(fic bap himjae) switch body

ตอนที่ 4 : chpter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ธ.ค. 58


Chpter 2


           แก!! เอาร่างฉันคืนมานะเว้ยยย!!”


           อะอะไรเนี่ย ไอ้น้อง ผู้ป่วยทางจิตหลุดมาเหรอ ทำร้ายคนดังนี่อยากเป็นข่าวรึไง ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ผู้จัดการหนุ่มรีบเข้ามากระชากข้อมือบางให้หลุดออกจากคอเสื้อของคนตัวสูง ที่โดนเขย่าไปมาจนจะตายอยู่แล้ว แต่อีกคนกับมือเหนียวยิ่งกว่าตุ๊กแก


             บัง ยงกุก!!” ชื่อที่หลุดมาจากปากคนแปลกหน้า เจ้าของชื่อถึงกับสะดุ้ง ระ….รู้จักเขาได้ไงเนี่ย


           คุณ นี่มัน…”      


          ใช่นี่มันร่างนายไงล่ะ!” ไม่ต้องรอให้อีกคนพูดจบ ฮิมชานในร่างยองแจก็ชิงพูดขึ้นมาซะก่อน เพราะรู้ว่าอีกคนจะพูดอะไรต่อ


           อะไรเนี่ยทั้งสองคน ฮิมชาน นายอย่าไปบ้าตามไอ้เด็กนี่สิ รีบกลับกันเถอะ ยงกุกคว้าข้อมือคนตัวสูงแล้วรีบเดินหนีไป  ฮิมชานพยายามจะวิ่งตาม แต่ก็ถูกมือปริศนามาคว้าข้อมือเอาไว้ซะก่อน


            อะไรเนี่ย ปล่อยนะเว้ยยย ฉันจะรีบตามไป เมื่อหันหลังมอง เห็นว่าเป็นใคร เจ้าตัวก็โวยวายทันที


             เพิ่งรู้นะว่านายเป็นแฟนคลับเขาน่ะ ปกติไม่เห็นสนใจ แฟนคลับบ้าบอสิ นั่นร่างตูเฟ้ยยย!!! แล้วไอ้หมอนี่มันจะตามราวีไปถึงไหนเนี่ย       


            เรากลับกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง แดฮยอนดึงมืออีกคนให้ตามมา แต่ก็ดันดื้อไม่ยอมขยับ แต่สุดท้ายก็สู่แรงดึงไม่ไหว จำต้องเดินตามมา     


          ไอ้บ้า ปล่อยฉัน เดินเองได้


           ขอโทษทีนะยองแจ นายดื้อเองนี่


 


              หลังจากที่พาอีกคนมาส่งถึงหน้าที่พัก แดฮยอนก็ต้องขอตัวกลับก่อนเนื่องจาก มีธุระที่บ้าน  เพราะงั้น ซุปเปอร์สตาร์ที่ดันดวงซวยมาอยู่ในร่างเด็กม.ปลาย ก็ได้แต่ยืนอึนอยู่หน้าตึก อพาตเม้นต์กลางเก่ากลางใหม่ เพราะยังไม่รู้เลยว่าเจ้าของร่างนี้พักอยู่ห้องไหน


              นี่เรียกว่าที่ซุกหัวนอนเหรอวะ โทรมชะมัดยาก ชิ!” บ่นไปก็หงุดหงิดไป พอชักเมื่อยก็นั่งยองยองมันตรงนี้แหละ ใครจะมองยังไงช่างหัวมัน เพราะยังไงก็ไม่ใช่ร่างเขาอยู่แล้ว ขณะนั้นก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ มือบางล้วงหยิบมือถือที่ไม่ใช่ของตัวเอง ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขึ้นมาก่อนจะกดเบอร์และโทรออก


              ฮัลโหล นั่นนาย เอ่อยองแจใช่มั้ย พอปลายสายกดรับเขาก็ชิงพูดขึ้นก่อนทันที


              “(ครับ  คุณ…)”


             ฮิมชานไง!! มาหาฉันหน่อยซิ หน้าที่พักนายน่ะ หงุดหงิดชะมัด ชื่อเขายังจำไม่ได้เลย


             “(แต่ว่าผู้จัดการยังอยู่…)”


           ก็หนีออกมาสิ หรือจะแถร้อยแปดพันเรื่องอะไรก็ได้ รีบออกมาเร็วๆ อย่าให้ฉันรอนาน ว่าจบก็กดตัดสายไป ไม่รอให้อีกคนได้แย้งหรือพูดอะไรทั้งนั้น


            


          


 


 


             หลังจากอีกคนวางสาย ตาเรียวเหลือบมองไปที่ผู้จัดการ บัง ยงกุก ที่ยังคงนั่งจิบกาแฟอยู่ที่โซฟารับแขก อ่านหนังสือไปพลาง ไม่มีทีท่าว่าจะกลับซะที


             อะไรเหรอ? อีกคนที่คงจะรู้ตัวว่าถูกมอง วางแก้วกาแฟลง พลางมองกลับไปบ้าง


             คุณยังไม่กลับอีกเหรอ คคือผมอยากจะพักน่ะ


             อ่ะ ก็ได้ๆ พักซะ จะได้มีแรงทำงาน ว่าจบก็เดินเอาแก้วกาแฟไปล้างกลับออกมาจากครัวแล้วเปิดประตูออกจากห้องไปเลย


             บทจะง่ายก็ง่ายอย่างงี้เลย 


            


             บังยงกุก เดินออกจากคอนโดหรู กำลังจะเดินไปยังลานจอดรถที่รถเขาจอดอยู่ ก่อนจะสังเกตเห็นคนท่าทางลับๆล่อๆ เดินไปดักทางประตูที่เขาเพิ่งเดินออกมา ที่คอมีกล้องตัวใหญ่ห้อยคออยู่  นักข่าวสินะ   เขาแอบตามไปไม่ให้อีกคนรู้ตัว


            


             ยองแจ เดินออกมาจากคอนโด หลังจากคล้อยหลังผู้จัดการไปซักพัก เพราะคิดว่าคงกลับไปนานแล้ว แต่ไอ้คนที่คิดว่ากลับไปแล้วก็ยังคงซุ่มอยู่แถวนี้ 


             เฮ้อ ไหนบอกจะพัก โกหกสินะ จะไปไหนอีกล่ะ               


           


             แชะ! แชะ!


                                


           ขณะที่กำลังบ่น เสียงรัวชัตเตอร์ดังขึ้น ทันทีที่คนที่เป็นเป้าหมายออกมา แต่คนที่ตกเป็นเป้ายังไม่รู้ตัว จะรู้ก็มีแต่คนที่แอบจับตาดูอยู่นานแล้ว    ไอ้นักข่าวนั่น เริ่มแล้วสินะ จะเขียนข่าวใส่ร้ายอะไรอีกล่ะคนพวกนี้  เดี๋ยวได้เจอดีแน่ๆ     


             


              มือหนาเลื่อนมาปิดเลนกล้อง เมื่อเจ้าของมันทำท่าจะรัวชัตเตอร์อีกครั้ง เขาตกใจและหงุดหงิดไม่น้อยที่มีคนมาขัดขวางการปฎิบัติหน้าที่ แต่ก็ยังไม่แสดงออกอะไรมาก


              คุณเป็นใคร?” เด็กหนุ่มถามออกไปแต่อีกคนก็ไม่คิดจะตอบ


              เมื่อกี้ได้ไปกี่รูป


              ห๊ะ?


              รูปที่ถ่ายเมื่อกี้ ได้ไปกี่รูป ลบออกให้หมด


              เรื่องอะไร คุณเป็นใครมาสั่งผม หลีกไป!” ชักจะเริ่มเก็บอาการหงุดหงิดไม่ไหวแล้ว พอเดินหนี อีกคนก็ตามมารั้งแขนไว้ พร้อมกลับยื้อกล้องในมือ                  


           ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!!”


              ไม่!! ฉันบอกให้ลบรูปให้หมด    ยื้อกันไปยื้อกันมาจนในที่สุด เด็กหนุ่มร่างบางใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอีกคนออกแล้ววิ่งหนีไป 


              ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ้เด็กเวร พูดรอดไรฟันด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างตกอยู่ที่พื้น


             บัตรนักเรียน ที่มีรูปถ่ายและชื่อของเจ้าของติดอยู่ด้วย


              ชเว จุนฮง       


              


 


 


            ช้าชะมัด รอจนรากจะงอก พออีกคนมาถึง ฮิมชานก็บ่นใส่ทันที


             ก็มาแล้วนี่ไง ว่าแต่คุณมีอะไรเหรอ? อันที่จริงก็ไม่ได้มาช้าขนาดนั้นซะหน่อย ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่อีกคนคนคงจะใจร้อน รออะไรนานๆไม่ได้เองน่ะสิ 


             เข้าห้องไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่านายพักห้องไหน


             โธ่ เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องเรียกออกมาเลย โทรถามก็ได้


             ไม่ได้!! แล้วฉันก็อยากจะดูด้วย ว่านายทำร่างกายแสนเพอร์เฟคของฉันบุบสลายตรงไหนหรือเปล่า แม้แต่รอยแมวข่วนก็ไม่ได้   ฮิมชานในร่างของคนตัวเล็กๆ ยืดตัวขึ้นให้อยู่ในระดับเดียวกันกับร่างสูงๆของตัวเอง มือบางจับปลายคางรูปตัววี พลิกไปพลิกมา เพื่อหาร่องรอย จนตอนนี้ ใบหน้าทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ


             ให้ตายสิยองแจ ร่างนี้มันร่างนายนะ ใบหน้านี้ก็ของนาย ทำไมต้องรู้สึกแปลกๆด้วย


             ดีมากที่ไม่มีรอย ร่างกายฉันมีค่านะ   ว่าจบก็ผละออก


             ตามมาสิ ผมจะพาไปห้อง เดินนำออกไปอย่างเร็ว โดยที่ไม่ได้รอคนด้านหลัง


             รอด้วยสิ อย่าเดินเร็ว ร่างนายมันขาสั้นชะมัด!!”


 


                    


            พอขึ้นมาถึงชั้น2 ทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง 642 เจ้าของห้องเอากุญแจมาไขเปิดห้องแล้วเดินเข้าไป อีกคนเดินตามเข้าแล้วก็กวาดตามองไปทั่ว


            ห้องพักขนาดกลาง ไม่ใหญ่มาก มีห้องน้ำหนึ่งห้อง ห้องนอนหนึ่งห้อง มีโซฟารับแขกตัวไม่ใหญ่มากตั้งอยู่หน้าทีวี  และสิ่งที่สังเกตเห็นได้ชัดที่สุดตั้งแต่เข้ามาก็คือ


            หนังสือ!! หนังสือเรียนมากมายก่ายกอง มองไปตรงไหนก็ตู้หนังสือ ทั้งมุมห้อง หลังห้อง หน้าห้องนอน คาดว่าในห้องนอนคงจะมีอีกเป็นเบือ นี่ยังไม่รวมที่มันวางกองรกๆ อยู่บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาอีกนะ แทบจะไม่มีที่วางของ


            นี่นายจะแต่งงานกับหนังสือรึไง ทำไมมันเยอะขนาดนี้ แถมถ้าเยอะขนาดนี้ ทำไมต้องไปแย่งกับฉันที่ห้องสมุดแล้วกลายมาเป็นแบบนี้ด้วย คนที่เกลียดการอ่านหนังสืออย่างฮิมชาน พูดด้วยสีหน้าแหยงๆ เดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาส่วนเจ้าของหายเข้าไปในครัว


           เรื่องธรรมดา ก็ผมต้องเรียนนี่หน่า แล้วหนังสือเล่มนั้น ผมไม่มี เดินออกมาจากครัวพร้อมกับยื่นแก้วน้ำมาตรงหน้า อีกคนก็รับไปแล้วดื่ม อึกๆ จนหมดไปครึ่งแก้ว


            เด็กนักเรียนธรรมดาๆ เขาไม่อ่านหนังสือกองท่วมหัวแบบแกหรอก เจ้าเด็กบ้า


           คุณไปเรียนแทนผม ก็อย่าทำผมสอบตกล่ะ เรื่องเด่ะ คนอย่างฮิมชาน อย่าว่าแต่สอบผ่านเลย เรียนจบมาได้ก็บุญเท่าไหร่ละ                       


          ว่าแต่ ห้องนายโทรมชะมัด เผลอๆจะพังลงมารึเปล่าไม่รู้


          อยู่ไปเหอะครับ ถ้าไม่อยู่นี่แล้วคุณจะไปอยู่ไหน


          ได้ไง ฉันเป็นซุปตาร์นะ เอะอะก็ ซุปตาร์ๆ ตลอด เลยตาคนนี้ พูดคำอื่นไม่เป็นรึไงนะ        


          แล้วคุณจะอยู่ที่ไหน


          อยู่ด้วยกันไง


          “….”


          ฉันจะไปอยู่คอนโด             


 


TBC


  

7 ความคิดเห็น

  1. #7 m_yj (@mintysocial) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 22:52
    พี่ฮิมเอาแต่ใจโคตร 55555 แต่เข้าใจพี่เค้านะ อย่าทำน้องแจสอบตกล่ะกันนะพี่ อิอิ
    #7
    0