(fic monsta x ) feeling for you , hyungki ft.hoky

ตอนที่ 7 : feeling six

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 มี.ค. 60

    


PART.SIX



    เพราะกระเป๋าตังค์หล่นอยู่หน้าห้อง เลยต้องเปิดประตูออกมาเก็บแม้จะหวาดระแวงว่าจะมีผีโผล่มารึเปล่าเนื่องจากได้เสียงฝีเท้ามาตลอดทาง แต่ว่านะ ยอมโดนผีหลอกซักแป๊บเดียว ยังดีกว่าต้องอดอยากเพราะไม่มีเงินซื้อข้าวกินซะอีก เพราะงั้น

    แกร๊ก~

    บานประตูค่อยๆเปิดออก สิ่งที่พบเห็นอยู่ตรงหน้าทำให้เรื่องผีก็กระเด็นกระดอนออกจากความคิดไปหมด มันมีอะไรน่าตกใจยิ่งกว่า ก็คือคนที่เพิ่งจากกันมาไม่ถึงชั่วโมง คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้ทั้งที่ตัวเองบอกจะกลับบ้านแล้ว และปฏิเสธที่จะมาตามคำชวน

    ฮยองวอน นายมาทำอะไร ไหนบอก…”

    “แมวน่ะ…” นี่เป็นข้ออ้างที่ดีที่สุดแล้ว คนอย่างเขาคงไม่มีทางบอกไปตามตรงว่าแอบตามมาแน่ มันเป็นโชคร้ายอะไร ที่ยังไม่ทันขยับตัวไปไหน เจ้าของห้องก็เปิดมาเจอซะก่อน

    แมว? ทำไมเหรอ

    ดูเหมือนมันจะติดนาย มันคงอยากอยู่ด้วยซักพัก ส่งต่อแมวน้อยใส่มืออีกคน ซึ่งรับมาแบบงงๆ พอก้มมองใบหน้าเจ้าตัวเล็ก ก็ไม่เห็นจะมีอาการติดหรืออยากอยู่ด้วยอย่างที่ว่าไว้ มันนิ่งมากไม่มีเสียงร้องซักแอะ หรือแม้แต่อาการดีใจด้วยซ้ำ

    แล้วนายจะไปไหน หลังจากที่ส่งแมวให้ ร่างสูงก็ไม่ได้พูดหรือทำอะไรนอกจากเดินหนีไปเงียบๆ กีฮยอนถึงได้เอ่ยรั้งไว้

    ก็กลับสิ ปล่อยให้มันอยู่ซักคืนสองคืนคงไม่มีใครรู้หรอก ค่อยมารับกลับ ว่าแล้วก็ออกเดินต่อ และก่อนที่อีกคนจะเดินออกไปได้ไกลกว่านี้ กีฮยอนก็ตัดสินใจเรียกอีกครั้ง

    เดี๋ยวก่อน

    “…”

    “ไหนๆก็มาแล้ว เข้ามาดื่มอะไรหน่อยมั้ย เอ่อ…”

    ไม่ล่ะ

    งั้นเหรอ บ่นพึมพำพร้อมก้มหน้างุด ไม่อยากจะบังคับอีกคนอะไรมาก กลัวว่าจะโกรธแล้วยิ่งทำตัวต่อต้านกว่านี้ ถึงแม้ว่าจะมีหน้าที่ต้องทำให้ฮยองวอนรู้สึกก็เถอะ

 

    

    อันที่จริง ฮยองวอนไม่ต้องใส่ใจก็ได้นะ

 

    แต่สีหน้าเหงาหงอยที่ได้เห็น มันเป็นเหตุผลที่เขาพาตัวเองมาถึงหน้าห้อง

 

    และการที่พาตัวเองเข้ามาในห้องเรียบร้อย

 

    ไม่ชอบสีหน้าแบบนั้น

 

    เห็นแล้วนึกถึงตัวเองเมื่อก่อน         

 

   

    เครื่องดื่มอื่นเพิ่งหมดไป มีแต่โกโก้ ไม่เป็นไรใช่มั้ย

    อืม ฮยองวอนเอื้อมมือข้ามพนักพิงโซฟาไปด้านหลังเพื่อรับแก้วเซรามิกที่ข้างในบรรจุน้ำสีเข้มไว้เกือบล้น ก่อนจะจิบเบาๆเพื่อไม่ให้มันลวกปาก ส่วนคนให้ก็พาตัวเองไปเล่นกับแมวที่พื้น     พูดจางุ้งงิ้งอะไรบางอย่างที่ฟังแทบไม่รู้เรื่อง

   

    ทำไมต้องทำเหมือนเหงาด้วย มีแมวอยู่เป็นเพื่อนแล้ว จะเรียกฉันมาทำไม

    มันก็จริง แต่แมวมันพูดไม่ได้นี่หน่า ฉันอยากได้เพื่อนคุย

    คิดว่าฉันพูดเก่งนักรึไง

    แต่นายฟังฉันรู้เรื่องนี่เอาไว้ ถ้ารูมเมทฉันกลับมา นายจะกลับก็ได้นะ

    แล้วไม่มีอย่างอื่นให้ทำนอกจากนั่งโง่ๆในห้องเหรอ      

    อันที่จริงฉันก็อยากไปทำงาน แต่วันนี้เป็นวันหยุดว่าแต่

    อะไร

    ทำไมนายถามมากจัง ไหนบอกไม่อยากคุยกับฉันไง

   

    พอได้ยินก็ฉุกคิดเขาถามมากไปจริงๆนั่นแหล่ะ        

 

    ไม่เอา อย่าเงียบสิ ฉันคิดว่าคงเป็นเพราะนายเริ่มเปิดใจให้ฉันแล้ว ใช่มั้ย

    “ไม่ใช่

 

    เปิดใจงั้นเหรอคงไม่ใช่หรอก

 

    บรรยากาศเริ่มอึดอัดเมื่อไม่เสียงพูดคุยเล็ดรอดออกมา แต่ก็ก็มองกันไม่ละสายตา สุดท้ายก็เป็นกีฮยอนก็เลือกที่จะทำลายความอึดอัดนี้ ด้วยการลุกขึ้นแล้วไปค้นอะไรบางอย่างตรงตู้หน้าทีวี และกลับมาพร้อมเครื่องเล่นเกมส์กับแผ่นเกมส์ในมือ

  

    เล่นกันมั้ย จะได้ไม่เบื่อ”   

 

 

 

 

    "ฮ่าๆๆ แพ้อีกแล้วล่ะ นายแพ้รอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย" เก็บอาการหัวเราะดีใจไม่อยู่เมื่อตัวเองเป็นฝ่ายชนะในเกมส์ติดๆกันหลายตา กีฮยอนมองไปยังคนข้างๆ เขาแน่ใจว่าภายใต้ความนิ่งงันของใบหน้าคงกำลังค้อนเคืองอยู่แน่

   

    "รู้นะว่าไม่พอใจ" พูดพร้อมกดนิ้วลงไปที่หว่างคิ้วของอีกคน คลึงไปมาให้มันยับตามต้องการ แล้วก็พบว่าใบหน้าหล่อๆพอมาทำอะไรแบบนี้มันตลกกว่าที่คิด ถึงได้หัวเราะลั่นอีกครั้ง     

   

    "ฮ่าๆๆ ตลกอ่ะ ท...ทำไมนายตลกอย่างงี้" หลุดหัวเราะอีกรอบแถมคราวนี้แรงกว่าเดิมจนเผลอไปเอนซบฮยองวอนจนแทบจะพิงไปทั้งตัว ถ้าลงไปนอนได้คงทำ ถ้าไม่ได้ถูกผลักเบาๆก็คงจะพิงต่อไปเรื่อยๆ 
   

    "จะเล่นต่อได้รึยัง"
   

    "โทษทีก็มันตลกนี่หน่า" เด้งตัวขึ้นมานั่งตัวตรงแทบจะทันทีหลังจากได้ยินคำพูดของคนตัวสูง     

   

    "นายเล่นไม่ค่อยเป็นใช่มั้ย เดี๋ยวสอนให้" ร่างเล็กขยับเข้าชิดอีกคน กอบกุมมือเรียวทั้งสองข้างที่ถือจอยเกมส์ไว้ ก่อนจะนำพานิ้วให้กดตามปุ่มต่างๆ

   

    "กดตรงนี้เป็นการผสมท่า ถ้ากดตรงนี้ไปด้วยจะเป็นการใช้ท่าไม้ตาย"

 

 

   

 

    เวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งดึกดื่น แต่คนที่กำลังเพลิดเพลินกับการส่งตัวละครเข้าฟาดฟันกัน ก็หาได้สนใจ และคงจะเล่นต่อไปเรื่อยๆ ถ้าความง่วงที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นไม่หยุดเอาไว้ซะก่อน ฮยองวอนง่วงจนไม่ได้รู้ตัวว่าร่างตัวเองค่อยๆเอนลงนอนกับพื้นแข็งๆ เพราะปกติเขาเป็นคนที่นอนเร็ว อยู่แล้ว ไม่ค่อยชินกับอยู่ดึกเท่าไหร่ เพราะงั้นแม้จะมีแสงไฟและเสียงเกมส์ที่ยังไม่ได้ปิดคอยรบกวน แต่ไม่ได้มีผลให้เขาต้องลืมตาขึ้นมาเลย กีฮยอนเองก็ง่วงไม่ต่างกันแต่ก็ยังฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งเพื่อปิดเกมส์ก่อน  เดินไปปิดไฟ แล้วกลับมาเอนตัวนอนลงตรงหน้าฮยองวอน

   

    "ดูดีจัง" แม้จะง่วงแต่ยังมีกระจิตกระใจที่จะเพื่อขยับเข้าไปใกล้เพื่อแอบมองใบหน้ายามหลับใหลของอีกคน ผิวหน้าขาวใสที่ไร้สิวของฮยองวอน มันดึงดูดให้มือเล็กเลื่ิอนไปสัมผัสโดยไม่รู้ตัว ค่อยๆลูบเบาเมื่อพบว่ามันลื่นมือมาก แต่ไม่ทันได้เอามือออกก็ฝืนความง่วงต่อไปไม่ไหวแล้วเลยหลับไปทั้งๆที่มือยังแปะแก้มอยู่

 

 

 

    เปิดเปลือกตาขึ้นมา ก็สัมผัสได้ถึงความสว่างรอบตัวเป็นสัญญาณว่าเช้าวันใหม่ได้มาถึงแล้ว แต่นอกจากความสว่างที่สัมผัสได้ ก็มีความอุ่นร้อนจากฝ่ามือแนบอยู่ตรงแก้มที่ฮยองวอนรู้สึก เจ้าของมันก็คือคนที่นอนอยู่ตรงหน้าที่ใกล้จนใบหน้าแทบจะติดกัน เขาตั้งใจจะปัดมือนั้นออกไป แต่พอสังเกตเห็นว่าคนตัวเล็กที่หลับพริ้มอยู่ตรงนี้มีความสุขแค่ไหนกับการนอนถึงขนาดมีรอยยิ้มเล็กๆผุดมาด้วย เลยทิ้งความตั้งใจลงแล้วรอให้ตื่นเอง

    

    "นานเกินไปแล้ว"

    "..."

    "นี่ตื่นซะทีสิ" ฮยองวอนไม่ต่างอะไรจากคนบ้าและย้อนแย้งไปมา มีความอยากจะให้กีฮยอนตื่นซะที แต่เขาก็เอาแต่พูดกระซิบเสียงเบาเพราะไม่อยากรบกวนการนอนอีกคน

 

    บ้าไปแล้วแน่ๆ

 

    และเหมือนจะบ้าได้อีก เมื่อเขามีความคิดที่อยากจะลองจับแก้มอีกคนบ้าง แต่สุดท้ายก็รีบชักมือกลับแทบไม่ทันเมื่อร่างเล็กเริ่มขยับตัวและลืมตาขึ้น      

           

    อรุณสวัสดิ์ เสียงแหบพล่าอย่างคนเพิ่งตื่นเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม

    อืมเอามือออกจากหน้าฉันได้แล้ว พอจบคำ อีกคนก็ทำตามอย่างว่าง่าย       

    โทษทีนะ เมื่อคืนฉันอยากลองจับแต่เผลอหลับไปก่อนน่ะ

    นึกแล้วเชียว นายมันหน้าด้าน

    นี่นายด่าฉันบ่อยจนฉันว่าฉันก็ด้านจริงๆนั่นแหล่ะ ฮ่ะๆ พลิกตัวนอนง่ายแล้วยิ้มร่า ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เรียกอาการงงงวยจากฮยองวอนได้ทันที โดนด่าว่าหน้าด้าน มันน่าขำตรงไหน แต่ก่อนจะสงสัยไปมากกว่านี้ ความสงสัยก็ถูกคลายเมื่อเจ้าตัวเฉลยมาเอง

   

    นายโกรธฉัน นายด่าฉัน ก็ดีกว่านายไม่สนใจไม่ใช่รึไง

    “…”

    ฮยองวอนหันมองร่างเล็กทันทีที่จบคำ เป็นคนพิลึกที่แม้จะโดนด่าก็มีความสุขงั้นเหรอ ตัวเขาก็ใช่จะมีอะไร ทำไมต้องมาสนใจกันด้วย ต้องมีเหตุผลอะไรซักอย่างที่เขาเองก็อยากรู้ แต่ว่าก็คงไม่ถามออกไปให้สูญเสียความเป็นตัวเอง ไม่ใช่พวกสอดรู้นี่หน่า     

    นายมันบ้า เสียงทุ้มบ่นพึมพำก่อนจะยันตัวลุกขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องเปิดออก และมีอีกคนเดินเข้ามาพอดี ดวงตาเรียวเล็กของผู้มาใหม่กวาดมองทั้งคู่แล้วไปหยุดที่ร่างเล็กหัวชมพู ซึ่งตอนนี้ก็กำลังมองกลับไปเหมือนกัน

   

    กีฮยอน

    อ้าว กลับมาแล้วเหรอ ที่บอกว่ากลับไม่ดึกแต่กลับเช้าเลยสินะ พอลุกขึ้นได้ก็เอ่ยกวนประสาทรูมเมทตาเล็กไปหนึ่งที แต่พอเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ของอีกคน กีฮยอนก็ทำตัวสงบเสงี่ยมแทบไม่ทัน        

 

    ปกติมันเป็นแบบนี้ที่ไหน

 

    เป็นบ้าเป็นบออะไรเนี่ย มายืนมองอยู่ได้ มีอะไรจะพูดรึไง

    ฉันไม่อยู่หน่อยนี่ แกพาผู้ชายมานอนด้วยเลยเหรอ

    โห! นั่นปากเหรอวะ หยิบหมอนอิงมาปาใส่เจ้าของคำพูดชวนคิดลึกแทบไม่ทัน แต่อีกคนก็หลบทัน ซ้ำยังแลบลิ้นปริ้นตาใส่ แล้ววิ่งหนีเข้าห้องไปทันที หลังจากแน่ใจว่าประตูห้องนอนปิดดีแล้ว ใบหน้าหวานหันมายิ้มแหยให้คนที่นั่งมองอยู่นิ่งๆ

   

    ไอ้ตาตีบมันก็ปากเสียอย่างงั้นแหล่ะ นายอย่าไปใส่ใจ เดี๋ยวมานะ คนตัวเล็กว่าจบก็ลุกขึ้นเดินหายเข้าห้องนอนไปอีกคน  ฮยองวอนเลยทำได้แค่มองตาม

   

    ก็ว่าเคยเห็นที่ไหน คนเดียวกันกับที่หยอกกันในห้องเรียนสินะ    

  

 

 

 

    ก้าวเข้าห้องนอนมา สิ่งแรกที่พบเจอคือรูมเมทตัวแสบกำลังนอนแผ่อยู่ที่เตียงชั้นล่างของตัวเองที่พอเห็นว่าเขาเข้ามาก็รีบหันหลัง มุดหน้าเข้ากำแพงทันที

   

    เป็นบ้าอะไรอีกล่ะ?” พอเอ่ยถาม คนที่หันหลังให้ก็พลิกกลับมานอนหงายเหมือนเดิม

    เปล่าซะหน่อย

    เมามาล่ะสิ อย่างแกนี่น่าจะโดนเรียกตัวเหมือนฉันบ้างนะ ไม่รู้ว่าอยู่รอดมาได้ไง

    ก็เก่งไง

    เก่งตาย

    ไม่สบายอ่ะ ดูแลหน่อยดิ ทำหน้าเบะพร้อมกางแขนออก

    อย่ามาสำออย แม้จะบ่นและทำหน้าไม่อยากเข้าใกล้แค่ไหน แต่สุดท้ายกีฮยอนก็พาตัวเองไปนั่งที่ขอบเตียงพร้อมกับเอามืออังที่หน้าผากคนบนเตียงไปด้วย

    ตัวไม่เห็นร้อน

    ร้อนสิ ลองจับตรงนี้ดู กอบกุมมือเล็กก่อนจะนำมันมาแนบที่แก้มตัวเอง

    “…”

    “หน้าร้อนไปหมดเลย แนบหน้าลงไปกับมือประกอบคำพูด

    อย่ามาเลอะเทอะ ป่วยก็นอนนิ่งๆ ฉันจะออกไปข้างนอก หลังจากที่ดึงมือตัวเองกลับมาด้วยความเร็ว ก็ไม่ลืมที่จะหยิบหมอนข้างมาฟาดใส่อีกคนไปหลายที ข้อหาทำตัวน่ารำคาญ

    

   ให้ตายสิ พักนี้ทำตัวแปลกขึ้นทุกวัน

 

 

 

 

    สวนดอกไม้ขนาดไม่ใหญ่ แต่ก็มากไปด้วยดอกไม้สวยงามที่ปลูกไว้เต็มพื้นที่ ได้รับการมาเยือนจากเด็กหนุ่มทั้งสองและแมวอีกหนึ่งตัว ในวันธรรมดามักไร้ผู้คนเป็นปกติ เพราะต่างก็ไปเรียนไปทำงานหมดแล้ว ทั้งกีฮยอนและฮยองวอนที่วันนี้มีเรียนบ่ายทั้งคู่ เลยได้ใช้พื้นที่ในสวนอย่างส่วนตัว กีฮยอนปล่อยเจ้าเหมียวให้วิ่งเล่นไปรอบๆ ก่อนจะหันมายิ้มให้ฮยองวอน

     ที่นี่ดีเนอะ สวยดี

     มาที่นี่ทำไมเนี่ย

     มาสวนก็มาดูดอกไม้สิ คงไม่ได้มาเล่นน้ำหรอก

     ฉันจะกลับแล้ว ฮยองวอนไม่ได้รู้สึกอยากจะกลับเพราะคำตอบกวนประสาทของกีฮยอนหรอกนะ ที่อยากกลับเพราะมันควรจะกลับแล้วจริงๆ อยู่ที่นี่มาก็ทั้งคืน ไม่รู้ที่บ้านจะว่าไงมั่ง

     ทำไมล่ะ แม่ว่าเหรอ

     เออ ตอบแบบขอไปที แต่ความจริงเขาโกหก แม่ไม่ว่าหรอก ทุกวันก็แทบจะขับไล่ใสส่งให้เขาออกมาข้างนอกจะตาย ทั้งที่ไม่เห็นมีความจำเป็นอะไรที่จะต้องออก 

     อะไรเนี่ย โตป่านนี้แล้วยังทำตัวเป็นลูกแหง่อีก...เดี๋ยว ฉันขอโทษ เอ่ยล้อเลียนออกมาแต่ก็ต้องรีบกลับคำเป็นพูดขอโทษแทบไม่ทัน เพราะคนฟังนอกจากจะไม่ตอบอะไรยังเลือกที่ไปอุ้มแมวมาอย่างรวดเร็ว แล้วตรงไปที่ทางออกอย่างไม่มีลังเล

     อย่าเพิ่งกลับสิ อยู่ด้วยกันก่อน

     ฉันว่าฉันควรจะกลับบ้าน เพื่อเตรียมตัวไปเรียนได้แล้วนะ เขาเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อคนตรงหน้า กี่ครั้งๆก็มารั้งกันอยู่ได้

     งั้นอีกแค่แป๊ปเดียว เดี๋ยวฉันไปซื้ออะไรมาให้กินนะ

 

     แอบย่องหนีไปตอนที่กำลังออกไปซื้อดีมั้ยนะ

 

 

 

     มาแล้วๆ ฉันซื้อต๊อกบ๊กกีมาล่ะ

    

     เมื่อกี้มีความคิดว่าจะแอบหนีไปตอนคนตัวเล็กไม่อยู่ แต่สุดท้ายก็ยังอยู่ที่เดิม จนกระทั่งกีฮยอนวิ่งกลับมาอีกรอบพร้อมของกินในมือ

 

     โคตรเกลียดตัวเองเลย ที่คิดอะไรแต่ก็ไม่เคยทำซักอย่าง

  

     อุ้มแมวอยู่มือคงไม่ว่าง ป้อนมั้ย จิ้มต๊อกบ๊กกีขึ้นมาพร้อมยื่นไปจ่อปากเสร็จสรรพ แต่ก็ได้รับการปฏิเสธอยู่ดี

     ไม่เอา แล้วก็ไม่กินด้วย

     กินหน่อยเถอะน่า อุตส่าห์ซื้อมาเลยนะ แต่กีฮยอนก็ยังเป็นกีฮยอนที่ตื๊อไม่เลิก ถึงอีกคนจะเอียงหน้าหลบไปทางไหน เขาก็ตามเอาไปจ่อปากได้อยู่ดี ยื่นไปหลบมาจนกระทั่งมันพลาดทำให้ซอสไปเลอะมุมปากเข้า

     ขอโทษนะ เลอะเลย

     เพราะใครล่ะ

     มันก็เพราะนายไม่ยอมกินดีๆเอง ฉันก็แค่กลัวว่านายจะหิว

     ฉันบอกตอนไหนเหรอ

     มานี่ เดี๋ยวเช็ดออกให้

     ไม่ต้อง!”

     “ให้ฉันเช็ดดีๆ ไม่งั้นฉันจะ…”         

     “จะอะไร

    

     ไอ้ที่บอกว่าจะทำนู่น นี่ นั่น ที่ฮยองวอนคิดไว้ตอนแรก มันก็คงจะไม่พ้นที่อีกคนจะโวยวาย ทำหน้างอน แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม แต่ก็ลืมไปว่านี่คือกีฮยอนคนหน้าด้านที่ทำเรื่องหน้าไม่อายได้ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ใครจะไปคิดว่าพอไม่ให้เช็ดขึ้นมา จู่ๆร่างเล็กก็ยืดตัวขึ้นให้ปากเสมอกันก่อนจะใช้ริมฝีปากตัวเองซับคราบซอสที่เลอะเทอะตรงมุมปากไปจนเกลี้ยง กว่าจะรู้ตัวว่าผละไปตอนไหน ตัวการที่ทำให้เขาอึ้งก็วิ่งไปไกลพร้อมประโยคสุดท้ายแล้ว

    

     กลับบ้านดีๆนะ!!”

 

     และไม่รู้ตัวเลยว่าถ้วยต๊อกบ๊กกีมาอยู่ในมือตอนไหน

 

     บ้าบออะไรวะเนี่ย  


TBC


 มีใครเห็นความเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อมั้ยนะ แล้วก็ เนื้อเรื่องเรียบๆเรื่อยๆ 

มันก็น่าเบื่ออย่างงี้แหล่ะ แต่อย่าเพิ่งเบื่อกันเลยนะ อยู่กับเค้าก่อน แงงงง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. #30 chenchen_narak (@chenchen_narak) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 22:39
    รู้สึกกีจะฮ็อตจริงไรจริง จูฮอนเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อสินะเนี่ย ฮยองวอนต้องรีบทำคะแนนนะเออ
    #30
    0
  2. วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 04:20
    ว้ายเพื่อนสนิทีิดไม่ซื่อออ เอาาา ชอบแบบแนวนี้ด้วย แชจะได้หึงยัยจี้บ้าง555555
    #19
    0
  3. #18 น้องรัก นักร้อง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 23:10
    อ๊ายยยยฉันลาตายไปแล้ว ฟินมาก คนหน้าด้าน555 เริ่มแล้วพี่แชเริ่มรู้สึกแล้วว่าชอบกี เขินอ่ะ 5555อ่านไปยิ้มไป
    #18
    0
  4. #17 jeanssx (@yyerror) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 10:24
    ฮยองวอนหวั่นไหวเหรออออ/ทำหน้ากรุ้มกริ่ม ปกติโคตรเก๊ก เดี๋ยวนี้หลุดบ่อยน้าา ไม่ต้องจับหรอกหน้า หอมแก้มไปเลยย เรือเพื่อนสนิทก็มาค่ะคุณ ฮรุก
    #17
    0
  5. #16 Akhyungwon (@Akhyungwon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 02:40
    งึ เขินหรอฮยองวอน หน้าไม่อายให้ได้ครึ่งนึงของกีฮยอยสิ 555555555
    #16
    0