หนี้ร้ายพ่ายรัก /ชุด หัวใจมาเฟีย [โลแกน-ชญานิน / NC 20+]

ตอนที่ 13 : บทที่4-3 เริ่มงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    29 ก.ย. 62

   
     เสียงเพลงดังกึกก้องไปทั่วห้องโถงซึ่งถูกจัดให้กลายเป็นห้องปาร์ตี้ขนาดกลางอย่างเรียบหรูทันสมัย ผู้คนมากมายออกลีลาท่าเต้นอย่างไม่ยอมแพ้พร้อมกับดื่มด่ำไปกับเครื่องดื่มหลากสีหลากรสชาติ ชญานินเดินไปตามทางชั้นลอยที่ถูกออกแบบต่างจากที่อื่น ชั้นลอยถูกสร้างไว้สำหรับโซนวีไอพีเท่านั้นมีเพียงผ้าม่านสีดำกำมะหยี่ขอบสีทองที่ใช้เป็นประตูกั้นเท่านั้น หญิงสาวมองลงไปยังชั้นล่างเห็นผู้คนมากมายสนุกไปกับสิ่งที่ทำให้ตัวเองทั้งมีความสุขและส่งผลร้ายต่อสุขภาพ แต่กลับต้องหันกลับไปตามเสียงนิ่งของใครบางคนที่เธอลิสในรายชื่อให้เป็นปีศาจตัวร้ายสำหรับเธอ

     "มองแบบนั้น อยากจะลงไปสนุกหรือไง"

     "เปล่าค่ะ แค่มองเฉยๆ ขอตัวก่อนนะคะ" ชญานินเอ่ยตอบก่อนจะเดินผ่านโลแกนไปยังห้องวีไอพีซึ่งอยู่ท้ายสุดของชั้นลอย โลแกนทำเพียงมองตามหญิงสาวไปจนลับตาก่อนจะเดินลงมาจากชั้นลอยเพื่อกลับไปทำงานของตนเองที่ยังค้างอยู่ต่อให้เสร็จ

     ชญานินเดินเข้ามายังในห้องวีไอพีโดยไม่ทันสังเกตเลยว่าห้องที่เธอตามเข้าไปนั้นเป็นห้องที่โลแกนเพิ่งเดินกลับออกมาหลังจากคุยเรื่องพ่อของเธอจบ ชายหนุ่มสองคนซึ่งรู้เรื่องเธอเป็นอย่างดีต่างพากันจับจ้องมองหญิงสาวที่เดินเข้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับพวกเขา

     วิลเลียม โจนและสตีเฟ่น เกรย์ ต่างพากันอมยิ้มกับชุดของหญิงสาวซึ่งสวมใส่แตกต่างออกไปจากพนักงานหญิงคนอื่นๆ ที่จะมีความเซ็กซี่ แต่ชุดของหญิงสาวกับมิดชิดไม่ต่างจากชุดของพนักงานชาย ชายหนุ่มทั้งสองคนมองตาซึ่งกันและกันพร้อมรอยยิ้มรู้กันเป็นอย่างดีจนหญิงสาวเดินออกจากห้องไปจึงเริ่มบทสนทนาโดยที่หญิงสาวไม่อาจรู้ตัว


     ชญานินเดินบีบต้นแขนตัวเองกลับมายังห้องโดยไม่ทันสังเกตเห็นชัยภูมิที่เดินมาจึงทำให้เธอชนเข้าเต็มๆ กับชัยภูมิ ชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวกำลังจะล้มหงายหลังจึงรีบคว้าเข้าที่เอวทันทีเพื่อไม่ให้เธอล้มหงายหลังจนเจ็บตัว ชญานินรีบลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อเริ่มรู้สึกตัวว่าตนเองไม่ได้เจ็บเนื้อเจ็บตัวก่อนจะรีบผละออกจากอ้อมแขนของชัยภูมิพร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณ

     "คุณชัย ขอบคุณนะคะ ฉันเดินไม่ดูทางเอง"

     "ผมเองก็ผิดที่รีบจนไม่ทันดู"

     "แล้วนี่กำลังจะไปไหนเหรอคะ"

     "ที่ชั้นสามมีปัญหานะครับ ผมต้องรีบไปดูก่อนที่คุณโลแกนจะไปถึง"

     "งั้นคุณชัยก็รีบไปเถอะค่ะ" ชญานินเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะหลบทางให้ชัยภูมิเดินไปที่ลิฟต์ หญิงสาวมองตามหลังชัยภูมิด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันกลับเดินไปยังห้องของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า ทว่า เมื่อเธอเดินมาถึงห้องกลับพบว่าประตูห้องไม่ได้ล็อก เธอจึงรีบเปิดเข้าไปทันทีก็พบกับร่างสูงของโลแกนนั่งอยู่บนเตียงของเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่งจนเธอนึกหวั่นใจกลัวขึ้นมา

     "ล็อกห้องทำไม" โลแกนเอ่ยถามด้วยความหงุดหงิด การที่หญิงสาวล็อกห้องทำให้เขาจำต้องเสียเวลาไปขอกุญแจสำรองห้องของหญิงจากชัยภูมิจนต้องให้รู้สึกอับอาย

     "ทำไมฉันจะล็อกไม่ได้ค่ะ คุณให้ฉันพักอยู่ที่เดียวกับพนักงานชายเป็นสิบๆ คนนะคะ ข้างห้องก็ผู้ชาย ห้องฝั่งตรงข้ามก็ผู้ชาย ไหนห้องถัดไปอีก ฉันก็ต้องป้องกันตัวเองไว้ก่อนสิคะ โดยเฉพาะคนอย่างคุณ" ชญานินกล่าวพลางนึกเจ็บใจที่ตนเองลืมไปเสียสนิทว่าเขาสามารถเข้าห้องของเธอได้อย่างง่ายได้โดยไม่เดือดร้อนพังประตูหรือไปอาละวาดต่อว่าเธอให้ต้องมาเปิดห้องในเวลาที่เขานึกอยากจะเข้ามาอย่างที่ทำอยู่ในเวลานี้

     "คนแบบฉันมันยังไง" โลแกนเอ่ยพลางลุกขึ้นก้าวเท้ายาวมาประชิดตัวหญิงสาว ชญานินเบิกตาโพลงด้วยความตกใจที่ชายหนุ่มก้าวเท้ายาวมาใกล้อย่างไม่ทันตั้งตัวพร้อมกับแรงบีบที่ต้นแขนจนรู้สึกปวดร้าวคลายแขนจะหักให้ได้ หญิงสาวเปลี่ยนสีหน้าแสดงความเจ็บปวดเมื่อแรงบีบจากมือแกร่งมากขึ้นจนรู้สึกได้ว่าน้ำตาเอ่อคลอ

     "ก็แบบนี้ไงคะ! ใจร้าย ใช้แต่กำลัง เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด! คุณมันโหดร้าย ปีศาจชัดๆ เลย" ชญานินกระแทกเสียงตอกกลับพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บใจและเจ็บกายกับการกระทำของชายหนุ่ม สิ่งที่ชายหนุ่มกระทำกับเธอและมีจิตใจที่โหดร้ายทำให้เธอนึกถึงวัยเด็กที่เธอต้องพบเจอกับความรุนแรงที่ธนัทพงษ์กระทำต่อเธอเมื่อเธอไม่มีเงินหรือไม่ได้ดั่งใจ

     "ฉันคงไม่เท่ากับพ่อของเธอหรอก ยายโง่!" โลแกนรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่หญิงสาวเอาแต่ปกป้องคนที่ทำผิดอย่างธนัทพงษ์ ผู้ชายที่เปรียบดั่งมัจจุราชที่พยายามพรากชีวิตของคนอื่นไปโดยไม่รู้สึก ผู้ชายที่ทำให้เขาเกลียดและคิดจะทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้ชายอย่างธนัทพงษ์ได้รับผลกรรมที่ทำเอาไว้ให้สาสม

     "มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาว่าพ่อของฉัน" ชญานินขึ้นเสียงกลับไปอย่างลืมตัว เธอไม่ชอบและรู้สึกไม่ดีกับคำต่อว่าของชายหนุ่มที่ใช้ต่อว่าพ่อของเธอทั้งที่พ่อของเธอไม่ได้ทำอะไรผิด ทุกครั้งที่พบหน้าและมีปากเสียงกัน ชายหนุ่มก็มักจะกล่าวหาพ่อของเธอทำผิดร้ายแรงจนให้อภัยไม่ได้ ทั้งที่พ่อของเธอแค่ติดหนี้ชายหนุ่มเท่านั้น

     "ทำไมจะไม่มีสิทธิ์! พ่อของเธอมันเลว! พ่อของเธอทำกับฉันไว้มากเลยรู้ไหม ทำในสิ่งที่ฉันจะไม่มีวันให้อภัยถ้ามันไม่ตายต่อหน้า..."

     ชญานินรวบรวมแรงทั้งหมดผลักชายหนุ่มพร้อมกับวาดวงแขนใช้ฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มอย่างเต็มแรง แววตาแดงก่ำด้วยความโกรธมองไปที่ชายหนุ่มซึ่งถูกเธอตบเข้าอย่างจังจนหน้าหัน โลแกนหันกลับมามองหญิงสาวนิ่งจนเธอแอบนึกกลัว แต่ความโกรธชายหนุ่มมีมากกว่าความกลัว เธอจึงจ้องมองเขาอย่างไม่นึกกลัว แก้มทั้งสองข้างเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินออกมาด้วยความโกรธและเจ็บใจ ทว่า ความนิ่งเงียบของชายหนุ่มเป็นสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุดสำหรับหญิงสาว ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยต่อว่า ชายหนุ่มรวบเอวยกหญิงสาวขึ้นจากพร้อมกับทุ่มร่างของหญิงสาวลงบนเตียงนุ่มโดยไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บพลางตามขึ้นคร่อมร่างของหญิงสาว มือแกร่งกดข้อมือเล็กทั้งสองข้างกับเตียงจนเธอรู้สึกเจ็บระบม 

     ชญานินถูกชายหนุ่มกดลงบนเตียงอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอนิ้วหน้าด้วยความเจ็บพลางพยายามดิ้นให้หลุดออกจากชายหนุ่ม แต่กลับไม่เป็นผลเพราะเธอสู้แรงของชายหนุ่มไม่ได้เลยสักครั้ง น้ำตามากมายไหลพรั่งพรูออกมาด้วยความกลัวและความเจ็บปวดร้าวร่างกายที่ถูกชายหนุ่มทุ่มร่างกายลงบนเตียง แม้ในใจนึกกลัวแต่แววตาของเธอกลับจ้องมองชายหนุ่มด้วยแววตาไม่หวาดหวั่น

     "สิ่งที่เธอทำลงไปจะยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิดมากขึ้น ชญานิน เธอกำลังกดดันให้ฉันเปลี่ยนใจจากที่จะแค่จับตัวพ่อของเธอส่งตำรวจ...เป็นฆ่าพ่อของเธอทันทีที่เจอตัว!" คำกล่าวเยือกเย็นที่หลุดออกมาพร้อมกับแววตามากมายของความรู้สึกจากชายหนุ่ม แต่สิ่งที่เธอเห็นชัดเจนกลับเป็นความรู้สึกเย็นชาจนเธอกลัวในคำพูดของเขามากขึ้น และทำให้เธอเสียเปรียบเขาทุกครั้งที่ประจันหน้ากัน เธอจะไม่สามารถทำอะไรเขาได้นอกจากฟังคำสั่งและปล่อยให้เขารังแกเธอทุกครั้งที่เขาต้องการ

     "พ่อของฉันทำอะไรให้คุณแค้นมากได้ขนาดนี้ค่ะ ฉันขอร้อง ฉันยอมแล้ว อย่าทำอะไรพ่อของฉันเลยนะคะ ฉันยอมแล้ว ฉันขอโทษ" ชญานินกล่าวทั้งน้ำตา เสียงสะอึกสะอื้นปนกับคำพูดที่เอ่ยออกมาเพื่อให้ชายหนุ่มใจเย็นและรับคำขอร้องจากเธอ หากข้อมือเธอเป็นอิสระจากมือแกร่ง เธอยอมยกมือไหว้ชายหนุ่มให้เขาใจอ่อนกับเธอ แต่ทว่า เขากลับกดแรงที่ข้อมือจนขึ้นเป็นรอยแดงตลอดเวลา ไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

     "คำขอร้องของเธอยิ่งกระตุ้นให้ฉันยิ่งอยากเปลี่ยนคำสั่ง เพราะอะไรรู้ไหม เพราะเธอกำลังปกป้องคนผิด! เธอรอดูศพพ่อของเธอได้เลย ชญานิน!" โลแกนเอ่ยคำขาดก่อนจะปล่อยข้อมือเล็กของหญิงสาวให้เป็นอิสระพร้อมกับลุกขึ้นออกจากร่างเล็กเดินออกจากห้องไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ชญานินพลิกตัวนอนกอดตัวเองพร้อมกับปล่อยน้ำตาให้ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ คำพูดของชายหนุ่มกำลังทิ่มแทงเธอทีละแผลจนรู้สึกเจ็บปวดจะทนไม่ไหว แค่เพียงคำพูดของเขาทำให้เธอกลัวได้โดยที่ไม่ต้องทำให้ดู เธอมั่นใจว่าชายหนุ่มทำอย่างที่ตนเองพูด ซึ่งยิ่งทำให้เธอนึกกลัวและอยากออกไปตามหาพ่อเพื่อที่เธอจะได้ปกป้องพ่อเลี้ยงที่เปรียบเสมือนพ่อแท้ๆ ของเธออีกคนหนึ่ง


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

23 ความคิดเห็น