หนี้ร้ายพ่ายรัก /ชุด หัวใจมาเฟีย [โลแกน-ชญานิน / NC 20+]

ตอนที่ 12 : บทที่4-2 เริ่มงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    29 ก.ย. 62

     

     เสียงเอะอะโวยวายด้านหน้าห้องพักทำให้โลแกนวางกรอบรูปลงบนโต๊ะทำงานซึ่งอยู่ทางด้านขวาของห้องนั่งเล่นใกล้กับประตู ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยไม่ลืมที่จะมองภาพถ่ายในกรอบรูปอีกครั้ง

     เสียงเอะอะโวยวายด้านหน้าห้องพักทำให้โลแกนวางกรอบรูปลงบนโต๊ะทำงานซึ่งอยู่ทางด้านขวาของห้องนั่งเล่นใกล้กับประตู ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยไม่ลืมที่จะมองภาพถ่ายในกรอบรูปอีกครั้ง

     "ไม่มีใครจะบอกฉันใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น" โลแกนเอ่ยเสียงเย็นเมื่อชายหนุ่มทั้งสองคนยังคงนิ่งเงียบ

     "คุณผู้หญิงหมดสติครับนาย" อีธานกล่าวออกไปทั้งที่รู้ตัวว่าตนเองตอบไม่ตรงคำถาม

     "นายรู้ดีกว่าคนที่นี่นะ ถ้าคิดที่จะตอบในสิ่งที่ฉันเห็นอยู่กับตา"

     "...คือว่า ผมเจอคุณชญานินอยู่หน้าลิฟต์ก่อนจะหมดสติ ผมเลยพาขึ้นมาข้างบนครับ" ชัยภูมิจึงรีบเอ่ยขึ้นอย่างลังเลเมื่อเห็นว่าอีธานกำลังถูกโลแกนคาดโทษ

โลแกนไม่ได้เอ่ยอะไรต่ออีก จึงทำให้อีธานซึ่งทราบดีว่าหมายความว่าเช่นไร รีบเปิดประตูให้ชัยภูมิอุ้มหญิงสาวเข้าห้องไปทันที ชัยภูมิเดินผ่านห้องนั่งเล่นตรงไปยังห้องนอนทันทีโดยมีโลแกนเดินตามเข้าไป มีเพียงอีธานเท่านั้นที่รออยู่ที่ห้องนั่งเล่น

     "นายไปทำงานต่อได้แล้ว" โลแกนเอ่ยสั่งชัยภูมิเสียงนิ่งพลางมองชัยภูมิที่เดินกลับออกไปด้วยสายตานิ่งจนลับตา เมื่อชัยภูมิออกจากห้องพักรับรองไปแล้ว โลแกนจึงเดินไปหาอีธานทันที

     "ผมขอโทษครับนาย" อีธานรีบกล่าวอย่างสำนึกผิดที่ทำงานพลาด

     "พวกนายไปอยู่ไหน ถึงไม่เห็นคนทั้งคนเดินผ่านห้องนั่งเล่นออกไป" โลแกนเอ่ยถามเสียงเย็นพลางจ้องมองอีธานจนคนถูกมองรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที 

อีธานและเจคชานทำงานและรับใช้โลแกนมานานหลายสิบปีจนรู้ใจโลแกนโดยไม่ต้องให้ชายหนุ่มเอ่ยคำสั่งมากมาย และรับรู้ดีหากทำงานผิดพลาดจะพบเจอกับอะไร โดยเฉพาะเรื่องที่โลแกนกำลังให้ความสำคัญมากเป็นพิเศษที่ส่งผลต่อบุคคลสำคัญ

     "พวกผมออกไปยืดเส้นยืดสายครับ"

     "...ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก รู้ใช่ไหมว่าจะเจออะไร" โลแกนนิ่งเงียบจนอีธานยิ่งรู้สึกกลัวมากขึ้น แต่เมื่อโลแกนกล่าวขึ้นแม้จะด้วยน้ำเสียงนิ่งและเย็นก็ตาม ก็ทำให้อีธานรับรู้ได้ว่า หากทำงานพลาดอีกครั้งคงไม่ใจดีแค่เอ่ยคำขาด

     "ครับนาย"

     "เจคไปไหน" โลแกนเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นลูกน้องอีกคนที่ควรจะอยู่ข้างอีธาน

     "ผมให้โทร. ไปตามหมอมาครับ อีกเดี๋ยวก็คงมาครับ"

     "อืม...จนกว่าจะเช้า อย่าให้เธอคาดสายตาเด็ดขาด"

     "ครับนาย" จบคำกล่าวของโลแกน อีธานเอ่ยคำตอบรับพลางเดินไปเปิดประตูให้กับโลแกนที่ตัดสินใจกลับห้องของตนเอง อีธานมองตามหลังผู้เป็นนายหาย    เข้าไปในห้องของตนเองก่อนจะกลับเข้ามายังห้องพักของหญิงสาวเพื่อรอเจคชานและทำหน้าที่ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย


     ชญานินตื่นอีกครั้งก็เกือบเป็นเวลาครึ่งวัน หลังจากที่เธอตื่นขึ้นมาก็พบกับคำสั่งจากโลแกนผ่านลูกน้องสองคนที่เธอเพิ่งรู้จักกันอย่างเป็นทางการหลังจากฟังคำสั่งของโลแกน ซึ่งออกคำสั่งให้เธอเริ่มทำงานเมื่อถึงเวลา ชญานินถูกพามายังห้องพักพนักงานซึ่งมีเพียงแต่พนักงานชายเท่านั้น

     "ช่วงเย็นผมจะเอาเสื้อผ้ามาให้นะครับ" อีธานเอ่ยย้ำเตือนชญานินอีกครั้ง

     "ขอบคุณนะคะคุณอีธาน ฉันต้องไปทำงานที่โซนวีไอพีใช่ไหมคะ" ชญานินเอ่ยขึ้นตอบรับก่อนจะเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

     "ครับ นายสั่งให้ผมคอยจัดการเรื่องงานให้กับคุณผู้หญิง ส่วนคุณชัยภูมิจะเสนองานผ่านผมเท่านั้นครับ ถ้าเห็นว่าเหมาะสม ผมจะอนุมัติให้นะครับ" อีธานกล่าวย้ำอีกครั้ง

     "เรียกฉันว่าชามินก็ได้ค่ะ ส่วนเรื่องงาน ถ้ามีอะไรให้ฉันทำมากกว่าแค่เสิร์ฟก็สั่งมาได้เลยค่ะ ฉันไม่เกี่ยงงานอยู่แล้ว ถ้างานที่ทำให้ฉันใช้หนี้หมดเร็วๆ ฉันยิ่งทำโดยไม่เกี่ยงเลยละคะ แถมยังทำเกินเวลาให้ด้วยค่ะ" ชญานินเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส ซึ่งทำให้อีธานอดแปลกใจถึงตัวของโลแกนไม่ได้ หญิงสาวตรงหน้าเขาเป็นคนสดใสน่ารักสำหรับความคิดของเขา แต่ทำไมชายหนุ่มกลับใจร้ายกับเธอได้ เธอดูเป็นคนดีและมีจิตใจงดงาม แต่โลแกนกลับไม่ไยดีกับเธอจนเขานึกเป็นห่วงหญิงสาวขึ้นมาเสียแล้ว

     "ผมเข้าใจครับ แต่คำสั่งนายถือว่าเด็ดขาด แค่เมื่อคืนผมละเลยหน้าที่ผมก็โดนคาดโทษไว้แล้วละครับ"

     "นั่นนะสิค่ะ เขาโหดร้ายเพียงเพราะไม่ยอมเชื่อใจคนอื่นบ้าง เขาไม่คิดเลยหรือคะว่าคนอื่นก็มีความรู้สึก" ชญานินเอ่ยขึ้นพลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน ซึ่งทำให้เธอรู้สึกกลัวโลแกนมากขึ้นกว่าเดิมและไม่กล้าที่จะเผชิญหน้าเขาอย่างที่เธอเผชิญหน้ากับพ่อของเธอ แม้เธอจะกล้าเผชิญหน้ากับพ่อแต่ก็ไม่เคยสนิทใจที่เข้าใกล้มากจนเกินจำเป็นเลยทุกครั้งหลังจากเหตุการณ์เดียวกัน เพียงแต่เป็นช่วงวัยเด็กของเธอ

     "นายมีเหตุผลของนายครับ...คุณชามินพักผ่อนเถอะครับ ถึงเวลาแล้วผมจะมารับไปทำงานนะครับ"

     "ขอบคุณอีกครั้งนะคะ" ชญานินเอ่ยคำขอบคุณก่อนจะปิดประตูล็อกทันที เธอมีความรู้สึกมีความคิด การที่ได้มาอยู่ท่ามกลางผู้ชายมากมายเป็นสิ่งที่น่ากลัวต่อเธอมากกว่าอะไรทั้งสิ้น โดยเฉพาะเป็นคนของโลแกน เธอยากที่จะไว้ใจแม้อีธานจะดีกับเธอก็ตาม แต่เวลาที่เธอกล่าวหาโลแกน อีธานก็มักจะกล่าวคำปกป้องเสมอจนเธออดคิดไม่ได้ว่า การที่อีธานเป็นคนคอยควบคุมเธออาจเป็นเพราะชายหนุ่มมีแผนที่จะใช้เธอเป็นเครื่องมือทำร้ายพ่อของเธอ


มาเสิร์ฟความสนุกให้กับทุกคนหลังจากห่างหายไป

นานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แต่ตอนนี้กลับมาแล้วจ้า และจะอัพให้รัวๆ เลยจ้า

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

33 ความคิดเห็น