My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 74 : MY ONLY 1 | 26 : ขอแต่งงาน [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    28 ก.ค. 63

26 : ขอแต่งงาน

 

ชั่วโมงต่อมา

วันนี้ณภัทรตั้งใจจะมาเอาของที่ลืมไว้ที่บ้านเท่านั้น เขาไม่ได้จะมานอนค้างแล้วก็คิดไม่ถึงด้วยว่าจะได้เจอเจ้าจันทร์อีก หลังจากที่ทานมื้อเย็นกันเสร็จ ทั้งเขาและเธอก็เอ่ยลาผู้เป็นเจ้าของบ้านเพื่อเตรียมตัวกลับ โดยลูกชายเจ้าของบ้านนั้นเดินออกมาก่อนทำเอาร่างเล็กต้องรีบเดินตามให้ทัน

“นี่ เดี๋ยวก่อนสิ”

ขายาวๆ นั่นก้าวเร็วชะมัด

“มีอะไรครับ” ร่างสูงหยุดเดินตามที่เธอบอก 

“นายจะกลับเลยใช่ไหม” พอได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้าจากอีกคน หญิงสาวก็รีบพูดต่อ “ถ้างั้นกลับด้วยกันสิ ฉันยืมรถของตะวันมาวันนี้”

“ไม่เป็นไรหรอก ลำบากเปล่าๆ” ณภัทรปฏิเสธทันที

“แล้วนายจะกลับยังไง”

“นั่งแท็กซี่มั้งครับ”

“ทางกลับก็ทางเดียวกัน ฉันก็ไปส่งนายก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน ไม่รู้เหรอว่าเขารณรงค์ลดโลกร้อนกันอยู่ ทางเดียวกันไปด้วยกันประหยัดน้ำมันและฝุ่นควันพิษนะ” นี่เธอชักแม่น้ำทั้งห้าแล้วนะ เลิกปฏิเสธเสียที

เงียบอยู่นานเธอก็ได้ยินเสียงถอนหายใจจากร่างสูง

“งั้นเอากุญแจรถมาครับ ผมขับเอง”

“ฮะ? นายขับรถเป็นด้วยเหรอ”

“ผมเรียนขับไว้ตอนไปใช้ทุนต่างจังหวัด” เพราะหลังจากที่เรียนจบแล้ว ณภัทรก็ต้องจับฉลากไปใช้ทุนตามโรงพยาบาลชุมชนเป็นระยะเวลา 1 ปี ซึ่งการคมนาคมตามต่างจังหวัดไม่ค่อยสะดวกสบายเท่าในเมืองนัก เขาจึงเรียนขับรถเอาไว้เพื่อความสะดวกเวลาออกตรวจคนไข้ตามบ้าน

“อ๋อ นายจะขับเหรอ”

“ครับ”

หญิงสาวพยักหน้าจากนั้นก็ส่งกุญแจรถให้กับชายหนุ่ม

ณภัทรปลดล็อกประตูรถจากนั้นจึงเอื้อมมือไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับเพื่อให้เจ้าจันทร์ขึ้นไปนั่ง ทันทีร่างเล็กเข้าไปอยู่ในรถแล้วเขาก็ปิดประตูและเดินอ้อมรถไปนั่งอีกฝั่งบ้าง

ถ้าหากว่าจะมีบรรยากาศใหม่ที่เจ้าจันทร์ยังไม่เคยสัมผัสมาก่อน นั่นก็คงเป็นการนั่งรถที่ณภัทรเป็นคนขับ ครั้งแรกเชียวนะ 

หลังจากที่คาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ รถก็ถูกสตาร์ทแล้วออกตัวไป เวลาผ่านไปสักพักหลังจากที่ณภัทรขับออกมาที่ถนนใหญ่ หญิงสาวก็รู้สึกอึดอัดใจกับบรรยากาศในรถขึ้นมา เพราะมันทั้งเงียบ ทั้งเย็นจากแอร์รถ ไม่มีใครปริปากพูดคุยแล้วก็ไม่มีเสียงเพลงใดๆ

และคนที่ทนไม่ไหวต้องเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อนก็คือเจ้าจันทร์

“นี่...เอ่อ ฉันรู้มาจากตะวันว่าตอนนี้นายกำลังเรียนต่อเฉพาะทางไปด้วย” หญิงสาวตั้งประเด็นในเรื่องของเขาเพราะมันคือสิ่งที่เธออยากรู้

“ครับ”

ถามไปตั้งยาวตอบมาแค่ครับอย่างนั้นเหรอ

“แล้ว...ถ้าเรียนจบนายยังทำงานที่เดิมไหม หรือไปทำที่อื่น”

“เอาไว้จบแล้วค่อยคิดครับ” เขาตอบในขณะที่สายตายังจับจ้องไปบนท้องถนน

หลังจบประโยคนั้น เธอก็ไม่รู้จะพูดคุยอะไรอีก ทั้งที่ใจจริงอยากจะคุยกับเขามากแค่ไหน เขากลับมีท่าทีเหมือนไม่อยากคุยกับเธอสักนิด

เจ้าจันทร์เอาแต่นั่งอยู่บนรถแล้วมองทางข้างหน้าไม่ต่างจากคนขับ ทั้งแสงไฟจากรถยนต์และแสงจากข้างทางต่างก็สาดส่องเข้ามาที่ใบหน้าของเธอ รถที่ติดยาวเหยียดจากการจราจรในกรุงเทพทำให้บรรยากาศในรถยิ่งน่าเบื่อยิ่งขึ้นไปอีก ขนาดว่าขึ้นทางด่วนแล้วยังติดบนทางด่วนเลย

แอร์เย็นฉ่ำกระทบผิวกายให้รู้สึกสั่นสะท้าน หญิงสาวเอนกายไปพิงกับเบาะนั่งก่อนจะหลับตาลงเพื่อหลบแสงไฟ หวังจะพักสายตาเพียงชั่วคราว แต่กลับหลับลึกอย่างไม่รู้ตัว

จนกระทั่งเวลาผ่านไปสองชั่วโมงกว่า

รถของพวกเขาก็มาจอดอยู่ด้านหน้าคอนโดของณภัทร ชายหนุ่มหันไปมองเจ้าของร่างเล็กที่หลับตาพริ้มก่อนจะตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าไปจอดด้านใน

“เจ้าจันทร์” เขาพร่ำเรียกชื่อเธอเท่าไหร่ เจ้าของชื่อก็ไม่วี่แววจะตื่น

ลมหายใจของหญิงสาวสม่ำเสมอทำให้เขาคาดว่าอีกคนคงจะหลับสนิท

เมื่อเป็นเช่นนั้น ณภัทรจึงตัดสินใจพาหญิงสาวขึ้นมาบนห้องด้วยกันเพราะเกรงว่าปล่อยให้นอนในรถจะไม่ปลอดภัย ร่างสูงจัดการเปิดประตูห้องนอนแล้ววางร่างในอ้อมแขนลงบนเตียงเพื่อให้อีกฝ่ายได้หลับอย่างสบายตัว มือหนาเอื้อมไปหยิบรีโมตน์มาเปิดเครื่องปรับอากาศและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเล็กไว้

ระหว่างที่ชายหนุ่มจะเดินออกจากห้องไป เขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกได้ถึงอ้อมแขนบางเข้ามาสวมกอดเอาไว้

“คุณไม่ได้หลับเหรอ” เขาหันไปถามอย่างแปลกใจพร้อมกับดึงแขนของเธอออก

“ก็...ฉันหลับจริงนะ แต่ฉันเพิ่งรู้สึกตัวตอนนายอุ้มฉันขึ้นมา” เจ้าจันทร์ไม่ได้โกหก ก่อนหน้านั้นที่อยู่บนรถเธอหลับไปจริงๆ มาตื่นในอ้อมแขนของเขาพอดี

“ถ้าแบบนั้นคุณก็กลับบ้านได้แล้วครับ พี่คุณคงรออยู่” 

“ทำไมต้องไล่กันขนาดนั้นด้วย” ความน้อยใจที่เก็บเอาไว้เริ่มเก็บไม่ไหว หญิงสาวลุกออกจากเตียงมายืนประจันหน้ากับร่างสูง

“ผมไม่ได้ไล่”

“นายดูอยากให้ฉันกลับเต็มแก่”

“ผมเป็นห่วง คุณเป็นผู้หญิงขับรถคนเดียว ถ้ายิ่งดึกไปกว่านี้มันจะอันตราย” 

“งั้นก็ให้ฉันอยู่นี่จนเช้าเลยสิ กลับเช้าคงไม่อันตรายเท่ากลับดึก” หญิงสาวกล่าวจบก็เห็นแววตาเหนื่อยอ่อนมาจากอีกคน “หรือนายรังเกียจกัน”

“ผมไม่ได้คิดแบบนั้น ถ้าคุณอยากอยู่ก็ตามใจ เดี๋ยวผมอาบน้ำเสร็จจะออกไปนอนข้างนอก” 

“ทำไมต้องออกไปนอนข้างนอก เตียงนี่ก็ออกจะกว้าง” 

เขาและเธอก็เคยนอนด้วยกันมาแล้ว ทำไมคราวนี้จะต้องแยกกันนอน ทำไปเพื่ออะไร เมื่อครู่ยังบอกอยู่เลยว่าไม่ได้รังเกียจกันแต่การกระทำนี่ตรงข้ามเชียวนะ

 

 

 

โถ คูมหมอไม่ใจอ่อนเลยนะ เดี๋ยวรู้กัน

ป.ล. โหลดอ่านฉบับเต็มได้ใน meb แล้วน้า

The Boyz Younghoon GIF - TheBoyz Younghoon KimYounghoon - Descubre ...

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #691 wipawann (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 21:39
    ลุ้นๆๆ
    #691
    0
  2. #690 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 18:23
    ง้อยาวๆ ไปเลยอ่ะจ้าาาาาาา อุ_อิ
    #690
    0
  3. #689 MONA🐰💕 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 12:34
    กลัวอดใจไม่ไหว
    #689
    0