประตูเข้ามา จีซองพยายามจะผละออกไปแต่ผมไม่ยอมหรอก ผมกอดเด็กแสบที่ตอนนี้กลายเป็นเด็กขี้แยไว้



ไอ้เสือ” ป๊ายืนโอบไหล่มี๊ไว้แล้วก็มองมาที่เรา ตอนนี้จีซองหลบหน้าโดยการซุกหน้าเข้ากับไหล่ของผม รับรู้ถึงน้ำมูกน้ำตาที่เปียกเสื้อผมเลยครับ



ตกลงเป็นไงครับ” มี๊ถาม



ก็ ใจตรงกันครับ”



ฮ่าๆ ดีแล้ว จะรักกันชอบกันป๊าไม่ว่านะแต่ต้องอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ เจโน่ก็ต้องดูแลน้อง จีซองก็ต้องเชื่อฟังพี่เค้านะครับ แต่ถ้าพี่เจโน่ดื้อจีซองบอกป๊าได้เลยนะเดี๋ยวป๊าจัดการให้”



โหป๊า ไม่ดื้อหรอกน่ะ” ผมน่ะไม่ดื้อหรอกครับ ผมโตแล้วพรุ่งนี้ผมก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้วนะ



ฮ่าๆ เอาล่ะทั้งสองคนตั้งใจฟังป๊านะ” มาโหมดจริงจังแล้วครับป๊าผม



ครับ/ครับ” ผมกับจีซองขยับมานั่งข้างๆ กันแล้วมองไปที่ผู้ใหญ่ทั้งสองคน



เจโน่ จีซองความรักมันเป็นเรื่องที่ดีก็จริง แต่มันก็สร้างความเจ็บปวดให้เราได้ถ้าเราไปยึดติดกับมันมากจนเกินไป คนเราน่ะมีหลายประเภท จะหวังให้ทุกคนมาเข้าใจเรา ยอมรับเรามันไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าเลือกที่จะรักก็ต้องยอมรับกับสิ่งที่จะตามมา”



“...” ผมเข้าใจที่ป๊ากำลังจะบอกแล้วล่ะครับ ความรักของผมกับจีซองอาจจะถูกคนอื่นมองมาด้วยความเหยียดหยาม รังเกียจ แต่ผมเชื่อว่าผมจะสามารถเอาชนะและก้าวข้ามผ่านมันไปให้ได้ เหมือนที่ป๊ากับมี๊ทำได้



พวกเรายังเด็กอยู่ ป๊าอยากให้โฟกัสที่การเรียน ส่วนความรู้สึกก็ขอให้ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ขอให้ดูแลกัน ช่วยเหลือกัน เข้าใจและรับฟังกันและกันและที่สำคัญมีอะไรต้องคุยกัน เข้าใจมั้ยครับ”



ครับป๊า”



ครับ”



ฮยอกแจมีอะไรจะคุยกับลูกๆ มั้ยครับ”



เด็กๆ ครับ เราไม่รู้ว่าอนาคตความรู้สึกที่เกิดขึ้นจะยังเหมือนเดิมมั้ย แต่มี๊อยากขอให้รักกันแบบนี้ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม อยากให้ดูแลกันเหมือนเดิม หรือถ้าเจอกับปัญหา เจอเรื่องที่ทำให้เราไม่เข้าใจกัน มี๊อยากให้คิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่เคยมี แล้วหันหน้าคุยกันนะครับ มี๊จะไม่บอกว่าให้รักกันตลอดไปเพราะคำว่าตลอดไป มันอาจจะมีจริงหรือไม่มีอยู่จริงก็ได้”



“...”



ถ้าคู่กันแล้ว ไม่ว่าจะในวันที่เราสุขหรือทุกข์เขาก็จะยังอยู่ข้างเรา ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันในวันที่สุขเท่านั้น เข้าใจที่มี๊พูดมั้ยครับ”



ครับ เหมือนที่ป๊าอยู่กับแจแจตอนนี้ ป๊าอยู่กับแจแจในวันที่ร้องไห้แล้วก็อยู่ด้วยกันในวันที่แจแจยิ้มกว้างที่สุด ขอบคุณนะครับคุณป๊า”



ผมเองก็ขอบคุณมี๊ที่เข้ามาเติมเต็มรอยยิ้มให้กับป๊า เข้ามาเป็นครอบครัวของเราพาจีซองมาให้ผมได้รัก”



ฮ่าๆ ไอ้เสือ เลี่ยนได้ใครวะเนี่ย” ป๊าเข้ามายีผมแล้วก็ตบไหล่ผม



ผมว่าเหมือนพี่ทงเฮแหละครับ เหมือนกันเลย”



อ่า พี่เลี่ยนเหรอครับ”



มากครับ”



ฮ่าๆ” ป๊าหัวเราะแล้วก็เข้ามานั่งแทรกกลางระหว่างผมกับจีซองกอดคอพวกเราไว้



ป๊า ทำไรเนี่ย” ผมโวยเมื่อป๊ายังเล่นหัวของผมอยู่



ป๊าบอกไว้ก่อนนะว่า ห้ามรังแกน้องจนกว่าน้องจะเรียนจบ เข้าใจที่บอกมั้ยไอ้เสือ”



ผมรู้น่ะป๊า ไม่ต้องห่วงหรอก”



ถึงลูกของมี๊จะเป็นเด็กผู้ชายมี๊ก็หวงมากนะครับ” คุณมี๊กอดอกแล้วมองมาที่ผม อะไรกันเนี่ย ทั้งสองคนเลย



คร้าบ รู้แล้วคร้าบ”



ฮ่าๆ จีซองถ้าเจโน่จะรังแกอย่ายอมนะครับ ป๊าอนุญาตให้สู้ได้เต็มที่อัดเลย”



ครับป๊า ผมไม่ยอมให้พี่เจโน่รังแกหรอก”



ดีมาก ฮ่าๆ” ป๊ายีผมจีซองแล้วก็หัวเราะชอบใจ ลุกขึ้นเดินไปกอดมี๊



เอาล่ะ เด็กๆ แยกย้ายครับ อาบน้ำแล้วเข้านอน เจโน่ต้องไปมหาวิทยาลัยวันแรกด้วยเดี๋ยวตื่นสายนะครับ”



ครับมี๊” ผมลุกขึ้นแล้วก็พยักหน้า



ผมเดินตามป๊ากับมี๊กำลังจะพ้นห้อง จีซองป๊ากับมี๊กอดคอกันออกไปแล้วผมจึงวิ่งเข้ามาหาจีซองอีกครั้ง ขโมยหอมแก้มใสของเจ้าเด็กแสบ



โอ๊ะ!” จีซองร้องเสียงดัง



เจโน่~มี๊รู้เลยครับ แหะๆ



ไปนอนก่อนนะครับ ง่วงจังเลย” ผมวิ่งแทรกกลางป๊ากับมี๊แล้วเข้าห้องตัวเองมาได้ทัน ได้ยินเสียงโวยวายและตามด้วยเสียงหัวเราะของป๊า



นี่แหละครับ...ครอบครัวของผม

 

End Jenos Part

       



          เวลาไม่เคยคอยใคร ชีวิตของคนหนึ่งคนก็หมุนไปตามเข็มนาฬิกา ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า หลับใหลเมื่อยามค่ำคืน มันเป็นแบบนี้เสมอ ผมเองก็เช่นกัน



เพียงแต่ในตอนเช้าผมตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของคนที่ผมรักและเขาก็รักผม



นอนหลับไปพร้อมๆ กับคนเดิมที่คอยห่มผ้าให้ผม จูบหน้าผากของผมเบาๆ แล้วบอกว่า ฝันดี กอดและจมสู่ห้วงฝันแสนหวานด้วยกัน



ผมไม่รู้ว่าวันข้างหน้าเราจะยังมีกันและกันอยู่มั้ย แต่ผมรู้และมั่นใจว่าตอนนี้พี่ทงเฮคือคนที่ผมสามารถวางหัวใจไว้ในมือของเขาได้อย่างไม่ลังเล



พี่ทงเฮทำให้ผมมั่นใจในตัวเขาเสมอ



เราเฝ้ามองดูการเจริญเติบโตของลูกๆ ด้วยกัน คอยให้คำปรึกษาเมื่อเด็กๆ มีปัญหา เป็นกำลังใจให้พวกเขาผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากไปให้ได้



ฮยอกแจคิดอะไรอยู่ครับเสียงทุ้มดังขึ้นที่ข้างหู มาพร้อมกับสัมผัสอบอุ่นทาบทับจากด้านหลัง พี่ทงเฮกอดผมประสานมือไว้ที่หน้าท้องคางเกยอยู่ที่ไหล่ ผมจึงยิ้มและหันไปกดปลายจมูกที่แก้มของเขาเป็นรางวัลสำหรับความน่ารัก



พี่ทงเฮครับ นานแล้วเนอะ



อะไรครับ



เราอยู่ด้วยกันนานแล้วนะครับ



ใช่ครับ ดูสิลูกโตกันหมดละ



อื้อพี่ทงเฮหอมแก้มของผม ตอนนี้เรายืนอยู่ที่ระเบียงชั้นสองของบ้านตรงห้องนอนครับ กำลังมองดูเด็กๆ นั่งทำการบ้านที่สวนหน้าบ้าน มีเจโน่ จีซองแล้วก็ซูจอง



พูดถึงซูจอง น่าสงสารนะครับตอนที่รู้ว่าเจโน่คิดแค่เพื่อน หายหน้าไปเป็นอาทิตย์กว่าจะกลับมาคุยกันเหมือนเดิม



พี่รักฮยอกแจมากนะครับ



รู้ครับ ผมเองก็รักพี่ทงเฮมากๆ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันจนวันนี้นะครับ



พี่สิต้องขอบคุณฮยอกแจที่คอยอยู่ข้างพี่เสมอเลย พี่อาจจะไม่ใช่สามีที่ดีที่สุดแต่สาบานได้เลยว่า ลีทงเฮคนนี้รักคุณภรรยาคนนี้มากที่สุดในโลก



ฮ่าๆ ปากหวานมากครับ เลี่ยน



ก็ปากหวานกับฮยอกแจคนเดียวเท่านั้นล่ะครับ



โอเคๆ เชื่อครับ แล้วนี่หิวรึยังครับเดี๋ยวผมไปทำอะไรให้ทาน วันนี้แม่บ้านลาผมแกะมือหนาออกแล้วหันไปมองสบตา พี่ทงเฮอมยิ้มก่อนจะยื่นหน้ามางับปลายจมูกของผม



อะไรของเขาเนี่ย



อยากกินเมีย



พี่ทงเฮ! ทะลึ่ง!” ผมผลักอกของคนตรงหน้าเต็มแรงจนพี่ทงเฮเซถอย



อ๊ะ! ฮยอกแจใจร้าย



ป๊า! เบาๆ หน่อยนะครับ แก่แล้ว!”



เสียงของเจโน่ดังแซ็วมาจากในสวน พี่ทงเฮก็เลยหันไปชี้หน้าลูกชาย



ใครแก่ เดี๋ยวเถอะนะไอ้เสือ ถ้าไม่แก่บ้างให้มันรู้ไป



ฮ่าๆเสียงเด็กๆ หัวเราะ ผมนี่หน้าร้อนผ่าวไปหมด จนต้องหนีเข้าห้องแต่พี่ทงเฮก็ตามเข้ามาคว้าเอวของผมไว้รั้งจนเซเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรง



ฮยอกแจครับ



อะไรครับ ผมจะไปทำมื้อเย็น



เดี๋ยวพี่ช่วยทำ แต่ตอนนี้ขอกำลังใจหน่อยครับพี่ทงเฮยังรั้งเอวของผมไว้ สายตาที่มองมาเหมือนเด็กเอาแต่ใจ ตาคนนี้เจ้าเล่ห์จะตายไปครับ เห็นสายตาแบบนี้ไว้ใจไม่ได้



ไม่ครับ ไปทำมื้อเย็นก่อนเดี๋ยวเด็กๆ าแบบนี้ไว้ใจไม่ได้่ใจ ชายทำการบ้านเสร็จจะได้ทานข้าวสองมือของผมวางอยู่ที่อกแกร่งของพี่ทงเฮ หลบสายตาไว้เพราะขืนผมมองสบตาคงได้ละลายกองมันคือตรงนี้แหละ



จุ๊บนิดนึงก็ได้ นะครับ



แค่จุ๊บนะครับผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันครับว่าทำไมต้องยอมให้น้ำเสียงอ้อนๆ ของพี่ทงเฮทุกทีเลย



ครับ



ผมเงยหน้าขึ้นมอง พี่ทงเฮก็กดจูบลงมาทันที บดเบียดริมฝีปากของผมเคล้าคลึงจนแทบเคลิ้ม ก็ไหนว่าแค่จุ๊บนิดเดียวไงล่ะ เจ้าเล่ห์ที่สุดเลย



อื้อผมจับขยุ้มเสื้อของพี่ทงเฮไว้เพื่อยึดเหนี่ยว ปลายลิ้นชื้นแตะสัมผัสริมฝีปากของผมก่อนจะสอดดันเข้ามาในโพรงปาก หยอกล้อกับลิ้นของผม



สุดท้ายผมก็แพ้ให้กับรสจูบแสนหวานและร้อนแรงของพี่ทงเฮจนได้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่หลังสัมผัสกับเตียงนอนนุ่มและพี่ทงเฮคร่อมอยู่บนตัว ยังไม่ทันได้อ้าปากร้องห้ามปรามพี่ทงเฮก็จูบลงมาอีกครั้งจนผมต้องเก็บกลืนคำห้ามปรามลงไป



ผมไม่เคยชนะพี่ทงเฮได้เลยครับ



พี่ทงเฮชนะผมทุกอย่าง โดยเฉพาะชนะใจของผมโดยไม่ต้องพยายามอะไรเลย



แค่พี่ทงเฮยิ้มและเอ่ยเรียกชื่อของผมในวันนั้นผมก็ยอมเขาทุกอย่างแล้ว



ขอบคุณนะครับที่พี่ทงเฮเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายของผม เข้ามาทำให้โลกของผมและลูกสดใสอีกครั้ง ขอบคุณที่สู้ด้วยกันจนถึงวันนี้ ขอบคุณที่จับมือเดินข้างกันในวันที่อ่อนแอ



อยู่ข้างๆ ผมแบบนี้ตลอดไปนะครับ

  

 

 


THE END




Loading....100%

..........................................................................................


**มาแล้วค่ะ บอกแล้วเรื่องนี้ไม่มีดราม่าเพราะเราจะม่าเรื่องอื่น หึหึ เราอยากให้ฟิคเรื่องนี้หล่อเลี้ยงใจชิปเปอร์เฮอึนทั้งหลาย เหมือนที่เราได้รับจากการเขียน อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปนะ เลิฟ


*เรื่องนี้ไม่ดราม่าค่ะ เอาไว้ฮีลตัวเองจากเรื่องก่อนหน้านู้นนะคะ อิอิ คงรู้ว่าเรื่องอะไร งานคู่ลูกๆนี่รอติดตามในส่วนที่เหลือเน้อออออ ขอบคุณที่รอกันเสมอ รักกกก ฝากส่งฟีดแบ็กให้เค้าทีน้าาาาาา รักมากกว่าเดิมเยยยย 



เผื่อใครอยากหวีดในทวิตเตอร์ ตอนนี้เรามีแท็กสำหรับหวีด SF/OS อย่างเป็นทางการของ P. G A E แล้วนะ แท็กนี้เลย >>> #SFbyPgae ค่ะ ฝากด้วยนะคะ 


เมนต์ โหวตเป็นกำลังใจนะคะ ขอบคุณค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1,006 ความคิดเห็น

  1. #910 ~*^^minikurin^^*~ (@minikurin) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 06:39
    เขิลจัง พี่ทงเฮนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ ฮยอกแจเขิลไปหมดแล้วนะ งืออ
    #910
    0
  2. #837 ~.oOBaM...bAmOo.~ (@mybleach) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 12:26
    อบอุ่นนนนมากเลยค่ะ
    #837
    0
  3. #828 YingThaiELF (@9813) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 21:00
    ทงเฮทั้งอบอุ่นทั้งละมุนและมีเหตุผลสมเป็นหัวหน้าครอบครัวจริงๆ ฮยอกแจสามารถดูแลทั้งทงเฮและลูกๆได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้ง 2 คนต่างก็มาเติมเต็มอีกครึ่งของชีวิตให้กันและกันจริงๆ เจโน่นี่ได้พ่อมาเต็มๆเลยนะลูก555
    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วดีต่อใจมากๆขอบคุณไรท์นะคะ ^___^
    #828
    0
  4. #827 bm814 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 22:59
    น่ารักมากเลยทั้งสองคู๋

    ทงเฮอบอุ่น ดูแลครอบครัวดีมาก ฮยอกแจก็อบอุ่นไม่แพ้กัน ทั้งสองคนใช้ความรักความเข้าใจประครองชีวิตคู่ให้มีความสุข เลยส่งผลถึงเด็ก สอนเด็กๆด้วยความรัก ความเข้าใจ แล้วเด็กๆก็เป็นเด็กดี





    ยังไม่อยากให้จบเลย เราชอบบ อ่านแล้วยิ้ม อบอุ่น ละมุนมาก

    ขอสเปอีกค่าา
    #827
    0
  5. #826 Sky (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 18:19
    ฮือออ พี่ทงเฮทั้งปากหวานทั้งอบอุ่น คือดีมากๆอ่า

    ลูกๆรักกันทั้งสองคนก็เข้าใจ ไม่มีขัดขวาง

    ฮยอกแจก็น่ารักเสมอต้นเสมอปลาย

    ลูกๆก็เข้าใจกันได้ด้วยดี ไม่มีอะไรจะทำให้เป็นสุขได้มากกว่านี้แล้ว ^^
    #826
    0
  6. #824 kitty15 (@nuty15) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 23:37
    อึนกับเฮถึงวัยที่ควรมีครอบครัวแล้วสินะ ไม่อยากจะคิดถึงเลย แต่ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ตามวัย อ่านแล้ว รู้เลยว่าสักวันคงได้รับข่าวอึนกับเฮแต่งงาน

    สะเทือนใจอ่า ไรเตอร์
    #824
    0
  7. #823 Dm nemo Elfish (@suputrapunarut) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 23:34
    หวานเลี่ยนมากกกกกกกก ทั้งคู่ลูกทั้งคู่พ่อแม่ พี่ทงนี่มันพี่ทงจริงๆอะร้ายกาจ เจ้าเล่ห์ หื่น กาม ซวยโอกาส แค่นิดๆหน่อยก็เอา แต่ก็แปลกที่ฮยอกแจก็ยอมทุกครั้งไปสินา บ้าจริง

    เจโน่นี่มันเชื้อไม่ทิ้งแถวเลยนะ ร้ายได้พ่อมาเชี่ยว เป็น-เสือสมกับพี่ทงเรียกจริงๆนั้นละ อะไรคือแอบไปขโมยหอมแก้มน้องด้วย ร้ายนะเราอะ จีซองหนูช่างไร้เดียวสาจริงๆเลย มีแต่ความน่ารักสดใส ไร้เดียงสาสุดๆ งือน่ารัก

    ขอบคุณพี่เก้นะคะสำหรับฟิคเรื่องนี้ น่ารักมากเลยค่ะ เป็นฟิคที่แฝงไปด้วยความรัก ความเข้าใจ ความเอาใจใสของทุกคนในครอบครัวและความอบอุ่นของทุกๆตัวละคร มันดีมากๆเลย ดีจนยังไม่อยากให้จบเลย ขอสเปโน่ซองอีกจะได้ไหม คึคึคึ ขอบคุณนะคะ
    #823
    0
  8. #822 rane1980 (@rane1980) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 23:39
    น่ารักอ่าา ทงเฮกับฮยอกแจคือครึ่งชีวิตของกันและกันจริงๆ อย่าจากกันไปไหนนะ ดูแลกันและกันแบบนี้ตลอดไปนะ 😗 เจโน่ หนูโตอีกหน่อยก็จะเข้าใจเองว่า ความรักมันคืออะไร เหมือนที่ป๊าของเจโน่เข้าใจอยู่ตอนนี้งัย เน๊อะ! 😆
    #822
    0
  9. #820 suju5555 (@suju5555) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 23:35
    แฮปปี้มากกก ครอบครัวน่ารัก อบอุ่นมาก รอลุ้นคู่ลูก เด็กๆน่ารัก
    #820
    0
  10. #818 lolli (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 23:33
    ชอบมากกกกกกกกกกกก อ่านแล้วรู้สึกสดใสเพิ่มพลังชีวิต>///<

    ทั้งสองคู่น่ารักมากกกก อ่านไปเขินไปรีบกลับมาต่อน้าาาา ^^
    #818
    0
  11. #814 PinoczkioLee (@PinoczkioLee) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 20:06
    เห็นเค้ามีความสุขเราก็สุขด้วย TvT
    ดีใจที่คนในออฟฟิศยอมรับและเข้าใจนะ
    บางทีเราจะบอกตัวเองว่าแคร์แค่คนรักเรามันก็ทำยากอ่ะ ในเมื่อเราต้องเจอสังคมหลายรูปแบบเจอคนหลายคน ทำให้เค้าเข้าใจและเห็นความดีของเราแบบนี้แหละ สุขยั่งยืนมากๆ
    #814
    0
  12. #813 bm814 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 19:47
    อ่านแล้วมีแต่รอยยิ้ม ดีใจแทนฮยอกแจที่ทุกคนเข้าใจแล้วก็มีความสุข เด็กๆก็น่ารักเป็นเด็กดี ฟีลนี้ดีม๊ากกก
    #813
    0
  13. #811 YingThaiELF (@9813) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 18:59
    อ่านแล้วมีแต่ความสุขจริงๆยังหยุดยิ้มไม่ได้เลย ทงเฮทั้งรักและทะนุถนอมฮยอกแจทุกการกระทำอบอุ่นมากๆ ทุกคนในครอบครัวมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะดีจังเลย เจโน่พอโตกว่านี้ก็จะรู้ล่ะว่าที่หนูรู้สึกกับจีซองน่ะเค้าเรียกว่าความรัก ^^
    #811
    0
  14. #810 Dm nemo Elfish (@suputrapunarut) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 18:42
    ฟิลนี้อารมณ์นี่เลยที่ต้องการ อ่านไปยิ้มไป ยิ้มให้กับทุกประโยคที่พวกเขาพูด ยิ้มให้กับการกระทำของทุกคน ยิ้มให้กับความรักของครอบครัวนี้ งือ มันทั้งอบอุ่นและมีความสุข เจโน่ถ้าหนูโตกว่านี้หนูก็จะรู้เองว่าความรักมันเป็นยังไง ดูป๊ากับมี๊ไว้เป็นตัวอย่างนะ ดูความรักที่เขามอบให้กันดีๆนะ แล้วเราก็จะยิ่งเข้าใจคำว่าความรัก
    #810
    0