(fic bap himjae) switch body

ตอนที่ 2 : Chpter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ธ.ค. 58

Chpter 1



วันก่อน


        กริ๊ง ก่อง


        เสียงออดเลิกเรียนเลิกเรียนดังขึ้น ปลุกให้นักเรียนขี้เกียจทั้งหลาย ที่นั่งง่วงเหงาเศร้าซึม บทเรียนแทบจะไม่เข้าหัว ต้องดีใจเฮลั่น ทุกคนรีบกวาดของใส่กระเป๋าและออกจากห้องด้วยความเร็วแสง จนในห้องเหลือแค่สองคน


        ยองแจ กำลังเก็บของทุกอย่างลงกระเป๋าแบบเป็นระเบียบและไม่รีบร้อน ส่วนแดฮยอนก็นั่งมองอีกคนเก็บของ ส่งสายตาหวานเยิ้มไปให้ โดยที่อีกคนไม่ทันรู้ตัว แต่เมื่ออีกฝ่ายหันมา เขาก็รีบทำสายตาให้เป็นปกติทันที


        "ยองแจอ่า เลิกเรียนแล้วไปหาอะไรกินมั้ย เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง"


        "เอ่อ...คือว่า"


        "ไม่ได้! พี่ยองแจมีนัดกับฉันแล้ว" เสียงขัดจังหวะ ที่มาพร้อมกับเจ้าของเสียงที่เดินดุ่มๆ ตรงมายังพวกเขาทั้งสอง


        "แกอีกแล้วเหรอ ไอ้เด็กปีหนึ่ง" แดฮยอนตวัดสายตามองไม่พอใจ ที่มีมารผจญมาขัดทุกที เวลาเขาอยู่กับยองแจ ดูก็รู้หรอกว่ามันก็ชอบยองแจ แต่ใครจะยกให้กันล่ะ


        "จงออบ..."


       "พี่บอกว่าวันนี้จะติวให้ผมใช่มั้ย" ไม่ใช่หรอก พี่ยองแจไม่เคยพูด แต่เขาก็แค่ไม่อยากให้พี่ยองแจไปกับ

หมอนี่แค่นั้นเอง


        "อย่ามาโกหก ยองแจเคยไปพูดตอนไหน ยองแจตกลงจะไปกินข้าวกับฉันแล้วต่างหาก"


        "ฉันไม่ให้พี่ยองแจ ไปกับนายหรอก"


        "ว่าไงนะ ไอ้เด็กนี่!! "


        "ทั้งสองคนพอเถอะ" ยองแจรีบห้ามทัพ ก่อนที่จะลามไปมากกว่านี้


        "ขอโทษทั้งสองคนนะ แต่ว่าวันนี้ฉันมีที่ที่นึงจะไป คงไปกับพวกนายไม่ได้หรอก"


        "ที่ไหน! / ที่ไหน! " ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน ก่อนจะจิกตามองกันด้วยความไม่พอใจ ที่ดันเผลอพูดพร้อมกันซะได้


        "แถวนี้แหละ ไปนะ" ยองแจรีบคว้ากระเป๋าแล้วออกจากห้องจากอย่างรวดเร็ว


        "ยองแจ!"


      "พี่ยองแจ!"                    


       


 


      


        เดินออกจากโรงเรียนมาได้ซักพัก ยองแจก็มาหยุดอยู่หน้าอาคารหลังหนึ่ง มีสองชั้น ที่ที่เรียกว่าห้องสมุดสาธารณะ ที่เปิดให้ประชาชนได้เข้าไปอ่านหนังสือ


        ที่นี่เปิดมาได้ซักพักแล้ว แต่เขาเองก็เพิ่งจะค้นพบเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง ที่ไม่บอกสองคนนั้นให้รู้ ก็เพราะอาจจะมารบกวนเวลาอ่านหนังสือจนไม่มีสมาธิ ถึงจะรู้สึกผิดที่คิดแบบนี้ แต่มันก็จริงนี่หน่า           


        เอี๊ยด!!


      เสียงล้อบดถนนดังขึ้น เจ้าของขาเรียวที่กำลังก้าวเข้าห้องสมุด ถึงกับหยุดแล้วหันไปมอง


        แลมโบกินี่สีแดงสด ดูเด่นสะดุดตา แต่นั่นยังไม่เด่นเท่าคนที่ก้าวลงมาจากรถ ออร่าความหล่อแผ่กระจายออกมาจากตัวคนๆนี้ แม้จะมีแว่นกันแดดสีชาปิดบังใบหน้าอยู่ก็ตาม เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อสเวตเตอร์สีน้ำเงิน พันผ้าพันคอสีเทาไว้หลวมๆ และเมื่อเขาดึงแว่นกันแดดออกจากหน้า ห้อยไว้ที่สาบเสื้อ ก็ทำให้เห็นใบหน้าชัดขึ้น


        ดวงตาเรียวคม จมูกเป็นสัน ริมฝีปากเรียวบางเป็นรูปกระจับสวย 


        "จะกลับก็โทรบอกนะ อย่าให้ดึกล่ะ ยังมีงานรอบดึกอีก"


        "เออน่า รู้แล้ว" ชายหนุ่มหันไปคุยกับคนที่เลื่อนกระจกรถลงมา หันหลังเตรียมจะเดินเข้าไปในห้องสมุด แต่ก็ถูกเรียกไว้อีก


        "อย่าก่อเรื่องล่ะ ข่าวเก่ายังเคลียร์ไม่จบเลยนะ"


         "รู้แล้วๆ ไปได้รึยัง" คิม ฮิมชาน เริ่มจะรำคาญกับผู้จัดการจอมจู้จี้ นี่ตกลงผู้จัดการหรือพ่อกันแน่


         "โอเค ไปก็ได้ โทรมานะ" เลื่อนกระจกปิดและพาแลมโบกินี่สีแดงซึ่งมันเป็นของเขาเอง แล่นออกไปด้วยความเร็ว


          ฮิมชานหันไปมองเด็กหนุ่มร่างบางที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว เขายกยิ้มมุมปากด้วยความภูมิใจ คนที่หล่อออร่ากระจายแบบเขา ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย ชายปลอมหญิงเทียม หรืออะไรก็แล้วแต่ ก็เป็นต้องหลงสเน่ห์กันทั้งนั้นแหละ และที่สำคัญ ไม่มีใครไม่รู้จักเขา                 


         ยองแจที่เห็นว่าคนที่แอบมองเมื่อครู่ รู้ตัวแล้ว จึงทำท่าจะเลี่ยงหนี แต่ก็ไม่ทัน เมื่ออีกคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าซะแล้ว               


       "ไงหนุ่มน้อย อยากได้ลายเซ็นฉันมั้ย" ยิ้มหวาน โปรยสเน่ห์เต็มที่


        "อะ...เอ๊ะ ลายเซ็น คุณเป็นคนดังงั้นเหรอ"


        "หมายความว่าไง คนดังงั้นเหรอ อย่าบอกนะว่าไม่รู้จักฉันอ่ะ"    


        "คะ...ครับ ขอโทษด้วยนะครับ" คนที่วันๆเอาแต่อ่านตำรา ท่องหนังสือและเรียนๆๆ อย่างยองแจ ไม่ค่อยจะได้ติดตามดาราอะไรพวกนี้เท่าไหร่ จึงไม่แปลกที่จะไม่รู้จักคนๆนี้ รวมถึงดาราคนอื่นๆด้วย


         "ผะ...ผมขอตัวนะครับ" ยองแจที่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เพราะเห็นคนตรงหน้าเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ จึงขอตัว และหายเข้าไปในห้องสมุด


        "หนอยแหน่ะ กล้าไม่รู้จักคนอย่างฉันงั้นเหรอ" ฮิมชานบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด และตามเข้าไปในห้องสมุดอีกคน


        ห้องสมุดที่นี่มีสองชั้น มีตู้หนังสืออันใหญ่ เรียงรายหลายแถว มีโต๊ะและเก้าอี้ จัดเป็นชุดๆ หลายสิบชุด รวมถึงเคาน์เตอร์บรรณารักษ์ มีคนมาใช้บริการก็เยอะพอสมควร                                                           


          พอเห็นว่าเป็นใครที่เข้ามา ทำให้สาวๆหลายคนหลุดเสียงวี้ดว้ายออกมาแผ่วเบา เพราะที่นี่เป็นห้องสมุดที่ต้องการความเงียบสงบ เลยกระโตกกระตากไม่ได้


            ชายหนุ่มยิ้มตอบพอเป็นพิธี แต่นี่ไม่ใช่ประเด็น เขาไม่ได้จะมาโชว์ตัว ประเด็นคือคนที่ทำให้เขาหงุดหงิดจนถึงตอนนี้ต่างหาก


            สายตาคมเหลือบมองไปบนชั้นสอง ผ่านราวเตี้ยๆที่กั้นไว้ เห็นร่างคุ้นตา กำลังเดินไปเดินมาอยู่


            "เจอแล้ว" พึมพำเบาๆ ก่อนจะรีบบึ่งไปชั้นสองทันที


           


            


             ยองแจ เดินวนไปมาเพื่อหาหนังสือที่ต้องการ แต่พอเจอแล้ว กับพบว่ามันอยู่สูงเกินไป  ไม่ว่าจะพยายามยืด เขย่ง กระโดด แต่ก็ยังไม่ถึงซักที แถวนี้ก็ไม่มีบันใดให้ปีนด้วย ทำไมต้องเกิดมาเตี้ยด้วยนะ ไม่เข้าใจ


             ในขณะที่ถอดใจแล้วว่าจะอ่านเล่มอื่นก่อนก็ได้ ก็มีร่างสูงเอื้อมไปหยิบมันลงมาอย่างง่ายดาย ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าเขา


             "อ๊ะ...คุณ เอ่อ...ขอบคุณนะครับ" กล่าวขอบคุณ และจะยื่นมือไปหยิบ แต่ร่างสูงตรงหน้ากับยืดแขนไปจนสุด ทำให้หยิบไม่ถึง


             "คุณ ขอหนังสือผมเถอะ"


             "ตอบฉันมาก่อนสิ ว่านายรู้จักฉัน แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ใช่มั้ย"


             "ผมไม่รู้จักคุณจริงๆนะ"


             "ไม่เอาน่า จะมีเหรอคนในประเทศนี้ที่จะไม่รู้จักฉันน่ะ"


             "ก็มีผมนี่ไงล่ะ ขอหนังสือผมเถอะ" ถ้าไม่ได้อ่านหนังสือ สอบเก็บคะแนนพรุ่งนี้ เขาอาจสอบไม่ผ่านก็ได้            


             "ไม่! " ร่างสูงเดินหนีไปแถวๆบันได แต่ร่างเล็กก็ยังคงตามมา


             "หนังสืออะไรงั้นเหรอ อืมม เคมี ชีวะวิทยา อ่านของแบบนี้ไปได้ยังไง" ยองแจเห็นจังหวะที่ฮิมชานกำลังเปิดหนังสือ พุ่งเข้ายื้อยุดหนังสือ แต่ก็สู้แรงอีกคนไม่ได้


             "ขอเถอะครับ พรุ่งนี้ผมต้องสอบ" ยองแจเอ่ยขอร้อง


             "อ่ะ ก็ได้ เพราะฉันสงสารนายหรอกนะ" เป็นเพราะยองแจออกแรงดึงอยู่ พออีกคนปล่อยมือปุ๊ป ทำให้เสียหลัก เซถลาไปทางบันไดที่อยู่ด้านหลังทันที          


              "วะ....เหวอ! " ยองแจร้องออกมา สะบัดแขนหลายทีเพื่อทรงตัว แต่ก็ไม่เป็นผล


            ฮิมชานพุ่งเข้าไปกะจะคว้าเอวอีกคนเพื่อดึงขึ้นมา แต่กลับกลายเป็นว่าเขาโดนอีกคนที่กำลังตกใจกลัว หลับตาปี๋ พอมีอะไรมาใกล้ ก็จะคว้าเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ดึงให้ตกลงไปด้วยกันซะงั้น


               ปึ่ก! ปึ่ก!


            เสียงของร่างคนสองที่กอดก่ายกัน กระแทกกับขั้นบันได นับยี่สิบขั้นได้ ยิ่งพอใกล้ถึงชั้นล่าง ความเจ็บและสติที่เลือนรางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ก่อนจะไม่รับรู้อะไรอีกแล้วเมื่อลงมาถึงพื้นข้างล่าง


 


TBC


     

7 ความคิดเห็น

  1. #5 m_yj (@mintysocial) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 22:29
    ยองแจเด็กเนิร์ดน่ารักมากเลย พี่ฮิมนี่ก็นะ น้องบอกไม่รู้จักจะเอาอะไรกับน้องล่ะเอ้ออ
    #5
    0