[SJ] SF/OS HaeEun "My Happiness For You"

ตอนที่ 38 : SF HaeEun : THE GUNMAN 02 (...100%) END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 มี.ค. 61


SF HAEEUN 




" THE GUNMAN "





CHAPTER 02







ฮยอกแจหลับตาแน่นเมื่อนิ้วกดลั่นไก เขานึกขอโทษที่ไม่ได้ตอบแทนพระคุณของพ่อ แต่ถ้าการตายของเขาจะทำให้พ่อรอด ฮยอกแจก็พร้อมจะทำ



ปืนมันไม่มีลูก ยิงไปก็ไม่ตายหรอก เสียใจด้วยนะที่มึงต้องอยู่เป็นตัวประกันต่อไป”



ฮึก ฮือ” ร่างบางทรุดฮวบลงกองกับพื้น ทิ้งปืนลงข้างตัว กอดเข่าร้องไห้โฮออกมา



ทงเฮมองดูไหล่ทั้งสองข้างที่สั่นเทิ้มแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ...เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองที่รู้สึกอ่อนไหวทุกครั้งที่เห็นไหล่เล็กๆ ของฮยอกแจสั่นด้วยแรงสะอื้น



เขาไม่เคยมีความรู้สึกที่จะสงสารศัตรูเลยสักครั้ง…



หรือว่า เด็กคนนี้ไม่ใช่ศัตรู...เขาถึงหวั่นไหวและรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง



หยุดร้องซะ น่ารำคาญ!” ทงเฮเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา เหลือบมองร่างบางที่ยังร้องไห้ตัวสั่นอยู่ที่พื้น จึงหยิบกล่องทิชชู่แล้วโยนไปที่ร่างเล็กๆ



ฮยอกแจมองกล่องทิชชู่ตรงหน้าแล้วช้อนสายตาที่สั่นไหวขึ้นมองคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟา เขารู้อยู่แล้วสินะว่าปืนไม่มีลูกถึงได้ไม่ห้ามเมื่อฮยอกแจจะกดลั่นไก หรือถ้าเขาอยากให้ฮยอกแจตายจริงๆ ก็อาจจะใช่



คนไม่มีหัวใจอย่างเขาคงไม่สะทกสะท้านกับการสูญเสียหรอก...ฮยอกแจนึกต่อว่าอีกคนในใจ



คุณเป็นใครกันแน่ แม้แต่ชื่อของคุณผมยังไม่รู้จัก แต่ทำไมคุณถึงรู้จักพ่อของผมล่ะ” เมื่อเวลาผ่านไปเสียงสะอื้นเบาลง ฮยอกแจเอ่ยถามเจ้าของห้องที่นั่งกินข้าวโดยไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย



กูเป็นคนที่สูญเสียทุกอย่าง แม้แต่...ตัวกูเอง”




“...มะ หมายความว่าไง”



มึงไม่ต้องรู้จักกูหรอก มึงไม่ต้องรู้ชื่อกู ไม่ต้องรู้จักตัวตนของกู เพราะมันไม่จำเป็น”



ทั้งที่คุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพ่อของผม และทำร้ายผมงั้นเหรอ”



เหอะ เกลียดกูให้เยอะๆ เกลียดให้สมกับที่กูกับมึงเพราะก็เกลียดพ่อของมึง เกลียดมึง”



แต่ผมกลับสงสารคุณ”



“...”



คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณน่าสงสาร”



ไม่ต้องมาสงสารกู ควรสงสารตัวมึงเองมากกว่า”



คนที่จมอยู่กับความแค้นมันก็มีแต่ทุกข์ใจ คนแบบนี้น่าสงสารนะ คุณเป็นแบบนั้น”



ไม่ต้องมาปากดีสอนกู!” ทงเฮปัดกล่องข้าวที่เหลืออยู่ครึ่งกล่องลงจากโต๊ะกลางมองจ้องเด็กน้อยที่นั่งกระพริบตาอยู่บนพื้น



“...”



มึงมันก็แค่ลูกของไอ้เลวนั่น มึงไม่มีสิทธิ์มาสงสารกู!!!”



งั้นคุณก็บอกมาสิว่าพ่อของผมทำอะไรกับคุณบ้าง ผมขอร้องล่ะ บอกผมเถอะ!”



เหอะ มึงแน่ใจเหรอว่าจะรับได้กับความเลวทรามของพ่อมึง” ทงเฮลุกขึ้นเสยผมขึ้นไปด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหันมามองหน้าเด็กน้อยที่ดวงตาคลอไปด้วยหยดน้ำตา



บอกผมเถอะครับ”



 

……………………………………………………………..

 



นายครับ ไอ้เอเดนมันเป็นมือปืนรับจ้างให้กับพวกที่นายจ้าง”



อะไรนะ”



มันก็คือคนที่ไปฆ่ารัฐมนตรีคิมครับ”



มันอยู่ใกล้แค่นี้เอง ไปจัดการมัน เอาตัวมันมาเป็นๆ แล้วช่วยฮยอกแจให้ได้!”



ครับนาย!"



ซองมินกำมือแน่นจนรู้สึกเจ็บ ชื่อที่ตายจากเขาไปนานย้อนกลับมาทำร้ายและขุดความทรงจำที่เขาเคยฝังกลบไปกับพร้อมกับความตายของครอบครัวนั้น



มันกลับมาทำร้ายครอบครัวของเขา ทำร้ายฮยอกแจลูกชายเพียงคนเดียว บีบคั้นหัวใจของเขาให้เจ็บปวดทรมาน



กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่...ไอ้เอเดน”



 

ซองมินยิ้มให้กับนักข่าวที่มารอสัมภาษณ์เขาในฐานะผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งรัฐมนตรีคนสำคัญ ยิ้มทั้งที่ในใจเขาตอนนี้กระวนกระวายเรื่องลูกชายมากเหลือเกิน



ชั่วโมงก่อนหน้าซองมินเข้ามาประชุมที่พรรค และได้รับข้อความข่มขู่จากเอเดนเมื่อฝ่ายนั้นรู้ว่าเขากำลังตามสืบหาที่กบดาน



แต่ต่อหน้านักข่าวและประชาชนเขาต้องเป็นคนที่ยิ้มและใจดี ใจดีในแบบที่ฮยอกแจคิดว่าพ่อของเขาเป็นแบบนี้มาตลอด ที่เขาส่งฮยอกแจไปเรียนต่อเมืองนอกก็เพื่อที่ลูกจะได้ไม่ต้องมารู้เห็นเรื่องราวของเขามากจนเกินไป



เรื่องราวที่เขาทำมันไม่ได้สวยงามเหมือนที่ฮยอกแจคิดฝัน



เรื่องราวที่เขาไม่คิดจะบอกให้ลูกชายคนเดียวของเขาได้รับรู้



เรื่องราวที่เขาอยากจะให้มันตายไปพร้อมกับร่างของเขาเอง



ซองมินทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นของบ้านแล้วหันไปมองลูกน้องคนสนิทที่เดินตามเข้ามาเพื่อรายงานความเคลื่อนไหว



มันเคลื่อนไหวแล้วครับนายซองสีน้ำตาลถูกส่งมาให้คนเป็นนาย ซองมินรับมาเปิดดูภาพถ่ายในนั้นแล้วขบกรามแน่น



มันคงเข้าไปรับงานจากนายของมัน มึงไปดักรอแล้วลากตัวไปที่โรงงานของเรา



ครับท่าน





 

ทงเฮเข้ามาพบเจ้านายที่ผับในค่ำของวันนี้ เขาได้รับสายด่วนจากเจ้านายจึงต้องเข้ามารับงานใหม่ทั้งที่เขาไม่เคยอยากทำ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ คยูฮยอนรุ่นน้องคนสนิทนั่งรออยู่ในห้องหนังสือแล้ว ชายวัยกลางคนผมสีขาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่หันหลังให้คนทั้งสอง ทงเฮก้มศีรษะแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานตัวเงาวับ



มีงานอะไรให้ทำอีกครับ



ก็งานที่พวกมึงถนัดนั่นแหละ



พวก หมายถึงผมกับไอ้คยูฮยอนงั้นเหรอครับ”  ทงเฮหันไปมองคยูฮยอนที่นั่งโยนเหรียญเล่นโดยไม่ทุกข์ร้อนใดๆ นั่นเพราะเขาได้ทราบไปแล้วว่าต้องทำงานกับทงเฮ



ใช่ คราวก่อนมึงโดนลูกน้องไอ้รัฐมนตรีคิมเล่นงาน คิดว่ากูไม่รู้งั้นเหรอทงเฮ



ผมขอโทษครับนายทงเฮถอนหายใจเมื่อมันคือความจริงเขาพลาด



มึงพลาด ถ้ามีคนรู้ตัวตนที่แท้จริงของมึงล่ะทงเฮ



ผมจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก



มันไม่ควรเกิดขึ้นเลยต่างหาก พักนี้มึงเป็นอะไร มีอะไรที่ปิดบังกูอีกหรือเปล่า อย่าให้กูต้องรู้เองนะทงเฮ มึงก็รู้ว่ามันจะเป็นยังไงน้ำเสียงจริงจังของคนหลังเก้าอี้ทำให้ทงเฮเม้มปากแน่น เขารู้ว่ามันจะเป็นยังไง ทงเฮไม่ได้กลัวแต่เพราะเขายังมีสิ่งที่ต้องทำ



นายครับ ถ้าช่วงนี้ผมจะขอไม่รับงาน



มึงพักนานแล้วทงเฮ มีงานสำคัญที่มึงต้องจัดการและงานนี้กูจำเป็นต้องให้คยูฮยอนติดตามมึงไปด้วย



นายไม่ไว้ใจผมงั้นเหรอครับ



ใช่ แต่มึงยังเป็นมือหนึ่งของกู งานนี้พลาดไม่ได้และต้องทำให้เงียบที่สุด ทำให้เหมือนมันหายตัวไป



นายครับ ผมขอถามอะไรหน่อยคยูฮยอนแทรกขึ้น



ว่ามา



ผมตามไปเป็นผู้ช่วยพี่ทงเฮเฉยๆ ใช่มั้ยครับ



ใช่



แต่จริงๆ ระดับพี่ทงเฮผมไปก็คงเป็นส่วนเกินนะครับนาย



พวกมึงต้องไปด้วยกัน รายละเอียดอยู่ในซอง



ครับทงเฮหยิบซองเอกสารขนาดเอสี่มาเปิดดูด้านใน เป็นภาพถ่ายของเป้าหมาย



ภาพถ่ายที่ทำให้ทงเฮเผลอจ้องมองนิ่ง ใบหน้าที่เขาเห็นคือคนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะต้อง ฆ่าคนที่เขาเคยเรียกว่า เพื่อน



มันเป็นตำรวจที่ตามสืบคดีของพวกรัฐมนตรีที่มึงฆ่า และเจ้าของที่จ้างฆ่าเขาก็รำคาญไอ้ตำรวจคนนี้เลยอยากเก็บมันซะ ท่าทางมีฝีมือยังไงก็ระวังตัวด้วย จัดการให้เงียบที่สุดจะทำยังไงก็ไปคุยกันเอาเอง”



“ครับนาย ผมสัญญานะพี่ว่าผมจะไม่เป็นตัวถ่วง” คยูฮยอนเดินมาหยิบภาพถ่ายในมือของทงเฮไปดู แล้วก็ยกยิ้ม ตำรวจหนุ่มไฟแรงที่ดันไปแตะขาพวกนักการเมืองสกปรกเข้าสินะ



“นายครับ ถ้าผมไม่ทำงานนี้ล่ะ”



“มึงหมายความว่าไงทงเฮ!” ชายวัยกลางคนลุกขึ้นยืนแล้วหันมาจ้องมองลูกน้องมือหนึ่งด้วยสายตาแข็งกร้าว ใบหน้าครึ่งซีกของเขาถูกปิดบังไว้



“ผมไม่อยากรับงานนี้”



“แต่คนที่จ้างเขาบอกว่าต้องเป็นมือหนึ่งของกูเท่านั้น!”



“แต่งานนี้ผมไม่อยากทำ” ทงเฮลุกขึ้นยืนหมายจะเดินออกมา แต่ก็ถูกคยูฮยอนขวางไว้



“พี่ทงเฮ พี่กำลังทำให้นายลำบากใจนะครับ”



“ทงเฮ มึงกำลังมีความลับ” ชายวัยกลางคนผมสีขาวเดินออกมาด้านหน้าวางมือลงบนไหล่ของทงเฮ “มึงไม่เคยเป็นแบบนี้ พูดมาเถอะ”



“ผมฆ่าเพื่อนไม่ได้”



“เพื่อน?” คยูฮยอนเลิกคิ้ว เขาได้ยินและได้เห็นสายตาของทงเฮที่ดูกดดัน



“ทงเฮ แต่มันคืองาน”



“ผมฆ่าเพื่อนไม่ได้ เพื่อนที่เคยร่วมหัวจมท้ายกันมาก่อน ผมทำไม่ได้!”



“แต่มึงคนเดิมมันตายไปแล้ว! ตอนนี้มึงคือทงเฮ มึงคือมือปืน!”



“ผมไม่…” ทงเฮส่ายหัว ต่อให้เขาจะฆ่าคนมากมายมาย แต่คนที่เขาต้องฆ่าเขาไม่เคยผูกพัน ไม่เคยสนใจภูมิหลัง แต่งานนี้ทงเฮทำไม่ได้



“ตอนนี้มึงไม่ใช่คนเดิมแล้ว ตัวตนของมึงตายไปแล้ว ลืมไปแล้วเหรอ”



“ผมฆ่ามันไม่ได้จริงๆ”



“แต่มึงต้องทำ กูจะให้เวลามึงทำใจแต่มึงต้องฆ่ามัน”



“นายครับ งานนี้ผมทำแทนพี่ทงเฮเอง” คยูฮยอนอาสาเมื่อเขาเข้าใจความรู้สึกของทงเฮ การฆ่าเพียงปลายนิ้วมันไม่ยากแต่ก็ไม่ง่ายในความรู้สึก ยิ่งคนที่เราจะลั่นไกเป็นคนรู้จักคนที่มีความทรงจำดีๆ ร่วมกันมา มันไม่ง่ายเลยสักนิดเดียว



คนเป็นนายถอนหายใจแล้วเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวใหญ่ มองหน้าคยูฮยอนที่ดูมุ่งมั่น แต่สำหรับเขาแล้วเด็กหนุ่มคนนี้ฝีมือยังห่างชั้นกับทงเฮนัก ทงเฮเป็นอดีตนายทหารที่มีหัวใจเด็ดเดี่ยวเขาฆ่าได้อย่างที่ใครก็เทียบไม่ได้ คยูฮยอนนั้นเคยเป็นเด็กหนุ่มใจร้อนฝีมือการยิงอาจจะแม่นแต่ก็ยังสู้ทงเฮไม่ได้



“ต้องเป็นทงเฮเท่านั้น”



“แต่นายครับ”



“ไม่มีแต่ คำไหนก็คำนั้น กูจะให้เวลาสองวันไปเตรียมตัวเตรียมใจ และมึงทงเฮ”



“…”



“มึงคือลีทงเฮ จำเอาไว้ มึงคนที่ไม่มีญาติพี่น้องไม่มีเพื่อนแท้ ไม่มีเหี้ยอะไรเลยนอกจากปืนในมือ รับคำสั่ง ฆ่าแล้วก็รับเงิน”



“ครับนาย”



ทงเฮก้มศีรษะให้คนเป็นนายที่เป็นทั้งผู้มีบุญคุณ เขาเดินออกมาโดยไม่สนใจฟังเสียงเรียกของคยูฮยอนรุ่นน้องแต่อย่างใด



เขาต้องฆ่าเพื่อนที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา เขาต้องฆ่าเพราะเอเดนได้ตายไปแล้ว ตอนนี้เขาคือ ลีทงเฮ มือปืนรับจ้างที่รับคำสั่ง เขาเป็นแค่นั้น



ร่างหนาเดินมาหยุดที่รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ ถอนหายใจแล้วสวมแว่นกันแดดสีดำสวมหมวกกันน็อกแล้วขึ้นคร่อมรถ เขาอยากจะไปหาที่สงบๆ ให้หัวใจที่เคยด้านชาได้ทบทวนและทำใจสักพัก



ระหว่างทางที่ขี่ออกมาเขารู้สึกผิดสังเกตเมื่อมีรถขับตามเขามา ถ้าเป็นคนปกติก็คงไม่นึกสนใจเพราะก็มีรถมากมายที่ขับมาทางเดียวกัน แต่สำหรับทงเฮเขารู้สึกได้ถึงสายตาที่คอยจับจ้องมาที่เขาตลอดเวลา ทงเฮจึงเลี้ยวรถออกจากเส้นทางเข้าไปในตรอกซอยเล็กๆ และมันจริงที่รถคันนั้นจอดอยู่ที่ปากทาง ชายชุดดำลงมาจากรถด้วยท่าทางหัวเสีย



“ลีซองมิน” ทงเฮรับรู้ว่าเป็นคนของลีซองมิน



เขาขี่ออกมาอีกทางและระวังตัวมากขึ้น เพื่อกลับไปยังที่ซ่อนตัวตึกเก่าๆ ที่ไม่เป็นจุดเด่น รถของเขาถูกเก็บซ่อนและพาตัวเองขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสุดท้าย ตึกแห่งนี้แทบไม่มีคนพักอาศัยอยู่เพราะความทรุดโทรมภายนอก



ทงเฮมีเงินมากพอที่จะจ่ายซื้อตึกเก่าๆ นี้ด้วยซ้ำไป กุญแจถูกไขและทงเฮก็เปิดเข้าไปก่อนจะปิดล็อกด้วยโซ่กุญแจอีกที เด็กน้อยนั่งอยู่ตรงโซฟา ใบหน้าขาวหันมาเมื่อเจ้าของห้องกลับมา เขามองทงเฮนิ่งก่อนจะหันกลับไปสนใจจิ๊กซอว์บนโต๊ะกลาง ทีวีเครื่องเล็กส่งเสียงรายงานข่าวประจำวัน



“ทำอะไร” ทงเฮทิ้งตัวลงตรงปลายเตียงถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกวางไว้ข้างๆ เหลียวมองเด็กน้อย



“ผมเบื่อเลยต่อจิ๊กซอว์เล่น”



“มึงรื้อห้องกูเหรอ”



“เปล่านะ ผมเห็นมันวางอยู่ที่ข้างชั้น เลยเอามาปัดฝุ่นออก คุณไปไหนมาเหรอ”



“เสือก”



“ขอโทษครับ” ฮยอกแจก้มหัวแล้วหยิบหาชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ประกอบให้เป็นภาพ ซึ่งฮยอกแจก็ยังไม่รู้ว่ามันจะออกมาเป็นภาพอะไร



“มึงนี่เป็นนักโทษที่สบายเนอะ ไม่กลัวกูแล้วเหรอ”



“กลัวสิครับ ผมกลัวคุณจะไม่กลับมา” แววตาสั่นไหวของฮยอกแจมองสบกับนัยน์ตาคมของคนบนเตียงชั่วครู่ ทงเฮไม่เข้าใจความหมายแต่หัวใจของเขากลับรู้สึกดี



“กูไม่ตายง่ายๆ หรอก แต่ถ้ากูไม่กลับมามันก็ดีแล้วนี่” ทงเฮลุกขึ้นยืนแล้วเดินลงมานั่งลงข้างๆ คนตัวเล็ก ฮยอกแจตกใจจะลุกหนีแต่ทงเฮก็จับข้อมือเล็กไว้แล้วกระชากให้นั่งลงที่เดิม



“ถ้าคุณไม่กลับมาผมก็ต้องอยู่ที่นี่จนตายสิครับ”



“หึ”  ทงเฮหยิบชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ขึ้นมาแล้วค่อยๆ ต่อลงไป



ฮยอกแจมองเสี้ยวหน้าคมของทงเฮแล้วก็เผลอยิ้ม แต่ฮยอกแจคงเผลอมองนานจนอีกฝ่ายรู้ตัวแล้วเอ่ยขึ้น



“จะมองอีกนานมั้ย มาต่อสิ”



“อะ อ่อ ครับ” ฮยอกแจมือสั่น เก้ๆ กังๆ หยิบชิ้นส่วนจิ๊กซอว์เมื่อปลายนิ้วแตะสัมผัสกันฮยอกแจก็ใจเต้นแรงแล้วชักมือกลับ



มันเกิดความรู้สึกวูบโหวงในท้องแปลกๆ ที่ฮยอกแจไม่เข้าใจคือทำไมถึงเกิดกับผู้ชายที่ทำร้ายตัวเอง มันเกิดขึ้นกับคนคนนี้ที่ฮยอกแจเกลียด



อยากจะเกลียดแต่กลับแปลกที่ต่อให้พยายามก็ไม่เป็นผล



จิ๊กซอว์ต่อจนครบทุกชิ้น ฮยอกแจมองดูภาพตรงหน้าที่เป็นภาพของทะเลยามค่ำคืนมีพระจันทร์ดวงโตลอยเด่นอยู่ด้านบน ส่องสว่าง แม้จะเป็นแค่เพียงภาพแต่ฮยอกแจก็ยิ้มให้มัน



“ท่าทางคุณจะชอบภาพทะเลนะ”



“ยุ่ง ไปอาบน้ำไป”



“ครับ” ฮยอกแจรับคำแล้วลุกขึ้นยืน ขาเรียวก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียวก็ถูกมือหนารั้งเอาไว้พร้อมแรงกระชากจนร่างบางเซถลาล้มลงมานั่งแหมะอยู่บนตักแกร่งของเจ้าของห้อง “อ๊ะ! ผมจะไปอาบน้ำตามคำสั่งของคุณไงครับ”



“กูเปลี่ยนใจแล้ว” ทงเฮผลักร่างบางลงไปนอนราบบนโซฟาแล้วขยับคร่อม ถอดเสื้อยืดตัวโคร่งออกไป ฮยอกแจตาเบิกโพลงพยายามขัดขืนแต่กลับไร้เรี่ยวแรง ร่างกายของเขาจากที่ผอมอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งผอมบางลงไปอีก เอวเล็กจนทงเฮยังนึกกลัวว่าถ้าเขาจับแรงๆ จะหักคามือเขาหรือเปล่า



“อย่าทำผมเลยนะครับ” ฮยอกแจอ้อนวอน ดวงตากลมคลอด้วยหยดน้ำใส



“มึงไม่มีสิทธิ์ขอร้องหรืออ้อนวอน มึงมีแค่หน้าที่ทำตามที่กูต้องการ” กางเกงบ็อกเซอร์ที่ทงเฮให้ฮยอกแจใสถูกดึงรั้งออกจนคนตัวเล็กไม่เหลือสิ่งใดปิดบังเรือนกาย ร่องรอยแดงยังมีให้เห็นตามผิวกายขาวแรงบีบที่ข้อมือเล็กทำให้ฮยอกแจนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ



ใบหน้าดุดันของทงเฮดูหน้ากลัว จากที่ก่อนหน้าเขายังนิ่งเฉยอยู่เลย คิ้วที่ขมวดแน่นของเขาเหมือนคนที่กำลังคิดอะไรมากมายตลอดเวลา ทงเฮปลดกางเกงลงแล้วสอดดันแก่นกายเข้าไปในช่องทางคับแคบของฮยอกแจ



“ฮึก! เจ็บ! ฮือ อ๊ะ! เจ็บ! อึก!”  เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของคนใต้ร่างทำให้ทงเฮกระตุกยิ้ม แก่นกายใหญ่ของเขาพยายามเข้าไปในช่องทางคับแคบจนเข้าได้ในที่สุด



ทงเฮสร้างความเจ็บปวดให้กับเด็กน้อยคนนี้ มันเจ็บจนฮยอกแจร้องไห้แทบเป็นสายเลือด ร้องจนแทบไม่มีเสียงให้ร้อง



ไม่ได้มีความอ่อนโยนและมันยิ่งทวีความเร่งเร้าเมื่อรายการข่าวกำลังฉายภาพของคนที่ทงเฮเกลียดที่สุด ภาพรอยยิ้มที่เขาเห็นแล้วรู้ในทันทีว่ามันเสแสร้งมากแค่ไหน ฮยอกแจเหลือบมองภาพของผู้เป็นพ่อในทีวีจอเล็กแล้วก็ทำได้เพียงเปล่งเสียงแสนแผ่วเบาออกมา



“พ่อครับ ช่วยผมด้วย”



ทงเฮมองใบหน้าที่ส่งสายตาอ้อนวอนไปที่ทีวีจอเล็กก็จับรั้งใบหน้าให้หันมามองสบตาเขา กดจูบลงไปดูดดื่ม บดขยี้ขบเม้มจนริมฝีปากของฮยอกแจห่อเลือด



ร่างเปลือยเปล่านอนหายใจหอบถี่อยู่บนเตียงเมื่อทงเฮถอนกายแกร่งออกไป เขามองดูแล้วก็เดินไปจัดการอาบน้ำ ยืนใต้ฝักบัวปล่อยให้สายน้ำไหลอาบลงมา สองมือยกขึ้นปิดหน้าเมื่อภาพใบหน้าเจ็บปวดของฮยอกแจฉายขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้อย่างไร แต่เมื่อภาพใบหน้ายิ้มของลีซองมินฉายขึ้นมาซ้อนทับเขาก็ยกกำปั้นขึ้นชกกำแพงด้วยความคับแค้นใจ



พลันก็ต้องนึกถึงงานที่เขาต้องไปจัดการ งานที่ต้องฆ่าเพื่อนตัวเอง และคนที่สั่งฆ่าก็ไม่ใช่ใครอื่นถ้าทงเฮเดาไม่ผิดก็ต้องเป็นลีซองมิน แม้ว่าคนเป็นนายจะไม่เคยบอกว่าคนคนนั้นคือใคร เพราะเป็นความลับของลูกค้า



ทงเฮออกมาจากห้องน้ำก็พบเด็กน้อยนอนหลับไปใต้ผ้าห่มที่ห่มคลุมร่างไว้ ใบหน้ายังเปื้อนคราบน้ำตา เขาถอนหายใจแล้วดึงผ้าห่มออก เด็กน้อยใส่เสื้อยืดตัวเดิมที่ยาวปกคลุมถึงหน้าขาขดตัวหลับตาแน่น



“ลุกไปอาบน้ำ ไม่งั้นมึงลงไปนอนข้างล่าง”



“…”



“มึง!”



“ผมอยากกลับบ้านแล้ว” น้ำเสียงปนสะอื้นเปล่งออกมา



“วันที่มึงจะได้กลับบ้านก็คือวันที่พ่อของมึงตาย”



“…”



………………………………………………………

 


“พี่ทงเฮ โอเคเปล่าวะ” คยูฮยอนเอ่ยถามเมื่อทงเฮมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก คิ้วขมวดมุ่นมองดูปืนในมือมาสักพัก



“มันคืองาน มึงอย่าห่วงเลย”



“ให้ผมยิงก็ได้นะพี่ ผมรู้ว่าพี่ไม่อยากทำ”



“กูรับปากนายแล้ว”



“นายไม่รู้หรอก”



“แต่มึงรู้อยู่แก่ใจ กูจัดการเอง”



“พี่...”



“กูทำเอง มึงไปดูต้นทางได้แล้ว ใกล้เวลาที่มันจะมาทางนี้ละ”



“ครับ” คยูฮยอนถอนใจแล้วเดินออกไปตามตรอกเล็กๆ ทงเฮมองตามแล้วหันมาสนใจปืนในมือแทน ทงเฮเก็บปืนพกแล้วถือกระเป๋าใบยาวที่ภายในบรรจุอาวุธสังหารไว้ ขึ้นไปยังด้านบนของตึกสูง



ทงเฮเก่งด้านซุ่มยิงจากที่สูง เขาทำมันได้ง่ายดายในสายตาคนอื่น แต่จริงๆ แล้วเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากยิ่งเมื่อคนที่เขาต้องฆ่าคือคนที่เขาเคยรู้จักและเป็นคนที่เคยร่วมหัวจมท้ายกันมาเมื่อครั้งอดีต



เขาหยิบปืนไรเฟิลสีดำทะมึนมาตั้งเพื่อล็อกเป้าหมายส่องมองกล้องเพื่อตรวจเช็กระยะยิง จากตึกสูงลงไปยังถนนด้านล่าง คยูฮยอนได้ออกอุบายทำทีโทรไปแจ้งข้อมูลและระบุชัดว่าเขาจะบอกความลับเกี่ยวกับการลอบยิงรัฐมนตรีซึ่งเป็นคดีที่ซีวอนรับผิดชอบอยู่ ระบุว่าต้องเป็นซีวอนเท่านั้นที่มาพบเขาเพราะไม่ไว้ใจใครด้วยเกรงจะโดนฆ่าปิดปาก



และซีวอนรับปากว่าจะมา...เพียงคนเดียว



ทงเฮหลับตาลงเพื่อตั้งสมาธิ...แต่มันก็ยากเหลือเกิน ท้องฟ้าด้านบนมืดครึ้ม เมฆสีเทาบอกให้รู้ว่าอีกไม่นานฝนจะตก แสงฟ้าแลบแปลบไกลๆ ทำให้ทงเฮขมวดคิ้วแน่น



“เป้าหมายเคลื่อนไหวแล้ว ซีวอนมาคนเดียว” เสียงของคยูฮยอนดังขึ้น ทงเฮจึงกดนิ้วที่หูฟังไร้สายของเขา



“พร้อม” ทงเฮเข้าประจำจุดยิง เขามองดูรถที่แล่นเข้ามาจากลำกล้องของปืนไรเฟิล รอแค่ให้รถจอดและคนด้านในก้าวเดินลงมาเท่านั้น



ชายร่างสูงเดินลงมาจากรถมองกวาดสายตาไปทั่วบริเวณตึกร้าง ทงเฮกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอสูดลมหายใจแล้วเล็งเป้าหมาย



มันคืองาน...เขาคนเดิมตายไปแล้วและตอนนี้เขาคือทงเฮ คนที่ไม่รู้จักกับซีวอนคนนั้น...คนที่เขาจะฆ่าด้วยมือของเขาเอง



“ถ้าพี่ไม่ยิงผมจะยิงเอง” เสียงของคยูฮยอนบอกมาตามสายเมื่อทงเฮปล่อยให้เวลาผ่านเลยไป



“ไม่ต้อง กูเอง” ทงเฮบอกเสียงเรียบ



“ครับ”



ทงเฮมองลำกล้องแล้วเตรียมยิง….



ซีวอนเดินออกห่างจากรถของเขา คยูฮยอนบิดบังใบหน้าของตัวเองแล้วเดินเข้าไปหาหลอกล่อเป้าหมายให้หยุดนิ่ง เพื่อง่ายต่อการยิงของทงเฮ



“ผมชเวซีวอน”



“ผมรู้แล้ว ถ้าผมบอกข้อมูลกับคุณ ผมจะปลอดภัยใช่มั้ย” เสียงสนทนาของคนทั้งสองดังมาตามสาย ทงเฮอยากจะรีบๆ จบงานนี้แต่เขากลับกลายเป็นคนอ่อนแอเสียอย่างนั้น



“ใช่ ผมจะกันคุณไว้เป็นพยาน”



เสียงสนทนาของทั้งสองคนดังในหูของทงเฮ เสียงกระแอมไอของคยูฮยอนทำให้ทงเฮได้สติและจ้องมองเป้าหมายให้ดีอีกครั้ง 



เมื่อนิ้วเรียวเตรียมลั่นไกเขาตัดขาดซึ่งทุกความรู้สึก กดและปล่อยลูกกระสุนพุ่งสู่เป้าหมายพร้อมกับหยาดฝนที่ตกลงมากระทบใบหน้า



และเขารู้เลยว่า...พลาด!



เป้าหมายขยับและทำให้ซีวอนรู้ตัว คยูฮยอนหลบฉากเข้ามาในตึก นายตำรวจหนุ่มชักปืนพกข้างลำตัวออกมาแล้วหลบอยู่หลังรถ



“เชี่ยเอ๊ย!” ทงเฮสบถแล้วรีบวิ่งลงจากตึกเพื่อไปช่วยคยูฮยอน



“พี่พลาดนะรู้มั้ย โธ่เอ๊ย!” เสียงของคยูฮยอนหอบดังมาในสาย อาการของคนหอบหน่อยๆ ทำให้ทงเฮต้องรีบลงไป ซีวอนเป็นตำรวจที่ฝีมือดีมากคยูฮยอนเทียบชั้นไม่ได้แน่นอนทงเฮรู้ดี...แม้มันจะผ่านมานานแล้วก็ตาม



“กูกำลังไปช่วย” ทงเฮวิ่งลงมาตามบันไดของตึกร้าง เสียงปืนด้านล่างทำให้ทงเฮจับทิศทางได้แล้วตามไป



ซีวอนวิ่งเข้ามาในตึกเพื่อล่าคยูฮยอน ทงเฮกระชับปืนพกไว้แล้วหลบอยู่หลังเสามองเห็นเป้าหมายที่กำลังหลบอยู่ที่หลังกำแพง



ปัง ปัง ปัง!



เสียงปืนดังขึ้น ทงเฮยิงออกไปซีวอนจึงหันมาสนใจเขาแล้วเลือกที่จะวิ่งตามมา ทงเฮวิ่งล่อเป้าหมายไปด้านบน เขาคิดว่าเขาจะสามารถจัดการซีวอนได้



ทงเฮขึ้นมาถึงดาดฟ้าสายฝนเทกระหน่ำลงมาจนเปียกปอน ร่างหนายืนหอบหายใจเฝ้ามองเป้าหมายที่กำลังใกล้เข้ามา



ซีวอนกระชับปืนและเดินเข้ามาช้าๆ เปียกปอนไม่ต่างกันเพ่งมองชายชุดดำตรงหน้า ก่อนจะกระพริบตาไล่หยาดน้ำฝน แทบไม่เชื่อในสิ่งที่ตาตัวเองเห็น



“เอเดน”



“...”



“เป็นนายใช่มั้ย” ซีวอนยังไม่ยอมลดปลายกระบอกปืนลงแต่ก้าวขาเข้ามาหาชายชุดดำที่เขาจ้องมองแทบไม่กระพริบตา



“...”



“เอเดน นายยังไม่ตาย...งั้นเหรอ”



“ไม่มีเอเดนที่ไหนทั้งนั้น มึงจำคนผิดแล้วล่ะ”



“ไม่ นายคือเอเดน เพื่อน...เป็นนายจริงๆ”



“เลิกพล่ามซะ” ทงเฮยกปืนขึ้น



“เกิดอะไรขึ้นกับนาย กองทัพบอกว่านายตายไปแล้ว”



“งั้นเหรอ ก็คงอย่างนั้น อย่างที่ทุกคนเข้าใจ”



“เอเดน...วางปืนแล้วเรามาคุยกัน” ซีวอนพยายามเกลี้ยกล่อม



“ไม่มีอะไรต้องคุย เพราะกูไม่ใช่คนที่มึงรู้จัก”



“โอเค ไม่รู้จัก งั้นฉันอยากจะรู้ว่าทำไมนายถึงจะฆ่าฉัน”



“งาน”



“งาน?



“อืม”



“ใคร ใครจ้างนายมา”



“อย่าพูดมากเลย พร้อมจะตายหรือยัง”



“มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก นายก็รู้จักฉันดี” ซีวอนพุ่งเข้ามาหาทงเฮ ดันร่างหนาไปจนอีกคนล้มลง ทงเฮและซีวอนต่อสู้กันท่ามกลางสายฝนที่ไม่มีทีท่าจะหยุดลง ความมืดเริ่มเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ต่างฝ่ายต่างผลัดกันเป็นฝ่ายได้เปรียบและเสียเปรียบ



ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยบาดแผล หยดเลือดสีแดงไหลอาบใบหน้าและไหลลงพื้น ทงเฮและซีวอนนอนแผ่หลาเงยหน้ามองฟ้า หอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อย



“ทงเฮ...กูคือทงเฮ”



“ไม่ใช่เอเดนจริงๆ ด้วย แต่นายเหมือนเพื่อนคนหนึ่งของฉัน เพื่อนที่ตายไปแล้ว”



“หึ” ทงเฮลุกขึ้นไวกว่าแล้วจ่อปลายกระบอกปืนที่ขมับของซีวอนที่ยังนอนอยู่หอบอยู่บนพื้น อีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีตกใจเลยแม้แต่น้อย



“ถ้าจะยิงก็ยิงเถอะ ถ้านายทำไปเพราะหน้าที่ แต่ก่อนตายฉันอยากรู้ว่าใครจ้างนายมา”



“กูเป็นมือปืน รับคำสั่งมาและไม่มีสิทธิ์รู้ว่าใครคือคนจ้างวาน มึงก็น่าจะรู้”



“คนที่อยากฆ่าฉันตอนนี้ก็คงเป็นพวกที่เดือดร้อนจากการตามสอบสวนเพราะคดีของพวกบรรดา สส.แล้วก็รัฐมนตรี นายว่าจะมีสักกี่คนกันล่ะ” คำพูดของซีวอนทำให้ทงเฮชะงักและเขาก็พลาดให้กับซีวอนอีกครั้ง ปืนของเขาถูกแย่งไปซีวอนเป็นฝ่ายที่จ่อปลายกระบอกปืนมาที่ทงเฮบ้าง



“ถ้ากูไม่ฆ่ามึงวันนี้มึงก็ไม่รอดหรอก คุณตำรวจชเว”



“นายเองก็คงไม่รอดเหมือนกันสินะ เพราะงั้นเรามาคุยกันดีๆ ดีกว่ามั้ยล่ะ”



“เลิกพูดมากแล้วจะทำอะไรก็ทำเถอะ จะยิงก็ยิง”



“ง่ายไป ไม่สมกับที่เป็นนายเลยนะเอเดน อ่อ ไม่สิ ทงเฮ ฉันชอบชื่อนี้นะ เฮ้อ หมัดนายยังหนักเหมือนเดิม” ซีวอนถอนใจแล้วโยนปืนไปให้อีกทาง



“มึง” ทงเฮจับกระชากคอเสื้อของซีวอนเข้ามา



“ถ้าให้เดาคนที่จ้างนายไปเก็บพวกรัฐมนตรีทั้งหลายคงเป็น...ลีซองมิน”



“...”



“และคนที่จ้างนายมาฆ่าฉันก็คงเป็นคนเดียวกัน เขาคือคนเดียวที่จะได้รับผลประโยชน์จากเรื่องนี้มากที่สุด ไม่เนียนเอาซะเลยนะว่ามั้ย”



“ซีวอน”



“อยู่ข้างฉันเถอะ อยู่ข้างที่ถูกต้อง ถ้าสิ่งที่นายทำมันไม่ใช่ตัวนายก็หยุดมันซะตอนนี้ยังไม่สายเกินไปหรอก”



“มันมาไกลเกินจะหยุดแล้ว” ทงเฮง้างหมัดแล้วซัดเข้าที่หน้าซีวอนจนอีกคนล้มลงไปหลับตานิ่ง “ไกลเกินจะหยุดแล้วเริ่มต้นใหม่...ฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว”



“เอเดน! ฉันมั่นใจว่าเป็นนายและมันต้องใช่ด้วย”



“อยู่เงียบๆ แล้วจะปลอดภัย” ทงเฮวิ่งจากไป ซีวอนนอนหัวเราะท่ามกลางสายฝนก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วขมวดคิ้วแน่น



มันจะมีคนที่เหมือนเพื่อนเก่าของเขาได้มากขนาดนี้เชียวหรือ จะต่างก็แค่เพียงความเจ็บปวดในแววตาของทงเฮเท่านั้นแหละ ซีวอนรู้แค่เพียงว่าเพื่อนของเขาตายในสนามรบเท่านั้น ไม่แม้แต่จะได้กราบศพครั้งสุดท้าย



มันทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า ทงเฮคนนั้นก็คือเอเดนเพื่อนของเขานั่นเอง และเอเดนคงมีเหตุผลส่วนตัวที่ต้องเป็นมือปืน



ไม่มีเหตุผลที่ซีวอนจะรอดชีวิตในวันนี้ แต่เพราะนั่นคือเพื่อน เขามั่นใจเพราะเพื่อนคนนั้นไว้ชีวิตเขา

 

………………………………………………………………..


 

ทงเฮก้มหน้าลงสำนึกผิดกับความผิดพลาดของตัวเอง เขาไม่มีข้อแก้ตัวดีๆ ให้กับผู้เป็นนายเลยสักข้อ ฝ่ามือหนาของเจ้านายฟาดเข้าที่ใบหน้าของทงเฮจนหน้าสั่น เจ็บซ้ำแผลเดิมบนใบหน้าแต่เขาก็ไม่ได้ร้องแสดงความเจ็บปวดออกมา



“ยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ!!!”



“…”



“กูต้องทำยังไงกับมึงฮะทงเฮ!”



ทงเฮไม่ตอบและยังก้มหน้าลง วันนี้ถ้านายจะฆ่าเขา เขาก็คงไม่อาจจะปัดป้องกฎของมือปืนที่เขาไม่เคยผิดพลาด ไม่เคยคิดจะฝ่าฝืนเขาทำมันพังลงด้วยตัวเอง



 “...”



“รู้ทั้งรู้ว่าถ้าเป้าหมายไม่ตาย ใครกันที่ต้องตาย!!!”



“...”



“เงียบ...เงียบทำไมล่ะทงเฮ แก้ตัวสิ แก้ตัวเพื่อให้กูไว้ชีวิตมึง พูดมันออกมา!!!”



ผลัวะ!



ร่างหนาเซถอยตามแรงหมัดของคนเป็นเจ้านาย เขาไม่มีข้อแก้ตัวใดที่จะเอื้อนเอ่ยมันออกมา เพราะเขาตั้งใจที่จะไว้ชีวิตซีวอน...เพื่อนที่เขาฆ่าไม่ลง



“นายครับ ให้ผมไปจัดการไอ้ตำรวจนั่นก็ได้ครับ” คยูฮยอนทนมองอยู่นานและเขาคิดว่า เขาอยากจะทำงานนี้แทนทงเฮ



เขาอยากจะเป็นคนโปรดของนายบ้าง ถ้าเขาทำมันสำเร็จล่ะก็...เขาจะชนะทงเฮที่เป็นมือหนึ่งและไม่เคยพลาด



“มึงไปรอกูข้างนอก” คนเป็นนายหันไปบอกคยูฮยอน



“ครับนาย”



เมื่อในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง คนเป็นนายเดินไปหยุดยืนอยู่ที่ชั้นหนังสือแล้วหยิบหนังสือเล่มหนาออกมาหนึ่งเล่ม เขาดูใจเย็นลงและเปิดหนังสือออก



“ฮ่าๆ หัวใจ….”



“...”



“มึงมีหัวใจอยู่เหรอทงเฮ มึงมีความเมตตาให้กับเป้าหมาย มึงมันอ่อนแอ!”



ปึก!



หนังสือเล่มหนาถูกเหวี่ยงมาโดนหัวของทงเฮอย่างจังสันที่แข็งของมันทำให้เลือดไหลจากหางคิ้วของทงเฮ มันซ้ำแผลเดิมที่เขาได้รับก่อนหน้านี้



“ผมขอโทษที่ทำให้นายผิดหวัง แต่...ผมฆ่าคนที่เคยช่วยชีวิตของผมไม่ได้”



“ช่วยชีวิตมึง ตอนนั้นมึงคือเอเดน แต่ไอ้เอเดนมันตายไปแล้ว!!!”



“แต่มันก็คือผม! มันคือคนที่ยืนอยู่ตรงนี้!” ทงเฮขึ้นเสียงดังจ้องมองคนเป็นนายด้วยความเจ็บปวด...เจ็บจากข้างใน



“ถ้าเป็นคนอื่นกูฆ่ามึงไปแล้ว แต่นี่กูยังเห็นแก่มึง มึงที่ทำดีมาตลอด ออกไปซะก่อนที่กูจะฆ่ามึงตอนนี้”



“ไหนๆ นายก็ต้องฆ่าอยู่แล้ว ก็ทำมันซะตอนนี้เลยสิครับ”



“ทงเฮ ออกไป กูบอกว่าให้ออกไป!!!” หนังสือเล่มหนาถูกหยิบจากชั้นวางและขว้างใส่ร่างหนา



“อยากฆ่าผมเมื่อไหร่ บอกด้วยนะครับ จะมาให้ฆ่าถึงที่ ผมขอตัว” ทงเฮก้มศีรษะให้คนเป็นนายแล้วเดินออกจากห้องไป



คยูฮยอนสะดุ้งเมื่อเห็นเลือดไหลอาบใบหน้าของทงเฮ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นจนลับบันไดไป



“ขอผมบ้างนะพี่” คยูฮยอนยิ้มน้อยๆ แล้วเดินเข้าไปหานาย




 

ทงเฮกลับออกมาจากผับและตรงไปที่ห้องพักชั้นดาดฟ้าของเขา เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปคนที่อยู่ในห้องก็ลุกขึ้นยืนมองด้วยสีหน้าตกใจแล้ววิ่งเข้ามาหา



“คุณเจ็บตัวมาอีกแล้ว”



“เรื่องของกูน่ะ” ทงเฮล็อกประตูไว้แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าและล้างตัวที่เปรอะเปื้อน



ฮยอกแจกลับมานั่งลงที่โซฟาตามเดิม ตรงหน้ามีกล่องยาวางไว้รอเจ้าของห้อง วันนี้ฮยอกแจเจออัลบั้มรูปเก่าๆ ที่เจ้าของห้องแอบซ่อนไว้ มีรูปในวัยเด็กของเขาและรูปครอบครัวใบนึงที่ด้านหลังภาพมีลายมือยุ่งๆ เขียนเอาไว้ว่า ผมจะฆ่าคนที่ทำกับครอบครัวของเรา ผมจะฆ่ามัน



ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ฮยอกแจสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันไปมอง เนื้อตัวของทงเฮช้ำแดงไปหมด ใบหน้าก็เต็มไปด้วยบาดแผล ทงเฮนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวแล้วเดินมานั่งลงข้างกับร่างบาง



“เอาสิ”



“คะ ครับ”



“จะทำแผลไม่ใช่เหรอ”



“ครับ” ฮยอกแจหยิบจับยามาค่อยๆ ทำแผลให้กับเจ้าของห้อง



ตลอดเวลาสั้นๆ ทงเฮไม่ได้พูดอะไรสายตาของเขาเอาแต่จับจ้องใบหน้าของฮยอกแจแทบไม่กระพริบ ทำเอาฮยอกแจถึงกับใจสั่น หัวใจเต้นรัว สายตาที่มองมาไม่ได้น่ากลัวแต่มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด



“เสร็จแล้วครับ”



“...”



“คุณไปทำอะไรมาเหรอ” ฮยอกแจกลั้นใจถาม



“เรื่องของกูน่ะ”



“ครับ”



“มึงไม่รู้จริงๆ เหรอ ว่าพ่อของมึงเป็นคนยังไง” อยู่ๆ ทงเฮก็เอ่ยถาม และลุกขึ้นเดินไปใส่เสื้อผ้า ฮยอกแจมองตามแผ่นหลังนั้นแล้วก็จับกุมมือตัวเองแน่น



“ผมรู้ว่าพ่อรักผมมาก พ่อทำงานหนักเพื่อให้ผมสบาย ให้ผมเรียนจนจบ” ฮยอกแจรู้แค่นี้



“งั้นมึงอยากรู้มั้ยว่าพ่อมึงเป็นคนยังไง”



“เอ๋?



“อยากรู้อะไร ที่มึงยังไม่รู้อีกมั้ย เพราะอีกไม่นานกูคงไม่อยู่แล้วและมึงก็จะเป็นอิสระ”



“ผมไม่เข้าใจ” ทั้งที่เมื่อได้ยินว่าตัวเองจะได้เป็นอิสระ แต่ฮยอกแจกลับไม่ได้รู้สึกดีใจ...ทั้งที่เขาควรจะดีใจ



“พ่อของมึงไม่ใช่คนดีอะไร พ่อของมึงมันเลวยิ่งกว่าเดรัจฉาน มันไม่สมควรเป็นพ่อคนอย่างมึงด้วยซ้ำ”



“!!!”



“แล้วรู้อะไรมั้ย ว่าพ่อของมึงน่ะ” ทงเฮเดินมาหยุดตรงหน้าของฮยอกแจ มือหนาจับบีบที่ปลายคางแล้วก้มลงมาจ้องมองดวงตาที่สั่นไหว “ฆ่าคนได้ง่ายๆ เลยล่ะ”



“มะ ไม่ ไม่จริง”



“เหอะ มึงไม่ต้องเชื่อกูตอนนี้ก็ได้ แต่ว่า...วันนี้พ่อของมึงก็เพิ่งจะให้กูไปฆ่าคนที่ขัดผลประโยชน์ของมันอยู่เลย” ทงเฮผละออกไปแล้วเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงของเขา



ฮยอกแจนั่งตัวสั่นเมื่อได้ยินดังนั้น...พ่อของเขาจะฆ่าใครได้งั้นเหรอ พ่อที่แสนดีของฮยอกแจ



“ไม่จริงหรอก คุณโกหกผม”



“มานี่” ทงเฮเรียก แต่ฮยอกแจกลับไม่มีแรงจะลุกเดินไป “อย่าให้กูต้องโมโห”



“ครับ” ฮยอกแจเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียง ทงเฮมองดูแล้วถอนใจจับข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงน้อยๆ จนฮยอกแจนั่งลงข้างเขา



“ดึงเบาๆ ก็ล้มละ มีแรงปะวะ”



“ผม...”



“วันนี้กูเหนื่อย” น้ำเสียงของทงเฮไม่ได้โกหก เขาเหนื่อยทั้งกายและใจจริงๆ



“งั้น คุณพักเถอะครับ”



“ลงมานอนกับกู”



“...”



“มองหน้ากู อยากตายเหรอ”



ฮยอกแจรีบขยับตัวลงไปนอนเบียดคนตัวโต ไม่เข้าใจแต่ก็กลัวว่าอีกคนจะโมโห ฮยอกแจไม่อยากจะเห็นอีกคนหงุดหงิด ทงเฮน่ากลัวมากแต่เวลานี้กลับน่าสงสาร



“...” เด็กน้อยนอนตัวรีบเพราะเตียงขนาดเล็ก



“กูอยากหยุดทุกอย่าง” ทงเฮขยับกายสอดแขนแกร่งรองหัวกลมๆ ของฮยอกแจรั้งให้ฮยอกแจหันมาซบที่อกของเขา



“...”



“อยากหยุดแม้กระทั่งลมหายใจของตัวเอง”



“คุณ...”



“กูฆ่าคนมานับไม่ถ้วน ฆ่าได้โดยไม่คิดว่ามันผิดเพราะคนพวกนั้นมันสมควรตายอยู่แล้ว จนวันนี้กู...พลาด กูมีโอกาสที่จะยิงแต่กูก็เลือกที่จะหนีมา ทั้งที่สุดท้ายแล้วกูต้องตาย” ทงเฮหลับตาลงเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวด



เขาเหนื่อยเหลือเกินกับทุกอย่างที่แบกไว้ ทั้งความแค้นในหัวใจ หน้าที่และบุญคุณหรือแม้แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกส่วนลึกในหัวใจของเขาที่มีต่อคนในอ้อมกอดคืออะไร



มันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่...ทงเฮก็ไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ



แต่ตอนนี้เขาแค่อยากมีใครสักคนอยู่ข้างกาย ไม่ต้องพูดอะไรให้เขารู้สึกดี ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่อยู่ตรงนี้...ข้างๆ กัน



ทงเฮไม่มีใครคอยอยู่ข้างเขาในวันที่รู้สึกแย่ ถ้าจะถามหาความสุขเขาไม่เคยมีเลยตั้งแต่วันนั้น...วันที่ชื่อเอเดนตายไป



ความสุขมันเป็นเช่นไรเขาลืมเลือนไปหมดแล้ว…



แต่วันนี้จังหวะการเต้นของหัวใจมันเปลี่ยนไป...แต่มันก็คงไม่มีประโยชน์อะไรถ้าเขาจะเริ่มต้นความรู้สึกกับคนคนนี้ คนที่ในอ้อมกอด...เวลาของเขาใกล้หมดลงแล้ว มันจะดีเสียกว่าที่ไม่ต้องสร้างความทรงจำขึ้นมาใหม่ให้อีกคนต้องจดจำ



ให้จำแค่นี้ก็เจ็บปวดมากแล้ว



ฮยอกแจนอนนิ่งในอ้อมแขนแกร่ง ไม่กล้าจะเงยขึ้นไปมองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เขาเองก็สับสนที่รู้สึกดีเมื่ออีกคนกอดไว้



ถ้าการเจอกันของคนทั้งสองเป็นเพียงการเดินมาเจอกันด้วยความบังเอิญ เริ่มต้นทักทายกันเหมือนคนอื่นทั่วไปมันก็คงจะดี…



และตอนนี้คนสองคนคงกอดกันด้วยความรู้สึกที่แสนอบอุ่น...ไม่ใช่ความเย็นชาแบบนี้



พรุ่งนี้...”



“...”



กูจะจบทุกอย่าง”



มะ หมายความว่าไง”



ชีวิตพ่อของมึง”



มะ ไม่นะ” ฮยอกแจจะลุกขึ้นแต่อีกคนกลับกอดเอาไว้แน่น ลำพังเรี่ยวแรงแค่น้อยนิดจะไปสู้ผู้ชายตัวโตได้ยังไง



มึง เกลียดกูให้มากๆ นะ เกลียดให้ถึงที่สุด”



ฮึก”



คนอย่างกู มันคนบาป เกลียดกูคือสิ่งที่มึงควรทำ”



ฮือ ไม่ฆ่าพ่อของผมได้มั้ย อย่าทำพ่อ ฮึก แต่ฆ่าผมแทนเถอะ ผมขอร้อง”



คนอย่างพ่อมึง ต่อให้กูไม่ฆ่า ก็มีคนจ้องจะฆ่าอยู่ถมไป อย่าพยายามขอร้องกูเรื่องนี้เลย เพราะกูต้องทำ”



ฮึก ปล่อยผม” ฮยอกแจดิ้นในอ้อมแขนแกร่งร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาเกลียดตัวเองที่ต้องมาอยู่และรับรู้ว่าผู้ชายคนนี้จะฆ่าพ่อของตัวเอง



ฮยอกแจไม่อยากรู้เรื่องอะไรให้เจ็บปวดอีกแล้ว ถ้าพ่อของเขาจะเลวตามคำบอกเล่าของผู้ชายคนนี้จริง เขาก็ไม่อยากเชื่อ พ่อของฮยอกแจคือพ่อที่ดีที่สุด



พรุ่งนี้มึงจะเป็นอิสระ กูปล่อยแน่ แต่ไม่ใช่คืนนี้”



“...ฮึก ฮือ ผมเกลียดคุณ”



ถูกแล้วล่ะ มึงทำถูกแล้วเกลียดกูเลย เพราะกูเองก็เกลียดตัวเองเหมือนกัน เกลียดที่ต้องมารู้สึกเหี้ยไรก็ไม่รู้กับ...”



ฮึก”



“...มึง”



ฮยอกแจนิ่งไปแล้วสะอื้นเบาๆ กับอกของทงเฮ คำพูดของทงเฮยิ่งทำให้ฮยอกแจสับสนในใจ หมายความว่ายังไงกันล่ะ



ความรู้สึกนั้นคืออะไร



ฮยอกแจหลับไปพร้อมกับน้ำตา ทงเฮถอนใจแล้วหลับตาลง ถ้านี่มันจะเป็นคืนสุดท้ายมันคงเป็นคืนสุดท้ายที่เขามีความสุขที่สุดแล้วล่ะ




 

วันต่อมา


ทงเฮกดโทรศัพท์ไปนัดหมายซองมินเพื่อส่งตัวลูกชายคนเดียว ฝ่ายนั้นรีบรับคำเมื่อทงเฮวางสาย เขาหันมองคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้าอยู่ปลายเตียง



ไปได้แล้ว อยากเจอพ่อนักไม่ใช่เหรอ



ถ้าผมไป คุณก็ต้องฆ่าพ่อของผม ผมเปลี่ยนใจคุณไม่ได้เลยเหรอครับฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ใบหน้าของทงเฮถูกพลางด้วยแว่นดำและหมวกแต่ก็เห็นบาดแผลที่มุมปากที่เป็นแผลแตกชัดเจน



ไม่ได้หรอก ไปได้แล้วทงเฮเดินกลับไปคว้าข้อมือเล็กฉุดรั้งให้เดินตามออกไป



ฮยอกแจตามไปในที่สุด แต่สองขาเหมือนจะอ่อนแรง เขาอยากจะดึงเวลาให้นานที่สุด ไม่อยากจะให้พ่อต้องตายด้วยมือผู้ชายคนนี้



ถ้าหากว่าความรู้สึกดีที่ก่อตัวขึ้นในใจท่ามกลางความเจ็บปวดนี้ ฮยอกแจอยากจะจดจำแค่ส่วนที่อีกคนดีต่อเขา



อย่างน้อยก็เคยนั่งต่อจิ๊กซอว์ด้วยกัน



อย่างน้อยผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้ปล่อยให้ฮยอกแจนอนซมเพราะพิษไข้



อย่างน้อยผู้ชายคนนี้ก็คอยซื้อข้าว ซื้อน้ำมาให้



หรือแม้แต่มอบกอดอุ่นๆ ให้       



รถมอเตอร์ไซค์สีดำของทงเฮจอดลงที่ตึกร้างแห่งหนึ่ง เขามาก่อนเวลาและจัดการซ่อนรถเอาไว้ และเข้ามานั่งรอในห้องๆ นึงปิดล็อกประตูไว้ ฮยอกแจนั่งกอดเข่าอยู่ที่เก้าอี้อีกตัว หัวใจดวงน้อยคล้ายจะแหลกสลายเมื่อคิดว่าพ่อต้องตายด้วยมือของผู้ชายตรงหน้า



ผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักแม้แต่ชื่อของเขา



ทงเฮได้รับข้อความว่าลีซองมินมาถึงตามนัดแล้ว กำลังจะก้าวมาพาตัวฮยอกแจไปก็ได้รับข้อความจากคยูฮยอน เขาขมวดคิ้วแน่นทันทีเมื่ออ่านข้อความนั้นจบลง



ผมฆ่าไอ้ตำรวจนั่นแทนพี่แล้ว และตอนนี้ผมจะเป็นมือหนึ่งแทนพี่ด้วยการเด็ดหัวลีซองมินกับดวงใจของมัน



มิตรแท้หาได้จากที่ใดบ้าง



ซีวอนตายแล้วงั้นหรือ?



หัวใจของลีซองมินก็มีเพียงแค่ฮยอกแจอย่างนั้นสิ



โธ่เว๊ย!!!”



มะ มีอะไรเหรอฮยอกแจสะดุ้ง



ไปกับกู พ่อมึงมาแล้ว



พ่อ



ข้อมือเล็กถูกฉุดดึงออกไป ฮยอกแจต้องรีบก้าวเดินตามอีกคน ณ ลานกว้างของตัวอาคารร้างซองมินและลูกน้องอีกสามคน หัวใจของพ่อแทบสลายเมื่อเห็นลูกชายซูบผอมไป มองดูมือหนาที่จับบีบข้อมือเล็กของลูกชายที่เขาเฝ้าถนอมมาจนโตแล้วก็อยากจะฆ่ามันทิ้งซะ



ฮยอกแจอยากจะวิ่งไปกอดพ่อแต่ก็ถูกทงเฮดึงรั้งไว้ น้ำตาของลูกชายนองหน้าร่ำไห้ เขารู้ว่าวันนี้คงมีการสูญเสียเกิดขึ้น รู้แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้



ปล่อยลูกฉันมาสิ



พ่อ ฮือ พ่อครับ ฮึก



กูบอกไปแล้วไงว่ากูจะปล่อยลูกของมึงก็ต่อเมื่อมึงตาย



พ่อ ฮือ พ่อหนีไปเถอะครับ พ่อหนีไป



ฮยอกแจ พ่อจะไม่ทิ้งลูกเด็ดขาด มันทำอะไรลูกบ้าง ฮยอกแจเจ็บมั้ยลูกน้ำเสียงห่วงใยของคนเป็นพ่อยิ่งทำให้ฮยอกแจร้องไห้หนักขึ้น



ทงเฮถอนใจแต่สายตาก็กวาดมองไปทั่วบริเวณ ถ้าคยูฮยอนมาเขาจะต้องกำลังเฝ้ามองดูอยู่และพร้อมที่จะยิง ตึกนี้ตั้งอยู่เดี่ยวๆ ไม่มีตึกสูงให้ขึ้นไปซุ่มยิงได้แน่นอน ถ้าจะมีก็อยู่ในระยะที่เสี่ยงเกินไปซึ่งคยูฮยอนทำไม่ได้แน่นอน ถ้าจะยิงก็ต้องอยู่ในตึกนี้



ก่อนที่มึงจะตาย อยากจะร่ำลาอะไรกันก็เชิญ



ขอฉันกอดลูกได้มั้ย ครั้งสุดท้ายก็ยังดีซองมินขอร้อง



เดินเข้ามาทงเฮบอก ซองมินจึงพยักหน้าเดินมาตรงหน้าช้าๆ



พ่อ ฮือเมื่อซองมินเข้ามาใกล้ทงเฮจึงปล่อยข้อมือเล็ก ฮยอกแจวิ่งเข้าไปโผกอดพ่อไว้แน่นสะอื้นกับไหล่



พ่อขอโทษนะฮยอกแจ พ่อขอโทษที่ปกป้องลูกไม่ได้ ขอโทษที่พ่อมันเลว ขอโทษนะฮยอกแจ



พ่อ พ่อไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูดใช่มั้ย พ่อไม่ได้ฆ่าใคร ฮึก พ่อ ไม่ได้เป็นคนเลวใช่มั้ยครับ ฮือ



ฮยอกแจ



มึงทำอะไรไว้ก็บอกลูกไปสิ มึงสั่งคนไปฆ่าพ่อแม่กู ฆ่ากู ฆ่าครอบครัวคนที่ขัดผลประโยชน์ของมึง ฆ่าทุกคนอย่างเลือดเย็น บอกไปสิ!!!!”



“พ่อ ฮือ ไม่จริง ไม่จริงใช่มั้ยครับ ฮือ” ฮยอกแจผละออกจากอ้อมกอดพ่อ ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความอ่อนแรง



“ฮยอกแจ ฟังพ่อนะ ที่พ่อทำไปทุกอย่างก็เพื่อลูก” ซองมินก้มลงมองดูลูกชายด้วยสายตาเจ็บปวด



“ไม่ พ่อบอกสิว่ามันไม่จริง” ฮยอกแจมองเท้าของพ่อที่ก้าวเข้ามา



“ฮยอกแจ…”



ปัง!



“พ่อ!”



เสียงปืนดังขึ้นและกระสุนก็เจาะทะลุร่างของลีซองมินตัดขั้วหัวใจจนล้มลง ฮยอกแจหันกลับไปมองคนด้านหลังแต่กลับพบว่าไม่ใช่ทงเฮที่ยิง ฮยอกแจเห็นชายชุดดำอีกคนที่หลบฉากกำแพงไป บอดี้การ์ดของพ่อเข้ามาคุ้มกันเจ้านาย



ทงเฮหัวเสียแล้วจะเข้ามาแย่งตัวของฮยอกแจไป เขารู้ว่าคยูฮยอนจะฆ่าเด็กคนนี้ด้วย ทงเฮยังมาไม่ถึงตัวของฮยอกแจก็ถูกบอดี้การ์ดเข้ามากันไว้พร้อมชักปืนออกมาแต่ทงเฮไวกว่า จัดการเตะปืนออกไปจากมือ ชายอีกคนยิงเข้ามาแต่ทงเฮหลบได้ทัน ส่วนอีกคนยิงเข้าที่ไหล่ซ้ายของทงเฮสร้างความเจ็บให้ไม่น้อยเลยทีเดียว เขาจึงยิงคนทั้งสามเข้าจุดสำคัญจนล้มลงกอง



ฮยอกแจกอดร่างของพ่อไว้ ร้องไห้ฟูมฟายใครทำพ่อ เขายังไม่ทันได้บอกลาพ่อเลยด้วยซ้ำ ยังไม่ได้ตอบแทนที่พ่อเลี้ยงดูเขามาเลยด้วยซ้ำ ทำไมถึงมาพรากชีวิตพ่อของเขาไป



“พ่อ ฮืออ พ่ออย่าหลับนะ พ่อตื่นสิ พ่อ!!!”



“ไปกับกูถ้าไม่อยากตาย” ทงเฮเข้ามากระชากแขนของฮยอกแจ



“ไม่ ผมจะอยู่กับพ่อ!”



“อย่ามาเก่งตอนนี้ ไป!”



“ไม่!!!” ฮยอกแจสะบัดแขนแล้วกอดพ่อไว้



โธ่เว้ย!!!!”



พี่จะแคร์มันทำไมเสียงที่คุ้นหูดังขึ้น ชายชุดดำปิดบังใบหน้าเดินออกมาจากหลังกำแพง



มึงทงเฮหันไปมองยกปืนขึ้นเตรียมลั่นไก



ใช่ กูเอง ทำไม แปลกใจเหรอที่เป็นกู มึงพลาดแบบไม่น่าให้อภัย นายเลยให้กูมาจัดการ เพราะมึงมันอ่อนแอ ใจอ่อนเกินไป อ่อ เพื่อนของมึกูฆ่าไปแล้วเมื่อเช้า ยิงโป้งเดียวก็ตายซะแล้ว โคตรกระจอก



มึง!!!” ทงเฮตรงเข้ามาหาคยูฮยอนจับกระชากคอเสื้อแล้วดันร่างไปจนหลังติดกำแพง



กูรอเวลาที่จะได้ขึ้นมาแทนที่มึงมาตั้งนานแล้ว ในที่สุดก็มีวันนี้ ฮ่าๆอีกคนหัวเราะ



เป็นที่หนึ่งงั้นเหรอ เอาไปเลย อยากได้ตำแหน่งเหี้ยๆ แบบนั้นก็เอาไป คิดเหรอว่ากูมีความสุข กูเป็นที่หนึ่งจากการฆ่า มึงคิดว่ากูอยากเป็นมากงั้นเหรอ!”



แล้วมันเลือกที่จะเป็นที่หนึ่งจากสิ่งไหนได้อีกล่ะ มันไม่มีทางเลือกมากพี่ก็รู้!!” คยูฮยอนผลักทงเฮออกแล้วยกปืนพกขึ้นมา



ปล่อยเด็กคนนั้นไป ฆ่ากูคนเดียว



ทำไม ปกป้องมันทำไม พี่ก็อยากฆ่ามันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ กูฆ่าลีซองมินให้แล้วพี่น่าจะดีใจ แล้วตอนนี้กูก็จะฆ่าลูกของมันด้วย พี่จะได้สบายใจ



ฮืออ พ่อ ตื่นสิ ตื่นขึ้นมาคุยกับผมก่อน พ่อออฮยอกแจยังกอดร่างของพ่อร้องไห้โฮ น้ำตาไหลนองแทบขาดใจ ไม่รับรู้สิ่งใดอีก



กูจะช่วยฆ่ามันให้พี่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยออกแรงเอง แล้วหลังจากนั้นกูจะฆ่ามึง ตามคำสั่งของนาย



เหอะ เค้าให้มึงมาฆ่ากูงั้นเหรอ ดีทงเฮลุกขึ้นยืนหัวเราะเมื่อคิดถึงหน้าคนเป็นนาย เขาคิดอยู่แล้วล่ะว่าต้องเป็นแบบนี้



แต่เพราะเห็นแก่ช่วงเวลาที่ผ่านมาที่มึงช่วยเหลือกู กูจะยืดเวลาตายให้มึงไง



ไม่จำเป็น ทงเฮยกปืนขึ้นแล้วกดลั่นไกทันทีคยูฮยอนเบี่ยงตัวหลบแต่ก็ช้ากว่าไปกระสุนโดนเข้าที่ไหล่ของเขาจนเจ็บปวด ถอยออกไปหลบอยู่หลังกำแพง ทงเฮไม่ลดละเขาเดินตามไปยิงรัวด้วยความโกรธ



ปัง ปัง ปัง ปัง



มึงออกมา ออกมา!”



มึงมันบ้าไปแล้ว!” คยูฮยอนยิงสวนออกมาแล้วหลบอ้อมไปอีกทาง เขาจะต้องเข้าไปให้ถึงตัวเด็กคนนั้นและจัดการ เขาเสียเวลามามากพอแล้ว เขาควรต้องรีบเก็บกวาดแล้วกลับไปรายงานนาย



ฮือ ฮึก ฮืออ”  ฮยอกแจยกมือขึ้นปิดหูไว้ร้องไห้โฮอยู่ข้างร่างของพ่อ



เสียงปืนเงียบลง ทงเฮไม่เจอคยูฮยอนเขาจึงรีบหันกลับไปด้านหลัง ขมวดคิ้วแล้ววิ่งเข้าไปหาร่างบางที่นั่งตัวสั่นร้องไห้ ทงเฮกดลั่นไกอีกครั้งไปยังคยูฮยอน. แต่เขาก็ต้องทรุดลงตรงหน้าฮยอกแจ กระสุนเจาะเข้าที่ร่างของเขาเหมือนกับที่เจาะผ่านร่างของคยูฮยอนไป



ปัง ปัง ปัง



กระสุนอีกสามนัดยิงออกไปยังเป้าหมาย คยูฮยอนล้มลงและฟุบหน้าลงไป เขาหมดลมหายใจลงทงเฮยกมือกุมอกข้างซ้ายของตัวเองแล้วยกยิ้มเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลทำให้เขาหัวเราะและกระอักเลือดออกมา



หัวใจของเขา...



คุณ!” ฮยอกแจเข้ามารับร่างของทงเฮเมื่ออีกคนจะล้มลง



อ๊ะ อึกทงเฮมองเห็นใบหน้าของฮยอกแจ เขายิ้มออกมาเมื่อเห็นอีกคน



คุณช่วยผม ฮือ!!”



กู ทำตาม ทะ ที่กู พูด ไว้



ฮืออ ไม่ต้องพูดแล้ว คุณช่วยผมไว้ คุณ ฮึก ฮือ



กู ดะ ได้ชีวิต พ่อ ของ มึงแล้ว อ๊ะ อึก กะ กูต้อง ปล่อยมึงไป



ฮืออ



ฮยอกแจ



อือ ที่คุณถามผมว่า มีอะไรที่ผมอยากรู้อีกมั้ย



“….”



ผมอยากรู้จักคุณ ผมอยากรู้ชื่อของคุณ ฮึก ผมจะจดจำชื่อคุณ คนที่ช่วยผมไว้ ผมจะจดจำชื่อคุณ



“…”



คุณคนที่ ได้ร่างกายและ….ฮึก หัวใจของผมไป คนแรก



“…”



ได้โปรด



กู…”



“….”



ทะ ทงเฮ



ผมจะจดจำชื่อของคุณ



“…”



คุณทงเฮ



“…”



.



.



.



.

.

.



.



.



.



 

ว่ากันว่าเวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่าง ความเจ็บปวด ความทรงจำร้ายๆ ที่เคยเกิดขึ้น แต่เวลาไม่ได้ทำให้ลืมความทรงจำในวันนั้นได้เลย ต่อให้ผ่านล่วงเลยมาแล้วนานปี



สายลมยามเย็นพัดหอบกลิ่นไอทะเลขึ้นมาบนชายหาด แสงสีส้มสวยที่ปลายขอบฟ้าบอกว่าอีกไม่นานพระอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้าไป แต่เมื่อรุ่งเช้ามาถึงมันก็จะกลับขึ้นมาทำหน้าที่ให้ความอบอุ่นแก่โลกอีกครั้ง



เสียงคลื่นซัดทำให้ร่างบางที่ยืนเหม่อมองได้สติ พร้อมกับมือเล็กๆ ที่กำลังกระตุกดึงชายเสื้อของเขา



คุณครูขา



ว่าไงคะ



คุณครูเรียวอุคให้มาตามไปทานข้าวได้แล้วค่ะเสียงเล็กของเด็กหญิงทำให้ฮยอกแจยิ้มได้



โอเคค่ะ ไปกันเถอะเนอะฮยอกแจย่อตัวลงมาอุ้มเด็กหญิงขึ้นในอ้อมแขน



คุณครูฮยอกแจชอบมายืนที่นี่ทุกวันเลย ชอบพระอาทิตย์ตกเหรอคะเด็กหญิงกอดคอไว้แล้วเอ่ยถาม



ฮยอกแจยิ้มแล้วหยุดหันมองออกไปยังทะเลผืนกว้าง ไกลสุดลูกหูลูกตา



เปล่าหรอกค่ะ ครูชอบทะเล แล้วก็ชอบพระจันทร์ฮยอกแจมองพระจันทร์ดวงโตที่ขึ้นมาแทนที่พระอาทิตย์ให้แสงสว่างในยามค่ำคืน ภาพที่เหมือนกับจิ๊กซอว์รูปนั้น....



สวยจังเลยค่ะ



เนอะ สวยมากเลย






 

ผมคิดถึงคุณนะคุณทงเฮ

 

 

 

 

 

 THE END



Loading...100%                                                                           

........................................................................................................


หายไปนานมาก เราแต่งตลอดนะพยายามทุกวัน แต่แบบยากอะ ทีหลังจะไม่วูบบ่อยๆ ละ ฟิคชั่ววูบนี่จะมีปัญหากับตอนจบตลอด แต่เราก็คิดว่ามันโอเคนะที่จบแบบนี้ อยากแต่งแบบนี้มานานละ ฮ่าๆ สะใจหน่อยๆ ที่ตายกันไปให้หมดเลย แต่รักเหมือนเดิมนะคะพี่ทงเฮขา เลิฟ 

เมนต์ด่าอินังไรเตอร์ได้ตามสบายค่ะ เชิญเลยจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา


#SFbyPgae

แท็กนี้สำหรับหวีดเรื่องสั้นของเราทุกเรื่องค่ะ

เรื่องนี้ใช้แท็กนี้ละกัน #มือปืนเฮอึน เผื่อใครอยากหวีดด่าไรเตอร์ในทวิตเตอร์เนอะ คึคึ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1,006 ความคิดเห็น

  1. #1006 Believe13 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 15:06

    จบแบบเจ็บๆ T-T

    #1006
    0
  2. #833 YingThaiELF (@9813) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 11:07
    ไรท์ทำเราร้องไห้อะฮือออออออไม่คิดว่าจะจบแบบนี้ ทงเฮและฮยอกแจน่าสงสารมากๆ อ่านจบแล้วบรรยายความรู้สึกไม่ถูกเลย เจ็บปวดกับสิ่งที่ทงเฮต้องเผชิญมาตลอด ฮยอกแจจากคนที่มีแต่ความสุขกลับต้องมาได้รับรู้ในสิ่งที่พ่อทำไว้เห็นพ่อและคนที่รักตายไปต่อหน้าต่อตาเลยมันโหดร้ายเกินไปอะ สรุปแล้วไรท์ใจร้ายที่สุดอะ TT___TT
    #833
    0
  3. #832 PinoczkioLee (@PinoczkioLee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 06:26
    ง่า สงสารทงเฮ ฮยอกแจ
    เพราะความแค้นทั้งนั้นเลย
    สุดท้ายฮยอกแจก็หลงรักทงเฮจริงๆ
    แต่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันอ่ะ ฮืออออ TT
    #832
    0
  4. #831 kitty15 (@nuty15) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:51
    ไรเตอร์คือ มือปืนตัวจริง ฆ่าทุกคนตาย ตอนอ่านนี้คิดว่า ตายหมดนะ ทั้งเฮ คยู ซีวอน ซองมิน ฮยอก ตายหมด แต่ฮยอกรอด ไรเตอร์ยังมีเมตตา

    ไรเตอร์คือ ผู้จ้างวานตัวจริง

    เรื่องนี้สงสารเฮที่สุด ได้รู้จักชีวิตดีตอนมีฮยอกแค่ไม่กี่วัน สงสาร
    #831
    0
  5. #830 annada (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:51
    โหหห ทงเฮตายหรอออ แต่ยังดีที่ก่อนได้น้องได้รุ้จักชื่อพี่ แล้วพีได้รุ้ว่าพี่ได้ทั้งร่างกาย และหัวใจของน้องไปป พี่จะอยู่ในใจของน้องตลอดไป
    #830
    0
  6. #829 rane1980 (@rane1980) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:14
    โอยยย ฮาร์ดไปอีกก ฮรืออออออ TT ทำไมคยูฮยอนกลายเป็นคนแบบนี้

    เสียจุย เอาทงเฮคืนมาได้มั๊ย เค้าไม่อยากให้ฮยอกแจเป็นม่าย ฮรืออออ TT
    #829
    0
  7. #817 rane1980 (@rane1980) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 18:01
    นี่จะไม่ไหวละนะ มันจะใจร้ายมากเกินไปแล้ว 😡 มาลองโดนบ้างมั๊ยทงเฮ ทำไมทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเกลียดชังทำให้เป็นคนขาดสติ ไร้ความเป็นมนุษย์ไปแล้วสินะ มารักฮยอกแจเมื่อไหร่ขอให้ฮยอกแจไม่รับรัก อกหัก!! ไปเร๊ยยยยย 
    #817
    0
  8. #815 ิbm814 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:53
    ใจร้ายมาก ใจร้ายมากจริง น้องตัวแค่นี้ทำกับน้องได้อ่ะ
    #815
    0
  9. #809 Phahmon (@forphah) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 04:33
    ทงเฮใจร้ายยยยยย
    #809
    0
  10. #808 chompousudarat (@chompousudarat) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 03:47
    ฮื้ออ ไม่รู้จะสงสารใครดี // ไรท์เตอร์สู้ๆๆ
    #808
    0
  11. #807 Dm nemo Elfish (@suputrapunarut) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 21:41
    ใจร้ายอะ ทงเฮทำไมใจร้ายทำไมต้องเอามาลงที่ฮยอกแจด้วย ซองมินแกมันเลวมาก สงสารฮยอกแจ
    #807
    0
  12. #806 MadamLeeELF (@rotchana18) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 21:31
    ทุกคนน่าสงสารหมดเลย ทงเฮก็ทำกับฮยอกแจเกินไปละ พี่เขาเป็นพระเอกใช่มั้ยคะ? ลุ้นกับตอนจบมาก สองคนนี้จะรักกันได้มั้ย ดูจากสภาพแล้วคงรักกันยากอ่ะ หรือยัยแอบมีใจให้พี่เขาแล้ว
    #806
    0
  13. #805 PinoczkioLee (@PinoczkioLee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 20:42
    เอ๊า ทงเฮใจร้ายจัง
    ลงกับพ่อเค้าสิ มาลงกับลูกทำไม
    แค้นคนละคนกันนี่
    กว่าน้องจะรอดก็ช้ำคาอกทงเฮหมดแล้ว
    สงสารน้องงง
    #805
    0
  14. #804 leedongwa (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 20:37
    พี่ทงใจร้ายมากอ่ะขนาดมาแค่40%นะ เพี้ยง!!!ขอให้ที่เหลือพี่แกใจดีกับน้องมันบ้างนะ
    #804
    0
  15. #803 Sky (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 19:28
    T-T มันหน่วงเหลือเกิน ทงเฮก็น่าสงสาร ทุกอย่างในชีวิตทงเฮตอนนี้คือน่าสงสารหมดเลย

    ไม่มีทางเลือกอะไรในชีวิตเลยอ่า

    ตอนทงเฮฮยอกแจต่อจิ๊กซอว์ด้วยกัน เราก็คิดว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น

    แต่ทำไมตอนท้ายพี่ทงถึงทำร้ายน้องอีกแล้ว

    ซองมินก็โหด อ่านไปก็ลุ้นไปกลัวทงเฮโดนฆ่า TT
    #803
    0
  16. #801 YingThaiELF (@9813) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 18:43
    เห็นใจทงเฮนะที่สถานการณ์บีบคั้นแบบนี้แต่ทำไมต้องมาทำกับน้องอย่างนี้ล่ะ ถึงจะเกลียดซองมินมากแค่ไหนแต่ทำแบบนี้มันเกินไป สงสารน้องอะ ทั้งๆที่ต่างก็เริ่มมีความรู้สึกดีๆให้กันแต่ทงเฮก็ทำให้มันแย่ลงไปอีกครั้งเฮ้อออออ
    #801
    0
  17. #772 Dm nemo Elfish (@suputrapunarut) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 20:15
    ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออดอดดออออออออออออออออ อุตส่าห์รีบเปิดเข้ามาแต่ดันขึ้นว่ารอเนื้อหาจบเลยชีวิต
    #772
    0