เพราะ (หยุด) รักคุณไม่ได้

ตอนที่ 7 : 02 : ตะล่อมตะครุบเหยื่อ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63

โรงพยาบาล แผนกสูตินรีเวช

“ช่องคลอดอักเสบนะคะ เกิดจากการความอับชื้น การดื่มน้ำน้อย ทำให้มีอาการตกขาวมาก อืม..มีเลือดออกด้วยคงเป็นที่ฮอร์โมน หมดจัดยาฆ่าเชื้อ ยาปรับฮอร์โมน แล้วก็ยาเหน็บให้นะ”

“ค่ะ” คนไข้สาวพยักหน้าเล็กน้อยเมื่อได้ฟังแพทย์หญิงกัญญณัชบอก

“เดี๋ยววันพฤหัสหน้า หมอนัดมาตรวจอีกนะคะ” พูดจบหญิงสาวก็ยื่นใบสั่งยากับใบนัดหมอให้คนไข้รายสุดท้ายของวันนี้

คนเป็นแพทย์หญิงเดินออกจากห้องตรวจหลังจากที่ทำงานเสร็จ เธอถอดเสื้อกาวน์ออกทันทีเมื่อก้าวเข้ามาถึงห้องพักแพทย์ สายตาก็เหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังไปด้วย เลยเวลาเลิกงานของหญิงสาวมาประมาณหนึ่งแล้ว เธอจัดการพับเสื้อแล้วยัดใส่ถุงกระดาษเรียบร้อย ก็เตรียมเก็บของกลับบ้าน

“หมอกวางจ๋า”

กัญญณัชที่หิ้วกระเป๋าสัมภาระออกจากตึกโรงพยาบาลก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงอันน่ารบกวน

“อะไร” เธอหันไปถามเสียงแข็ง ด้วยรู้ว่าเจ้าของคำพูดนั้นเป็นใครแบบไม่ต้องมองหน้า

“ไหนๆ เย็นนี้หมอก็ไม่ได้ไปไหนต่อ”

“ฉันจะกลับบ้าน” ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ หญิงสาวก็รีบปฏิเสธ

“เห้ย ยังพูดไม่จบเลย” เมธานินทร์มองสาวเจ้าตาปริบๆ เขาไม่ทันตั้งตัวกับการหักหาญน้ำใจของอีกคน “เอาหละ คือว่าพี่หนึ่งจะชวนน้องกวางไปเที่ยว”

“ไม่ไป ทำไมฉันต้องไปกับแก”

“พี่เตก็ไปด้วยนะ”

“แล้ว?”

“เถอะน่า พี่พีชก็ไปเหมือนกัน” คราวนี้เขาอ้างชื่อของพยาบาลสาวรุ่นพี่บ้าง

“ต่อให้คนไปทั้งโรงพยาบาล แต่ถ้ามีแก ฉันก็ไม่ไป” กัญญณัชยืนกรานอย่างหนักแน่น

“พี่พีชเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ไปนะ แกก็ไปเป็นเพื่อนเขาหน่อยสิ”

“ทำไมต้องเป็นฉัน”

“ก็คนอื่นเขาไม่ว่าง มีเข้าเวรกัน มีเวลาไปเที่ยวกันสี่คนนี่ก็นับว่าเป็นแรร์ไอเท็มแล้วนา” ไม่ว่าอย่างไร ชายหนุ่มก็ต้องตะล่อมเธอให้ได้

“...”

“เถอะน่า ไปผ่อนคลายกัน ทำงานก็เครียดพอแล้ว”

หญิงสาวถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตนจะต้องใจอ่อนให้กับชายตรงหน้า “เออก็ได้ ร้านไหนล่ะ”

“ขึ้นรถเลยน้องกวาง พี่หนึ่งจะพาไป” เมธานินทร์เสนอตัวมาช่วยถือกระเป๋าให้เธอ

“รถฉันหรือรถแก”

“รถแกสิ รถฉันยังไม่ออกจากอู่เลย” เขาตอบ รถออดี้ของเขาในตอนนี้ยังนอนแน่นิ่งอยู่ในอู่ อีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ถึงจะสามารถนำออกมาขับได้ ระหว่างนี้ช่างก็โทรมารายงานเป็นระยะ

“แกนี่มัน...เพราะแบบนี้ใช่ไหมถึงมาอ้อนวอนให้ฉันไปด้วย”

“แหม ก็บางส่วน แต่ว่าฉันอยากให้แกไปด้วยจริงๆ น้า คุณหมอกวางคนสวย” เมธานินทร์ยิ้มบางพร้อมกับพูดจาพะเน้าพะนอหญิงสาว

“งั้นฉันจะกลับไปเปลี่ยนชุดที่บ้านก่อน ไม่รีบใช่ป้ะ”

“ก็ไม่นะ งั้นฉันไปด้วย”

เพราะเป็นเช่นนั้นกัญญณัชจึงต้อง ‘หิ้ว’ เมธานินทร์กลับมาด้วยอย่างเลือกไม่ได้ เมื่อขับรถมาถึงหน้าบ้านของเธอ ชายหนุ่มจึงลงแล้วเดินเท้าต่อไปที่บ้านของเขาเช่นกัน

ร่างบางเดินขึ้นมาบนห้องแล้วจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าตนเองจากชุดเสื้อเชิ้ตกระโปรงทรงสอบที่ใส่ไปทำงาน ให้เป็นเสื้อยืดธรรมดาพร้อมกับกางเกงขาสั้นสีขาว พร้อมด้วยเสื้อคลุมแขนยาวสวมทับอีกชั้น หญิงสาวนั่งมองตัวเองในกระจกพลางถอนหายใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเครื่องสำอางหน้าโต๊ะเครื่องแป้งมาแต่งเติมสีสันให้ใบหน้าดูมีชีวิตชีวามากขึ้น

ปกติแล้วในเวลาที่กัญญณัชไปทำงาน เธอไม่ค่อยแต่งหน้าอะไรมากมายนักเพราะค่อนข้างขี้เกียจและไม่มีเวลา แต่ไหนๆ คืนนี้ก็ออกไปเที่ยวทั้งที แต่งบ้านให้พอดูได้เสียหน่อย

“พ่อ แม่ คืนนี้กวางกลับดึกหน่อยนะ ไม่ต้องรอ”

“เออๆ หนึ่งมาบอกแล้ว” พงพัฒน์ไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอทีวี ทำเพียงพยักหน้าแล้วเอ่ยกับลูกสาว

“หนึ่ง?”

“ก็นั่งรอหน้าบ้านนั่นไง”

จบคำพูดผู้เป็นพ่อ หญิงสาวจึงเดินออกจากบ้านเพื่อมองหาคนที่มานั่งรอก่อนจะพบเจ้าของร่างสูงที่กำลังยืนอยู่ขอบอ่างปลาแล้วมองสิ่งมีชีวิตแหวกว่ายในนั้น

“ว้าว ยังสวยเหมือนเดิมเลย”

“พ่อเขาชอบเลี้ยงปลา ก็ดูแลจนสีสวยทุกตัว” กัญญณัชเอ่ยถึงพ่อของเธอ ที่มีความชมชอบปลาสวยงามจึงมักจะเลี้ยงเอาไว้อยู่เสมอ ตายไปก็ซื้อมาเพิ่มจากหนึ่งอ่างเพิ่มเป็นสองอ่านแล้วกลายเป็นห้าอ่างอย่างทุกวันนี้

“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้พูดถึงปลา” ชายหนุ่มไม่ได้มองอ่างปลามาสักพักแล้วตั้งแต่เห็นร่างบางเดินออกมา

“แล้วแกพูดถึงดอกชวนชมของแม่ฉันหรือไงเล่า” กัญญณัชนึกถึงผู้ให้กำเนิดอีกคนของเธอ ซึ่งรายนั้นชื่นชอบการปลูกไม้ดอกไม้ประดับ ทำให้บ้านเต็มไปด้วยไม้นานาพันธุ์ จะว่าร่มรื่นก็ได้ แต่จะว่ารกก็ไม่เกินจริง

“ไม่ได้ชมดอกไม้ด้วย” เมธานินทร์ส่ายหน้าปฏิเสธพลางคิดในใจ ชมแกนั่นแหละ

“อะไรของแกวะ กวนประสาท”

“ไปกันดีกว่า คนอื่นก็น่าจะทยอยถึงกันแล้ว” เขาตัดสินใจไม่บอกสิ่งที่ตนคิดจากนั้นก็เดินไปยังโรงจอดรถข้างบ้านก่อนจะถือวิสาสะเปิดประตูฝั่งคนขับขึ้นไปนั่ง

ในตอนมา เธอไม่ได้ถอดกุญแจรถออกเพราะคิดว่าขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าครู่เดียวใช้เวลาไม่นาน แต่เธอไม่คิดมาก่อนว่าการไม่ถอดกุญแจออกจะมีพวกกล้าดีมานั่งขับรถแทน

“นี่ไม้หนึ่ง ลงมานะ” กัญญณัชเดินเข้าไปพร้อมใช้มือยื้อประตูรถเอาไว้

“เอาน่า วันนี้เดี๋ยวขับให้ อุตส่าห์นั่งรถเขา ก็ไม่อยากนั่งเฉยๆ”

“ฉันจะขับเอง”

“แกไม่รู้ทางไปร้านอะ ให้ฉันคอยบอกมันเสียเวลา แกยิ่งเฟอะฟะอยู่ด้วย”

คนที่เพิ่งโดนด่าว่าเฟอะฟะก็ทำหน้าตาเข่นเขี้ยวใส่อีกคน

“เออ ก็ได้ แต่ถึงแกจะขับ แกก็ต้องหารค่าน้ำมันรถกับฉันด้วย” หญิงสาวเอ่ยเมื่อเหลือบไปเห็นปริมาณขัดน้ำมันที่อยู่หน้ารถ ว่ามันเหลือไม่มากแล้ว

หญิงสาวยอมรามือแล้วเดินอ้อมรถไปนั่งฝั่งข้างคนขับแต่โดยดี

“ได้เลย จ่ายเท่าไหร่ขอให้บอก” เมธานินทร์จัดการสตาร์ทรถก่อนจะออกตัวอย่างชำนาญ

แอร์รถซึ่งถูกพัดออกมาหลังจากสตาร์ทก็พอทำให้เธอใจเย็นลงบ้าง กัญญณัชแค่นยิ้มเนื่องจากกำลังนึกแผนปอกลอกค่าน้ำมันจากชายหนุ่ม

“เต็มถัง”

“โอ้ ได้เลย” เขาคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าหญิงสาวจะต้องใช้มุกนี้เล่นงาน แต่เติมน้ำมันเต็มถังก็หาได้สะเทือนกระเป๋าเงินของเมธานินทร์สักนิด “นอกจากค่าน้ำมันแล้ว วันนี้ค่าอาหารเครื่องดื่มของหนูกวาง ป๋าหนึ่งก็จะเป็นคนออกให้นะจ๊ะ”

คนที่ถูกเรียกว่า ‘หนู’ มองหน้าคนที่เรียกตัวเองว่า ‘ป๋า’ อย่างอึ้งๆ เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะเพิ่มระดับความกวนได้มากขนาดนี้ เมื่อก่อนเป็นพี่หนึ่งน้องกวางยังพอปล่อยเบลอได้ แต่วันนี้กลายเป็นป๋าหนึ่งกับหนูกวางแล้วเหรอ?

 

Castle-G's Talk

ป๋าหนึ่งจะเปย์หนูกวางเอง แหมมมมม

อธิบายความ 3000 ของป๋าหนึ่งหนูกวางด้วยภาพนี้ค่ะ

เล่นแท็กนี้ได้นะคะ #พี่หนึ่งน้องกวาง

ฝากส่งฟีดแบคหน่อยน้า ให้กำลังใจเราเขียนต่อ ;-;

Facebook : Castle-G | Twitter : @castleglint

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #21 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 01:54
    จากน้องเป็นหนู จากพี่เป็นป๋า ครั้งหน้าอะไรดีจ๊ะ ที่รักเลยไหม
    #21
    0
  2. #19 PhaiSuphawadi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:49

    หยอดต่อไปนะ ป๋าหนึ่ง~
    #19
    0
  3. #18 I_wanna_resign (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:42
    ไม้หนึ่งคือขยันกวนเป็นที่สุด เธอไม่ได้จะมอมหนูกวางใช่มั้ยพ่อคุณ
    #18
    0