My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 65 : MY ONLY 1 | 23 : ทบทวนเรื่องราว [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

 

23 : ทบทวนเรื่องราว

 

 

 

1 เดือนผ่านไป  

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย

“เครื่องลงกี่โมงนะ” เจ้าของร่างเพรียวบางหันหน้าไปถามผู้เป็นสามีหลังจากที่ก้มมองดูเวลาในมือถือ ปรางลดาออกมาพร้อมกับเจ้าตะวันในวันหยุด เพราะวันนี้เขาบอกว่าน้องสาวจะกลับมาไทย จึงมารับที่สนามบิน โดยฝากลูกชายเอาไว้กับตายาย

“สิบโมงก็น่าจะถึงแล้วนะ” เจ้าตะวันตอบ

ตอนนี้เก้าโมงห้าสิบแล้ว

“นั่นหรือเปล่า” ปรางลดามองไปเห็นร่างคุ้นตาที่กำลังลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากเกต

“อ้อ มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ” ผู้เป็นพี่ที่จำน้องสาวได้ก็โบกมือเรียก

เจ้าจันทร์เห็นทั้งสองคนมาจากระยะไกลแล้วจึงไม่ได้มองหาให้เสียเวลา หญิงสาวจึงเดินตรงเข้าไปหาพวกเขาทันที เธออุตส่าห์กลับมาไทยทั้งทีนี่นะ

“ไม่เจอนาน แก่มากเลยนะเนี่ย” เจ้าจันทร์พูดแหย่พี่ชาย  

“ถ้าวันแก่ จันทร์ก็ไม่ต่างกันหรอก” ก็ในเมื่อทั้งสองคนเกิดในวันเดียวกัน “แล้วยังไง จะต่อเครื่องไปเชียงใหม่เลยหรือเปล่า”

“โหย ยังอะ เดี๋ยวค่อยไปก็ได้ ขอไปค้างที่บ้านวันอาทิตย์สองอาทิตย์” เธอเพิ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ ตอนนี้ยังไม่อยากเดินทางไปไหนอีกทั้งนั้น

“อืม ถ้างั้นเดี๋ยววันพาจันทร์กลับไปก่อนเลยนะ” ปรางลดามองสองพี่น้องที่คุยกันสักพักก็พูดขึ้น เธอยื่นกุญแจรถไปให้สามี “เดี๋ยวขับคันนี้ไปจะได้มีที่ว่างให้เก็บกระเป๋าเยอะ”

“อ้าว แล้วปรางจะไปไหน” เจ้าจันทร์ถาม

“ไปรับปัถย์ที่บ้านยาย จะใช้รถอีกคัน” ตอนพวกเขามา ทั้งสองไม่ได้มารถคันเดียวกันหรอก  

“อ๋อ คงโตขึ้นเยอะแล้วสินะ” หญิงสาวตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงหลานชายตัวน้อยของเธอ  

ก็เป็นอย่างที่เธอคิด เมื่อเจ้าจันทร์เดินทางมาถึงบ้านของเจ้าตะวันพร้อมเจ้าของบ้าน พี่ชายเธอซื้อบ้านหลังนี้เอาไว้เมื่อประมาณสองปีที่แล้ว เพื่อมีพื้นที่ให้ลูกชายมากยิ่งขึ้น ภายในบ้านมีห้องนอนอยู่สามห้องซึ่งหญิงสาวได้รับกุญแจห้องมาห้องนึง เพื่อใช้นอนในระหว่างที่อยู่ที่นี่

หลังจากที่เจ้าจันทร์เก็บข้าวของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ข้าวของไม่ได้เยอะมากนักจึงใช้เวลาไม่นาน เธอก็ได้ยินเสียงของรถอีกคันเข้ามาจอดในบ้านพร้อมกับเสียงของเด็กชายตามมาติดๆ

“ปัถย์ อย่าวิ่ง”  

หญิงสาวเปิดประตูห้องแล้วเพื่อออกไปหาหลานชาย

“เจ้าปัถย์ของอาจันทร์” ล่าสุดยังจำได้ว่าอุ้มไว้กับอกอยู่เลย นี่โตจนวิ่งได้ขนาดนี้แล้วเหรอ  

เจ้าจันทร์ย่อกายลงไปให้อยู่ในระดับเดียวของร่างน้อยของหลานชายพร้อมลูกหัวอย่างเอ็นดู “น่ารักนะเนี่ย โตขึ้นต้องหล่อมากแน่เลย”

“สวัสดีอาจันทร์ยังครับ” ปรางลดาเอ่ยบอกกับลูกชายเธอ

“สวัสดีครับ” เจ้าเด็กรู้งานก็ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“จำอาได้หรือเปล่าเนี่ย ตอนเจอกันครั้งก่อนเรายังเล็กอยู่เลย” เจ้าจันทร์ว่าแล้วก็เอื้อมมือไปบีบแก้มกลมอย่างหมั่นเขี้ยว “เข้าโรงเรียนหรือยังอะปราง”

“อืม เข้าแล้วนะ”

“มีปัญหาไม่อยากไปเรียนป้ะเนี่ย”

“ตรงข้าม อยากหาเพื่อนอยู่ทุกวัน” แม่ของเจ้าปัถย์ตอบพลางหัวเราะเบาๆ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องพาไปฉีดวัคซีนที่โรงพยาบาล แต่ปรางกับวันไม่มีใครว่าง ก็เลยว่าจะให้ยายแกพาไป ไม่อยากเลื่อนนัดหมอน่ะ”

“จันทร์พาไปก็ได้นะ เดี๋ยวเป็นผู้ปกครองให้ ได้ใช่ไหม” เธออาสา

“ก็ได้แหละ แค่ฉีดวัคซีนตามวัยเขาน่ะ แล้วไม่รบกวนจันทร์เหรอ”

“ไม่เป็นไรหรอก ก็ว่างนี่ ได้อยู่เลี้ยงหลานระหว่างนี้พอดี” ก็เจ้าจันทร์น่ะ..ลาออกจากงานที่ญี่ปุ่นแล้ว เธอตั้งใจว่าจะกลับมาอยู่ที่ประเทศไทยเหมือนเดิม ทำงานที่นั่นมันก็สนุกดี มีอะไรแปลกหูแปลกตาจากที่นี่เยอะ แถมระบบการจัดการของที่นั่นยังดีมากด้วย แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันเหงาแปลกๆ ทั้งที่ก็มีเพื่อนที่นั่นไม่น้อย

“อื้มถ้าอย่างนั้นปรางฝากด้วย ไปประมาณเจ็ดโมง คนจะได้ไม่เยอะมาก”

“ได้ๆ แล้วโรงพยาบาลไหนเหรอ”

“ที่นี่ไง นั่งรถออกไปไกลสักหน่อยแต่ก็ไม่ไกลมาก” ปรางลดาว่าแล้วก็ยื่นนามบัตรที่อยู่ของโรงพยาบาลออกมาจากกระเป๋าตังค์ก่อนจะส่งให้เจ้าจันทร์

“โอเค” เธอรับมันมาดู

แผนกกุมารเวช โรงพยาบาลอนันต์พิพัฒน์

“ใช้รถของปรางก็ได้นะ จันทร์ขับรถเป็นอยู่ใช่ไหม”

“อื้ม” เมื่อปีก่อนหญิงสาวก็กลับมาเยี่ยมที่บ้านอยู่พักหนึ่ง ซึ่งเธอก็ได้มาทำใบขับขี่ใหม่เอาไว้แล้ว คราวนี้มาอยู่ไทยยาวก็คงได้ใช้ให้คุ้มเสียที

 

 

#ณเจ้าจันทร์

เปิดพรีออเดอร์หนังสือแล้ววันนี้ - 30 มิถุนายน

http://castlegfiction.lnwshop.com/

 

 

 

ฝากนิยายเรื่องแยกของคุณไม้หนึ่งด้วยค่า

เพราะ (หยุด) รักคุณไม่ได้

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=2082605

'หมอกวางสวยขนาดนี้ทำไมถึงยังไม่แฟนเหรอครับ'

นั่นเป็นคำถามที่ 'แพทย์หญิงกัญญณัช' มักจะได้รับมาบ่อยๆ

ก็เธอทั้งเรียนหนัก เรียนจบมาก็ยังทำงานหนักแบบนี้

จะเอาเวลาไหนไปหาแฟนกันล่ะ แถมยัง...

"ไม่แปลก อย่างคุณหมอกวาง ชายไหนได้เป็นเมียคงเป็นเฉาแย่"

สำหรับนายแพทย์เมธานินท์ ฉายา 'หมอปากมอม' เปล่าได้มาเพราะจับฉลาก 

คนอื่นมักมองว่าเขาคือคู่ปรับตลอดกาลของเธอ

แต่สำหรับเธอแล้วเขาคือ เจ้ากรรมนายเวร!!!

"ไอ้ไม้หนึ่ง..ไม่แซะสักวันมันจะตายเหรอ"

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #640 ssnew11 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 06:37
    เข้าจะได้เจอกันใช่มั้ย
    #640
    0
  2. #639 tphee (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 19:48
    เค้าจะได้กลับมาเจอกันแล้วว ลุ้นๆๆ
    #639
    0
  3. #638 KNatty09 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 12:07
    จะเจอกันแว้ววววววว
    #638
    0
  4. #637 Larisachn (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 10:47
    เรื่องจะสวีทมะไหร่ค้า จะได้กลับมาอ่านตอนแฮปปี้5555
    #637
    0
  5. #636 chari2 (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 10:02
    ถ้าเจอกัน ใครจะหวั่นไหวก่อนน้า
    #636
    0
  6. #635 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 65)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 09:46
    เค้าจะได้เจอกันไหมนร้าาาา
    #635
    0