หนี้ร้ายพ่ายรัก /ชุด หัวใจมาเฟีย [โลแกน-ชญานิน / NC 20+]

ตอนที่ 49 : บทที่16-3 รู้ตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    15 พ.ย. 62


     "นายใหญ่ครับ นายให้ผม..." เจคชานกล่าวขึ้นหลังจากเดินทางมาถึงยังโกดังร้างชานเมืองและได้รับอนุญาตจากลูกน้องของนายใหญ่ให้เข้ามาด้านใน

     "โลแกนไปไหน ทำไมไม่มาจัดการเอง" นายใหญ่กล่าวถามเสียงนิ่ง

     "นายอยู่ที่โรงพยาบาลกับคุณหนูครับ" เจคชานกล่าวตอบพลางก้มหน้าหลบสายตาดุดันของนายใหญ่

     "รู้กันแง้วสินะ เรื่องไลลา" นายใหญ่กล่าวถามเมื่อทราบว่าลูกชายของตนอยู่ที่โรงพยาบาล

     "ครับ...นายใหญ่ คุณไลลาหมดสติไปเมื่อนายไปถึง ผมคิดว่า..." เจคชานกล่าวรายงานเรื่องของไลลาก่อนเรื่องใด เพราะเขาทราบดีว่านายใหญ่รักและหวงลูกสาวทั้งสองคนมากแค่ไหน หากทราบทีหลังมีแต่จะโดนลูกหลงที่ไม่ยอมบอกอาการของลูกสาวที่เพิ่งพ้นอันตรายมาได้

     "จัดการทางนี้ ฉันจะไปโรงพยาบาล" นายใหญ่กล่าวพบางหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดเลือดที่มือ แม้ชายชุดดำสองคนจะยิงไม่ถูกลูกสาวของตน แต่ก็มีจุดประสงค์ที่จะยิงตั้งแต่แรก แม้จะไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไรแต่ชายชุดดำสองคนก็สมควรโดนรับกรรมที่ก่อขึ้น

     "ครับนายใหญ่" เจคชานกล่าวตอบรับ

     "อย่าลืมติดต่อคริษฐ์เรื่องนี้" นายใหญ่กล่าวเป็นครั้งสุดท้ายก็เดินออกไปจากโกดังร้างทันที

     เจคชานมองตามหลังนายใหญ่จนลับตาก่อนจะเดินเข้าไปหาอาฟง มือซ้ายของนายใหญ่ที่ถูกสั่งให้อยู่จัดการที่โกดังร้างกับเจคชาน

     "พี่ฟง พวกมันได้บอกอะไรมั้ย" เจคชานกล่าวถามทันที

     "ไม่ยอมบอกสักที โดนซ้อมจนปางตายแล้วยังเงียบ" อาฟงกล่าวตอบพลางจ้องมองไปที่ชายชุดดำสองคนที่มีสภาพดูไม่จืด ใบหน้าบวมปูดจนเกือบจำไม่ได้ รอยฟกช้ำตามใบหน้าเขียวม่วงจนดูน่ากลัว เลือดสีแดงสดไหลออกมาตามบาดแผล แม้จะเล็กน้อยแต่ก็มีบาดแผลมากพอจะทำให้ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเลือด

     "จงรักภักดีจริงๆ ว่าแต่ พี่รู้หรือเปล่าพวกมันเป็นใคร" เจคชานกล่าวอย่างหมั่นไส้ก่อนจะหันมาถามอาฟงอีกครั้ง

     "ไอ้ที่เจาะหูสี่ห้ารูมันชื่อจินหลง มือปืนรับจ้าง คิดว่าน่าจะถูกจ้างมาให้มายิงคุณไลลา ส่วนไอ้คนขับชื่อเฉินซิน เพื่อนกันนี่แหละ" อาฟงกล่าวตอบพลางส่งแฟ้มเอกสารประวัติของชายชุดดำสองคน

     "เฉินซิน!" เจคชานนึกแปลกใจตั้งแต่ได้ยินชื่อ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นคนที่ตนรู้จัก ยิ่งเห็นรูปภาพก็ยิ่งมั่นใจ เขาจึงอุทานออกมาด้วยความตกใจพลางมองไปที่เฉินซินที่ดูเหมือนไม่ค่อยได้สติที่ถูกจับมัดแขวนไว้กับคานไม้ ร่างกายอ่อนแรงจนขาพับลงมาเล็กน้อยไม่ต่างจากมือปืน

     "นายรู้จักด้วยเหรอเจค" อาฟงกล่าวถามเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเจคชาน

     "คุณ...คุณเจค" เฉินซินที่ได้ยินชื่อบุคคลที่รู้จักและถือเป็นผู้มีพระคุณจึงเอ่ยชื่อเสียงแผ่วไร้เรี่ยวแรง

     เมื่อเจคชานได้ยินเฉนซินกล่าวชื่อตนเองก็เดินเข้าใกล้ทันทีพร้อมกับเอ่ยถามอย่างไม่รีรอ

     "ถ้าแกยังรู้จักสำนึกบุญคุณของนาย แกต้องสารภาพมาให้หมด!" เจคชานกล่าวถามขึ้นเสียงเย็นอย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อนจนอาฟงนึกตกใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน

     "ผม...ผมขอโทษ ผม ผมไม่รู้...ผมจะบอกหมดทุกอย่าง" เฉินซินกล่าวขึ้นอย่างยากลำบาก สายตามองไปที่เจคชาน แม้ไม่ชัดเจนแต่ก็จำน้ำเสียงของเจคชานได้ไม่เคยลืม เฉินซินกล่าวด้วยความกลัวและรู้สึกผิด เมื่อรับรู้ว่าบุคคลที่เขาถูกจ้างให้ไปฆ่านั้น เป็นคนที่โลแกนรู้จัก ถึงเขาจะไม่รู้ว่าผู้หญิงที่เขาจะต้องไปฆ่ากับเพื่อนนั้นจะเกี่ยวข้องกับโลแกนเช่นไร แต่ตอนนี้เขามีความผิดจนยากจะให้อภัยและกำลังรู้สึกหักหลังผู้มีพระคุณ

     "ใครเป็นคนจ้างแกมา" เจคชานเอ่ยถาม อาฟงจึงรีบยกเครื่องบันทึกเสียงขึ้นมาอัดทันทีพลางนึกหมั่นไส้เฉินซินที่รีบบอกทันทีพอรู้ว่าเป็นใคร แต่เป็นนายใหญ่กลับเงียบไม่ยอมบอกออกมาจนโดนซ้อมเกือบตาย

     "มันชื่อ...เหลียง มันมาหาพวกผมที่บ้าน และว่าจ้างเป็นจำนวนเงินสิบล้านเหรียญ มันแค่ให้รูปมาพร้อมที่อยู่ผู้หญิงคนนั้น"

     "แสดงว่าพวกแกไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?" เจคชานกล่าวถามหลังจากฟังคำตอบจากเฉินซิน

     "ครับ...ผมเพิ่งทราบเมื่อกี้ว่าอาจเป็นคนสำคัญของนายเล็ก" เฉินซินกล่าวตอบ

     "ผู้หญิงที่แกคิดจะฆ่า เป็นน้องสาวของนายและผู้หญิงที่แกยิงเป็นคนสำคัญของนาย เตรียมตัวอ้อนวอนนายก็แล้วกัน ฉันช่วยได้แค่นี้" เจคชานกล่าวจบก็หันไปมองตาให้อาฟงเดินออกมาคุยยังหน้าโกดังร้าง

     "มีอะไรหรือเปล่า ยังสอบถามไม่รู้เรื่องเลย รู้แค่ชื่อคนว่าจ้างเอง" อาฟงกล่าวถามอย่างไม่เข้าใจ

     "เหลียง เป็นมือซ้ายของคุณปีเตอร์ หมอนั่นจะไม่ค่อยปรากฏตัวให้ใครได้เห็นหน้าถ้าคุณปีเตอร์ไม่สั่ง ผมคิดว่าคุณปีเตอร์คงสั่งให้หมอนั่นมาติดต่อกับสองคนนี้" เจคชานกล่าวตอบอย่างมีกังวล เขาทราบข่าวมาว่ามือซ้ายของปีเตอร์คนนี้เก่งและหาตัวยาก ปลอมตัวเก่งและเป็นมือสังหารที่แม้แต่พวกเขาเองยังนึกหวั่นใจว่าเหลียงจะเดินทางมากำจัดตัวประกัน

     "แบบนี้ก็ง่ายเลยสิ"

     "ไม่ง่ายหรอกครับ หมอนั่นเก่ง ผมได้ยินมาว่า ถึงเป็นมือซ้ายแต่เป็นแค่เพียงเปลือกนอกเท่านั้นเพื่อตบตาศัตรูไม่ให้ทันระวังตัว เพราะฉะนั้น ผมจะขอให้พี่ส่งตัวสองคนนี้ไปอยู่ในมือของคุณคริษฐ์ก่อน" เจคชานกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลจนอาฟงสัมผัสได้ถึงความไม่ง่ายที่จะตามตัวมือซ้ายของปีเตอร์ที่มีฝีมือไม่ธรรมดา

     "ทำไมถึงต้องพึ่งคุณคริษฐ์"

     "อย่างที่ทราบกันดี คุณคริษฐ์เป็นหลานแท้ๆ ของนายใหญ่หยางและเป็นลูกของลูกสาวที่นายใหญ่หยางรักมากที่สุด คิดดู ใครมีปัญหากับตระกูลนั่น คงจบไม่สวย" เจคชานกล่าวตอบให้ความกระจ่างกับอาฟง แม้การเป็นตำรวจลับของคริษฐ์จะมีการทำนอกเหนือกฎหมาย แต่นั่นจะถือว่าไม่ได้อยู่ในฐานะตำรวจ และเพื่อจัดการกับสถานการณ์ที่เสี่ยงและจำเป็นเท่านั้น

     "เข้าใจแล้ว ฉันจะติดต่อไปหาคุณคริษฐ์เอง แล้วสองคนนี้ก็ให้อยู่ที่นี่ก่อน"

     "ผมคิดว่ามันไม่ดี เหลียงอาจมากำจัดสองคนนั้นได้ ผมจะขอให้คุณคริษฐ์คุยกับนายใหญ่หยางเพื่อให้สองคนนี้เข้าไปกบดานในเขตนายใหญ่หยางจนกว่าคุณคริษฐ์จะมานำตัวสองคนนี้ไปเพื่อเป็นหลักฐานมัดตัวคุณปีเตอร์" เจคชานกล่าวอธิบาย

     "เอาแบบนั้นก็ได้ ฉันจะเรียกหมอมาดูอาการมันก่อน ส่วนนายก็ติดต่อคุณคริษฐ์ตอนนี้เลย เราจะรอช้าไม่ได้ ทุกเวลามันเสี่ยงเกินไป ตอนนี้ฝ่ายนั่นก็คงรู้ตัวแล้ว" อาฟงกล่าวจบก็เดินกลับเข้าไปคุ้มกันชายชุดดำทั้งสองคนทันที เจคชานจึงต่อสายไปหาคริษฐ์ทันทีอย่างไม่รีรอ โดยไม่ลืมส่งคลิปเสียงที่เขาอัดเอาไว้ให้กับอีธาน


     "อย่าให้พวกมันมีชีวิต!" ปีเตอร์กวาดทุกอย่างบนโต๊ะลงไปกระจายที่พื้นหลังจากได้รับรายงานว่ามือปืนที่ว่าจ้างทำงานพลาด ดวงตาวาวโรจน์มองไปที่เหลียง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ กำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้นปูด ก่อนจะเดินมายืนอยู่ด้านหน้าเหลียง

     "ถ้ามันรอด คนที่ตายจะต้องเป็นแก! ไป!"

     "ครับนาย" เหลียงกล่าวตอบก่อนจะหมุนตัวหันกลับเดินออกไป

     "นายครับ ผมคิดว่าฝ่ายนั่นน่าจะรู้ตัวแล้วว่าเป็นเราที่กำลังเล่นงานมันมาตลอด" ฉิง มือขวาของปีเตอร์กล่าวขึ้นพร้อมกับยื่นภาพถ่ายไลลาที่ยืนอยู่กับโลแกนที่หน้าห้องฉุกเฉิน หลังจากที่ทราบว่าเหลียงทำงานพลาด เขาก็สั่งให้ฉินตามไปดูความเคลื่อนไหวของไลลาทันที เมื่อฉินกลับมาก็พบว่าปีเตอร์กำลังอาละวาดใส่เหลียงพอดี เขาจึงรอให้ปีเตอร์สงบลงและเข้าไปรายงานทันที

     "หาทางกำจัดผู้หญิงที่มันรักซะ อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว!"

     "คุณหนูเล็กด้วยหรือครับ"

     "ใช่! ยายนั่น แซ่ไม่เข้าเรื่องเอง แล้วก็เอาหลักฐานที่พวกมันมีมาทำลายให้หมด ไม่งั้นพวกเราฉิบหายกันหมดแน่!"

     "ครับนาย" ฉินกล่าวตอบรับคำสั่งก็เดินกลับออกไป ทิ้งให้ปีเตอร์อยู่กับความคิดของตนเองที่มีความแค้นกับโลแกนเมื่อหลายปีก่อน

     "แกจะต้องชดใช้ให้กับเหมยลี่ ไอ้โลแกน!" ปีเตอร์กล่าวขึ้นเสียงเย็น กำมือแน่น สายตาจับจ้องไปที่รูปภาพที่มีเขา โลแกนและเหมยลี่สมัยเรียนด้วยความแค้นที่ฝังใจมานาน นับจากเขาสูญเสียเหมยลี่ไป ความเป็นเพื่อนระหว่างเขาและโลแกนก็ขาดทันที เขาได้ตัดสินใจทำตามที่พ่อของตนพยายามสั่งให้เขาหาทางทำลายอำนาจของโลแกนและจัดการของที่โลแกนรักให้อีกฝ่ายเจ็บปวด รวมไปถึงการฟอกเงินโดยดึงหุ้นส่วนของอีกฝ่ายมาร่วมด้วยเพื่อเป็นการหักหลังและค่อยๆ เข้าไปมีอำนาจ แต่ในตอนนี้เขาคิดว่าโลแกนคงรู้ตัวแล้ว แผนที่จะหุบอำนาจที่จะมีขึ้นในอีกสองสัปดาห์คงไปไม่ได้สวย เขาจะต้องใช้วิธีรวบรัดเพื่อกำจัดอำนาจของโลแกนให้สิ้นซากก่อนที่โลแกนจะมาจัดการเขา เขาจะต้องเอาชีวิตของโลแกนมาชดใช้ให้กับชีวิตของเหมยลี่ให้ได้ พร้อมๆ กับอำนาจของโลแกนที่ล่มสลายไปพร้อมกับชีวิต


มาแล้ววว

อาจจะตึงเครียดไปหน่อยน่าและอีกตอนครึ่งหรืออาจไปสองตอน

ก็ยังมีความตึงเครียด เพราะตอนนี้ดำเนินมาถึงครึ่งเรื่อง ที่จริงก็เลยครึ่งเรื่องมาแล้วแหละ

อีกไม่นานก็จะจบแล้วน่าาา ฮืออออ ยังไม่อยากให้จบเลย

นักอ่านที่น่ารักละ คิดยังไงกันเอ๋ยยย ชอบหรือเปล่า และยังติดตามกันอยู่หรือเปล่าจ้า ขอเสียงหน่อยยยย

B
E
R
L
I
N

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

22 ความคิดเห็น