My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 67 : MY ONLY 1 | 24 : เพียงพบเธอ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    15 มิ.ย. 63

 

บ้านของเจ้าตะวัน

เพราะสาเหตุที่กล่าวไปข้างต้นทำให้เจ้าจันทร์นั่งเศร้าอยู่หน้าบ้าน

...

“เป็นอะไรน่ะ” แฝดผู้พี่ที่เพิ่งกลับบ้านก็สังเกตเห็นท่าทีซึมๆ ของแฝดผู้น้อง เจ้าตะวันแปลกใจเพราะเมื่อเช้ายังเห็นรื่นเริงอยู่เลย

“วันนี้จันทร์พาปัถย์ไปโรงพยาบาลมา”

“อ่า แล้ว?”

“รู้ไหมว่าหมอที่ฉีดวัคซีนให้ปัถย์คือใคร”

“นะเหรอ”

“รู้ได้ไงอะ” เจ้าจันทร์มองไปที่เจ้าตะวันอย่างแปลกใจ เธอว่าเธอยังไม่ได้บอกอะไรสักคำ

“ทำไมจะไม่รู้ ก็เจ้านั่นทำงานอยู่แผนกเด็กที่โรงพยาบาลนั้น” เพราะเขารู้ดี ตั้งแต่ที่ณภัทรเรียนจบ วันนั้นเจ้าตะวันก็ได้ไปงานรับปริญญาของเจ้าตัว และเคยถามเรื่องอนาคตต่อจากเรียนจบด้วย ซึ่งได้รับคำตอบมาว่าณภัทรจะใช้ทุนตามอำเภอในปีแรกแล้วกลับมาทำงานพร้อมกับเรียนเฉพาะทางที่แผนกเด็กไปด้วย เรื่องโรงพยาบาลที่เจ้าตัวอยู่ เขาก็รู้

ซึ่งพอเล่าให้น้องสาวฟัง อีกฝ่ายก็นั่งจ้องตาปริบๆ

“โห แบบนี้ก็แสดงว่าจะเรียนจบเป็นแพทย์เฉพาะทางแล้วดิ”

“อืมใช่”

“นี่ ถ้ารู้เยอะขนาดนั้น ขอถามอีกเรื่องได้ป้ะ” เจ้าจันทร์ทำเสียงเบาลงพลางกวักมือเรียกเจ้าตะวันให้มานั่งที่โต๊ะไม้ด้วยกัน

“ถามอะไร” ชายหนุ่มเดินมานั่งตามที่โดนเรียก

“เขา...แต่งงานแล้วเหรอ” ระดับเสียงของเธอแผ่วลงไปอีกเพราะหวั่นใจในคำตอบที่จะได้ยินต่อจากนี้ 

“อ๋อเรื่องนั้น” พี่ชายพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ

“ฮะ?! แต่งกับใครอะ”

เพราะหญิงสาวคิดว่าการพยักหน้าของเจ้าตะวันเป็นการตอบรับข้อสันนิษฐานของเธอ ทำให้เจ้าจันทร์เบิกตากว้างอย่างตกใจ เก็บสีหน้าไม่อยู่

อันที่จริงแล้ว เขาก็แค่พยักหน้าเพราะกำลังคิดคำตอบอยู่ ไม่ได้จะพยักหน้าเพื่อตอบว่าใช่เสียหน่อย แต่พอเห็นหน้าที่ซีดเป็นเผือกต้มของน้องสาวแล้วก็นึกสนุกอยากจะกลั่นแกล้งคนปากแข็งเสียหน่อย

“อืมใช่ แต่งแล้ว กับผู้หญิงคนหนึ่ง จันทร์ไม่น่าจะรู้จัก”

“เหรอ”

พอเห็นหญิงสาวไหล่ตกลงด้วยความเศร้า พี่ชายอย่างเจ้าตะวันก็ยิ่งมีแผนร้ายเข้ามาในหัว

“เนี่ย เพิ่งแต่งไปเมื่อสองเดือนที่แล้วนี่เอง เจ้าสาวน่ารักมากเลยนะ แถมนะมันก็มีความสุขดีด้วย”

จนประโยคล่าสุดที่ได้ยินก็ทำเอาคนปากแข็งเริ่มมีน้ำตา เธอแค่สงสัยเท่านั้นว่าณภัทรอาจจะแต่งงานแล้วจากการที่ได้ยินคนพูดว่าเขามีคนรัก แต่ก็พยายามคิดว่ามันคงเป็นข่าวลือ ไม่ใช่เรื่องจริง พอได้รับการยืนยันจากปากของพี่ชายนั่น ความหวังที่ว่าเขาจะยังโสดก็พังลง

นี่สินะ..สาเหตุที่ณภัทรมีท่าทีเย็นชา หมางเมินต่อเธอ เพราะว่าเขามีครอบครัวไปแล้ว เขาคงได้เจอกับผู้หญิงที่เขารักและคนนั้นก็รักเขาเหมือนกัน 

ใครจะไปรอคนใจร้ายอย่างเธอ ถ้ารอก็โง่เต็มที ในเมื่อเป็นหญิงสาวเองที่ตัดเยื่อใยแล้วไม่ให้เขารอ ในวันนี้คิดได้จะกลับมาหามันก็สายเกินไป

“เจ้าจันทร์..เป็นอะไรน่ะ” ปรางลดาคือสมาชิกของบ้านคนสุดท้ายที่เพิ่งกลับมา ทันทีที่ลงจากรถแล้วเห็นเจ้าจันทร์กำลังร้องไห้อยู่ที่โต๊ะกับเจ้าตะวัน ก็รู้สึกตกใจไม่น้อย

“ฮือ ปราง” เจ้าจันทร์ปรี่เข้าโอบกอดร่างของพี่สะใภ้ “นะแต่งงานแล้ว.. ฮึก”

“ใครแต่งงาน? นะ..หมายถึงณภัทรเหรอ?” พอได้รับการพยักหน้าตอบกลับมา ปรางลดาก็เอื้อมมือไปลูบแผ่นหลังบางเบาๆ “ใครบอกว่าเขาแต่งงาน”

“ก็ตะวันบอก”

ทันใดนั้นเอง ปรางลดารีบหันขวับไปจ้องหน้าผู้เป็นสามีเป็นการคาดโทษเอาไว้

“ไม่จริงนะจันทร์ อย่าไปเชื่อ หมอนะเขายังไม่แต่งงาน” เมื่อบอกความจริงให้แก่หญิงสาวที่กำลังร้องไห้เสร็จ เธอก็ต่อว่าเจ้าตะวันต่อ “อายุเท่าไหร่แล้วฮะ แกล้งโกหกเป็นเด็กเป็นเล็กไปได้”

แต่ในขณะที่คนที่เพิ่งโดนด่ากำลังจะสลด เสียงเล็กของเด็กชายก็ดังขึ้นเสียก่อน

“แม่กลับมาแล้ว” ร่างของปัถย์วิ่งออกมาพร้อมกับเข้ามากอดขาปรางลดา “วันนี้คุณหมอฉีดยาด้วย ผมไม่ร้องเลยนะ”

“เก่งมากครับ หิวรึยัง เข้าไปรอในบ้านก่อนนะ” ปรางลดาพูดกับลูกชายจากนั้นจึงกลับมาจ้องแววตาใสของหญิงสาวอีกคน

“สรุปว่ายังไงอะ” เจ้าจันทร์เช็ดน้ำตาของตัวเองจากนั้นจึงมองหน้าพี่ชายสลับกับพี่สะใภ้ “วันโกหกจันทร์เหรอ”

“ก็มันน่าแกล้งนี่” เจ้าตะวันตอบพลางหัวเราะ แต่ไม่นานเขาก็โดนฝ่ามือของภรรยาฟาดลงที่ต้นแขน ชายหนุ่มครางหงิงทันที “โอ๊ย ปราง”

“ไม่เห็นเหรอไงว่าจันทร์เขาร้องไห้ ยังจะมาหัวเราะ เดี๋ยวเถอะ”

“ข..เขายังไม่แต่งงาน ยังไม่มีแฟนด้วยใช่ไหม” เจ้าจันทร์ยังไม่มีอารมณ์ไปเอาเรื่องเจ้าตะวัน เธอมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้น

“เรื่องแต่งงานน่ะยังไม่ใช่แน่ๆ ส่วนเรื่องมีแฟน ปรางก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

“จันทร์ได้ยินคนพูดว่าเขามีคนรักอยู่แล้วอะ” ต่อให้ยังไม่แต่งงานแต่ถ้ามีแฟนแล้วมันก็มีค่าไม่ต่างกันไม่ใช่เหรอไง

“อันนี้พูดจริง ไม่โกหกแล้ว คือเรื่องนี้ก็ตอบไม่ได้นะ เพราะเจ้านะก็หน้าตาดี หน้าที่การงานดี ผู้หญิงก็คงเข้าหาเยอะ ถ้านะมันจะเลือกไว้สักคนก็ไม่แปลก” 

ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นสักนิด ยิ่งฟังยิ่งท้อใจกว่าเดิม เมื่อสี่ปีที่แล้วเจ้าจันทร์ตัดสินใจไปทำงานที่ญี่ปุ่นเพราะนั่นคือความฝันของเธอ และหญิงสาวก็ได้ทำมันอยู่มาหลายปีสมดั่งใจ จนเดือนก่อนเธอได้อ่านจดหมายที่ณภัทรมอบมันไว้ให้ จดหมายที่เธอพยายามเก็บซ่อนมันไว้ ไม่ใส่ใจ พยายามลืม แต่ไม่สำเร็จ

ความรู้สึกเหงาใจประเดประดังเข้ามาจนหญิงสาวตัดสินใจลาออกจากงานแล้วกลับมา...ตลอดเวลาที่อยู่ญี่ปุ่นเจ้าจันทร์ไม่เคยเปิดใจให้ผู้ชายคนไหนเข้ามา ต่อให้พยายามรักคนอื่นมากแค่ไหนเธอก็ทำไม่ได้ หญิงสาวพร่ำหาเหตุผลของมันอยู่นานแล้วก็หลอกตัวเองว่าเป็นเพราะตนใส่ใจเรื่องงานมากกว่า

ทั้งที่ความจริงเธอมีคนในใจอยู่แล้วต่างหาก หัวใจที่มีเจ้าของจะยกให้ใครได้

“ไม่ลองไปถามตรงๆ ดูล่ะจันทร์” ปรางลดาเสนอความเห็น

“ถ้าเขาตอบว่ามีแล้วล่ะ...”

“ถ้ามีก็คือมี มันเป็นความจริง ถ้านะมีคนรักแล้วก็แค่ต้องยอมรับ”

แล้วเธอจะยอมรับได้ยังไง หากคนในใจของณภัทรไม่ใช่เจ้าจันทร์อีกต่อไปแล้ว.. เธอจะยอมรับมันได้จริงเหรอ

“ยังรัก ยังคิดถึงเขาขนาดนี้ มันก็ต้องลองดูสักตั้งแล้วป้ะ ถ้าเขามีแฟนแล้วก็สู้สิ แย่งมาเล้ย” เจ้าตะวันพูดจบก็โดนปรางลดาฟาดที่จุดเดิมอีกที

“แนะนำอะไรแบบนั้น!”

มันก็จริงอย่างที่เจ้าตะวันพูด...ขนาดนี้แล้วเธอก็ต้องลองดูสักตั้งสิ

 

 

โถ...ยัยของแม่ ร้องไห้เลย แค่รู้ว่าเขาแต่งงาน

______________________________________

ฝากนิยายเรื่องแยกของคุณไม้หนึ่งด้วยค่า "เพราะ (หยุด) รักคุณไม่ได้"

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2082605

 

 

เปิดพรีออเดอร์หนังสือแล้ววันนี้ - 30 มิถุนายน

http://castlegfiction.lnwshop.com/

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #653 ssnew11 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 06:45
    แบบสมน้ำหน้าได้มั้ย กว่าจะรู้ใจตัวเองน้ออออ ทีนี้ก็เดินหน้าจีบนะเลย สู้ๆ
    #653
    0
  2. #652 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 23:37
    รู้สึกช้าแต่ก็ยังดีที่รู้ใจตัวเองก่อน
    #652
    0
  3. #651 oOkanittaOo (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 19:30
    สู้ๆนะเจ้าจันทร์~~
    #651
    0
  4. #650 9ningnong9 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 15:20
    นานไปไม๊กว่าจะคิดได้เนี่ย เจ็บมั่งก็ดีนะ

    ปล่อยให้นะเค้าเจ็บมาตั้งหลายปี
    #650
    0
  5. #649 chari2 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 14:42
    ต่อไปคงเจอแต่ณภัทรเวอร์ชั่นเย็นชา
    #649
    0