My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 76 : MY ONLY 1 | 26 : ขอแต่งงาน [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    31 ก.ค. 63

 

“เจ้าจันทร์” คราวนี้ณภัทรตกใจมากกว่าเดิมเมื่อร่างเล็กปีนขึ้นมาคร่อมร่างเขา “เดี๋ยวครับ นี่คุณคิดดีแล้วเหรอไงที่จะทำแบบนี้”

“คิดอะไร พูดจาเหมือนเราไม่เคยทำไปได้” มือเรียวเอื้อมไปเลิกเสื้อยืดของเขาขึ้นไปจนเห็นผิวของกล้ามเนื้อหน้าท้องนั้น เธอวางมือลงไปจับมันอยู่สักพักก็ยกออกเพื่อมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตบนกายตัวเองต่อ ในระหว่างที่กระดุมเม็ดสุดท้ายจะถูกดึงออก เธอก็ก้มจูบชายหนุ่มไปพร้อมกัน

คราวนี้ณภัทรจูบเธอตอบพลางใช้มือหนาเข้ามาโอบเอวบางของหญิงสาว จากตอนแรกเจ้าจันทร์เป็นฝ่ายคร่อมเขาเอาไว้ ผ่านไปชั่ววูบร่างของเธอก็มาอยู่เบื้องล่างแทน

เสื้อซึ่งไร้การติดกระดุมของเธอถูกแหวกออก ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาจูบเม้มไปตามผิวกายของเธอ มือหนาฟ่อนเฟ้นลูบไล้ตั้งแต่บนลงล่าง ลำคอระหงถูกเข้ามาตีตราจนร่างเล็กสะดุ้ง ความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายเข้ามาแทนที่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ

“คุณต้องการจากผมแค่นี้เหรอ” ณภัทรเอ่ยหลังจากผละกายออกไปเปลื้องเสื้อผ้าของตน “กลับมาหาผมเพราะเห็นผมเป็นคั่นเวลาเหรอ”

“คั่นเวลาอะไร...” เจ้าจันทร์ไม่แน่ใจว่าตัวเองต้องตอบแบบไหน เพราะเธอก็ไม่ได้อยู่กับเขาเพื่อให้เรื่องอย่างว่าอย่างเดียวเสียหน่อย

ชายหนุ่มสบตาเธอพลางใช้นิ้วไปเกลี่ยเส้นผมข้างแก้มนั้น

“คุณมองผมเป็นของตายหรือไง คิดว่าผมรักคุณแล้วจะทิ้งตอนไหนกลับมาหาตอนไหนก็ได้”

 

CUT SCENE

อ่านได้ในแบบรูปเล่มและ E-Book จ้า

 

ณภัทรนอนมองร่างเล็กในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกที่อัดล้น เขาไม่ปฏิเสธว่าเขาทั้งคิดถึงและโหยหาหญิงสาวมากแค่ไหน ถ้าเธอกลับมาแล้วอยู่กับเขาตลอดไปได้ก็คงดี แต่มันอาจจะไม่เป็นเช่นนั้น

คนที่ชายหนุ่มคิดว่าผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยก็ขยับเปลือกตาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วย

“นะ” เสียงหวานเอื้อนชื่อเขา

“ครับ” 

“แต่งงานกันนะ”

“...?!” ถ้าจะบอกว่าณภัทรไม่ตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเลย ก็คงเป็นการโกหก

เพราะสีหน้าตกใจของอีกฝ่าย ทำให้เจ้าจันทร์ต้องพูดขยายความ “ก็แต่งงานกันไง ถ้าตอนนี้ยังไม่พร้อมก็ปีหน้าก็ได้”

ทุกประโยคที่พูดออกไป เจ้าจันทร์ล้วนแต่คาดหวังว่าจะได้รับคำตอบดีๆ กลับมา แต่แล้วก็..

“ไม่ครับ”

โดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

“ทำไมอะ” อยากจะถามคำว่าทำไมอีกหลายๆ รอบ

“แล้วทำไมคุณต้องอยากแต่งงานกับผมด้วยล่ะ”

นี่เขาต้องการคำตอบแบบไหนจากเธอกันแน่ หญิงสาวเผลอคิดในหัวไปต่างๆ นานาว่าอีกฝ่ายอาจจะเป็นคนที่ไม่ยึดติดกับการแต่งงานก็ได้ ซึ่งเอาเข้าใจเธอก็ไม่ได้ยึดติดว่าปลายทางของความรักจะต้องแต่งงาน แต่นั่นก็เป็นเพราะเธออยากให้เขาเป็นของเธอโดยนิตินัยด้วย ถ้าณภัทรแต่งงาน ผู้หญิงคนอื่นๆ จะได้เลิกตามจีบเขาเสียที

“ฉันหวงนายนี่ ไม่อยากให้มีคนอื่นยุ่งวุ่นวายด้วย” โดยเฉพาะหมอเฟย์อะไรนั่น เธอจะรอช้าไม่ได้

“ถ้าเหตุผลมีแค่นั้นผมไม่แต่งหรอกครับ”

เขาพูดว่าไม่แต่งสองรอบแล้วนะ

“แล้วมันต้องมีเหตุผลแค่ไหนล่ะ” เธอก็แค่อยากแต่งงานกับเขา “ถ้าเรื่องเงินไม่เห็นต้องคิดมากเลย นายก็รู้ฉันไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน”

“ตอนนี้นอนเถอะ พรุ่งนี้ผมจะต้องออกไปแต่เช้า” นอกจากณภัทรจะไม่ตอบคำถามเธอ เขายังเอื้อมมือไปปิดโคมไฟเหนือเตียงพร้อมทิ้งตัวลงนอน

ภายในห้องที่มืดสนิท ร่างเล็กขยับกายเข้าไปซุกอีกฝ่ายพร้อมทั้งใช้วงแขนกอดร่างของเขาเอาไว้ 

ถึงเขาจะไม่อยากแต่งงานด้วยก็ไม่เป็นอะไรหรอก...

...

ไม่เป็นอะไรไม่ได้! มันต้องมีปัญหาอะไรสักอย่างที่เจ้าจันทร์ไม่รู้ เพราะแบบนั้นก็ส่งผลให้เธอนั่งเครียดอยู่หน้าทีวีของบ้านเจ้าตะวันอยู่นี่ไง

“เป็นอะไร ทำหน้าบูดบึ้ง” เจ้าตะวันที่เพิ่งเดินออกมาจากครัวพอเห็นน้องสาวทำหน้าเหมือนถ่ายไม่ออกมาหลายวันก็สงสัย “เมื่อคืนนี้ไปได้ไม่สวยเหรอ”

“ก็เปล่า” ความจริงแล้วณภัทรก็ใจอ่อนลงให้เธอเยอะ ไม่ทำตัวมึนตึงด้วยเหมือนก่อนหน้านั้นแล้ว รู้แบบนี้ก็คงพาขึ้นเตียงไปตั้งแต่วันแรก

“อะ ไหนเป็นอะไร บอกหมอซิ” พี่ชายฝาแฝดว่าพลางนั่งลงข้างๆ เธอ

“เมื่อคืนจันทร์ขอนะแต่งงาน”

“แค่กๆ” เจ้าตะวันถึงกับสำลักขนมที่กินเข้าไปเลยทีเดียว “อะไรนะ หมายถึงตัวจันทร์ไปขอนะมันแต่งงานเหรอ”

นี่น้องสาวของเขากล้าได้กล้าเสียขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“ใช่ แต่เขาปฏิเสธ เขาไม่แต่งด้วย” หญิงสาวพูดแล้วก็ทำหน้าเศร้าสร้อยลงหนักกว่าเก่า

“เอ้า ฮ่าๆๆ” ผู้เป็นพี่ระเบิดเสียงหัวเราะ

“ขำอะไร นี่จันทร์ซีเรียสนะ”

“ขำจันทร์นั่นแหละ ขอผู้ชายแต่งงานแล้วโดนเขาปฏิเสธ แล้วเขาบอกเหตุผลไหมว่าทำไมไม่แต่ง”

“ไม่รู้อะ” เพราะไม่รู้เหตุผลถึงได้นั่งคิดมากอยู่แบบนี้ เจ้าจันทร์นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า ทั้งที่เธอก็แสดงความจริงใจถึงขนาดนี้ ตามง้อ ตามขอคืนดี

บางทีณภัทรคงยังไม่หายโกรธเธอก็ได้

“ก็ใจเย็นเถอะ เพิ่งกลับมาหาเขาแล้วขอขาแต่งปุ๊ปปั๊บ ใครจะไม่ตกใจ” 

“หรือจันทร์จะโทรไปบอกพ่อดี ถ้าให้พ่อช่วยพูดเขาไม่ขัดหรอก” เจ้าจันทร์หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเลื่อนหาเบอร์โทรของผู้เป็นพ่อทันที “ต้องบอกให้พ่อไปสู่ขอนะมาให้ดีไหม”

“ไอ้สู่ขอน่ะเขาเก็บไว้ใช้กับฝ่ายชาย” พี่ชายผู้เหลืออดหยิบหนังสือพิมพ์ที่วางบนโต๊ะขึ้นมาฟาดหัวน้องสาวเพื่อยับยั้งความคิดนั้น “เนี่ยไงเพราะเป็นคนแบบนี้ ถึงหาผัวไม่ได้สักที”

“ตะวัน!”

“พอเลย ไปทำอะไรอย่างอื่น เลิกหมกมุ่น ถ้าว่างมากตอนเย็นๆ ก็ไปรับเจ้าปัถย์ที่โรงเรียนให้หน่อย” 

หลังจากที่ทะเลาะกับพี่ชายเสร็จ เจ้าจันทร์เดินกลับเข้ามาในห้องนอนชั่วคราวของตัวเอง แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าที่นอนแหมะบนเตียง เพื่อหาแผงยาที่ซื้อมาเมื่อตอนเช้า

เพราะเรื่องที่เกิดเมื่อคืน ณภัทรไม่ได้ป้องกัน ทำให้หญิงสาวต้องทานยาคุมฉุกเฉิน ทว่าเพิ่งทานไปได้เม็ดเดียว พอจะหาอีกเม็ดก็ไม่เจอ กระเป๋าใบก็เล็กแค่นี้ เทของออกมาทั้งหมดก็ไม่เห็น เธอสงสัยว่ามันอาจจะหล่นกลางทางตอนที่ล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ออกมาก็ได้

เจ้าจันทร์ถอนหายใจก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนฟูก จะว่าไปอีกไม่กี่วันประจำเดือนเธอก็คงมาแล้ว ไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

หญิงสาวนอนคิดถึงเรื่องอนาคตตัวเอง หลังจากที่ลาออกมาแล้วตอนนี้สาวเจ้าก็ยังไม่ได้สมัครงานที่ไหน ถึงเธอมีเงินเก็บจำนวนหนึ่งในบัญชีที่พอใช้ไปได้หลายเดือนแต่ถ้าได้งานใหม่ทำเร็วๆ เธอก็จะได้เลิกฟุ้งซ่าน แต่ความยากของการตัดสินใจก็คือตัวเธอจะกลับไปทำงานให้ธุรกิจที่บ้าน หรือหางานทำของตัวเองเหมือนกับพี่ชายอยู่ที่นี่ดี

แต่ก่อนจะคิดถึงเรื่องอนาคตในอีกหลายเดือน ตอนนี้เธอควรคิดก่อนดีกว่าว่าเย็นนี้จะซื้อกับข้าวอะไรไปให้คุณหมอของเธอที่จะอยู่เวร

 

 

แม่ยกเตรียมซื้อสร้อยทองไว้ได้เลยนะคะ คนละบาทสองบาท

ป.ล. โหลดอ่านฉบับเต็มได้ใน meb แล้วน้า

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #699 wipawann (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 08:34
    น้องแฝดจะมาแล้ว ได้แต่งจริงๆคราวนี้แหละ เตรียมสร้อยทองรอรับขวัญหลานจ้าาา ฮิ้วววว
    #699
    0
  2. #698 MONA🐰💕 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 23:27
    ท้องแน่ๆ เตรียมสินสอดไปขอนะเลย
    #698
    0
  3. #697 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 23:14
    ขอเลย ขอเลย ขอเลย ท้องแน่คราวนี้
    #697
    0