ต้านสัมผัสปรารถนาร้าย ( ร้อนแรงมาก)

ตอนที่ 4 : บทที่2 (30%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    20 ก.ย. 58

เจ้าหน้าที่ตำรวจขับมาส่งเธอที่อพ้าทเม้นต์หลังจากที่เธอให้การเสร็จ มันไม่ต้องยุ่งยากไปที่สถานีตำรวจเพราะว่าสามารถจับโจรได้โดยละม่อม เบนต้องตามไปที่สถานีแต่เธอสามารถกลับได้เลยหลังให้ปากคำเล็กน้อยที่มินิมาร์ทนั่นเลย แต่ว่าไอ้เล็กน้อยที่ว่าก็กินเวลาไปเกือบเที่ยงคืนกว่าที่เจ้าหน้าที่จะขับรถมาส่งเธอที่พัก เบนขอบคุณเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาบอกว่าถ้าไม่เพราะว่าเธอเอะใจแล้วช่วยเขาไว้ บางทีนอกจากเสียเงินเขาอาจจะบาดเจ็บ หรือถูกทำร้ายจนเสียชีวิตได้ ชายกลางคนบาดเจ็บแค่เล็กน้อยตอนที่แย่งไม้เบสบอลกับโจรซึ่งฟื้นแล้วตอนเจ้าหน้าที่มาถึง พันดาวไม่บาดเจ็บอะไร แค่ตกใจนิดหน่อย หญิงสาวกล่าวขอบคุณเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วกลับเข้าห้อง พันดาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ หญิงสาวเหนื่อยและเพิ่งเจอเหตุการณ์น่ากลัวมา เลยไม่ทำงานต่อเพราะรู้ว่าต่อให้ฝืนไปสมาธิคงไม่มีอยู่ดี ร่างเล็กเปลี่ยนสวมชุดนอน อุ้มโรเบิร์ตไว้กับอกเหมือนต้องการที่พึ่งคืนนี้ ก่อนจะคลานขึ้นเตียง

เปลือกตาหนักอึ้ง นอนก่อนเถอะพันดาว คืนนี้เธอเจออะไรมาเยอะมากแล้ว หญิงสาวบอกตัวเองแล้วซุกหน้าลงหมอนผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ หวังเหลือเกินว่าจะไม่ฝันร้ายถึงป้ามาร์ธาอีกเหมือนเมื่อวาน แต่ว่าไม่ทันที่จะนอนหลับอย่างใจปรารถนา เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก พันดาวปรือเปลือกตามอง เธอยังวางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะทำงานข้างนอกห้องนอน โรเบิร์ตครางออกมาอย่างขัดใจดังเหมียว พันดาววางมันบนเตียง แล้วลุกเดินเปิดประตูห้องนอนออกมาที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง หญิงสาวมองชื่อที่บันทึกไว้ก่อนจะเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ตัวอักษรหน้าจอเป็นชื่อว่า โทมัส

“สวัสดีค่ะ ลุงโทมัส”

พันดาวรับสาย  เมื่อวานตอนหัวค่ำเธอก็เห็นชายกลางคนในฝันเช่นกัน ในฝันอีกฝ่ายยังหนุ่มแน่น

“อะไรนะคะ แซมมี่น่ะหรือคะ โอ... มันเกิดอะไรขึ้น”

พันดาวเบิกตากว้างอย่างตกใจ

 “ เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ...ตอนนี้เธออยู่บ้านแล้วใช่ไหม”

หญิงสาวเหลือบมองคอมพิวเตอร์และกองเอกสารก่อนจะหลับตาลง เม้มริมฝีปากชั่วครู่ แล้วพูดออกไปอย่างไม่ลังเลสักนิด

 “ค่ะ หนูจะกลับไปบ้านทันที ที่ได้ตั๋วเที่ยวบินแรกค่ะ”

ปลายสายพูดอะไรอีกประโยคก่อนที่พันดาวจะกล่าวลา เธอกดวางสายแล้วก็ถอนหายใจ ใบหน้ากลัดกลุ้มเป็นกังวล ตอนนี้วิทยานิพนธ์ไม่สำคัญ หญิงสาววางมือถือลงแล้วเดินเข้าห้องเปิดไฟ ก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กแล้วลากกระเป๋าเดินทางออกมา แล้วคว้าเสื้อผ้าที่มีอยู่ไม่กี่ชุดใส่ลงไป ใช้เวลาไม่นานก็เรียบร้อย หญิงสาวจัดกระเป๋าเสร็จก็เดินไปนั่งข้างเตียง มองกรอบรูปที่อยู่บนโต๊ะเล็กซึ่งวางโคมไฟและนาฬิกาไว้ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา ไล้นิ้วบนรูปถ่ายเด็กหญิงหน้าอ้วนกลมวัย 10 ขวบ กับเด็กสาวอีกคนที่อายุมากกว่าหลายปี ผมสีทองยาวเหยียดตรงประบ่า ดวงตาสีฟ้า ใบหน้าที่สวยและรับประกันได้ว่าเมื่อเติบโตมาจะต้องเป็นสาวสวยที่ไม่อาจละสายตาได้คนหนึ่ง รูปนั้นไม่ได้ถ่ายแค่สองคนมุมขวานั้นเห็นเสี้ยวหน้าของใครอีกคนด้วย แต่โดนระบายทับด้วยปากกาเมจิกก็ฝีมือเธออีกนั่นแหล่ะ คนจับกรอบรูปก็ทำเป็นมองไม่เห็นมัน

“...”

 หญิงสาวถอนหายใจ หรือว่าไอ้ความฝันเมื่อหัวค่ำมันจะเป็นลางบอกให้รู้ว่าคนที่อยู่ในความฝันของเธอ คนที่จูงมือเธอออกมาจากใต้เตียงนั่นกำลังต้องการเธอ

 

บทที่ 2

พันดาวตื่นแต่เช้า ซึ่งถ้าจะพูดให้ถูกคือเธอเพิ่งได้นอนไปแค่สามชั่วโมง หญิงสาวอุ้มโรเบิร์ตเดินไปห้องของเกร็กและ บอกครอบครัวนั้นว่า จะขอรบกวนฝากมันไว้สักสามสี่วัน เธอมีความจำเป็นต้องกลับบ้านด่วน เอ็มม่า ผู้เป็นภรรยาอุ้มมันไว้ และบอกว่าจะดูแลมันให้ พันดาวยื่นอาหารแมวที่เพิ่งไปซื้อไว้เมื่อคืนให้กับเธอด้วย

“ขอบคุณนะคะเอ็มม่า”

“ไม่เป็นไรพันดาว เราเองก็รบกวนเธอบ่อยๆ อีกอย่างเวลาเกร็กไปทำงาน ไมค์ไปโรงเรียน ฉันก็เหงามาก ได้เจ้าโรเบิร์ตมาอยู่เป็นเพื่อนก็วิเศษไปเลยล่ะ”

“ยังไงก็รบกวนด้วยนะคะ”

 พันดาวบอกก่อนจะมองแมวสุดที่รักของเธอในอ้อมกอดของเอ็มม่าตาละห้อย มันน่ะเป็นแมวสุดที่รักของเธอ แต่เธอเป็นเจ้านายสุดที่รักของมันหรือเปล่านี่ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะว่าทันทีที่เอ็มม่ารับมันไปอุ้มต่อ ไอ้แมวดำก็คลอเคลียหน้ามันกับหน้าอกของเอ็มม่าอย่างออดอ้อน พันดาวหรี่ตามองแมวทรยศ นึกอยากเปลี่ยนใจเอามันไปด้วย ให้ทรมานใต้ท้องเครื่องบินเสียให้เข็ด ที่จริงเธอจะพาโรเบิร์ตไปด้วยก็ได้ แต่เพราะว่าเมื่อสองเดือนก่อนตอนที่เธอกลับไปเยี่ยม บ้านเธอเคยพามันไปด้วย เจ้าแมวดำขนฟูหน้าโมโหตลอดเวลา เมาเครื่องแทบตาย มันซึมอยู่หลายวัน ไม่ยอมกินจนผอมลงเกือบขีด หญิงสาวสงสาร เลยตั้งใจว่าจะไม่พามันไปทรมานอีก

 “อย่าดื้อนะโรเบิร์ต”

พันดาวบอกก่อนจะลูบตัวมันเบาๆ ได้รับแววตาเฉยเมยตอบกลับ ...หรือจะเปลี่ยนใจดีเอาไปด้วยดี ให้เมาเครื่องบินเสียให้เข็ด หญิงสาวคิดฉุนๆ

“ฉันจะดูแลมันเองค่ะ”

“ขอบคุณนะคะเอ็มม่า ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะคะ ยังไม่ได้จองตั๋วเครื่องบินเลย”

พันดาวพูดเสียงอ่อน เธอเดินทางกะทันหัน ยังไงซะก็ขอให้มีที่นั่งสำหรับตัวเองด้วยเถอะ ยังไมทันจะร่ำลาอีกครั้ง ไมเคิลที่เพิ่งยังสวมชุดนอนก็วิ่งออกมาอย่างตื่นเต้น

“แม่ฮะๆ แม่ดูรถข้างล่างสิฮะ เหมือนในหนังเลย ยอดชะมัด”

“ไมค์ เสียงดังอะไร ตื่นแล้วก็ไปแปรงฟันกินอาหารเช้า”

 เอ็มม่าบอกลูกชายแต่เด็กชายกลับดึงเสื้อคนเป็นแม่ พยายามพาไปทีหน้าต่าง เขาตื่นนอนแล้วลุกจากเตียงเมื่อครู่ แต่ว่าบังเอิญมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วก็เลยตื่นเต้น ตาแจ้ง วิ่งโร่มาหามารดาข้างนอก

“รถฮะ รถของสายลับแน่ๆเลย”

หะ... อย่าบอกนะว่า... พันดาวเดินเร็วๆตามสองแม่ลูกไปที่หน้าต่างและชะโงกหน้าออกไปดูข้างล่างด้วย และตรงนั้นเองตรงริมถนน รถหรูสีดำที่ราคาของมันสูงกว่าค่าก่อสร้างตัวตึกที่เธออาศัยอยู่เสียอีกจอดอยู่ตรงนั้นและมีร่างสูงใหญ่ของผู้ชายในชุดสูทเรียบกริบสีดำที่เธอคุ้นเคยเขาดีมาทั้งชีวิต ยืนอยู่ข้างมัน

“ลุงโทมัส” พันดาวอุทานทำให้ทั้งเอ็มม่าหันมามองเธอ

“เอ๋?”

“ขอตัวนะคะ ฉันต้องไปแล้วจริงๆ”

หญิงสาวลูกครึ่งไทยอเมริกันบอกก่อนจะรีบเดินแกมวิ่งออกมาจากห้องของเอ็มม่า พันดาวดิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว แทบจะกระโดดลงมาครั้งละสองขั้นด้วยซ้ำไป เธอวิ่งออกมายังรถที่จอดรออยู่ข้างล่าง ผู้ชายวัยกลางคนแต่ยังคงรูปร่างแข็งแรงและสมส่วนยิ้มน้อยๆให้เธอ

“คุณพันดาว”

“ลุงโทมัส ลุงมาทำไมคะ ไม่ใช่สิ... ลุงมารับหนูทำไม หนูบอกแล้วว่าจะขึ้นเครื่องไปเอง”

“ผมก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกครับ แต่ว่าคุณซาแมนต้าเธอ...”

“พี่แซมมี่ พี่แซมมี่เป็นอะไรคะ” พันดาวตกใจ

“เธอคงไม่ทำร้ายตัวเองนะ”

หญิงสาวแตกตื่น โทมัสยิ้มบางๆ ทั้งที่อยากจะโคลงศีรษะกับสิ่งที่พันดาวคิด ซาแมนต้า คอนเนอร์มีหรือจะทำร้ายตัวเอง ถ้าทำร้ายคนอื่นล่ะไม่แน่

“ไม่ใช่หรอกครับ ผมว่าคุณพันดาวไปดูเองจะดีกว่า คุณซาแมนต้าให้ผมเอาเครื่องบินมารับ ตอนนี้แค่เราไปสนามบินฟิลลาเดลเฟีย อีกไม่กี่ชั่วโมง คุณก็จะได้เห็นเธอเองกับตา”

พันดาวหน้าเสีย พยักหน้าเร็วๆ

 “ได้ค่ะ ลุงรอหนูแป๊บเดียว”

หญิงสาวรีบกลับขึ้นไปเอากระเป๋า ทำเป็นมองไม่เห็นคนทั้งอพ้าทเม้นต์ที่ชะโงกหน้าออกมาดูจากหน้าต่าง ลากกระเป๋าลงมาข้างล่าง โทมัสเดินมาช่วยยกไปไว้ในรถ พันดาวรีบขึ้นรถอย่างร้อนใจ หญิงสาวรู้ว่าทุกคนต้องพากันพูดเรื่องที่มีรถหรูราคาแพงและผู้ชายท่าทางไม่ธรรมดามารับสาวลูกครึ่งที่มาเรียนต่อและแต่งตัวปอนๆ ขลุกกับแมวทั้งวันไปตลอดทั้งสัปดาห์แน่ และเมื่อเธอกลับมา ความสงบของเธอจะต้องหายไป แต่ว่านั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับเธอ เพราะว่าตอนนี้ใจของพันดาวจดจ่ออยู่กับซาแมนต้าเพียงคนเดียว พี่สาวของเธอเป็นอะไรไป ถึงขนาดร้อนใจต้องส่งเครื่องบินส่วนตัวมารับเธอไปอย่างเร่งด่วนแบบนี้กัน พันดาวถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้มเป็นกังวล แล้วจู่ๆ หญิงสาวก็สะดุ้งเมื่อคิดอะไรได้ รีบชะโงกตัวไปหาโทมัสที่นั่งข้างคนขับแล้วถามเสียงรัว

“ลุงโทมัสคะ เอ่อ... ที่บ้านปลอดภัยใช่ไหม”

“หืมส์?”

ชายกลางคนเลิกคิ้ว พันดาวกัดปากก่อนจะถามอีกครั้ง

“หนูหมายถึงว่า เอ่อ... พี่แซมมี่อยู่คนเดียวใช่ไหมคะ”

“อ้อ...” โทมัสลากเสียงก่อนจะตอบ

“ถ้าคุณพันดาวหมายถึงเขาล่ะก็... เขาไม่อยู่หรอกครับ ครั้งล่าสุดที่มาก็เมื่อต้นปี หลังจากนั้นก็ไม่เข้ามาอีกเลย ”

โล่งอกไป พันดาวถอนหายใจยาวแล้วยิ้มออกมา กลับไปนั่งตามเดิม เลยไม่เห็นสีหน้าของคนที่เพิ่งตอบตัวเอง โทมัสมองใบหน้าของหญิงสาวจากกระจกหลังแล้วระบายลมหายใจออกมา

อย่างน้อย... ตนเองก็ไม่ได้โกหก ตอนนี้เขายังไม่กลับมาจริงๆ แค่กำลังโดนตามตัวกลับมาเหมือนผู้หญิงที่นั่งพิงเบาะหลังอยู่ด้านหลังรถเช่นกัน เพียงยี่สิบนาทีต่อมา โทมัสก็พาหญิงสาววัยคราวลูกเข้าไปภายในสนามบิน พันดาวท่าทางเหมือนกำลังกังวลเป็นห่วงซาแมนต้า เธอขอไปห้องน้ำก่อน เขาเลยมายืนรอตรงประตูทางออกไปยังลานจอดเครื่องบินที่เครื่องบินส่วนตัวขนาดกลางได้ขออนุญาตจอดลงที่ท่าอากาศยานแห่งนี้ชั่วคราว ดวงตาสีอ่อนของโทมัสมองตามร่างเล็กที่เดินไปทางห้องน้ำก่อนจะหยิบมือถือของตัวเองออกมา โทรรายงานผลสั้นๆ

“ทางนี้เรียบร้อยแล้วครับ”
        “ดี...ทำตามแผนได้เลย เหลืออีกราย ฉันจะจัดการเอง”

ปลายสายพูดก่อนจะมีเสียงหัวเราะเหี้ยมๆในลำคอ โทมัสเก็บโทรศัพท์ไว้ตามเดิม ก่อนจะระบายลมหายใจออกมา เขาไม่อยากทำแบบนี้เลย
...........................................................................................

สวัสดีค่า T^T
ทักทายทั้งน้ำตา บอกแล้วว่าเรื่องนี้อัพบ่อย มาแจ้งสาเหตุนะคะ คำถามที่ทุกคนถามกันมาก ทำไมอีพระเอกเรื่องนี้ชื่อเซดริก  อ๊าว แล้วเซดริกนักดนตรีของหนูพุดตาลอยู่ไหน เหตุจากนักเขียนหลงค่ะ เอาชื่อมาแต่งซ้ำ อย่างงกับเขานะตัวเอง  ^^


รักจ้า ม๊วฟ
หมายเหตุ นิยายไม่สนุกเร้ออออ 
ถึงได้แฟนน้อยเช่นนี้ 

ณัฐณรา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

185 ความคิดเห็น

  1. #41 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 21:15
    สงสัยงานนี้พันดาวโดนหลอกให้กลับหรือเปล่าคะ
    #41
    0
  2. #33 หน่องธัญ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 21:10
    เค้าอยากอย่างหนูพุดตานมากๆๆๆกว่าล้านเท่าเลยล่ะไม่อัพจริงหรอ เว้าวอน อัพเถอะนะใครๆก็อยากอ่านกันหมดแหละ
    #33
    0
  3. #29 ภาวนา ยะถาเทศ (@pawanaka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 14:26
    ขยันมาอัพบ่อยๆเดี๋ยวแฟนก็ตรึมเหมือนเรื่องอื่นๆค่าคุณ
    นิยายนามปากกา"ณัฐณรา"การันตีความสนุกอยู่แล้วคร้า
    #29
    0
  4. #24 Coldheartsheep (@Coldheartsheep) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 21:38
    สนุกค่า เริ่มลุ้นระทึก วางแผนอะไรกันน๊ออออ
    #24
    0
  5. #23 vichyy (@vichyy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 20:59
    สนุกค่ะแค่คำโปรย ก็ทำให้อยากอ่านมากกกกกก
    #23
    0
  6. #21 nokluck (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 20:49
    สนุกสิคะเข้ามารอทุกวันเลย หายไปวันนึงง่ะ
    #21
    0
  7. #18 fah (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 20:11
    สนุกคร้าาาาาาาา
    #18
    0
  8. #17 wannalee eagsuk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 19:48
    สนุกมากกกกกค่าคุณกิ่งแอบแว่บมาอ่านทุกตอนนะอัพต่อเรื่อยๆนะคะ
    #17
    0