เพราะ (หยุด) รักคุณไม่ได้

ตอนที่ 5 : 01 : ก็บอกแล้วว่าไม่ใช่ [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63

 

 

“จิ๊ ไปได้แล้ว” ในเมื่อบอกหมาตัวเองไม่ได้ ก็บอกพ่อของหมาอีกตัวให้วิ่งแทนแล้วกัน

สุดท้ายการมาวิ่งในตอนเช้าเพื่อจิตแจ่มใสก็จบลงด้วยจิตใจที่หดหู่แทน แต่ที่น่าหงุดหงิดกว่านั่นก็คืออีกฝ่ายดันยิ้มแย้มไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรนี่สิ

แถมเรื่องชวนประสาทเสียก็มีเพิ่มมากขึ้นเมื่อทั้งกัญญณัชและเมธานินทร์กลับมาจากสวนสาธารณะพร้อมกันในช่วงใกล้สาย โดยทั้งเขาและชะเอมก็ต้องเดินผ่านบ้านของหญิงสาวไปบ้านตนเอง ทว่าพ่อของเธอกลับมาเห็นเข้าเสียก่อนจึงร้องทักทาย

“นั่นไม้หนึ่งเหรอ” พงพัฒน์หรี่ตามองชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างลูกสาวอย่างแปลกใจ พอมั่นใจแล้วว่าใช่จึงยิ้มเล็กน้อย “ไม่เจอนานเลย กินข้าวหรือยังเข้ามาก่อน แม่ยัยกวางเขาทำอาหารเสร็จพอดี”

“สวัสดีครับลุงพง ผมยังไม่กินอะไรเลย งั้นฝากท้องด้วยนะครับ”

“พ่อ ไปชวนเขาทำไม” หญิงสาวขมวดคิ้วที่วันนี้จะต้องมีคนแปลกหน้ามาร่วมโต๊ะอาหารด้วย

“เห้ย เจ้าหนึ่งมันก็เพื่อนเอ็งนะ ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ มาๆ”

นอกจากพ่อของเธอจะไม่ใส่ใจคำพูดของคนเป็นลูกสาวแล้ว ก็ยังมาช่วยเปิดประตูรั้วยินดีต้อนรับอย่างดีใจเสียเต็มประดา

“นี่หมาของหนึ่งเรอะ เออ พาไปอยู่กับไอ้ต้าวก็ได้ มีอาหารให้ เจ้านี่กินได้เหมือนกันไหม” พงพัฒน์ว่าพร้อมชี้ไปให้ดูถุงอาหารสำหรับสุนัขที่วางอยู่

“ได้ครับ ยี่ห้อเดียวกันเลย”

เหอะ! นอกจากจะต้องแบ่งอาหารให้คน ยังต้องแบ่งอาหารหมาอีก

กัญญณัชแอบกลอกตา หมั่นไส้เมธานินทร์ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปี ชายหนุ่มก็ยังเข้ากันได้ดีกับคนที่บ้านเธออยู่

“แล้วไปไงมาไงถึงมาด้วยกันได้ล่ะ” พ่อของหญิงสาวเพิ่งคิดได้ “ไม่เห็นหน้าเสียนานเลย มาคราวนี้อย่าบอกว่าจะได้มาเป็นลูกเขยข้า”

“โอ๊ยพ่อ ไม่ใช่ ไม่ได้มาด้วยกัน แค่บังเอิญ”

นี่ไงล่ะ พ่อของเธอน่ะชอบทาบทามลูกชายบ้านอื่นมาเป็นเขยอยู่เรื่อย

“ผมกลับมาอยู่ที่บ้านแล้วน่ะครับ ไปเรียนไปทำงานที่อื่นหลายปี นานทีกลับบ้านเลยไม่ค่อยเจอ”

แถหน้าด้านๆ เขาน่ะตั้งใจหนีไปต่างหาก

“เอ้าๆ เข้ามานั่งสิ” พงพัฒน์ไม่ได้สนใจใบหน้าอึมครึมของลูกสาวแม้แต่น้อย แถมยังพาเมธานินทร์ให้เดินเข้าไปในบ้าน

ชายหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าในคราเดียวกันที่ได้กลับมาบ้านหลังนี้อีก ระยะเวลาสิบเอ็ดปีที่ไม่ได้มาที่นี่ทำให้อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไปอย่างมาก ที่แน่ๆ ก็คงเป็นลูกสาวเจ้าของบ้าน

ในขณะเดียวกันร่างสมส่วนของหญิงวัยกลางคนก็เดินออกมาจากครัวพร้อมกับถาดอาหารที่พร้อมทาน กานดาราตกใจเมื่อเห็นเมธานินทร์อยู่ในบ้านด้วยกัน จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นยิ้มออกมา เธอวางถาดนั้นลงบนโต๊ะก่อนเดินเข้าไปทักทายคนมาใหม่

“นี่หนึ่งเหรอลูก ต๊าย แม่ไม่ได้เจอนาน หล่อขึ้นนะเนี่ย”

“สวัสดีครับป้ากาน” ร่างสูงยกมือไหว้ผู้ใหญ่อีกคน

“ไหว้พระเถอะจ้ะ พอดีมื้อเช้าเลย ไม่รีบไปไหนก็อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ” กานดารายิ้มจากนั้นก็กวักมือเรียกสามีกับลูกสาวให้เข้ามานั่ง “ป้าไม่รู้ว่าหนึ่งจะมา ไม่งั้นคงทำเผื่อไว้เยอะกว่านี้”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ใช่คนกินจุ”

“ก็จริง คนกินจุนั่นมันยัยกวาง” กานดาราหัวเราะ แล้วเมธานินทร์ก็หัวเราะรับเป็นลูกคู่ได้อย่างดี

กัญญณัชกลอกตากับความเข้ากันได้ดีไม่เคยเปลี่ยนระหว่างอดีตเพื่อนสนิทกับพ่อแม่ของเธอ

ท้ายที่สุด โต๊ะอาหารมื้อเช้าของวันนี้ก็จบลงด้วยรอยยิ้มสดใสมีความสุขของพงพัฒน์และกานดาราที่ดูท่าจะปลื้มใจเมื่อได้พบกับเพื่อนหนุ่มของลูกสาว ในขณะที่ลูกสาวของพวกเขากลับไม่สบอารมณ์เสียมากกว่า การร่วมโต๊ะอาหารแบบนี้ก็ใช่จะไม่เคยเกิดขึ้น เพียงแต่ตอนนั้นทั้งคู่ยังเป็นเพื่อนกันจึงไม่กระอักกระอ่วนใจมากเท่าตอนนี้

“แล้วนี่หนึ่งทำงานอยู่ที่ไหนล่ะ” แม่ของหญิงสาวเริ่มเอ่ยถามหลังจากที่ตักข้าวให้ครบทุกคน

“โรงพยาบาลเดียวกับกวางเลยครับ แผนกเดียวกัน” เมธานินทร์ตอบโดยเหลือบมองกัญญณัชเป็นระยะ

“จริงเหรอ ทำไมกวางไม่บอกแม่เลยว่าทำงานกับไม้หนึ่ง”

“ก็มันไม่ใช่เรื่องสำคัญนี่แม่” กัญญณัชไม่รู้ว่าจะทำสีหน้าอย่างไร ที่เธอไม่บอกเพราะเธอไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องสำคัญอย่างที่พูด อีกอย่างเธอจะบอกเรื่องของเพื่อนสนิทที่เลิกคบกันไปสิบเอ็ดปีแล้วให้พ่อแม่ฟังแบบไหน

“แบบนี้ก็ไปทำงานด้วยกันกลับด้วยกันได้น่ะสิ” พงพัฒน์พูดแล้วก็หันหน้ามามองผู้เป็นลูกสาว “ยัยกวางเนี่ยขับรถไม่ค่อยแข็ง พ่อไม่ค่อยอยากให้ขับไปทำงานเองเท่าไหร่”

“ผมก็ไม่ติดนะครับ กวางน่ะสิจะติดอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย อันที่จริงรถของเขายังจอดแน่นิ่งไว้ที่โรงพยาบาล ช่วงสายช่างถึงจะมาซ่อมให้ เขาก็ต้องไปดูเสียหน่อย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เราไม่ได้เริ่มงานพร้อมกันเลิกพร้อมกันขนาดนั้น ไหนจะช่วงขึ้นเวรที่ไม่ได้ขึ้นตรงกันด้วย” คนเป็นแพทย์หญิงถอนหายใจ

“เอ้อ แม่ขอถามอีกเรื่องสิ”

“ครับ”

“หนึ่งมีแฟนหรือยัง”

“ยังเลยครับแม่ โสดสนิท” เมธานินทร์ตอบเสียงใส

คำตอบของชายหนุ่มทำเอาชายหญิงผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านหันมามองหน้ากันด้วยสายตาพราวระยับ แน่นอนว่าลูกสาวคนเดียวมองเห็นสายตาพวกนั้นของพ่อแม่จึงรีบกระแอมเสียงดัง เพื่อห้ามความคิดของพวกเขา ไม่ว่าจะคิดอะไรหญิงสาวรู้ทัน

“ไม่มีแฟน แต่กิ๊กเยอะจัดนะแม่ รู้หรือเปล่าว่ามันมีผู้หญิงเทียวมาหาแทบทุกวัน” กัญญณัชไม่ได้พูดเกินจริง เธอทำงานที่เดียวกับเขา รู้ยิ่งกว่ารู้ เห็นอยู่ตำตาตลอดว่าเขาคบผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า

“แกอย่ามาใส่ร้ายฉัน ไปเอามาจากไหนว่าฉันกิ๊กเยอะ” คนโดนว่าเริ่มร้อนตัว

“ก็เอาจากตาตัวเองไง มีหญิงเล็กหญิงน้อยมาหาแกทุกวัน พี่หนึ่งคะพี่หนึ่งขาอยู่นั่น เขาก็เห็นกันทั้งวอร์ด” หญิงสาวพูดพร้อมกับดัดเสียงเลียนแบบผู้หญิงเหล่านั้น เธอไม่ได้เห็นแค่คนเดียวเสียด้วย ให้ถามพี่พยาบาลที่นั่นเขาก็ยังเห็นเลย

“แหม แต่ถึงอย่างนั้นพี่หนึ่งก็มีแค่น้องกวางคนเดียวนะ”

 

Castle-G's Talk

พี่หนึ่งถามน้องกวางรึยังคะว่าน้องกวางอยา่กมีพี่หนึ่งรึเปล่า 55555

ฝากส่งฟีดแบคหน่อยน้า ให้กำลังใจเราเขียนต่อ ;-;

Facebook : Castle-G | Twitter : @castleglint

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #12 MONA🐰💕 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:21
    ตายเเล้วน้องกวาง พี่หนึ่งพูดต่อหน้าพ่อแม่
    #12
    0
  2. #11 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 20:54
    ง้อวววววววววน้องกวางคนเดียววววว//ไม้หนึ่งตอนแรกเรียกป้าหลังๆเรียกแม่นะจ๊ะ
    #11
    0
  3. #10 I_wanna_resign (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 12:48
    น้องกวางก็คือใจแข็งสุดๆ
    #10
    0