My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 66 : MY ONLY 1 | 24 : เพียงพบเธอ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63

24 : เพียงพบเธอ

 

7.10 น.

โรงพยาบาล

พอตื่นเช้าขึ้นมา เจ้าจันทร์ก็อาบน้ำแต่งตัวพร้อมกับขับรถพาหลานชายวันสี่ขวบมาที่โรงพยาบาลโดยทันที ซึ่งพ่อแม่ของปัถย์ได้ฝากฝังเธอเอาไว้แล้วก่อนจะออกไปทำงานกัน วันนี้จึงถือเป็นโอกาสอันดีที่จะสร้างความสนิทสนมกับหลานตัวเองหลังจากห่างหายไปนานหลายปี

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลหญิงสาวก็ยื่นบัตรนัดแล้วกับได้บัตรคิวกลับมา ขนาดว่ามาเช้าแล้วยังได้คิวไกลขนาดนี้.. ก็ไม่แปลกหรอก ช่วงนี้เป็นช่วงวันหยุดแถมช่วงปิดเทอมของเด็กด้วย

“เดี๋ยวระหว่างรอคิว ออกไปซื้ออะไรกินดีไหมครับ” เจ้าจันทร์ก้มหน้าลงไปถามเด็กชาย

“ครับ” เด็กน้อยพยักหน้าอย่างว่าง่าย

เจ้าของร่างบางจึงพาปัถย์ออกมาที่ด้านล่างของตึกใกล้ๆ ซึ่งในนั้นมีโรงอาหารพร้อมทั้งร้านขายของกินเยอะแยะ เพราะเจ้าตัวแสบกินข้าวมาตอนเช้าแล้ว หญิงสาวจึงพามานั่งที่ร้านคาเฟ่ขายกาแฟ โดยสั่งนมสดพร้อมกับขนมเค้กชิ้นหนึ่งให้ ส่วนของตัวเองก็สั่งกาแฟมาดื่มแก้ง่วง

“อาจันทร์ อยากกินอันนั้น” หลานชายว่าพลางชี้ไปยังคุกกี้ช็อกโกแล็ตที่อยู่บนชั้น

“แค่เค้กไม่อิ่มเหรอเรา”

“ก็..อยากลองง่ะ” เจ้าปัถย์ทำแววตาออดอ้อนไปด้วย

เจ้าจันทร์น่ะ..ก็ใจอ่อนให้เด็กอยู่ดีนั่นแหละ

“งั้นนั่งรอนี่นะครับ อาไปซื้อมาให้” หญิงสาวลุกจากโต๊ะแล้วตรงไปที่เคาน์เตอร์ของร้านเพื่อซื้อคุกกี้ให้กับหลานชาย

เธอเอ่ยสั่งมันมาหนึ่งชิ้น และในระหว่างจ่ายเงินแล้วรอขนมจากพนักงานก็มีลูกค้าอีกสองรายมาหยุดอยู่ที่เคานืเตอร์คิดเงินด้านข้าง เพราะในร้านจะมีสองเคาน์เตอร์เพื่อความรวดเร็วในการรับออเดอร์จากลูกค้า เจ้าจันทร์ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่เพราะลูกค้าที่เข้ามาใหม่นั้นพูดคุยกันอยู่ใกล้ๆ หู

“ถ้าฉันซื้อกาแฟไปให้หมอนะ แกว่าดีป้ะ” ลูกค้าสาวคนแรกเอ่ยขึ้น สังเกตจากการแต่งกายก็น่าจะเป็นหนึ่งในบุคลากรของโรงพยาบาล

“หมอนะที่อยู่ Ped อะเหรอ เออ ซื้อขนมไปด้วยดิ หมอเขาอยู่เวรตั้งแต่เมื่อวานน่าจะยังไม่ทานอะไรเลยนี่” เป็นคำตอบของอีกคนที่มาด้วยกัน

“แต่เขาไม่ค่อยรับของจากคนอื่นเลยอะ ยิ่งกับพวกสาวๆ ยิ่งไม่เอาไม่ใช่เหรอ”

“จะว่าไป นี่ก็ได้ยินข่าวลือแว่วๆ ของหมอนะมีคนรักอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

“จริงดิ ฉันอกหักแล้วเหรอเนี่ย เสียดายอ่า”

หมอนะ..ชื่อที่ทำให้เจ้าจันทร์รู้สึกสะดุด แถมหมอนะคนนั้นก็มีคนรักแล้วอย่างนั้นเหรอ...

“ช็อกโกแล็ตชิพคุกกี้ได้แล้วครับคุณลูกค้า” พนักงานหน้าเคาน์เตอร์พูดพร้อมกับยื่นจานใส่คุกกี้ชิ้นใหญ่มาให้เธอ ทำให้หญิงสาวเลิกสนใจบทสนทนาของสองสาวข้างกาย

ช่างปะไร คนที่เป็นหมอแล้วชื่อนะใช่ว่าจะมีคนเดียวบนโลกเสียหน่อย มันคงไม่ได้บังเอิญขนาดนั้นหรอก

...

หลังจากที่หาอะไรทานจนพอใจ อาหญิงก็พาหลานชายกลับมาที่หน้าห้องตรวจที่แผนกเด็ก รออยู่สักพักก็ถึงคิว

‘เด็กชายปัถยากร อัศวเมฆาธีร์’

เจ้าจันทร์พาปัถย์เข้าไปนั่งด้านในห้องตรวจ เพราะในวันนี้หญิงเป็นผู้ปกครองของหลาน เธอจึงต้องเซ็นชื่อในบัตรเข้ารับการฉีดวัคซีนแทนแม่แท้ๆ มือข้างหนึ่งผลักประตูห้องเข้าไป ส่วนอีกข้างก็จูงมือเด็กชายวัยสี่ขวบให้เดินตามเข้ามาด้วย 

บรรยากาศในห้องก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษเหมือนกับห้องตรวจทั่วๆ ไป แต่สิ่งที่ชวนให้สาวเจ้าชะงักนั่นก็คือคุณหมอที่จะเป็นคนฉีดวัคซีนหลานชายเธอต่างหาก

หมอหนุ่มร่างสูงตรงหน้าเธอดูโตขึ้นจากเมื่อก่อน แต่เขาก็ยังเป็นเขาเหมือนเดิม แต่ยังไม่ทันจะได้พินิจพิจารณาอะไร เทปความทรงจำเมื่อชั่วโมงก่อนก็ไหลย้อนกลับมาฉายใหม่ คำพูดของลูกค้าสาว 2 คนที่เธอได้ยินในร้านนั้น.. หมอนะแผนก Ped ที่มีคนรักอยู่แล้ว...

คือณภัทรจริงๆ อย่างนั้นเหรอ

“วันนี้ฉีดวัคซีนใช่ไหมครับ” แพทย์หนุ่มส่งยิ้มให้เด็กชายจากนั้นจึงเหลือบตามามองหญิงสาวเล็กน้อย “เดี๋ยวพาน้องขึ้นไปรอที่เตียงหน่อยนะครับ”

นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมเธอถึงมาเจอกับเขาตั้งแต่วันแรกที่กลับไทยเลย อะไรมันจะบังเอิญได้ถึงขนาดนี้

เจ้าจันทร์พยายามไม่สนใจแล้วทำหน้าที่ของตัวเอง หญิงสาวพาหลานชายขึ้นไปนอนบนเตียงตัวยาว ช่างสิ..ตอนนี้ก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาทำหน้าที่ของเขา เธอก็ต้องใช้ชีวิตของเธอ

ถาดเหล็กใส่เครื่องมือถูกลากมาวางใกล้กับเตียงพร้อมกับร่างสูงของคุณหมอที่เดินเข้ามาประชิดใกล้ ก้อนสำลีถูกแกะออกมาจากซองพร้อมชุบแอลกอฮอล์ทำความสะอาดบริเวณผิวสะโพก จากนั้นเข็มฉีดยาก็ถูกเตรียมพร้อมภายในเวลาแป๊บเดียว

“เจ็บไม่นานนะครับ” 

ก็ยังดีที่ไม่หลอกเด็กว่าเจ็บเหมือนมดกัด

ทุกการกระทำทุกขั้นตอนต่างๆ ของณภัทรล้วนตกอยู่ในสายตาของเจ้าจันทร์ เธอไม่ได้เจอเขามาหลายปี เมื่อเดือนก่อนหญิงสาวตั้งคำถามว่าตอนนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง แต่ตอนนี้ได้รับคำตอบนั้นแล้วกลับไม่ได้ทำให้ความสงสัยในใจหายไป มันกลับเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม แถมยังมีความรู้สึกหนักหน่วง ไม่มั่นคงเป็นตัวแถมมาด้วย มันเรียกอีกชื่อว่าอะไรกันนะ..

ความคิดถึง ความโหยหา 

ยืนอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่สัมผัสไม่ได้ ไม่กล้ายิ้มให้ ไม่กล้าทักทาย ในเมื่อเป็นเจ้าจันทร์เองที่เป็นฝ่ายทิ้งเขาไปแล้วทำไมเธอต้องรู้สึกทุกข์ใจด้วย

“เสร็จแล้วครับ เก่งมากเลยไม่ร้องไห้ด้วย” 

เมื่อการฉีดวัคซีนของเจ้าปัถย์เสร็จ ทุกอย่างก็จบ เธอก็ต้องพาหลานชายกลับมาที่บ้านราวกับการได้เจอณภัทรไม่เคยเกิดขึ้น ก่อนออกจากห้องตรวจแพทย์หนุ่มก็บอกให้ความรู้เกี่ยวกับการดูแลและเรื่องทั่วไปของหลานชายเล็กน้อย ไม่ได้พูดอย่างอื่น

“ค่ะ ถ้างั้นกลับได้เลยใช่ไหม”

ที่น่าเจ็บก็คือทั้งเธอและเขาต่างก็ทำเหมือนเราไม่ได้รู้จักกันมาก่อน ท่าทีหมางเมิน เย็นชาแบบนั้น เจ้าจันทร์ไม่เคยได้รับมันจากชายหนุ่มมาก่อน

 

 

คูมหมอเย็นชามาก ไม่สนใจอดีตคู่หมั้นเลยน้าาา

______________________________________

ฝากนิยายเรื่องแยกของคุณไม้หนึ่งด้วยค่า "เพราะ (หยุด) รักคุณไม่ได้"

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2082605

 

 

เปิดพรีออเดอร์หนังสือแล้ววันนี้ - 30 มิถุนายน

http://castlegfiction.lnwshop.com/

 

 

 

สปอยล์ตัวอย่างตอนต่อไป

“เขา...แต่งงานแล้วเหรอ” ระดับเสียงของเธอแผ่วลงไปอีกเพราะหวั่นใจในคำตอบที่จะได้ยินต่อจากนี้ 

“อ๋อเรื่องนั้น” พี่ชายพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ

“ฮะ?! แต่งกับใครอะ”

“อืมใช่ แต่งแล้ว กับผู้หญิงคนหนึ่ง จันทร์ไม่น่าจะรู้จัก”

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #648 Parawee17 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 01:55
    อยากอ่านต่อแล้วๆ;-;
    #648
    0
  2. #646 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 22:43
    ทิ้งเค้าไป ไม่แปลกอะไรที่เค้าเย็นชาใส่
    #646
    0
  3. #645 +MiNdY+ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 22:12
    ค้างอ่าาา ไรท์รีบมาต่อเร็วๆน้า
    #645
    0
  4. #644 oOkanittaOo (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 22:05
    รอจ้าา จะบอกว่าเข้าๆออกๆนิยายเรื่องนี้หลายรอบมากกกก คือชอบบบ//จะติดตามผลงานทุกเรื่องนะคะ
    #644
    0
  5. #643 9ningnong9 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 22:03
    นะน่ะ move on ไม่ได้ แต่ก็ต้องพยายาม move on ไง

    แล้วจันทร์ล่ะ ทิ้งแล้วจะรู้สึกทำไม
    #643
    0
  6. #642 tphee (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 21:31
    อ้าวไร้ท์ทำไมมาทิ้งบอมแล้วหนีไปแบบนี้ ค้างคามากๆๆๆ
    #642
    0
  7. #641 chari2 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 21:17
    ตอนนี้สงสารเจ้าจันทร์แล้ว
    #641
    0