[SJ] SF/OS HaeEun "My Happiness For You"

ตอนที่ 25 : SF HaeEun : I loved you dangerously.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    19 ก.ค. 59



SF HAEEUN


I LOVED YOU DANGEROUSLY











This is gonna hurt but I blame myself first, cause I ignored the truth

Drunk off that love, it xed my head up, there's no forgetting you

You've awoken me, but you're choking me, I was so obsessed

Gave you all of me, and now honestly I've got nothing left.


Song : Dangerously

(Charlie Puth)




 

ในสายตาของผม มองเห็นแค่เพียงภาพใบหน้าเรียวสวยที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า ริมฝีปากอิ่มสีสวยเปิดเผยอบวกกับเสียงครางกระเส่ายิ่งดูร้อนแรง ผิวกายเนียนละเอียดสัมผัสกับแผ่นอกแกร่งเปลือยเปล่าของผม เสียงกระทบหยาบโลนจากช่องทางด้านหลังทำให้ทุกอย่างเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกด


มนต์ที่ผมไม่อยากจะหลุดออกไป หากแม้ว่าผมจะสามารถอยู่ในมนต์สะกดของเขาได้ตลอดไป ผมก็ยินดี


มือของผมจับเฟ้นไปตามเรือนกายได้รูปเปลือยเปล่าอย่างหลงใหล ทุกส่วนที่ผมได้สัมผัสช่างงดงาม อ่อนโยน เนียนละเอียด ปลายลิ้นร้อนของผมลากไล้ไปตามแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงเพราะจังหวะการขยับสะโพกลิ้มชิมรสหวานจากเม็ดบัวสีสวย ไม่อยากจะรู้สึกอิ่มเลยจริงๆ


อ๊ะ อ๊าส์ เสียงร้องครางยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของผมให้พุ่งพล่าน


พะ พี่ทงเฮ อ๊าส์


ผมมีความสุขมากจริงๆ ทุกสัมผัส ทุกน้ำเสียง ทุกอย่างที่เป็นฮยอกแจทำให้ผมมีความสุข

 

 

ร่างบางลุกออกจากเตียงแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ผมนอนมองทุกการกระทำอยู่บนเตียง ผมกำลังทำใจที่จะต้องจากกับฮยอกแจในค่ำคืนนี้ ฮยอกแจเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุม ผมจึงลุกออกจากเตียงโดยไม่มีแม้อาภรณ์ปิดบังกาย เข้าไปสวมกอดร่างบางจากด้านหลังซุกหน้าลงกับต้นคอขาว กลิ่นกายของฮยอกแจหอมจนผมไม่อยากจะละปลายจมูกออกไปจากซอกคอขาวๆนี้เลย


ไม่ไปไม่ได้เหรอ พี่อยากจะกอดนายสักคืนผมอ้อนวอน


ไม่ได้ครับ พรุ่งนี้ผมต้องไปเชจูแต่เช้า อีกอย่างผมมีธุระที่ต้องจัดการก่อนไปสักหน่อยน้ำเสียงเรียบนิ่งของฮยอกแจทำให้ผมต้องถอนหายใจแล้วผละออกมา ทรุดกายนั่งลงบนเตียง


จะไม่บอกพี่จริงๆเหรอว่านอกจากไปเชจูแล้ว ฮยอกแจต้องไปทำอะไร ธุระที่ว่า พี่ไม่ควรรู้งั้นเหรอผมถามออกไปด้วยความน้อยใจ เป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนที่ผมและฮยอกแจรู้จักกัน มันอาจจะฟังดูน้อย แต่ผมกลับรู้สึกผูกพันราวผมรู้จักเขามานาน หรืออาจจะไม่รู้จักเลย มันเรียกว่ารักได้หรือเปล่านะ


ใช่ครับ พี่ไม่ควรรู้ มันไม่มีอะไรสำคัญหรอกฮยอกแจหันมาเมื่อแต่งตัวเสร็จ ใบหน้าเรียวสวยเรียบนิ่ง ดวงตากลมสีน้ำตาลมองมาที่ผมขาเรียวก้าวเดินเข้ามาและหยุดลงตรงหน้า สัมผัสอุ่นๆแตะที่หน้าผากของผมแผ่วเบา


อะไรที่เกี่ยวกับนาย ต่อให้มันไม่เกี่ยวกับพี่ พี่ก็อยากจะรู้นะผมจับมือบางมากอบกุมไว้ที่ข้างแก้มช้อนตามองใบหน้าเรียวสวยที่ยังคงสงบนิ่งราวรูปปั้นสลัก


ผมต้องไปแล้ว ไว้ผมจะโทรหานะครับ


จูบอีกสักครั้งก่อนนายจะไปได้มั้ยผมแทบจะขอร้องเขา


ครับริมฝีปากอิ่มทาบทับลงมา ผมตอบรับแล้วจับใบหน้าเรียวสวยของฮยอกแจไว้ ครอบครองริมฝีปากอิ่มบดเบียดดูดเม้มราวว่าหิวโหยทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมก็จูบซะจนปากอีกคนบวมเจ่อแล้ว


ผมไม่อยากให้ช่วงเวลาแห่งความสุขนี้จบลงเลย เราจูบกันเนิ่นนานแต่สุดท้ายฮยอกแจก็จากไป ในห้องที่เคยถูกเติมเต็มเงียบลง เตียงหลังใหญ่ที่เคยมีภาพบทรักร้อนแรงของสองเราตอนนี้มีเพียงที่นอนยับย่นและว่างเปล่า


เราเจอกันครั้งแรกที่ผับ คุณอาจจะหัวเราะเยาะผมก็ได้ถ้าผมจะบอกว่า ผมหลงรักฮยอกแจเพียงแค่เห็นเขานั่งร้องเพลงอยู่บนเวที ครั้งแรกที่ผมเห็นก็ถูกดูดกลืนเข้าไปในโลกของเขาแล้ว รอบตัวของผมว่างเปล่า แต่กลับดูหอมหวาน ตรงหน้ามีเพียงฮยอกแจที่นั่งอยู่บนเก้าอี้บนตักมีกีตาร์นิ้วเรียวกรีดกรายลงไปเกิดท่วงทำนองหวานซึ้ง น้ำเสียงนุ่มชวนหลงใหลพอๆกับใบหน้าเรียวสวย แสงไฟฉายส่องลงมาทำให้ฮยอกแจเปล่งประกายราวดวงจันทร์ สวยงามราวรูปสลักมีชีวิต


แล้วคืนนั้น...ผมก็ได้ลิ้มลองรสชาติหอมหวาน รสชาติที่ผมไม่อาจจะลืมเลือนได้เลย ผมยอมรับว่าเสพติดฮยอกแจตั้งแต่ครั้งแรกที่ลอง


ใบหน้าเรียวสวยเรียบนิ่งแต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูด ไม่แน่ว่ามันอาจดึงดูดทุกสายตาบนใบโลกนี้ แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครได้ครอบครองนอกจากผม





Rrrrrr


ในเช้าต่อมาผมหลงยิ้มดีใจคิดว่าเสียงโทรศัพท์มือถือที่ร้องดังจะเป็นสายจากฮยอกแจ แต่เปล่าเลย มันเป็นของเลขาสาวที่โทรมาตั้งแต่เช้าเพื่อ?


นี่ใช่เวลามั้ยผมกรอกเสียงหงุดหงิดลงไปในสายพลางยกมือขึ้นเสยเส้นผมที่ปรกลงบนใบหน้าขึ้นไปลวกๆ


(ขออภัยค่ะท่านประธาน แต่นี่สำคัญมากจริงๆ ลูกค้าแคนเซิลการเซ็นสัญญากับบริษัทเมื่อสองนาทีก่อนค่ะ)


บัดซบ!


(ให้ยกเลิกตั๋วที่จะบินไปลอนดอนเลยมั้ยคะ)


อืม อีกครึ่งชั่วโมงผมจะเข้าไปที่บริษัทและผมต้องได้คำตอบที่ดีกับการแคนเซิลครั้งนี้จากทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง!


(คะ ค่ะ)


ผมกดตัดสายแล้วโยนโทรศัพท์ลงข้างตัว ก่อนจะถอนหายใจแล้วลุกขึ้นจากเตียง การเซ็นสัญญาครั้งนี้มันสำคัญกับบริษัทมากเชียวล่ะ บริษัทของผมจะได้เส้นทางการเดินเรือใหม่จากการเซ็นสัญญาคู่ค้ากับทางบริษัทจากอังกฤษ แต่นี่อะไร ทุกอย่างที่วางแผนเอาไว้พังครืนลงมา เหอะ มันน่าไล่ออกให้หมดทุกฝ่าย


หลังจากที่ผมหัวเสียกับเช้าที่ไม่มีฮยอกแจแล้วก็เรื่องสัญญาร้อยล้านแล้วยังต้องมาหงุดหงิดกับปัญหารถติดอีก


วันโลกแตกชะมัด!


Rrrrrr


ผมเหลือบมองหน้าจอแล้วก็ต้องรีบกดรับทันที จากอารมณ์เสียก็พลันรู้สึกดีอย่างแปลกประหลาด


ถึงเชจูแล้วเหรอครับ


(อืม ถึงแล้วไม่รู้จะให้มาทำไมแต่เช้า งานเริ่มหนึ่งทุ่มตรง)


ความจริงเมื่อคืนนายนอนกับพี่แล้วตอนเย็นพี่ไปส่งที่สนามบินก็ยังเหลือเวลาอีกเยอะเลยนะ


(ไม่ได้อยู่ดี ผมขอนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้กลับไปจะโทรหา)


ฮยอกแจ พรุ่งนี้พี่รอที่ห้องนะ


(ครับ บาย)


ผมยิ้มออกมาได้เพียงแค่นั้นก่อนจะต้องกลับมาคิ้วขมวดเมื่อสายเรียกเข้าเป็นสายจากลูกพี่ลูกน้องของผมลีซองมินแต่เราไม่ลงรอยกันนักหรอก และมันก็แปลกที่จู่ๆเขาก็คิดถึงผมขึ้นมาแบบนี้


Rrrrrr


เสียงเรียกเข้ายังคงร้องดังจนคนขับรถหันกลับมามอง ผมแค่นหัวเราะแล้วชูโทรศัพท์มือถือขึ้นให้ คังอินดู เขาเป็นทั้งคนขับรถและบอร์ดี้การ์ดที่ซื่อสัตย์ของผม


แปลกนะครับที่คุณซองมินโทรมา ถ้าผมจำไม่ผิดในรอบสามเดือน


ใช่ ประมาณนั้นผมไหวไหล่น้อยๆแล้วกดรับสาย


(ทำใจอยู่รึไงทงเฮ)


ทำใจเรื่องอะไรไม่ทราบครับ


(ที่ถูกแคนเซิลยังไงล่ะ ความจริงบ่ายนี้นายต้องบินไปลอนดอนไม่ใช่เหรอ ได้ข่าวว่ายกเลิกตั๋ว)


นายรู้?” ผมเลิกคิ้วแล้วสบตากับคังอินผ่านกระจกมองหลัง


(ขอบคุณนะที่ยกเลิก เพราะฉันต้องไปลอนดอนพอดี แหม มันกระทันหันน่ะนะ)


เหอะ! เข้าใจแล้วล่ะ ที่แท้ก็เพราะนายนี่เองมิสเตอร์อดัมถึงแคนเซิล เข้าใจแล้วล่ะผมกัดฟันพูด กำมือแน่นด้วยความโกรธแค้น


มันคือคนที่คอยขัดผมเสมอมา ความจริงเราก็เป็นลูกพี่ลูกน้องที่โตมาด้วยกัน เป็นเพื่อนกัน แต่มันก็หักหลังผมไปเปิดบริษัทของตัวเองและที่แน่ๆ มันเป็นคู่แข่งกับผมในทุกทาง เรามักจะถูกพ่อแม่นำไปเปรียบเทียบกันเสมอมา ตั้งแต่เด็ก ผมไม่ใช่คนเรียนเก่ง เก่งไม่เท่าซองมิน แต่เรื่องกีฬาผมเก่งกว่าเขา จะว่าไปก็พวกใช้แรงนั่นแหละ แต่ผมไม่ชอบที่ถูกเปรียบเทียบ จนในที่สุดพวกเราก็แตกกัน


ลีซองมินจะต้องได้รับผลกรรมที่เขาทำครับ ผมสัญญาคังอินบอกกับผม และผมก็ทำได้เพียงพยักหน้า


ผมเข้ามาที่บริษัทและเรียกประชุมจากทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ผมยอมรับว่าโมโหมากเลยระเบิดอารมณ์ในที่ประชุมร่วมชั่วโมง


ผมเหนื่อยที่ต้องแบกรับอะไรมากมาย ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงต้องทำทุกอย่างเพียงลำพัง เหอะ เพราะไม่มีใครที่ผมไว้ใจได้ดีเท่าตัวของผมเองยังไงล่ะ ผมเกลียดการถูกหักหลัง


เกลียดที่สุด!!!


ผมมานั่งดื่มที่ผับเดิม ที่ซึ่งเป็นที่ที่ผมและฮยอกแจพบกัน อ่อ ฮยอกแจเป็นนักร้องกลางคืน ก็แค่นั้นที่ผมรู้ เขารับงานไปเรื่อยแต่วันนี้ที่ไปไกลถึงเชจูเพราะเป็นงานใหญ่และเงินก็ดี ผมเคยขอร้องให้เขาเลิกทำงานนี้ซะเพราะผมมีปัญญาเลี้ยงอยู่แล้ว แต่ฮยอกแจไม่ใช่คนแบบนั้น เขายืนยันที่จะทำมัน


และผมไม่มีสิทธิ์ที่จะบังคับเขา นั่นคือสิ่งที่ฮยอกแจบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง


ก็ใช่สิ ผมกับฮยอกแจเป็นอะไรกันงั้นเหรอในระยะเวลาหนึ่งเดือน


 คู่นอน?


 อาจจะใช่ แต่สำหรับผม ผมรักเขา รักจนแทบบ้าอยู่แล้ว มองไปบนเวทีก็เห็นภาพของฮยอกแจทับซ้อนนักร้องที่ร้องอยู่ในค่ำคืนนี้ หันมายกแก้วเหล้าดื่มแล้ววางมันลงบนโต๊ะมองไปที่สาวสวยข้างกายก็เห็นเป็นใบหน้าของฮยอกแจ


ผมคงโดนมนต์สะกดของฮยอกแจสินะ ทำไมผมถึงได้คิดถึงแต่เขาทุกวินาทีแบบนี้


สัมผัสจากนิ้วเรียวไล้มาตามกรอบหน้าของผมช้าๆ มือบางจับที่ต้นขาสัมผัสวาบหวามยั่วยวนชวนให้ผมแทบบ้า ฤทธิ์แอลกอฮอล์กำลังทำให้ทุกอย่างรอบกายเป็นฮยอกแจ


ผมปลดเนกไทออกแล้วผลักร่างของใครสักคนลงบนเตียง อ่อ คงเป็นอีหนูที่หิ้วมาจากผับเมื่อกี้ แต่ทำไมหน้าเหมือนฮยอกแจนักล่ะ เธอปลดเปลื้องเสื้อผ้าน้อยชิ้นออกไปจากร่างกายและเข้ามาปลดเข็มขัดที่เอวของผมก่อนจะรูดซิบและมอบความเสียวซ่านมาให้ผมผ่านริมฝีปากของเธอ

 

อาการแฮงค์เหล้าเล่นงานผมในเช้าต่อมาข้างกายของผมว่างเปล่า พยุงตัวลุกขึ้นนั่งและจับกดขมับตัวเองไว้ก่อนจะขยับหย่อนขาลงข้างเตียง มองภาพเสื้อผ้าของตัวเองที่อยู่เกลื่อนพื้น แล้วหัวเราะกับถุงยางอนามัยใช้แล้วข้างๆเตียง


คังอินมาเคาะประตูห้องของผมหลังจากที่ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จพอดี เขารู้เวลาเสมอ เหมือนว่าหมอนี่จะรู้ใจผมไปซะทุกอย่างจริงๆ มีชามะนาวแก้แฮงค์ติดมือมาด้วย น่ารักจริงๆ


ผมผายมือให้เขานั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวในครัว เขาโค้งให้และเลื่อนเก้าอี้นั่งลง


วันนี้จะเข้าบริษัทเหรอครับ


อืม ดื่มนี่เข้าไปก็คงดีขึ้น แย่เนอะ พอไม่ค่อยได้ดื่มนานๆแล้วกลับมาดื่มก็เป็นแบบนี้ผมบอกแล้วยกซดชามะนาวจนหมดแก้ว


นี่ครับคังอินส่งบุหรี่มาให้ผมหลังจากที่จุดไฟแล้ว ผมยิ้มน้อยๆแล้วรับมันมาก่อนจะลุกเดินออกไปยังห้องนั่งเล่น กดเปิดทีวีฟังข่าวเศรษฐกิจเหมือนทุกวัน หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านก็เห็นพาดหัวข่าวใหญ่โต เกี่ยวกับการเซ็นสัญญาที่ซองมินแย่งมันไปหน้าด้านๆ


เรื่องนี้มันเอ็กคูซีฟสุดๆใช่มั้ยคังอิน ช่วยบอกฉันทีผมวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วหันไปถามเขาที่ยืนอยู่ไม่ไกล


ผมคิดว่าเป็นอย่างนั้นครับ ถ้ามีคนในรู้เห็นแล้วเอาความลับของเราไปบอกฝ่ายตรงข้ามล่ะครับ


ฉันก็กำลังคิดแบบนั้นควันสีหม่นหมุนวนอยู่บนอากาศและค่อยๆจางไป


ใครที่เป็นสุนัขคาบข่าวกันนะ ไม่มีทางที่ฝั่งของซองมินจะรู้ได้เลย แต่เขารู้และหักหลังผมเป็นครั้งที่สอง อ่อ ไม่สิ มันอาจจะมากกว่านั้น


Rrrrrr


ผมดับบุหรี่ลงบนที่เขี่ยบุหรี่แล้วยื่นมือไปรับโทรศัพท์มือถือมาจากคังอิน เขายิ้มให้ผมน้อยๆแล้วเดินเลี่ยงออกไป บอกแล้วว่าหมอนี่มันน่ารักและรู้ใจ


พี่คิดถึงฮยอกแจใจจะขาดแล้วนะครับ


(อย่ามาอ้อนน่ะ ผมถึงสนามบินแล้วพี่ทำงานมั้ย?)


ตอนแรกว่าจะทำ แต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ ให้พี่ไปรับมั้ยครับ


(ผมกลับเอง กำลังไป)


งั้นพี่รอนายที่ห้องนะ เปิดเข้ามาเลย


(อืม)


คังอินเดินเข้ามาแล้วก็ขอตัวกลับออกไปรอด้านนอก ผมเลยไม่ขัดเพราะฮยอกแจกำลังมาแล้ว ฮยอกแจของผม แค่คิดถึงกลิ่นตัวหอมๆ จูบหวานๆผมก็แทบบ้าแล้ว



ไม่นานเกินรอนักร่างบางก็เดินเข้ามาในห้องนอนของผมอย่างง่ายดาย ผมพุ่งเข้าไปสวมกอดและสูดดมกลิ่นที่คิดถึง บดจูบด้วยความรัก ถ้ามันจะใช่ความรู้สึกนั้นนะ ฮยอกแจตอบรับสัมผัสอย่างว่าง่ายและรู้งาน ฮยอกแจน่ะร้อนแรงที่สุดแล้ว อีหนูเมื่อคืนที่หิ้วมายังไม่ร้อนแรงเท่าเลย นั่นน่ะแค่แก้ขัดเท่านั้นแหละ


แผ่นหลังของผมสัมผัสลงบนเตียงนุ่ม ผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนใหม่เอี่ยมและมีกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ฮยอกแจชอบ มันเป็นกลิ่นลาเวนเดอร์ฮยอกแจบอกเมื่อตอนครั้งแรกที่ผมพามาที่นี่ ก็คืนแรกที่เจอนั่นแหละไวไฟใช่มั้ยล่ะ แล้วไงล่ะรักแท้แค่สบตามีเยอะไป ผมอาจจะโชคดีแบบนั้นก็ได้


ริมฝีปากอิ่มบดเบียดลงมา มือบางจับเสื้อยืดของผมถอดออกไปกองรวมกับของตัวเองที่ข้างเตียง กายบางขยับนั่งคร่อมอยู่บนตัวของผมนิ้วเรียวกรีดไปตามแผงอกแกร่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้น ฮยอกแจชอบทำแบบนั้นและผมมีความสุข


ร่างกายของเราทั้งคู่ไร้ซึ่งสิ่งปกปิด เขานั่งบดเบียดอยู่ที่ส่วนล่างของผมทำให้ผมแทบบ้า ริมฝีปากอิ่มกดลงที่ยอดอกของผม เขามักทำให้ผมคลั่งก่อนทุกที ปลายลิ้นลากวนจนชุ่มน้้ำลายและผมจะไม่ทนอีกต่อไป ผมจับร่างบางพลิกลงให้อยู่ใต้อาณัติ


คิดถึงผมขนาดนั้นเลยเหรอครับ


มากที่สุด


แต่เหมือนว่า ไม่มีผมพี่ก็ไม่น่าจะกระหายนะ รอยข่วนนั่นฮยอกแจแตะปลายนิ้วที่ไหล่ของผม


แก้ขัด เพราะนายทำให้พี่คิดถึงแต่นายยังไงล่ะ หรือว่าพี่จะยังเมาไม่สร่างนะนี่ใช่ฮยอกแจจริงๆหรือเปล่าผมถามไปงั้นแหละไม่ได้ต้องการคำตอบอะไร ขบเม้มริมฝีปากอิ่มสีสวยสอดดันเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนชิมรสหวานที่โหยหา ฮยอกแจจิกไหล่ของผมซ้ำรอยแผลข่วนเมื่อคืนเหมือนจะลงโทษผม น่าฟัดเป็นบ้า


ถ้าแก้ขัด ก็อย่าทิ้งร่องรอยไว้แบบนี้สิครับ ผมหึงนะฮยอกแจกัดเข้าที่ไหล่ของผม มันเจ้บแต่กลับรู้สึกดี


ก็อย่าห่างพี่อีกสิครับ เพราะพี่มองไปทางไหนก็มีแต่ฮยอกแจเลยนะ


ฮึก อ๊าส์!ผมมอบตัวตนให้ฮยอกแจ อีกฝ่ายสะดุ้งดวงตาเบิกโพลงแต่ก็เปลี่ยนเป็นยั่วยวนเหมือนที่เขาชอบทำ


พี่ขอลงโทษที่ทำให้พี่คิดถึงจนแทบบ้านะ อ๊าส์


ให้แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ อ๊ะ อื้อ เพราะผมจะลงโทษพี่ในครั้งต่อไป โทษฐานที่ทำให้ผมหึง อ๊ะ


สัมผัสหยาบโลน เสียงร้องครางกระเส่า เสียงลมหายใจหอบถี่ และเสียงของหัวใจดังก้องในโสตประสาทของผม ทุกสัมผัสที่ลากไล้ไปตามผิวกายมันรู้สึกดีแทบบ้า


บทรักของสองเราดำเนินไปจนค่อนวัน ต่อให้ผมทำมันแค่ไหน ก็เหมือนไม่พอ ฮยอกแจแค่ขยับตัวก็เหมือนยั่วผมแล้ว ร่างบางนั่งคร่อมอยู่บนตักของผมกดขย่มลงมาไม่หยุด


เสียงร้องคราง หยาดเหงื่อที่ไหลอาบร่างยิ่งชวนให้ผมหลงใหล





----- l o v e d- y o u- d a n g e r o u s l y -----



เหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่นนะฮยอกแจเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น พลางหมุนเก้าอี้ตัวใหญ่มาแล้วจับจ้องไปที่ใบหน้าเรียวสวยที่ตอนนี้ก้มหน้าลงน้อยๆเคารพคนเป็นเจ้านาย


ครับนาย


แต่เหมือนว่ามันจะดีเกินไปนะ รู้สึกตกหลุมรักน้องชายของฉันมั้ยล่ะ


ผม...


หึ นายก็รู้ว่าต้องทำยังไง..ใช่มั้ยเจ้านายที่เคยนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ลุกขึ้นมาพร้อมก้าวเดินช้าๆมาหยุดตรงหน้าของฮยอกแจ มือสวยจับเข้าที่ใบหน้าเรียวให้เงยขึ้นมา ชั่วครู่ดวงตาของฮยอกแจก็สั่นไหว


นายครับ ผมจะจบภารกิจในคืนนี้ตามที่เราวางแผนไว้ ทุกอย่างจะเรียบร้อย


มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้น ฉันเชื่อใจนายได้ใช่มั้ยฮยอกแจมือสวยตบเข้าที่แก้มของฮยอกแจเบาๆ แล้วกระตุกยิ้มก่อนจะเดินกลับไปนั่งตามเดิม หยิบแก้วไวน์รสเลิศมาจิบก่อนจะยกมือขึ้นเชิงบอกให้ออกไป


ผมจะตอบแทนเจ้านายให้สมกับที่ช่วยฉุดผมขึ้นจากนรกครับฮยอกแจบอกด้วยน้ำเสียงมั่นคงก่อนจะก้มหัวให้เจ้านายแล้วเดินออกไปจากห้อง


ฮ่าๆ นายมันก็แค่สวะทงเฮ แล้วนายจะไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่หัวใจ


ฮยอกแจทรุดกายลงที่ข้างกำแพงของผับดัง วันนี้เขาร้องเพลงได้ห่วยแตกจนเจ้าของผับต่อว่า สมาธิของเขามันหายไป ขาอ่อนแรงมือก็อ่อนแรงซะจนไม่อยากจะอยู่ตรงนี้แล้ว อยากจะหายไปจากโลกนี้แค่สักนาทีก็ยังดี


ไม่อยากจะทนเห็นตัวเองเป็นคนที่ไร้หัวใจแบบนี้


แต่เขาก็ทำได้เพียงยอมรับความเป็นจริงแล้วทำมันต่อไป ทำในสิ่งที่คนเป็นเจ้านายของเขาสั่ง ถ้าไม่ได้ซองมินช่วยเขาไว้เมื่อสามปีก่อนป่านนี้เขาอาจจะนอนจมความโสมมอยู่ในโกดังร้างนั่นไปแล้ว ผู้ชายนับสิบคนที่ต่างกรูกันเข้ามาเพื่อจะข่มขืนเขา


แต่ฮยอกแจโชคดี


ซองมินคือคนที่เข้ามาช่วยเขาไว้ จากที่ฮยอกแจเป็นเพียงคนที่ไม่มีใคร เขาได้มีอาชีพมีเงินใช้ มีทุกอย่างที่ต้องการ แต่หัวใจของเขามันกลับด้านชา


ก่อนที่ฮยอกแจจะเมามายแล้วโดนจับมาเพื่อรุมโทรมนั้น ฮยอกแจถูกคนที่ตัวเองรักที่สุดอกหลัง หัวใจบอบช้ำจนไม่อาจจะเยียวยา สละซึ่งทุกอย่างแม้แต่ความรักตัวเอง


น้ำตาที่ไม่ได้ไหลมานานกำลังไหลออกมาจากดวงตาเย็นชา สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักเหมือนซ้ำเติมกัน ร่างบางผุดลุกขึ้นแล้วกำมือแน่นก่อนจะเดินฝ่าสายฝนไปยังที่ที่เขาควรจะไป





----- l o v e d- y o u- d a n g e r o u s l y -----






ทำไมเปียกแบบนี้นะ น่าตีจังเลยครับ


ฝนตกไม่บอกก่อนล่วงหน้านี่ครับ


แล้วทำไมไม่หาที่หลบครับผมวางผ้าขนหนูลงบนเรือนผมเปียกแล้วก็เช็ดให้


เปียกแล้วเซ็กซี่จะตายไป พี่ชอบไม่ใช่เหรอ วันก่อนยังบอกตอนที่เรามีอะไรกันในห้องน้ำฮยอกแจผลักผมออกแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับปลดรั้งกางเกงยีนส์สีซีดออกไปจากเรียวขา ถอดเสื้อยืดสีขาวออกไปจนตอนนี้มีเพียงร่างกายเปลือยเปล่า ยืนอยู่ต่อหน้าของทงเฮ


พี่ชอบเวลานายไม่ใส่อะไรเลยมากกว่าผมพุ่งเข้าไปจูบไล้ผิวกายเย็นของฮยอกแจทันที เขายืนนิ่งและปล่อยให้ผมทำตามใจ


ฮยอกแจร้องครางและหอบหายใจถี่เมื่อผมปลดปล่อยออกมาบนหน้าท้องแบนราบของเขา แผ่นอกตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยที่ผมฝากเอาไว้


พี่ทงเฮรักผมมากมั้ยเขาถามออกมาพร้อมพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง มือบางจับไล้ตัวตนของผม


รักสิครับ รักมากด้วย ฮยอกแจอยากได้อะไรพี่ก็ให้ได้หมดผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ


ดีจังนะครับ ผมอยากมีบ้านสักหลัง รถสักคัน


แค่นี้เองเหรอ มักน้อยจังนะผมลากปลายลิ้นไปตามกรอบหน้าสวยของฮยอกแจอย่างรักใคร่


งั้นขอบริษัทของพี่ได้มั้ยล่ะครับ แบบนี้เรียกมักมากหรือเปล่า


อ๊ะ ซนจังนะ ถ้าพี่ให้นายจริงๆ นายจะตอบแทนพี่ด้วยอะไรล่ะผมเสียวจนต้องร้องออกมาเพราะฮยอกแจกำลังรูดรั้งไม่หยุด แล้วที่พูดมานั่นล้อเล่นใช่มั้ย


ผมจะตอบแทนพี่ด้วยการ เลิกร้องเพลงที่ผับแล้วก็มีความสุขกับการอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ


นั่นคือความสุขของนายจริงๆสินะ ให้พี่อยู่ด้วยได้มั้ยผมดูดเม้มกลีบปากของเขาเบาๆ แล้วจับร่างบางนอนลงบนเตียงคร่อมร่างไว้


ถ้าพี่ยังอยากจะอยู่กับผมนะ อื้อผมประกบปากจูบลงไปหนักหน่วงแต่อีกคนก็พยายามเบี่ยงหน้าหลบ


ทำไมครับ


เรามาทำข้อตกลงกันก่อนดีมั้ยครับ


หื้ม? ยังไงครับผมเลิกคิ้วแล้วก้มลงไปซุกไซร้ที่ต้นคอขาว


ลายลักษณ์อักษรไง


ฮ่าๆ เหมือนจดทะเบียนสมรสมั้ยครับนี่ฮยอกแจเล่นอะไรกัน


ใช่ครับ คล้ายๆ ผมแค่อยากมั่นใจ หัวใจของผมมันเจ็บปวดมามากพอแล้ว ผมไม่อยากจะเจ็บอีกแล้ว เพราะผมคงรับไม่ไหว


ฮยอกแจ พี่รักนายนะ พี่ให้นายได้ทุกอย่างแม้แต่ชีวิตของพี่เอง แค่ให้นายอยู่กับพี่ แค่ให้นายเชื่อใจพี่ผมหมายความอย่างที่พูดจริงๆ 


ผมแค่อยากจะมั่นใจมากกว่านี้ฮยอกแจผลักอกของผมออกแล้วลุกออกจากเตียง เดินไปที่กระเป๋าเป้ของเขา ผมมองตามงงๆ ฮยอกแจเดินกลับมาแล้วยื่นกระดาษเปล่ามาตรงหน้าของผมพร้อมปากกา ผมมองแล้วก็อดจะหัวเราะไม่ได้


เอาจริงเหรอครับเนี่ย พี่คิดว่าล้อเล่น


ผมไม่เคยล้อเล่นครับน้ำเสียงจริงจังของฮยอกแจทำให้ผมชะงักแล้วจับกระดาษกับปากกามาถือไว้


พี่ต้องทำใช่มั้ย นายถึงจะมั่นใจในตัวพี่


ครับ แล้วทุกอย่างจะเป็นจริง

 

 “เหอะ รู้มั้ยว่าสิ่งที่พี่เกลียดที่สุดคืออะไร


“...”


การหักหลัง การโกหก แต่นายทำ...ฮยอกแจผมอยากจะหัวเราะให้ดังๆ จากที่ผมจะพยายามทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเพราะว่าผมไม่อยากจะเสียเขาไป เพราะคิดว่าฮยอกแจอาจจะรักผมบ้างสักนิดก็ยังดี


แต่ผมคิดผิด ผมเข้าข้างตัวเองมากไป


พี่พูดเรื่องอะไรฮยอกแจถามออกมาเสียงเรียบแล้วหยิบคว้าชุดคลุมมาสวมใส่


คังอิน!ผมตะโกนออกไป ไม่นานเกินรอคังอินก็เข้ามาในห้องพร้อมไอแพดส่งมันมาให้ผมก่อนจะรีบออกไป นายเคยรักพี่บ้างมั้ยฮยอกแจผมพยายามจะเก็บความเสียใจเอาไว้ในลึกที่สุด กดทับความเจ็บปวดลงไปในมากเท่าที่จะทำได้แล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด


“...รัก


โกหก


พี่ไม่เชื่อผมแล้วงั้นเหรอ ถ้าผมไม่รักพี่แล้วผมจะนอนกับพี่ทำไมล่ะฮยอกแจเดินเข้ามาหาผมแล้วผลักผมลงไปนอนบนเตียง ผมแค่นหัวเราะแล้วจ้องมองดูเสี้ยวหน้าเรียวสวยที่ยกยิ้ม


เพราะนายต้องทำยังไงล่ะ นายทำเพราะว่ามันสั่งให้นายมา นายเล่นตลกกับความรู้สึก นายทำสำเร็จ นายทำให้พี่รักได้จริงๆ นายทำให้พี่หลงนายจนแทบโงหัวไม่ขึ้น นายเก่งมากฮยอกแจ


ถ้าพี่รักผม พี่ก็ต้องทำตามที่ผมขอสิ จริงมั้ย อ๊ะ!


งั้นเหรอผมจับคนตัวเล็กลงไปนอนอยู่ใต้ร่างจับข้อมือเล็กตรึงไว้เหนือหัวแทรกขาเข้าไปที่หว่างขาเรียว จ้องมองเข้าไปในดวงตาที่เริ่มสั่นไหว


พี่ทงเฮ


นายมีอะไรจะแก้ตัวมั้ย หรืออย่างน้อย นายรักพี่บ้างมั้ยแค่รู้สึก...สักนิด ทุกครั้งที่เรามีอะไรกันมันเกิดจากความรักบ้างมั้ยผมแทบจะกัดลิ้นตัวเองตายไปแล้ว มันเจ็บจริงๆ การที่เราถูกคนท่ี่ไว้ใจทำร้ายแบบนี้ ผมเคยโดนมันมาแล้วและผมก็โดนซ้ำ เพียงแต่ครั้งนี้ผมเจ็บกว่า


เจ็บเพราะฮยอกแจคือคนที่ผมรักสุดหัวใจ


มันไม่ง่ายเลยที่ผมจะเปิดใจยอมรับใครเข้ามา ที่ผ่านมาผมก็แค่ควงเล่นๆ พาขึ้นเตียงและแยกย้าย แต่ฮยอกแจเขาได้สิทธิ์เข้ามาอยู่ในหัวใจของผม แต่แล้วทุกอย่างมันก็พัง!!!!


พังทั้งหัวใจ พังทั้งชีวิต!!!


มันก็แค่อารมณ์เท่านั้นแหละ


“...!” คำตอบของฮยอกแจทำผมจุกจนพูดไม่ออก ทำได้เพียงบีบข้อมือเล็กแน่นขึ้น


พี่ ผมเจ็บ!


เจ็บเหรอ แค่นี้นายเจ็บเหรอ เหอะ นายยังเจ็บไม่เท่าเศษเสี้ยวของพี่เลยฮยอกแจ นายรู้มั้ยว่าพี่เจ็บมากแค่ไหน เจ็บที่สุดที่หัวใจไง

 

งั้นผมก็ทำสำเร็จสินะ


ฮยอกแจ!!!” ผมออกแรงบีบที่ข้อมือเล็กในแรงขึ้นอีกสิบเท่า บีบจนแทบจะแหลกคามือ สีหน้าของฮยอกแจบ่งบอกความเจ็บปวดแต่เขากลับไม่ร้องสักนิด กลับจ้องตาผมกลับ


สายตาคู่นี้มันว่างเปล่าซะจนผมเจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไง


สู้เอามีดมาแทงผมซะยังดีกว่ามองผมแบบนี้เลย


อยากจะทำอะไรก็เชิญครับ ในเมื่อผมทำพลาดกลับไปก็คงต้องตายอยู่ดี เพราะงั้นพี่ช่วยฆ่าผมซะตอนนี้เลยเถอะฮยอกแจบอกออกมาโดยไม่ละสายตาไปจากผม น้ำเสียงที่ยากจะอ่าน นี่ผมรักคนหรือรูปปั้นกันล่ะ ฮยอกแจไม่รู้สึกกับผมบ้างเลยงั้นเหรอ


มันเป็นคำถามที่วิ่งวนอยู่ในหัวของผมซ้ำไปซ้ำมา เฝ้าถามซ้ำๆให้เจ็บปวดเมื่อคำตอบที่ได้มันช่างบาดหัวใจ เจ็บเหมือนโดนมีดกรีดลงมาซ้ำๆที่แผลเดิม


งั้นเหรอ พี่ควรฆ่านายสินะ เอาแบบไหนดีล่ะ แต่ก่อนจะตายพี่ว่าเรามาดูบทรักเก่าๆทบทวนความจำกันหน่อยดีมั้ย


ผมลุกออกจากตัวฮยอกแจแล้วคว้าไอแพดที่นอนนิ่งข้างๆขึ้นมาเปิด กดๆจิ้มๆสักพักก็เปิดวิดีโอขึ้นมา มันเป็นเทฟจากกล้องวงจรปิดที่ผมติดเอาไว้ในห้อง จะว่าผมโรคจิตก็ได้นะ แต่เพราะชีวิตผมเกลียดการถูกหักหลัง เพราะผมไม่เคยไว้ใจใครนอกจากตัวเอง ผมจึงติดกล้องวงจรปิดไว้ทุกห้อง!!!


อ่อ เวลาผมเมาจะชอบพาสาวๆขึ้นห้องและบางทีข้าวของของผมมันก็มักจะหายไป ไม่ได้งกหรอกแต่ไม่ชอบคนเล่นไม่ซื่อ!!!


และผมก็รู้ว่าฮยอกแจคือคนที่ขโมยข้อมูลไปจากโน้ตบุ๊คของผมตอนที่ผมหลับ ภาพที่ผมไม่อยากจะเชื่อฉายซ้ำๆจนผมแทบบ้า คนที่ผมไว้ใจทำกับผมแบบนี้งั้นเหรอ! หักหลังผมแบบนี้ได้ยังไง แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังก็คือคนที่ผมเกลียดที่สุด


ลีซองมิน!!!!


มันคือคนที่ทำให้ผมไม่มีความเชื่อใจให้ใครอีก นอกจากฮยอกแจ


มันทำสำเร็จที่ส่งฮยอกแจมา มันทำให้ผมเจ็บปวดเหมือนอย่างตอนนั้นที่มันทำ ไม่สิ นี่มันเจ็บกว่าหลายเท่าเลย


นะ นี่มันฮยอกแจเบิกตากว้างเมื่อผมเปิดภาพบทรักของสองเราขึ้นมา และหลังจากนั้นคือภาพที่เขาหักหลังผม


นายนี่มันร้อนแรงจริงๆเลยพี่จะทำยังไงดีล่ะฮยอกแจ” ผมทิ้งไอแพดลงบนเตียงแล้วหันมาจับบีบใบหน้าเรียวสวยของคนที่นั่งนิ่งอึ้งบนเตียง


อ๊ะ!”


เก็บเอาไว้ดูเล่นดีกว่าเนอะ ไว้ระบายความอยากไงล่ะ!!!” ผมผลักร่างเล็กลงไปบนเตียงแล้วจับกระชากชุดคลุมออกจนเผยให้เห็นทุกสัดส่วนเย้ายวน


จะทำอะไรก็เชิญ เพราะผมมันก็แค่คนที่ถูกสั่งมา ผมมีหน้าที่ทำตามคำสั่งของเจ้านาย นายคนที่ช่วยชีวิตของผม แต่เมื่อผมพลาดเขาก็มีสิทธิ์จะฆ่าผมทิ้ง แต่ถ้าผมตายด้วยน้ำมือของคนที่รักผม ไม่ใช่ผมหรอกที่เจ็บปวด แต่มันคือคุณต่างหาก คุณลีทงเฮ!!! คุณจะจมอยู่กับความเจ็บปวดและทุกข์ใจไปจนตาย!!”


ฮยอกแจ! นายมัน!”


เพี๊ยะ!


ไม่คิดเลยว่าพี่ทงเฮคนที่อ่อนโยนของผมจะตบผมแบบนี้ผมตบที่หน้าของฮยอกแจจนเลือดกบปาก แต่เขากลับไม่แสดงท่าทีความเจ็บปวด แต่กลับเป็นตัวของผมเองที่เจ็บกว่า


ผมทำร้ายคนที่ผมรัก


นายไม่รู้สึกสักนิดเลยเหรอฮยอกแจ ไม่เลยเหรอผมอยากจะร้องไห้ออกมาหนักๆ อยากจะฆ่าเขาซะ แต่สุดท้ายคำถามนี้มันก็กลับมาอีก


ผมไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าฮยอกแจไม่รักผม 


คนไร้ค่าอย่างผม ไม่มีสิทธิ์คิดอะไรหรอกครับ


แต่พี่รักนายมากนะ รักจนเจ็บไปทั้งใจ แค่นายบอกมาว่านายก็คิดเหมือนกัน แค่เพียงสักนิดพี่จะช่วยนายเองผมไม่รู้ว่าน้ำตามันมาจากไหน จู่ๆมันก็หยดลงบนแก้มของฮยอกแจ ผมไม่มีแม้เสียงสะอื้นด้วยซ้ำ


ไม่สักนิดครับฮยอกแจบอกเสียงเรียบ และมันช่างเย็นชา


พี่ก็แค่เป้าหมายของนาย เป็นได้แค่นั้นสินะ เหอะ น่าขำชะมัดเลย อยากจะหัวเราะให้คนทั้งโลกได้ยิน ฮ่าๆผมหัวเราะแต่น้ำตากลับไหลออกมา น่าสมเพชตัวเองที่สุดให้ตายเถอะ!!!


ฆ่าผมเถอะ อย่าร้องไห้เพราะคนอย่างผมเลย พี่ทงเฮ


ถ้าพี่ฆ่านาย พี่ก็ได้แค่ความสะใจ สู้เก็บนายไว้ใกล้ๆแล้วทำให้นายเจ็บเหมือนพี่จะดีกว่าผมกระตุกผ้าขนหนูที่พันท่อนล่างของตัวเองเอาไว้ออก แล้วจับร่างของฮยอกแจพลิกคว่ำลงกับเตียง เขาไม่ได้ขัดขืนและยอมให้ผมทำตามใจ


ผมกระแทกตัวตนของผมเข้าไปจนมิดในครั้งเดียว กดกระแทกด้วยแรงอารมณ์ อย่างไม่มีมีความปราณี น้ำตาของฮยอกแจไหลอาบแต่เขากลับไม่ส่งเสียงร้อง เอาแต่เม้มปากแน่น


ทั้งที่ผมควรจะสะใจแต่ทำไมกลายเป็นผมที่เจ็บปวดอยู่คนเดียว


สุดท้ายผมก็ได้แต่นั่งจมปรักกับตัวเองนั่งอยู่ในห้องที่มืดและหนาวเย็น ข้างกายไม่มีใคร ผมมันก็แค่คนอ่อนแอ เป็นคนโง่ เป็นคนที่เจ็บแล้วเจ็บอีก เจ็บไม่จำ


ฮยอกแจคือคนที่มอบลมหายใจให้กับผม เป็นคนที่เติมเต็มให้หัวใจที่แห้งเหี่ยวของผมกลับมาชุ่มฉ่ำ แต่ก็เป็นคนที่เหยียบย่ำและฆ่าผมให้ตายทั้งเป็น ช่วงเวลาสั้นๆที่ผมมอบทั้งใจให้เขาไป และตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรเลย ไม่เหลือหัวใจอีกแล้ว


เหลือแค่ความว่างเปล่า พร้อมหยดน้ำตาที่เหือดแห้งไป

 



----- l o v e d- y o u- d a n g e r o u s l y -----





ว่ากันว่า เวลาคือยารักษาที่ดีที่สุด ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม อาจจะป่วยทางกาย หรือหัวใจ แต่สำหรับผมต่อให้เวลาผ่านไปทั้งชีวิตก็ไม่อาจจะช่วยเยียวยาสิ่งที่ผมเจอ ไม่อาจจะรักษาให้หายขาดได้เลย ผมย้ายออกมาอยู่ที่บ้านหลังใหม่ ไม่อยากจะวนเวียนอยู่ในที่เดิมๆ ที่ที่ซึ่งเคยมีความทรงจำของผมและเขา


คุณทงเฮครับ ประชุมตอนบ่ายโมงคอนเฟิร์มนะครับ


อืม ตามนั้น อีกครึ่งชั่วโมงเอารถมารอได้เลยผมโบกมือให้คังอินแล้วกระชับเนกไทให้เรียบร้อย ยืนมองตัวเองในกระจกแล้วก็ถอนหายใจ


ผมพยายามแล้ว พยายามมาตลอดช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แต่ผมก็ยังเอาแต่คิดถึงเขา


ผมยังมีงาน มีบริษัทที่ต้องรับผิดชอบ ผมไม่ข่าวของฮยอกแจเลยแม้จะให้คังอินช่วยสืบข่าว ตั้งแต่วันนั้นที่เขาจากผมไป ไปโดยไม่หันหลังกลับมามองที่ผมเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ดีแล้วล่ะ ผมไม่อยากจะให้เขาเห็นความน่าสมเพชของผมมากเกินไปนัก


Rrrrrr


ผมขมวดคิ้วแน่นเมื่อสายเรียกเข้าคือเบอร์ของคนที่ผมเกลียด แต่ผมก็อยากจะรู้ว่ามันต้องการอะไรจากผม


“…”


(หายเจ็บหรือยังล่ะ)


หึ จะสมน้ำหน้ากูงั้นเหรอ


(ใช่ เสียดายที่แผนนั้นมันพังไม่เป็นท่า เพราะคนของกูมันอ่อนหัดเกินไป แต่ก็ทำให้มึงคลั่งไปพักหนึ่งเลยนี่นา แต่ก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ กูไม่ชอบเก็บพวกอ่อนหัดไว้ใกล้ๆตัวเดี๋ยวจะพากูเสียอีก)


บอกกูเพื่อ?”


(ก็อยากจะบอกในฐานะเพื่อนยังไงล่ะทงเฮ มึงรักฮยอกแจมากไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ว่าทุกวันนี้ยังนั่งดูคลิปเก่าๆอยู่เหรอ เอากับใครก็ร้องหาแต่ฮยอกแจ คู่นอนของมึงนี่น่าสงสารจริงๆที่ต้องเป็นตัวแทนของคนอื่น)


มึงต้องการอะไร!”


(ฮ่าๆ แค่อยากจะบอกว่า คนอย่างมึงน่ะ ไม่มีทางชนะกูหรอก)


งั้นเหรอ มั่นใจขนาดนั้นเชียว ประมูลงานอาทิตย์หน้ากูกลับมั่นใจว่ากูจะชนะมึงนะซองมินผมมั่นใจมากสำหรับงานนี้และผมต้องชนะมัน


(ก็ลองดู เดี๋ยวก็รู้ เจอกัน)


ซองมินมันถนัดนักแหละเรื่องกวนประสาทและยั่วโมโห โดยเฉพาะกับผม!!!


สามชั่วโมงในห้องประชุม ในหัวของผมกลับมีแต่ชื่อของฮยอกแจวนเวียนซ้ำๆ คุณอาจจะหัวเราะเยาะผมที่ยังเอาแต่คิดถึงคนที่หักหลังตัวเอง ทั้งที่ผมเองก็เกลียดคนประเภทนี้


แต่ผมคิดถึงเขา


ซองมินจะทำอะไรกับฮยอกแจบ้าง แต่สิ่งที่ผมรู้มาคือซองมินปล่อยฮยอกแจไป ผมไม่รู้หรอกว่ามันจะจริงสักแค่ไหนกับข่าวที่รู้มา แต่ก็ขอให้มันเป็นจริง ผมเฝ้าไปหาเขาที่ผับเพื่อหวังว่าผมอาจจะเจอเขายังร้องเพลงอยู่ที่นั่น บางทีผมอาจจะตกหลุมรักเขาเหมือนวันแรกที่เจอ แต่ก็เปล่าเลย


ผมกลับได้เจอเพียงความทรงจำเดิมๆที่เหมือนเข็มทิ่งแทง


ผมกลับมาทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าจากงาน และหัวใจที่อ่อนแรง มันเป็นแบบนี้มาตลอด ชีวิตของผมที่ยังอยู่แต่กลับเหมือนไม่เหลืออะไรเลย คนเพียงคนเดียวที่หายไปมันทำให้ผมเป็นได้ถึงขนาดนี้เลยงั้นเหรอ


ฮึก ฮือ


สุดท้ายก็ร้องไห้ลำพัง



ก๊อก ก๊อก ก๊อก


ผมรีบปาดเช็ดน้ำตาแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่ง คังอินเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางหอบ ผมมองดูแล้วปล่อยให้เขาพูด


ได้ข่าวฮยอกแจแล้วครับ


เขาอยู่ไหน


รถพร้อมแล้วครับ


ผมรีบวิ่งออกไปทันทีโดยไม่รอช้า หัวใจของผมมันเรียกหาแต่เขา เรียกหาแต่ฮยอกแจ คำพูดสุดท้ายที่เขาบอกไว้ก่อนจะจากไปยังดังก้องในหัวของผม


ชีวิตของผม ไม่มีค่าพอที่จะอยู่ข้างกายพี่หรอกครับ คนอย่างผมมันก็แค่ที่ระบายอารมณ์ มันไม่ใช่ความรัก พี่ก็แค่คิดว่ามันคือความรัก จริงๆแล้วมันไม่ใช่ ไม่ใช่ตั้งแต่แรก


ฮยอกแจต่างหากที่โกหกตัวเอง เขาต่างหากที่โกหก คนอย่างผมรักก็คือรัก ต่อให้มันจะเจ็บปวดผมก็ยังเรียกมันว่าความรัก


รถของคังอินจอดลงแถบชานเมือง แสงไฟรายทางมีอยู่น้อยนิด คังอินชี้ให้ผมเห็นบ้านหลังหนึ่ง มีแสงไฟอยู่เล็กน้อย อยู่ๆมือของผมมันก็สั่นเทา น้ำตารื้นขึ้นมา


มันคือสิ่งที่ฮยอกแจบอกผม มันคือสิ่งที่เขาบอกว่าคือความสุข มีบ้านหลังเล็กๆและเลิกร้องเพลงกลางคืน เขาทำมันจริงๆ


ตอนนี้คงอยู่ในบ้าน คุณทงเฮจะลงไปเจอมั้ยครับ


นายจะด่าฉันก็ได้นะคังอิน ฉันรู้ว่ามันดูโง่ที่ยังดึงดัน


เรื่องแบบนี้ไม่เจอกับตัวคงไม่รู้ ผมจะไม่ซ้ำเติมหรอกครับ คุณจมกับความเจ็บปวดมามากแล้ว ถ้าเลือกได้คุณคงไม่อยากจะเป็นแบบนี้จริงมั้ยล่ะครับ ลองใช้ความเจ็บปวดเป็นบทเรียนที่มีค่าดีกว่าครับ ถ้ามันจะเจ็บก็ให้มันเจ็บถึงที่สุดแล้วสักวันจะเข้มแข็ง ผมเชื่อว่าคุณเข้มแข็งมากพอ


ขอบใจนะ ที่นายยังอยู่ตรงนี้ ยังฟังคนโง่ๆอย่างฉัน


ความรักไม่มีคนโง่หรือคนที่ฉลาดหรอกครับ มันอยู่ที่หัวใจ ว่าใครจะกล้ายอมรับความจริงมากกว่ากัน


เฮ้อผมถอนหายใจแล้วเปิดประตูรถลงไป แต่ละก้าวที่เดินไปมันหนักอึ้งเหมือนแบกเอาความรู้สึกมากมายไว้บนบ่า



เสียงกีตาร์บรรเลงเพลงหวานลอยแว่วมา ผมจำได้ดี ท่วงทำนองเพลงที่คุ้นเคย เคล้าคลอเสียงหวานมีเสน่ห์ มันทำให้ผมยิ้มออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์


ผมหยุดชะงักฝีเท้าลงเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูรั้ว มองเข้าไปในบ้านหลังเล็กๆ มีแสงไฟส่องสว่างทำให้มองเห็นเจ้าของบ้านนั่งอยู่ที่หน้าประตูบนตักมีกีตาร์โปร่ง ข้างๆมีเจ้าลูกหมาขนฟูนั่งหมอบอยู่ข้างๆอย่างว่าง่าย ดูเหมือนว่ามันกำลังตั้งใจฟังเพลงที่เจ้านายร้องขับกล่อมอยู่


ตั้งใจฟังดีมากเลยนะเด็กน้อย เอาล่ะ จะให้รางวัลสำหรับเด็กดีนะผมหลบออกมายืนหลบอยู่ข้างกำแพงบ้านเมื่อเจ้าของบ้านขยับลุกขึ้น น้ำเสียงผ่อนคลายแบบนั้น ผมไม่เคยได้ยินมันเลยสักครั้ง และนี่มันเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยิน นึกแล้วก็อิจฉาเจ้าหมาน้อยตัวนั้นนะ


ผมนี่มันเทียบไม่ได้แม้กระทั่งหมาสินะ


อ่า กินหมดเลยเหรอเนี่ย เก่งมากเลย ฮ่าๆ อะ จักกะจี้นะ ฮ่าๆ


เสียงหัวเราะแบบนั้น ฮยอกแจมีความสุขแล้วสินะ บางทีการที่ไม่มีผมในชีวิตของเขาอาจจะดีกว่าสินะ การที่ฮยอกแจหัวเราะและยิ้มให้กับสิ่งรอบๆตัวแบบนั้น ยิ้มและหัวเราะโดยไม่มีเงื่อนไข


มันคือความสุขแล้วล่ะ


ผมทรุดตัวลงนั่งข้างกำแพงแล้วกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ผมเองก็จะมีความสุขเหมือนกัน ผมจะไม่จมอยู่กับความเกลียดชัง ผมจะลืมว่าครั้งหนึ่งเราเคยเจอกัน


การเจอกันที่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ


การเจอกันที่ไม่มีเรื่องของโชคชะตาหรือพรหมลิขิต


การเจอกันที่ทำให้ผมกลายเป็นไอ้โง่คนหนึ่ง


การเจอกันที่ทำให้หัวใจของผมได้ตกหลุมรักข้างเดียว


การเจอกันที่ทำให้ผมกลายเป็นคนบ้าในตัณหา


การเจอกันที่ทำให้โลกของผมสดใสและงดงามเมื่อมีเขาอยู่ข้างๆ


การเจอกันที่ทำให้ผมรู้ว่าความเชื่อใจและไว้ใจไม่มีอยู่จริง


การเจอกันที่ทำให้ผมรู้ว่าคนที่มอบชีวิตก็คือคนที่สามารถทำลายชีวิตได้เช่นกัน





วันนี้อากาศดีจังเลยเนาะ พระจันทร์ก็ดวงโตด้วย แกดูสิช็อกโก้มันสวยมากเลย ขอบคุณที่อยู่กับฉันนะช็อกโก้ ฉันมีความสุขมากๆเลยล่ะตอนนี้ เฮ้ออ แต่หนาวแล้วล่ะเราไปนอนห่มผ้าอุ่นๆกันดีกว่าเนาะ

 

 










 

 

 

 

ถ้าวันนั้นมีอยู่จริง ผมอยากให้เรากลับมาเจอกันด้วยความบังเอิญ อยากให้มีพหรมลิขิตเกิดขึ้นระหว่างสองเรา ไม่ต้องมีเงื่อนไข ไม่ต้องมีลีทงเฮคนเดิม ไม่ต้องมีฮยอกแจที่ผมรู้จัก





มีแค่คนแปลกหน้าสองคนที่บังเอิญมาเจอกัน


 





THE END





Loading......100%

............................................................................................................


ขอบคุณสำหรับการติดตามสำหรับฟิคชั่ววูบค่ะ หวังว่าจะไม่วูบ แหะๆ (หลบเกิบก่อนล่ะ)


บอกไว้ว่าถ้าเม้นเกิน 9 เม้นจะมาอัพต่อ เกินคาดด้วยอะ สายหื่นกันสินะเนี่ย แหมม แต่มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่คิดเสมอไป ย้อนกลับไปอ่านชื่อเรื่องได้555 #หลบเกิบ


อันเก่าไม่จบขอเปิดอีกตอนเพราะฟังเพลงแล้วอยากแต่ง จะจบมั้ยขึ้นอยู่กับฟีดแบ็ก อันนี้จริงๆนะ ไฟมันติดก็ดับได้นะถ้าไม่เติมเชื้อไฟ อิอิ



เม้น + โหวตเป็นกำลังใจนะคะคนดี


ติดแท็ก #เฮอึนรักอันตราย บนทวิตเตอร์เนาะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

1,006 ความคิดเห็น

  1. #636 rane1980 (@rane1980) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 14:51
    งื้ออออ....สนุกมากอ่ะ แต่ก็หน่วงมากด้วย จบแบบนี้ไม่ไหวแร้ว จะร้องงงงง TT 
    #636
    0
  2. #617 GemberPhS (@lovenookkie) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 15:05
    ฮยอกทำไมทำกับพี่เขาแบบนั้นล่ะ. สงสารทงเฮ ไม่รักสักนิดเลบหรอฮยอกแจ
    #617
    0
  3. #589 sqweezeun (@sqweezeun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 12:00
    หน่วงมากเลย ฝ่ายนึงรักหมดใจและเชื่อใจ แต่อีกฝ่ายเข้าหาเพราะผลประโยชน์ แงงงงงง ไม่โอเคคคคคคคคค ทำไมนุ้งต้องร้าย ถ้ามีหึงมีหวงก็น่าจะรักพี่เขาบ้างไม่ใช่เหรอ.. แค่บอกความจริงให้พี่เขาฟัง บอกว่าใครสั่ง บอกว่าตัวเองก็ไม่อยากทำแต่เพราะบุญคุณ บอกว่าก็รักพี่เหมือนกันงี้อะ แงงงง จบแบบนั้นไม่ได้หรอ จัลล้องห้ายยยยยยยยยย ทำไมเศร้า ซีนที่ทงเฮยอมปล่อยให้อีกคนมีความสุขโดยที่ตัวเองต้องนั่งร้องไห้อยู่หน้าบ้านเขานี่คือ...โดเนทผ้าเช็ดหน้าให้ฉันที
    #589
    0
  4. #571 gifeh (@gifeh) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 21:21
    เอ้า จบแบบนี้หรอ
    สงสารเฮอะ รักฮยอกจริงๆ
    ฮยอกรักเฮมั้ยอ่ะ
    #571
    0
  5. #565 Praewwv (@guesswho) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 00:25
    จะจบแบบนี้จริงๆหลออออออออออจริงหลออออออออ
    #565
    0
  6. #551 k-dong (@k-lovedong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 20:04
    สงสัยเม้นท์ไม่ขึ้นอีกแล้วแน่ๆ มันเป็นยังไงเม้นท์แล้วไม่ขึ้นเครียด มาเม้นท์อีกรอบ อย่าจบแบบนี้นะ!! มาต่อเหอะเอาดีๆ
    #551
    0
  7. #550 k-dong (@k-lovedong) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 20:01
    มาต่อเหอะ อยากให้สมหวัง ไม่ชอบให้จบแบบนี้ คนไม่ดีก็ต้องได้รับผลกรรมดิใช่มั้ย
    #550
    0
  8. #549 annada (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 19:07
    จบแบบนี้ก็ได้หรอออ ?

    น่าสงสารอ่า คือเจ็บปวดทั้งคู่

    น่าจะให้เค้าได้รักและอยู่ด้วยกันสิ ปาดน้ำตา 😂😂
    #549
    0
  9. #543 Sky (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 18:34
    เศร้าจัง ตอนจบแม้ฮยอกจะพูดว่ามีความสุขแต่ทำไมเรารู้สึกว่าบรรยากาศมันเหงาๆ

    พี่ทงเฮก็น่าสงสาร T-T
    #543
    0
  10. #541 HaeEun98 (@paewhyuk) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 10:43
    เศร้าอ่ะ สงสารทั้งคู่เลย อยากให้เค้าได้อยูด้วยกัน

    ไรท์ขอสเปให้หน่อยนะคะ นะนะนะนะ
    #541
    0
  11. #540 Emerald_green (@HaeEun_Wonkyu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 08:52
    น้ำตาไหลเลย สงสาร
    #540
    0
  12. #539 Sekaito (@hxhct7777) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 23:34
    เศร้าอะ
    สงสารทงเฮ
    #539
    0
  13. #538 Avgous (@nuichal) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 21:10
    เศร้าอ่ะ ทำเค้าร้องไห้เลย
    แต่ก็เข้าใจอ่ะนะ
    สงสารทั้งคู่เลยย กระซิกๆๆ
    #538
    0
  14. #537 เด็กน้อยฮยอกแจ (@chart006) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 19:46
    อยากให้ทงเฮพาฮยอกแจไปอยู่ด้วย น้องก็เจ็บนะ น้องก็รักแกนะทงเฮ
    #537
    0
  15. #536 9813 (@9813) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 19:13
    สงสาร?ทงเฮ? TT_TT? ฮยอกแจ?ก็?ไม่?มีความสุข?หรอกน้องก็แค่หลอกตัวเองและก็ละอายใจที่ทำแบบนั้นกับทงเฮ(ความเห็น?ส่วนตัวนะ)
    ขอต่ออีกนะคะไม่อยากให้จบแบบนี้เลย
    #536
    0
  16. #535 เด็กน้อยฮยอกแจ (@chart006) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 17:24
    ดราม่าก็มาาาา
    #535
    0
  17. #534 umi_pung (@umi_pung) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 17:24
    ไรท์ใจร้ายยยยยย ทำไมมันเศร้าแบบนี้ ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆสงสารทงเฮอ่าาาาาาา
    #534
    0
  18. #533 Luv Hae (@molly2429) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 17:00
    โอ๊ยยยยยยยใจร้ายอ่า (_ _) น้ำตาไหลพราก ทำไมทำกับพี่ทงเฮแบบนี้ ฮื่ออออออออออ ขอภาคต่อได้มั้ย น้าาาาาาา วิ่งไปกอดขากระพริบตาปริบๆ
    #533
    0
  19. #532 Devil_jae (@bojae-suju-tvxq) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 16:57
    ขอสเปปปปปปปปปปปปปปปป ????????????
    #532
    0
  20. #531 Maprang Soly (@maprangsoly) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 09:36
    จบดีๆนะ ขอร้อง ทงเฮ!!!!แกต้องให้อภัยน้องนะ
    #531
    0
  21. #530 eunhae_NCH (@eunhae_NCH) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 04:07
    ไม่จริง!!! ฮยจจะไม่ทำตามที่ซองมินสั่งใช่มั้ยยย อีซองมินแกนี่มันร้ายจริงๆ
    #530
    0
  22. #526 HaeEun980 (@HaeEun980) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 23:02
    งานนี้ต้องสงสารและเห็นใจพี่ทงเฮใช่ไหม ฮยอกแจระวังจะแพ้หัวใจตัวเองนะ อันตรายจริงๆ #เตรียมทิชชู่
    #526
    0
  23. #524 annada (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 19:10
    ทั้งหมดเปน็แผนของซองมิน กับฮยอคแจหรอเนี่ย



    สงสารทงเฮอ่ะ ถ้ารุ้ความจิวจะทำยังไง แต่ก็เข้าใจฮยอคแจนะว่า ำเพื้อตอบแทนบุญคุณ

    แต่กัวใจเผลอไปรักทงเฮ แล้วมั้งเนี่ยยย



    มันจะดราม่ามั้ยยยย 😂😂
    #524
    0
  24. #523 Pinoczkio (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 15:09
    กลิ่นดราม่าโชยมาแล้วTT

    ทงเฮเกลียดการโดนหักหลังด้วย

    ฮืออออออออ

    #523
    0
  25. #522 Luv Hae (@molly2429) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 14:23
    ฮยอกแจอ่า จะทำจริงเหรอ สงสารทงเฮ อย่าทำร้ายทงเฮเลยนะ
    #522
    0