My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 70 : MY ONLY 1 | 25 : จีบจริงไม่มีแกล้ง [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    24 ก.ค. 63

 

25 : จีบจริงไม่มีแกล้ง

 

หลังจากเหตุการณ์ที่เจ้าจันทร์ได้เจอเมื่อวาน มันก็ทำให้เธอถอดใจจากเขา...

ซะที่ไหนกันล่ะ เธอไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก 

มือเรียวกดจิ้มไปตามแป้นพิมพ์ของคอมพิวเตอร์โดยเข้าเว็บ Google ในหน้าแรกเพื่อค้นหาหัวข้อหรือคีย์เวิร์ดที่ตนเองต้องการ

‘วิธีง้อผู้ชาย’

‘วิธีจีบผู้ชายก่อน’

‘ถ้าผู้ชายโกรธ จะต้องทำยังไง’

หญิงสาวพบกับวิธีมากมายหลายชนิดทั้งจากเว็บบอร์ดต่างๆ หรือตามกระทู้ที่มีคนมาตั้งคำถาม เธอตามอ่านคนที่มาตอบกระทู้เรื่อยๆ แล้วหยิบปากกามาจดวิธีที่เข้าท่าไว้ใช้

ที่น่าสนใจที่สุดก็คือการตะล่อมเข้าหาทีละนิด ทำไมหลายปีที่แล้วเธอจึงได้โง่ปล่อยให้เขาหลุดมือไปได้ ทั้งที่นั่นคือโอกาสทองที่จะได้สามีเป็นหมอแท้ๆ

และความตั้งมั่นที่ไม่ลดน้อยทำให้วันนี้หญิงสาวกลับมาที่โรงพยาบาลแผนกเด็กอีกครั้งพร้อมกับ...ข้าวกล่องเหมือนเดิม

“ฉันซื้อมาให้นาย...” เจ้าจันทร์ยื่นถุงกระดาษในมือไปให้ณภัทรที่เพิ่งออกจากห้องตรวจ เหตุการณ์เกิดขึ้นราวกับเดจาวู แต่ที่มันจะไม่เหมือนเดิมก็คือ “แล้วที่สำคัญ จันทร์ก็มีมาแจกให้คนทั้งแผนกเลยวันนี้ ถือว่าจันทร์ช่วยให้กำลังใจบุคลากรทางการแพทย์ทุกคนเลยนะคะ”

หญิงสาวหันไปมองบุคลากรคนอื่นๆ ที่พักเที่ยงอยู่ จากนั้นจึงปรบมือสองสามครั้ง ชายร่างกำยำสองสามคนเดินแบกลังใส่กล่องข้าวมาคนละลัง รวมแล้วในนั้นก็มีกล่องข้าวประมาณร้อยกล่อง ซึ่งทุกกล่องเธอก็ให้คนนำไปแจกให้กับบุคลากรทั้งแผนกนี้ มีเนื้อสัตว์หลากหลายใครแพ้อะไรก็เลือกอย่างอื่นได้

ดูซิว่าเขาจะยกกล่องข้าวของเธอให้ใครอีกไหม ในเมื่อเธอซื้อมาแจกให้คนอื่นด้วยครบแล้ว

“นี่คุณคิดทำอะไร” หมอหนุ่มรู้สึกสับสนเล็กน้อย

“ความหวังดีจากฉันไง เมื่อวานเห็นนายหวังดีเอาข้าวให้คนอื่น คงกลัวว่าน้องจะไม่อิ่ม แต่ไม่เป็นไรนะ วันนี้ฉันเอามาแจกให้ทุกคนเลยไม่ต้องกลัวเขาจะไม่อิ่ม”

ณภัทรเหลือเชื่อกับการกระทำของหญิงสาว

“คุณนี่มัน...”

“ฉันทำด้วยใจนะ อย่ามองในแง่ร้ายสิ” เธอยิ้มเล็กน้อย

การปรากฏตัวของเจ้าจันทร์ในวันนี้ หญิงสาวเชื่อว่าชื่อของเธอจะต้องเป็นที่พูดถึงไปอีกหลายวันแน่นอน ว่าด้วยหญิงสาวที่ลงทุนใช้เงินแก้ปัญหาเพื่อให้ผู้ชายรับของของตัวเอง มันก็...ไม่ได้แย่ อย่างที่เขาเคยบอกกับเธอนั่นแหละว่าด้านได้อายอด

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ”

“ไม่ได้ลำบากนี่ เงินเล็กๆ น้อยๆ” เธอไม่ได้จะอวดรวย แต่เธอไม่ได้ลำบากอะไรจริงๆ ให้ซื้อข้าวแจกทั้งโรงพยาบาลก็ยังได้ “นายก็ต้องเก็บไว้ด้วย ไม่ต้องเอาให้คนอื่นแล้วเพราะฉันแจกทั้งแผนก หรือถ้านายเอาให้คนนอกแผนก พรุ่งนี้ฉันก็จะสั่งทำแจกทั้งโรงพยาบาล”

“คุณมันเอาแต่ใจไม่เปลี่ยน ผมไม่มีเวลาทานหรอก” ร่างสูงตอบจากนั้นจึงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา เขามีธุระจะต้องไปจัดการต่อ

หญิงสาวมองเห็นนาฬิกาข้อมือของอีกฝ่ายก็ยกยิ้มเล็กน้อย

“สี่ปี..เพราะมันทนทานหรือว่าเจ้าของดูแลดีกันนะ” เจ้าจันทร์ละสายตาจากนาฬิกาแล้วกลับไปสบตากับเขา

“ผมเป็นคนรักษาของ อะไรไม่จำเป็นผมก็ไม่ซื้อใหม่หรอก”

ไม่เชื่อเลยว่านาฬิกาที่เธอให้เขาเป็นของขวัญวันเกิดยังอยู่ถึงทุกวันนี้ นั่นมันก็อาจจะหมายความว่าเขายังไม่ได้ตัดใจจากเธอก็ได้

แต่เขาเย็นชาจังเลย

ตอกย้ำความไม่สนใจเธอมากขึ้นไปอีกเมื่อณภัทรเดินหนีออกไป เอาเป็นว่าเจ้าจันทร์จะเข้าใจว่าเขาต้องรีบไปทำงานก็แล้วกัน

“เอ่อ..ขอบคุณมากเลยนะคะสำหรับของที่นำมาให้วันนี้” พยาบาลสาวคนเดียวกับเมื่อวานเข้ามาคุยกับเธอหลังจากที่ลังเลอยู่สักพัก “เดี๋ยวทางเราอาจจะให้คุณลงชื่อเอาไว้..”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เจ้าจันทร์ส่ายหน้าปฏิเสธ เธอแค่แจกของกินไม่ได้บริจาคเงินหรือเครื่องมืออะไร ไม่ต้องมีพิธีการอะไรขนาดนั้น “จันทร์แค่อยากทราบว่านะเขามีเวรวันไหนบ้าง”

“เอ่อ..เรื่องนั้น ก็ไม่ค่อยแน่นอนหรอกค่ะ บางวันเขาก็อยู่แทนหมอคนอื่น”

“แล้ววันนี้เขาต้องอยู่ไหมคะ”

“น่าจะไม่นะคะ”

เมื่อเจ้าจันทร์ได้รับคำตอบที่พึงพอใจแล้ว หญิงสาวพร้อมกับคนของเธอก็เดินทางออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับไปตั้งหลักที่บ้านก่อน ส่วนคนที่มาช่วยแจกข้าวล้วนแต่เป็นคนที่ทางบ้านส่งมารับเธอกลับบ้านที่เชียงใหม่ แต่ว่าเธอยังไม่อยากกลับเร็วๆ นี้จึงนำพวกเขามาใช้งานอย่างอื่นก่อน

“คุณหนูจันทร์จะกลับเชียงใหม่เลยไหมครับ” ชายคนหนึ่งที่มีหน้าที่เป็นคนขับรถเอ่ยถามกับเธอ วันนี้หญิงสาวยืมรถตู้ของที่บ้านมา เพราะว่าไม่มีรถของตนเอง

“พวกคุณนั่นแหละกลับไปก่อน จันทร์จะอยู่กรุงเทพต่ออีกสักพัก” หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อต้องส่งคนมารับเธอเร็วขนาดนี้ทั้งที่อุตส่าห์บอกไปว่าจะอยู่กับเจ้าตะวันก่อน

“อ้าว..จะให้ผมบอกคุณชัชว่าไงครับ”

“ก็บอกว่าจันทร์ยังไม่อยากกลับ ถ้าพ่อสงสัยจันทร์จะโทรพูดด้วยเอง”

“เพราะเรื่องหมอคนนั้นเหรอครับ” ชายอีกคนเอ่ยขึ้น

“ไม่ต้องอยากรู้หรอกน่า เอาเป็นว่าส่งจันทร์ที่บ้านตะวันแล้วพวกคุณก็กลับไปก่อนได้เลยนะ ไว้ถ้าจะกลับจันทร์จะนั่งเครื่องไปเอง”

เธอตอบปัดๆ เพราะในหัวมัวแต่คิดเรื่องของณภัทรอย่างที่โดนถามจริง

แต่เมื่อครู่นี้เจ้าจันทร์กำลังคุยเรื่องที่บ้านอยู่นี่นา.. พ่อของเธอ.. ใช่แล้ว พ่อของเธอ ถ้าเป็นชื่อของพ่อยังไงณภัทรก็ต้องเกรงใจบ้าง หญิงสาวไม่ได้จะไปขู่อะไรเขาหรอก เพียงแค่ยืมชื่อมาใช้อะไรนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น

 

 

โถ สู้ต่อไปนะเจ้าจันทร์

ป.ล. สามารถโหลดอีบุคได้แล้วนะคะ

 

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTIxMTU4MyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyNTYzMyI7fQ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #677 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 00:12
    อำนาจอยู่ในมือเราแล้ว หว่ะฮ่าาาาา
    #677
    0
  2. #676 wipawann (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 17:57
    ทำกับเค้าไว้เยอะ ก็ง้อเยอะหน่อยนะเจ้าจันทร์ สู้ๆ
    #676
    0
  3. #675 khaidown18 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 16:02
    ไม่อัพต่อแล้วหรอคะ
    #675
    0
  4. #673 +MiNdY+ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 00:16
    ซื้ออีบุ๊คเรียบร้อยค่าา
    #673
    0
  5. #672 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 22:05
    รับแซ่บจ้าาาาาา
    #672
    0