เรื่องของความบ้า

คำเตือน: เรื่องราวต่อไปนี้ มันเป็นเพียงแค่จินตนาการของคนไร้สติที่(กระเป๋า)สตังไม่สมประกอบคนหนึ่ง โปรดอย่าคิดถือเป็นจริงเป็นจังใดๆ ทั้งสิ้น    ย้ำ!!! โปรดอ่านทวนอีกหลายรอบ

เห็นหลายคนชอบหัวขโมยแห่งบารามอสกันนักหนา... ไอ้เราก็เกิดความสงสัยเลยซื้อมาอ่าน อ่านจบก็ เออ.. สนุกดี รวมการ์ตูนเพียบ คาโลก็คาร์แรกเตอร์คล้ายเส็ตโชมารุที่เราคลั่งไคล้หลงไหลสุดฤทธิ์สุดเดช (แต่ไหงพลิกโผกลายเป็นสมุนเอกของจอมหื่นดาร์คชไนเดอร์ไปได้ฟระ)
 
ต่อมาไม่นานไปยืนอ่านตามแผงด้วยนิสัยอย่างเสียที่ชอบอ่านจากร้านมากกว่าซื้อกลับบ้าน นิยายเรื่องไหนถ้าไม่สนุกหรือคิดว่ามันอ่านซ้ำไม่ได้ก็จะไม่ซื้อเก็บ

ในที่สุดก็ได้พบ รักต้องห้าม ของโรซาน่า 

ตอนแรกไม่คิดอะไร อ่านปกหลังก็ดูงั้นๆ เลยลองยืนอ่าน... ตอนที่ 3 ผ่านไป... พระเจ้า!! นี่แหละ สุดยอดนิยายที่ค้นหามานาน ควักกระเป๋าจ่ายอย่างไม่รีรอและเรื่องนี้ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เจ้าชายวิเรนทรราชย์ที่ต่อมากลายเป็นเจ้าเหนือหัวกับท่านหญิงเมธาวดีทำให้เราหลงรัก  อ่านได้เป็น 10 รอบไม่รู้เบื่อ และรอคอยภาค 2 อย่างใจจดจ่อ เมียงมองตามร้านชนิดเกาะติดตั้งแต่ได้ข่าวว่าภาค 2 สนพ.เจ้าเก่าเอาไปพิมพ์แล้ว ด้วยความชอบมากมาย แถมพี่โรซาน่าส่งภาคพิเศษเป็นเมล์มาให้อ่าน (ขอบคุณพี่หลายๆ เลยค่า)

ต่อมาก็ค่อนข้างห่างหายจากนิยายไทยในยุคปัจจุบัน ไม่ค่อยซื้อเพราะรู้สึกว่าแนวซ้ำซาก ภาษาไม่ค่อยดี มีแต่คำพูด อีโมติค่อนเยอะ และ... ฯลฯ 

กลับเข้ามาอ่านในเด็กดีต่อ (ของฟรี อิอิ)  มีนิยายแบบที่ชอบๆ แต่เรทติ้งไม่ดีเยอะแยะเต็มไปหมด ทั้ง ดาบเลือดของซาซา (มันส์หลาย) แสงอรุณแห่งดวงใจ ของทัชมาฮาล (อ่านแล้วซึ้ง) บทความดีๆ อย่างฆาตกรโหดฯ ที่ตามจิกตามขูดเพราะไม่ได้อ่านรู้สึกเหมือนจะลงแดงยังไงไม่รู้ ของ แคมมี่ (เพราะไปขูดกับกำเหลงไม่ได้ 555+ )  แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาเจองานที่ถึงขนาดเข้าขั้นบ้าอย่าง ศาสตราแห่งเดราเนียร์

บ้าขนาดคิดจะแต่งแฟนฟิค ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน มานั่งนึกย้อนดู มันอาจเพราะการกำเนิดจอมมารคล้ายกับ ไวท์ จากเรื่อง Undeard Slayer J ก็ได้ ผิดที่ไวท์ไม่ได้เกิดแต่อาศัยศพในการออกมาจากโลกของเขา (และเรื่องนี้มีเนื้อหาที่บีบเครื่องในและสมองคนเขียนจนต้องดอง เหอเหอเหอ) แต่มันก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ

บทต่อ : กรณีแฟนฟิคศาสตราแห่งเดราเนียร์ (ที่คิดจะทำเมื่อเดราเนียร์จบและรวมเล่มแล้ว หุหุหุ)

ทุกตัวอักษรของเรื่องนี้มันชวนจินตนาการไปได้ไกลสำหรับคนชอบอ่านเรื่องแล้วนึกภาพตาม (อย่างเรา) แค่ตอนจอมมารไปจับตัวราชินีมีย์อาร์ เราก็ดันจิ้นไปว่า จอมมารอาจรักแรกพบกับราชินีก็ได้ (สวยซะขนาดนั้น) แต่ก็อดรู้สึกหดหู่เล็กๆ ไม่ได้ว่าทำไมใครๆ ก็ไปเข้าข้างจอมมารซะหมด แล้วโลกจะเหลืออะไร? (ก็จอมมารมันหล่อขนาดนั้นนี่หว่า เหอเหอเหอ ซู้ดดดด)

ในที่สุด ความหวังก็มา เมื่อฟอร์เซ็ตติ จอมเวทแห่งมาร์วัลลัส กำลังจะก่อตั้งคณะพันธมิตรแห่งแหวน (หึหึหึ... มูนนี่โกรธตาลุก) แต่เจ้าคู่ที่ต้องร่วมทางกับฟอร์เซ็ตตินี่สิ มันชวนให้คิดอีกแล้ว...

แม่ทัพแห่งมอร์เซล โซลย์

ขึ้นชื่อว่าแม่ทัพ ก็ต้องตัวล่ำๆ ผิวคล้ำเล็กน้อย ดูจากความสามารถ น่าจะอายุประมาณ 28-30 (ความจริงคือเขาอายุ 35) แต่อะไรมันก็ไม่ชวนจิ้นเท่าแจกขนมจีบฟอร์ตี้กันจะๆ ไปชมเขาว่าสวยมั่ง งดงามมั่ง จะให้คิดยังไง เพ่! ฟอร์จี้น่ะ ผู้ชายนะ...

เอ... หรือโซลย์จะแอบ Y ก็มีทางเป็นไปได้ ฟอร์ตี้สวยซะขนาดนั้น...

ตัวละครอีกคนที่ออกมาก่อน มันทำให้จินตนาการเราโลดจนกู่ไม่กลับคือ ลินซ์ ด้วยความเป็นคนชอบเด็กผู้หญิงน่ารักๆ เพราะเหมือนมีลางสังหรณ์ว่าเด็กน้อยที่น่ารักเกินกว่าปกติมักไม่ธรรมดาในเรื่อง แล้วลินซ์ก็ไม่ธรรมดาจริงๆ ซะด้วย

เพราะดันไปคล้องกับคำทำนายของราชินีมีย์อาร์ที่เกี่ยวกับจอมมารว่าเขาจะตายด้วยคนที่เขาเห็นว่าไร้พิษสง แถมจอมมารชอบบริโภคเด็กๆ อีกต่างหาก

เด็กไม่มีพิษสงสำหรับเขา!

จะว่าไปจอมมารคอร์ฟคาร์คาร์สแอบโลลินิดๆ นะ ทำไมถึงชอบเด็กกับพวกหนุ่มสาวที่ยังบริสุทธิ์ (พวกหลังหายาก ตกประเด็น) จะมีความเป็นไปได้ไหมถ้าเกิดจอมมารจะปิ๊งเด็ก เหอเหอ (แต่เราสิ ปิ๊งจอมมารเต็มๆ ว้า 55555+ เข้าโหมดคลั่ง ^O^ )

ถ้าจอมมารเกิดคิดกับลินซ์มากกว่าคำว่า "อาหาร" มันก็มีความเป็นไปได้ แต่พอตอนล่าสุด ฟอร์ตี้คนสวยเริ่มแผลงฤทธิ์ไปกัดจอมมารถึงขั้นกระดูกแตก โอ้ สวยๆ อย่างนี้ร้ายไม่เบา แถมบอกว่า เลือดจอมมารหวาน (กินมั่งกินมั่ง อิอิอิ)

จินตนาการชักไปไกลอีกแล้ว หุหุหุ ^^

แต่จบเรื่องจินตนาการไว้แค่นี้ดีกว่าก่อนที่จะถูกมูนนี่แบน (เดี๋ยวอดอ่านเดราเนียร์จะโศกา แค่จิ้นไปไกลถึงกาแลคซี่อื่นนี่ก็เสียวสันหลังแล้ว หึหึหึ...)

มาดูตัวละครบ้าง...

เซอเพนนา... ด้วยความเป็นคนชอบเมดูซ่าหรือผู้หญิงที่มีร่างกายเป็นงูอยู่แล้ว ก็จิ้นเซอเพนนาซะสวยเรท X ต่างจากออริจินัลอย่างสิ้นเชิง ชนิดที่เหยื่ออาจเต็มใจให้ถูกจับกินเองก็ได้ แถมมีคิดภาพขำๆ โมไดกับเซอเพนนาออกมาอีก

ลินซ์... คิดไว้ว่าต้องเป็นเด็กน้อยน่ารักผมสีทองเหมือนเส้นไหม ดวงตาสีฟ้าแบบท้องฟ้าสดใสเหมือนในฤดูร้อน ผิวขาวอมชมพูแก้มกลมน่ารักน่าหยิก ตอนที่มูนนี่บอกว่าลินซ์ผมทองก็ดีใจแล้ว หุหุหุ 

เฟอร์เซ็ตติ หรือ ฟอร์จี้ คนนี้จิ้นไม่ยาก คิดว่าต้องมีหูแหลมชัวร์ และหน้าต้องสวย สวยขนาดเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงได้ หรือไม่ก็สวยกว่าผู้หญิง ร่างกายก็ต้องอ้อนแอ้นแต่ต้องดูน่ากลัว โอ้... ก็ต้องสวยคมสินะ

โซลย์  ตอนแรกที่คิด เขาหล่อจัด หล่อเหมือนเจ้าชายเลย เป็นคนเดียวที่จิ้นผิดไปไกล ตอนมูนนี่เอาภาพมาให้ดู เจ้ยยยย!!! ทำไมเป็นลุงไปได้อ่ะ T^T 
งี้โซลย์ก็ Y กับฟอร์จี้ไม่ได้อ่ะจิ (ในหัวมีแต่เรื่องอะไรเนี่ย = ='' )

คนสุดท้าย จอมมารคอร์ฟคาร์คาร์ส เป็นคนที่ดูเหมือนจะไม่ผิดเพี้ยนจากที่คิด จะต่างตรงที่เขามีผมสีดำไม่ใช่สีขาว เหมือนจะไม่ผิดแต่ก็ผิด ผิดตรงที่หล่อกว่า!!!

รูปที่มูนนี่วาดออกมา มันเกินจากที่คิดไปเยอะเลย ก็จอมมารนี่มันสเป๊คฉานเลยนี่นา~~~~!!!!!     >/////<

ตาคมๆ ดุๆ ยาวๆ ผมสลวยสวยเก๋ยาวจรดสะโพก หน้าตาหล่อผิดมนุษย์มนาแบบมองว่าสวยก็ได้และต้องเย็นชามหาศาล รูปร่างก็เซ็กซี่ สูงใหญ่ล่ำสัน แถมนิสัยโหดโฉดชั่วได้ใจ อ๊างงงง นี่มันสุดยอดชายในฝันของข้าน้อยแล้ว......

ไม่คิดว่าจะได้เจอชายในฝันในนิยาย นอกเหนือจากการ์ตูนและเกม (เส็ตโชมารุ ฮิโซกะ ฮิเอ วินเซนต์ และเซฟิรอธ ไม่ใช่คนในนิยาย) จากความชอบที่อ่านแล้วจินตนาการได้สนุกกลายเป็นความคลั่งไคล้ในตัวละคร คลั่งถึงขนาดปรินท์รูปจอมมารแปะไว้บนหัวนอน เคียงคู่กับเส็ตโชมารุ สุดที่รักของเราตลอดกาล (อยากทำฟิคเกอร์ได้จังว๊อยยย จะทำจอมมารมายืนเคียงเส็ตโชมารุ วินเซนต์ และเซฟิรอธ)

คืนนี้ไปตั้งเต้นท์รอแอบถ่ายรูปจอมมารอีกดีก่า... หุหุหุ

ปล. คุณมูนนี่อย่าเบื่อนะที่ชอบกระโดดไปแทะหรือลักพาตัวจอมมารมาบ่อยๆ น่ะ ////>.<////