เพราะ (หยุด) รักคุณไม่ได้

ตอนที่ 6 : 02 : ตะล่อมตะครุบเหยื่อ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    16 มิ.ย. 63

 

 

02 : ตะล่อมตะครุบเหยื่อ

 

“อี๋ ไอ้หนึ่ง ไอ้คนกะล่อน” กัญญณัชอยากจะปาช้อนตักข้าวใสมือใส่อีกฝ่ายจะแย่ ถ้าไม่ติดที่ว่าพ่อเข้ามาห้ามไว้ก่อน

“อะๆ พอเลย โตขนาดนี้แล้วยังจะมาทะเลาะกันเป็นเด็กเป็นเล็ก” พงพัฒน์เอ่ยพลางถอนหายใจ

มื้อเช้าของหญิงสาวก็ผ่านพ้นไปด้วยความสำราญ...หรือเปล่านะ ก็คงมีแต่ผู้เป็นพ่อกับแม่ที่สำราญนั่นแหละ ส่วนตัวเธอกลับรู้สึกว่าอาหารฝีมือแม่ในวันนี้มันอร่อยน้อยลง เพราะมีคนแปลกหน้าเข้ามานั่งทานด้วย ในคราแรกเธอคิดว่าเขาคงกินเสร็จแล้วกลับบ้านตนเอง

แต่ก็คิดผิด เพราะเมธานินทร์ดันอาสาล้างจานช่วยเธอ

“ไม่ต้อง ฉันทำเองได้ ไปไหนก็ไป” 

คนที่โดนแหวใสหัวเราะออกมา ชายหนุ่มหาได้กลัวกับท่าทางกระฟัดกระเฟียดนั้นไม่

“เอาน่า จะได้เสร็จเร็วๆ พี่หนึ่งมาช่วยทั้งที น้องกวางจะได้ไม่เหนื่อย”

กัญญณัชนึกเหนื่อยใจกับคำว่า ‘พี่หนึ่งน้องกวาง’ ที่อีกฝ่ายใช้พูดคุยด้วย จะให้เมธานินทร์เป็นพี่ก็ไม่ผิด เพราะเขาเกิดก่อนหนึ่งปีและเข้าเรียนตามเกณฑ์ ส่วนเธอเข้าเรียนก่อนเกณฑ์เพราะพ่อแม่รีบส่งเข้าโรงเรียนทำให้เธอกับเขาเรียนชั้นเดียวกัน จึงคบกันเป็นเพื่อนมากกว่า เวลาชายหนุ่มอยากกวนประสาทเธอ เขาก็มักจะเรียกแทนตัวเองว่าพี่

ถึงอายุมากกว่าแต่ไม่น่าเคารพเอาเสียเลย เรื่องอะไรจะให้เป็นพี่

“งั้นก็มาล้างเอง” ร่างบางถดออกจากอ่างล้างจานก่อนจะมายืนพิงขอบเคาน์เตอร์ครัวข้างๆ

“โอ้โห ได้ทีใช้ใหญ่” ถึงจะบอกแบบนั้นแต่ชายหนุ่มก็เดินเข้าไปล้างต่อจากที่หญิงสาวทำค้างไว้ “ไหนบอกว่าพ่อแม่แกจะจำฉันไม่ได้ไง นี่มองเห็นแค่แป๊บเดียวก็จำได้แล้ว”

“จะรู้เหรอ หน้าแกก็คงไม่เปลี่ยนเท่าไหร่มั้ง” 

“ไม่ยินดีที่แม่แกบอกรึไง เขาบอกฉันหล่อขึ้น”

“ก็ไม่เท่าไหร่หนิ” กัญญณัชแอบมุ่ยหน้าใส่เล็กน้อย เธอเหลือบมองคนล้างจานอยู่เป็นระยะเพราะกลัวเขาจะทำจานบ้านเธอแตก คุณหญิงของบ้านยิ่งหวงชุดจานชามพวกนี้อยู่ด้วย

“ไม่ใจเต้นบ้างเหรอ” คำถามพิลึกถูกเอ่ยออกมา

“ใจเต้นทำไม ฉันเจอคนหล่อกว่าแกเยอะแยะ” 

“รู้ไหมว่าตอนเข้ามหาวิทยาลัยใหม่ๆ ฉันถูกเสนอชื่อเป็นเดือนคณะด้วยนะ” คนที่มั่นหน้าว่าตัวเองหน้าตาดียังคงกล่าวไม่หยุด เมธานินทร์แค่จะแกล้งหยอกเอินหญิงสาวเท่านั้นแต่เขากลับรู้สึกหน้าชาในประโยคต่อมาของเธอแทน

“เหอะ จะไปรู้ได้ไง ไม่ได้อยู่มหาลัยเดียวกัน ถ้าอยู่ด้วยกันก็รู้ไปแล้ว”

ชายหนุ่มไม่ได้โต้ตอบอะไร มันจริงอย่างที่เธอว่า เขาเป็นคนเลือกที่จะไปเรียนคนละที่กับเธอเอง 

“เรื่องเมื่อเช้า พ่อแกพูดว่าฉันจะไปเป็นลูกเขยเขา” เขาเปลี่ยนเรื่อง

“พ่อก็พูดไปเรื่อย เขาทักผู้ชายทุกคนที่มาบ้านฉันนั่นแหละ” หญิงสาวก็แค่พูดเพื่ออธิบายให้เมธานินทร์ไม่เข้าใจผิดว่าพ่อของเธอต้องการเจ้าตัวเป็นลูกเขย

ทว่าประโยค ‘ผู้ชายทุกคนที่มาบ้านฉัน’ ของกัญญณัชกลับทำชายหนุ่มยิ่งเข้าใจผิดมากกว่าเดิม คำว่าทุกคนนั้นแสดงว่ามีมากกว่าหนึ่งคน นี่เธอพาผู้ชายเข้าบ้านหลายคนแล้วเหรอ?! ช่วงเวลาที่ห่างกันไปหลายปี เขาพลาดเรื่องราวไปเยอะสินะ

หลังจากอยู่ช่วยล้างจานจนเสร็จ เมธานินทร์ก็ขอตัวกลับบ้านพร้อมกับชะเอมสุนัขคู่ใจ เมื่อมาถึงบ้านตนเอง คนที่รออยู่ก็มีท่าทีสงสัย โดยเฉพาะผู้เป็นแม่อย่างปรีดา เธอสงสัยว่าลูกชายตัวดีหายไปไหนเสียนาน แล้วพอกลับบ้านก็อารมณ์ดีจนผิดปกติ

“ไง ออกไปสวนข้างหมู่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่ นี่สายจนแดดออกแล้วเพิ่งกลับมา ทำอะไรล่ะพ่อคุณ” คุณหญิงของบ้านได้รับข้อความจากลูกชายว่าไม่ต้องรอทานข้าวมาแล้วก่อนหน้า เธอก็สงสัยแต่รอถามตอนกลับมาทีเดียว

“ผมแวะไปบ้านของลุงพงกับป้ากานมาน่ะแม่” เมธานินทร์ตอบหลังจากนั้นที่จัดการปลดเชือกจูงออกแล้สปล่อยให้สุนัขขนสีทองเป็นอิสระ

“อ๋อ บ้านน้องกวางเหรอ” ปรีดาพยักหน้าก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง “จะว่าไปแม่ก็ไม่ได้เจอกวางนานแล้วนะ แล้วเป็นไงมาไงถึงไปบ้านเขาได้ล่ะ”

“เวลาเดินผ่านแล้วพ่อเขาเห็นเลยเรียกไปทานข้าวด้วยกัน”

“วันหลังก็พากวางมาบ้านบ้างสิ แม่อยากเจอ กวางมาบ้านเราครั้งล่าสุดนี่เมื่อไหร่กันนะ” 

ในขณะที่ผู้เป็นแม่กำลังนึกคิดอยู่ ชายหนุ่มกลับมีคำตอบขึ้นมากลางหัวแบบไม่ต้องคิด ครั้งล่าสุดที่กัญญณัชมาที่บ้านของเขาก็คงเป็นวันนั้น วันที่หญิงสาวร้องไห้ฟูมฟายเพราะโดนแฟนนอกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาให้เขาคอยปวดหัวและปลอบใจ วันที่อีกฝ่ายเสียใจจนเมามายและปล่อยให้อารมณ์ของหนุ่มสาวนำพาแทนการยั้งคิด

แม้เวลาจะผ่านมาถึงสิบเอ็ดปีแต่เมธานินทร์กลับยังจำได้ทุกอย่าง เพราะเขาไม่ได้เมา

“แม่” ชายหนุ่มพูดเสียงเบา

“อะไร”

“แม่อยากได้ลูกสะใภ้ไหม”

เมื่อเขาพูดจบ ผู้เป็นแม่ก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ 

“ทำไม จะหาให้แม่แล้วเหรอพ่อตัวดี” ปรีดาไม่นึกว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้จากปากของลูกชาย เธอทั้งไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ส่วนอีกใจก็อยากให้เป็นจริงเหลือเกิน

“ผมก็กำลังมองๆ อยู่” อันที่จริงต้องเรียกว่าเล็งไว้แล้วต่างหาก 

“จ้า ให้มันจริง” 

“ขอเวลาผมอีกสักหน่อยแล้วกัน”

เรียนหมอว่ายากแล้ว หาลูกสะใภ้ให้แม่ยากยิ่งกว่า!

 

Castle-G's Talk

แผนการหาลูกสะใภ้ให้แม่ของหมอหนึ่งจะสำเร็จป้ะน้า

ฝากส่งฟีดแบคหน่อยน้า ให้กำลังใจเราเขียนต่อ ;-;

Facebook : Castle-G | Twitter : @castleglint

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #20 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 01:49
    ถามน้องกวางก่อนนนน เอ๋ะๆๆหรือไม่ใช่นร้าาาา
    #20
    0
  2. #17 I_wanna_resign (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 16:01
    เล็งมานาน น้องกวางต้องยอมมีใจให้บ้างนะ
    #17
    0
  3. #16 BOONTARKANJUNTED (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 15:55

    สู้ๆไม้หนึ่งงง
    #16
    0