(fic monsta x ) feeling for you , hyungki ft.hoky

ตอนที่ 4 : feeling three

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 ก.พ. 60



PART.THREE


        

     ขาเรียวยาวก้าวเดินไปข้างหน้าตามระเบียงทางเดิน จุดหมายคือห้องที่เขาจะต้องเข้าเรียนในวันนี้ เมื่อมาถึงห้องที่หมาย ก็ยื่นมือไปที่มือจับประตูเพื่อจะเปิดมัน พร้อมกับมืออีกคนส่งมาในช่วงเวลาเดียวกัน จนมือทั้งสองซ้อนทับกัน  และอีกคนที่จู่ๆก็โผล่มาไม่ใช่ใครที่ไหน คนที่เพิ่งจะทำเรื่องแสบกับเขาไปเมื่อวาน และไม่รู้ว่าทำไม พอเห็นอีกคนแล้วต้องเผลอเม้มปากโดยอัตโนมัติ ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง แต่แค่แวบเดียวร่างสูงก็รีบคลายริมฝีปากออก เมื่ออีกคนเงยหน้าขึ้นมามอง

      "เรียนคลาสนี้ด้วยเหรอ" ร่างเล็กถามออกมาแต่เขาก็ไม่ได้ตอบไป ฮยองวอนชอบวิชานี้ วิชาวรรณกรรมภาษาอังกฤษ และเลือกลงด้วยตัวเอง แม้ว่าตอนนี้เขารู้สึกอยากถอนให้สิ้นเรื่องสิ้นราวเพื่อไม่ต้องเจอหน้ากัน แต่เขาคงจะไม่ทำแบบนั้นไปเพียงเพราะคนๆเดียวหรอก ยิ่งเป็นเจ้านี่แล้ว...ไม่มีทางที่จะต้องทำ

      มือเรียวชักออกมาจากการถูกซ้อนทับ แล้วดันบานประตูที่มันถูกปลดล็อก เดินเข้าไปด้านใน รีบหาที่นั่งทันที ฮยองวอนเลือกเอาที่ตรงที่มีคนนั่งเยอะๆ จะได้ไม่มีที่ว่างรอบกายให้อีกคนตามมากวนใจ และโชคดีที่กีฮยอนไม่ได้ตามมานั่งแถวนี้ แต่นั่งลงข้างหน้าเขา เยื้องไปทางขวา ถัดไปสองสามโต๊ะ ถึงจะค่อนข้างไกลแต่ก็ยังไม่วายส่งยิ้มน่ารำคาญมาให้อีก

      

      คาบเรียนเริ่มไปได้หลายนาที แต่จู่ๆก็มีคนมาสายที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ทำให้อาจารย์หยุดการสอนชั่วครู่พร้อมส่งสายตาตำหนิไปให้เพราะถูกรบกวน จูฮอนกล่าวขอโทษอาจารย์อย่างรู้สึกผิด แล้วรีบวิ่งมานั่งข้างเพื่อนตัวเล็ก แต่จู่ๆก็โดนโบกศีรษะเต็มๆแรงจนหน้าทิ่ม จูฮอนกุมหัวตรงที่โดนประทุษร้าย แล้วส่งสายตาค้อนๆไปให้คนข้างตัว

      อะไรเนี่ย!”

      "สายว่ะรู้มั้ยฉันรอแกนานแค่ไหน" เสียงหวานพูดออกมา ก่อนจะบึนปากพองแก้ม

      “ก็หิวอ่ะ เลยไปหาอะไรกิน นี่ซื้อขนมมาฝากด้วย ตบกันขนาดนี้ไม่อยากกินใช่มั้ย
      "จ...จริงเหรอ งั้นฉันขอโทษกีฮยอนคว้าหมับเข้าที่แขนเพื่อนสนิท แล้วเอาหัวกลมๆที่เต็มไปด้วยเส้นผมสีชมพูมาถูๆไถๆ ราวกับแมวอ้อนเจ้าของ จูฮอนเลยยิ้มออกมาเพราะถ้าเป็นเรื่องของกิน กีฮยอนจะเป็นอย่างงี้ตลอด
      "เออๆพอ เดี๋ยวค่อยเอาตอนพัก" มือเรียวรีบดันหัวกลมอออกเพราะเห็นอาจารย์เริ่มมองมารีบหันมาตั้งใจเรียนก่อนโดนดุ ถึงแม้ในใจจะอยากให้ทำนานๆก็เถอะ

 

     ดวงตาคมของที่อยู่ด้านหลังลอบมองกิริยาของคนทั้งคู่มาซักพัก ท่าทางที่กระหนุงกระหนิงกันไม่เลิก ทำให้ฮยองวอนเผลอแค่นหัวเราะกับตัวเองเบาๆ นี่ห้องเรียน ไม่ใช่ที่ที่ควรตั้งใจเรียนเหรอ ทำตัวเหมือนอยู่ในห้องกันสองคน

 

      เห็นแล้วรำคาญตา

 

    

 

     กายสูงลุกจากที่นั่งทันทีที่อาจารย์บอกเลิกคลาส แล้วรีบพาตัวเองเข้าไปในฝูงชนเมื่อเขาเห็นว่าคนตัวเล็กทำท่าจะเข้ามาหา ไม่ต้องการให้อีกคนมาตามกวนใจตอนนี้ อยากอยู่คนเดียวเหมือนที่ผ่านมา เพื่อจัดการกับอารมณ์อะไรบางอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน 

     หงุดหงิด...

 

      กีฮยอนรีบลุกขึ้นตรงไปหาฮยองวอนเพื่อหาเรื่องวอแวอีกคนเหมือนเดิมที่เคยทำ แต่ก็ไม่ทันเมื่อคนตัวสูงหนีหายเข้าไปในหมู่คนแล้ว กีฮยอนไม่สามารถที่จะแทรกตัวเข้าไปได้ เลยได้แต่ยืนทำสีหน้าค้อนใส่อยู่คนเดียว จนเพื่อนตัวสูงที่เห็นเข้าพอดี อดที่จะสงสัยไม่ได้

      "แกเป็นอะไรเนี่ย?"

      "ฮยองวอนน่ะ..."

      "ฮยองวอน? ลูกผ.อ.น่ะนะ"

      "หมอนั่น...โคตรน่าโมโหเลย!" กล่าวจบก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป จนจูฮอนต้องรีบตามให้ทัน โวยวายแบบนี้ ต่อยชาวบ้านขึ้นมาทำไง

      "แกรู้จักกับเจ้านั่นตอนไหนเนี่ย"

      "ก็หลายวันแล้วเอาไว้จะเล่ารายละเอียดทีหลัง แต่ว่าตอนนี้...ไหนขนมที่แกบอกจะให้อ่ะ"

      "เรื่องอย่างงี้ไม่ลืมเลยนะ" มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายข้าง หยิบเยลลี่หมีห่อใหญ่ส่งให้คนตัวเล็ก ที่ทำตาวาวรอมานานแล้ว พอเห็นแบบนั้นจูฮอนก็เผลอยิ้มจนตาปิดอีกรอบ
      

     กีฮยอนคนเดิมกลับมาแล้ว

 

 

     กีฮยอนและจูฮอน พากันเดินลงบันไดแทนลิฟต์ เพราะชั้นนี้ไม่ได้อยู่สูง ขณะนั้นเองที่ร่างเล็กก็สังเกตว่ามีคนคุ้นตาเดินสวนขึ้นไปโดยที่มองไม่เห็นเขา จึงเอ่ยเรียกจนอีกคนต้องหันมา

     "มินฮยอก" คนถูกเรียกชื่อหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองเจ้าของเสียง ร่างบางยิ้มทักทายเมื่อเห็นว่าเป็นกีฮยอน

     "ไม่เจอกันนานเลยมินฮยอก เรียนหนักเหรอ"

     "อือ...ก็ธรรมดาของคนเรียนหมอล่ะนะ"

     "พักผ่อนบ้างนะ หน้านายดูป่วยมากเลย" มือเล็กเลื่อนไปแนบแก้มของคนตรงหน้า ซึ่งมินฮยอกก็ไม่ได้ว่าอะไร ปล่อยให้จับแบบนี้จนกระทั่งเอามือออกเอง

     "แล้วนี่ได้ที่พักรึยัง"

     "ด...ได้แล้วล่ะ อยู่กับญาติ...ฉันขอตัวก่อนนะ มีเรียนต่อ เดี๋ยวสาย"

     อืม กีฮยอนมองแผ่นหลังบางจนกระทั่งลับสายตา จึงได้หันกลับมาเพื่อมุ่งหน้าเดินต่อ

 

     กีฮยอนกับมินฮยอกเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ม.ปลาย ที่โรงเรียนต่างจังหวัด พอเรียนจบ กีฮยอนก็เลือกที่จะมาเรียนต่อมหาลัยในโซล ในขณะที่มินฮยอกเรียนอยู่บ้านเกิด แต่มีข่าวมาว่ามหาลัยที่นั่น อยู่ๆก็จะปิดตัวลง เลยต้องย้ายที่เรียนกลางคันทั้งที่อยู่ปี4แล้ว และด้วยมาช้าเกินไป ทุกห้องในหอพักเลยเต็มหมดแล้ว จะไปอยู่หอนอกก็แพงเกินไป ใจจริงกีฮยอนอยากจะให้มินฮยอกมาอยู่ด้วยกัน แต่เพราะห้องนอนพวกเขามันคับแคบไป เกรงว่ามินฮยอกจะอยู่ไม่มสบาย เลยทำอย่างนั้นไม่ได้ พอได้ยินอีกคนบอกว่าได้ที่พักแล้วเลยเบาใจ

 

 

 

     "กีฮยอนแกไปจองโต๊ะ เดี๋ยวฉันไปสั่งข้าวให้"

     "โอเค เอาข้าวหน้าหมูทอดเหมือนเดิมนะ" บอกเสร็จต่างคนต่างก็แยกย้าย ดวงตากลมสอดส่องหาโต๊ะว่าง จนกระทั่งเจอมันอยู่ตรงมุมหนึ่ง ก็รีบเดินไปให้ถึงก่อนใครจะมาแย่งเข้า อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงอยู่แล้ว แต่เพราะเด็กหนุ่มตัวผอมสูงสวมแว่นหนาเตอะ ที่ก้าวมาดักหน้าเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้เขาต้องหยุดเดินอย่างเสียไม่ได้

     "อะไรเหรอ?" จะกวนประสาทกันรึไง จู่ๆก็โผล่มา แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรซักที เอาแต่อ้ำๆอึ้งๆ    

     "คือผมชอบคุณกีฮยอน คบกับผมได้มั้ยครับ" ท่าทางเขินอายกับมือไม้ที่บิดไปมา เขาเห็นจนชินตา ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย เพราะงั้นเลยตั้งใจจะตัดเยื่อใยซะตั้งแต่ตอนนี้ แต่ทว่าใครอีกคนที่เดินเข้ามาในกรอบสายตาและสบตาเข้าพอดีทำให้มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างนึกสนุก ก่อนจะตัดสินใจทำบางอย่าง

     มือเรียวเล็กคว้าคอคนตรงหน้าลงมา ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไป ท่ามกลางสายตาของคนนับร้อย และสายตาของใครบางคนที่เขาอยากจะให้เห็นซะเหลือเกิน

     บอกแล้วว่าฉันน่ะฮอตฮยองวอน ถ้าไม่ใช่เพราะทุนฉันก็จะไม่ยุ่งกับนายหรอก

      กีฮยอนผละออกจากคนตัวสูงที่อยู่ๆก็เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที

      "ฉันคงรับรักนายไม่ได้หรอก ถือซะว่าจูบเมื่อกี้แทนคำขอโทษ" อันที่จริงเวลาปฏิเสธใครก็ใช่ว่าจะคว้าเขามาจูบไปทั่ว นี่เป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ แต่เพราะบางคนที่เพิ่งเดินหนีไปใช่ เพราะมีทุนมาแลก กีฮยอนเลยอยากจะให้หมอนั่นมีความรู้สึกขึ้นมา แค่นั้น  

 

      รู้สึกเพราะกันบ้างรึยัง

 

 

 

     ไม่รู้สึก เขาไม่ต้องการรู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่ไหนแต่ไรมา ฮยองวอนก็เป็นแบบนี้ เป็นคนหน้าตายที่ไม่ต้องการมีปฏิสัมพันธ์กับอะไรหรือใครทั้งนั้น และที่ผ่านมาเขาสามารถทำมันได้ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เขาต้องการทำมันให้ได้ เพราะไม่ว่าใครหน้าไหน ก็ไม่สมควรได้รับความรู้สึกเขา แต่ท้ายที่สุด ความพยายามในครั้งนี้ มันกลับล้มเหลว

     เขาเป็นอะไร...

 

     ฮยองวอนก้มมองบางอย่างในมือ ขนมปัง...อีกแล้ว ทั้งๆที่เกลียดมัน แต่ก็ไม่เคยหนีมันได้พ้นเลยซักครั้ง

 

 

 

 

    

 

     วันนี้ก็เหมือนทุกวันที่กีฮยอนต้องไปทำงานตามปกติ และโชคดีที่วันนี้ไม่สายอีกแล้ว จึงสามารถเดินเล่นชิวๆ โดยไม่ต้องรีบวิ่งให้เหนื่อย แสงสีในเมืองและผู้คนรอบกายก็ยังคงเหมือนเดิม ถึงความสวยงามรอบๆมีให้มองตลอดแต่ร่างเล็กก็รู้สึกเหงา เพราะไม่มีใครให้คุยด้วย ต้องเดินคนเดียวตั้งหลายนาที มันน่าเบื่อยิ่งกว่าอะไรซะอีก เคยพยายามชวนจูฮอนให้มาทำด้วยกัน แต่รายนั้นบอกไม่ชอบที่แบบนี้ แล้วเขาจะไปทำอะไรได้ เลยได้แต่

     ปึก!!

     อ๊ะ!!” เดินเหม่อมานานจนเผลอชนเสาไฟฟ้าเข้าอย่างจัง โชคดีที่มันไม่ได้แรงขนาดทำให้หัวโน แต่ก็เจ็บไม่ใช่น้อย เพราะงั้นก็เลยเดินกุมหัวพลางลูบมันมาตลอดทาง จนกระทั่งถึงคลับก็ยังไม่ยอมปล่อยมันออก คนที่เห็นกีฮยอนเปิดประตูเข้ามาด้วยสภาพแบบนี้ เลยได้แต่งุนงงว่าคนตัวเล็กเป็นอะไร

     สวัสดีครับทุกคน ก้มหัวลงพลางปล่อยมือออก เลยทำให้เห็นรอยแดงที่หน้าผากชัดเจน กีฮยอนที่รู้ว่าทุกคนมองอะไร เลยโบกมือเป็นเชิงว่าไม่เป็นอะไร แต่ดูเหมือนคนที่เพิ่งเดินออกมาจากอีกฟากจะไม่เข้าใจ หรือไม่คิดจะสนใจ ถึงได้เดินดุ่มๆมาหยุดตรงหน้ากีฮยอน

     กีฮยอน นายเป็นอะไร มือหนาจับหน้าม้าแหวกออกเพื่อจะได้สังเกตรอยแดงให้ชัดขึ้น

     เดินชนเสาไฟฟ้านิดหน่อย ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับบอส

     ทายามั้ย?”

     “ไม่ต้อเดี๋ยวครับ!” เอ่ยห้ามไม่ทันเมื่อจู่ๆร่างหนาก็กระตุกข้อมือให้เดินตามไปทันที กีฮยอนถูกพาขึ้นมาชั้นสองแล้วตรงไปที่ห้องพักส่วนตัวของฮยอนอู ที่น้อยคนจะได้เข้ามา

     นั่งสิ เดี๋ยวฉันไปหยิบยามา ชี้บอกให้นั่งที่โซฟาก่อนที่ฮยอนอูจะหายไปที่ไหนซักแห่ง พอกลับมาก็ยังเห็นคนตัวเล็กยืนเคว้งอยู่กลางห้อง

     ทำไมยังไม่นั่งอีกล่ะ

     คือไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ แล้วก็เกรงใจด้วย

     เจ้าของที่ห้องที่เป็นคนพาอีกฝ่ายเข้ามาด้วยตัวเองถอนหายใจเบาๆก่อนนั่งลงซะเอง แล้วจัดการดึงให้คนยังยืนเอ๋อนั่งลงมาข้างๆกัน ฮยอนอูเปิดหน้าผากดูอีกรอบโดยไม่คิดจะสนใจคำทักท้วง แล้วหันไปบีบยานวดใส่ที่ปลายนิ้วก่อนทาลงไปที่รอยแดง นวดคลึงเบาๆเพื่อไม่ให้กีฮยอนรู้สึกเจ็บ

     คือ ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะครับ

     ทำไมล่ะ?”

     “ไม่มีเหตุผลที่ต้องทำขนาดนี้เลยครับ ผมก็แค่พนักงานธรรมดา…”

     “เกี่ยวอะไรกัน แค่เป็นห่วง เลยอยากทำ

     ปเป็นห่วงงั้นเหรอ        

 

 

 

     เลิกแล้วใช่มั้ยกีฮยอน ฉันจะไปส่ง

     ร่างเล็กที่กำลังจะเปิดประตูออกไปหลังจากล่ำลาทุกคนแล้ว ก็ต้องหยุดชะงักด้วยเสียงของผู้เป็นนาย พอหันไปสบกับดวงตาเรียวเล็กที่มองมาก่อนแล้ว ก็เผลอทำตัวไม่ถูกอีกจนได้ กำลังที่จะอ้าปากปฏิเสธก็ถูกขัดอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงที่เดินนำออกไปก่อนแล้ว เลยไม่มีทางเลือกนอกจากเดินตามออกไป

     เปลี่ยนจากเดินไปส่ง เป็นเดินเป็นเพื่อนแล้วกัน ขอเดาว่านายคงเหงาน่าดู

     ครับ

     อย่าทำตัวอึดอัดต่อกันเลย สนิทกันไว้เถอะนะ

     คงไม่ได้ครับ คุณเป็นเจ้านาย ผมเป็น…”

     ทำไมนายชอบพูดแบบนี้ทุกที ถ้างั้นฉันไล่นายออกดีมั้ย จะได้ไม่ต้องเป็นลูกน้องฉัน

     ยะอย่านะครับ!!” กีฮยอนเผลอพูดเสียงดัง พลางรีบรุดเข้าไปจับลำแขนหนาอย่างลืมตัว แต่พอรู้ตัวก็ทำท่าจะปล่อยออก แต่ถูกเจ้าของมันดึงรั้งไว้

     จับต่อสิ ฉันไม่ว่าหรอก

     ขอโทษครับ เอ่ยขอโทษออกมาแผ่วเบาแต่ก็ยอมจับต่อตามที่อีกคนบอก

     นายนี่มันน่ารำคาญจริง เจียมเนื้อเจียตัวไม่เข้าเรื่อง เอาเป็นว่าต่อไปนี้ หลังเลิกงานเราไม่ใช่บอสกับพนักงานกีฮยอนแล้ว แต่เป็นพี่น้องกันแทน

     จะดีเหรอครับ

     ดีสิต่อจากนี้เรียกฉันว่าพี่นะ รอยยิ้มละมุนส่งมาพร้อมกับคำพูด ส่งผลให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มแปลกๆขึ้นมา และเมื่อเดินมาถึงหน้าหอพักร่างเล็กก็รีบเอ่ยลาแล้ววิ่งขึ้นตึกในทันที   

 

TBC        


บอสซนเขามาแรงนะคะ ส่วนพระเอกตัวจริงก็นั่งบ้าพูดคนเดียวต่อไป

แถมตอนนี้บทน้อยเหลือ สงสารดีมั้ย555 ขอโทษที่หายนานนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

45 ความคิดเห็น

  1. #27 chenchen_narak (@chenchen_narak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 23:40
    บอกเริ่มทำคะแนนแล้วสินะเนี่ย
    #27
    0
  2. #10 Akhyungwon (@Akhyungwon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:23
    มีแต่คนรุมชอบยัยกีอ่ะ ฮยองวอนก็รีบๆชอบยัยกีเถอะ ถ้ายัยกีเผลอปลงใจกะใครสักคนแกจะนกน๊า~
    #10
    0
  3. #9 BeBe (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:38
    ฮืออออ ยัยกีคนเนื้อหอมมม น่ารักกก พี่แชคะ รีบๆหน่อยนะคะ น้องเค้ามีแต่คนชอบบบบ ฮืืออ ชอบเรื่องนี้นะะ ไรท์สู้ๆ
    #9
    0
  4. #8 jeanssx (@yyerror) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:27
    ฮยองวอน เริ่มรู้สึกแล้วในมั้ยย/ทำหน้าปริ่ม กลัวอย่างนึงคือถ้าเกิดฮยองวอนชอบกีฮยอนขึ้นมาจริงๆ แล้วยัยกีทิ้งเขาอ่ะ แง่งงง
    #8
    0