My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 5 : MY ONLY 1 | 02 : ใต้ชายคาเดียวกัน [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

 

 

“ผมจูบคุณสักทีสองทีดีไหม จะได้คุ้ม”

ไม่ได้พูดเปล่าแต่เขายังทำทีโน้มใบหน้าลงไปหาร่างที่อยู่ในอ้อมแขนอีกด้วย และการกระทำแบบนั้นก็ยิ่งทำให้เจ้าจันทร์ยิ่งตัวเกร็งมากขึ้นไปอีก

ในระยะที่ใบหน้าของทั้งสองคนห่างกันเพียงไม่ถึงคืบแบบนี้ก็ยิ่งทำเอาเธอนิ่งไปด้วยความตกใจ แต่เป็นโชคดีของเธอที่ณภัทรไม่ได้ทำจริงอย่างที่ขู่เอาไว้ ชายหนุ่มก็แอบหัวเราะแล้วคลายวงแขนจากอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ ในขณะเดียวกันเจ้าจันทร์ก็รู้ได้ทันทีว่าเมื่อครู่นี้คือการกลั่นแกล้ง!

“พ่อฉันต้องรู้เรื่องนี้แน่ ณภัทร”

“แล้วแต่คุณเลยครับ” เขาไหวไหล่เหมือนไม่ได้กลัวสักเท่าไหร่ “คุณไปนั่งรอก่อนไป เดี๋ยวผมจะเปลี่ยนหลอดไฟให้เอง”

จากนั้นหน้าที่ของการซ่อมแซมหลอดไฟก็ตกเป็นของณภัทร เขาใช้เวลาในการถอดเปลี่ยนหลอดไฟโดยใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าระหว่างนั้นเจ้าจันทร์จะอยากแกล้งเปิดไฟให้ร่างสูงโดนช็อตไปเลย แต่ถ้าเขามาตายเป็นผีเฝ้าห้องนอนให้หลอนกว่าเดิมก็เปลี่ยนใจไม่ทำ

เอาแค่ยังมีชีวิตยังหลอนขนาดนี้ ถ้าเป็นผีขึ้นจริงต้องเฮี้ยนมากแน่นอน

จนกระทั่งไฟกลับมาสว่างตามปกติเมื่อลองกดสวิตช์ ณภัทรก็เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มเล็กที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียง เขาจำหนังสือเรื่องนี้ได้

“ยังอ่านอยู่เหรอ”

“อะไร เกี่ยวอะไรกับนายเล่า” หญิงสาวไม่พอใจเล็กน้อยที่โดนเขาทักเรื่องหนังสือ

“นิยายที่ตัวละครเกลียดกันแทบทั้งเรื่องมันสนุกตรงไหน” เขารู้เพราะเขาเองก็เคยอ่าน แต่จะไม่ยอมรับหรอกว่าไปซื้อมาอ่านตามเธอ

“รู้ได้ไงอะ”

“ผมเก่งไง”

“นายออกไปได้แล้ว ไฟมาแล้ว ฉันจะอ่านหนังสือ” เจ้าจันทร์ตัดบท

“โอเค มีอะไรก็เรียกแล้วกันนะ” แต่ยังไม่ทันที่เจ้าของร่างสูงจะเดินพ้นผ่านขอบประตูไป เจ้าตัวก็หันหน้ากลับมาพูดปิดท้าย “อ้อ คุณเกลียดผมมากๆ ระวังเป็นแบบในนิยายที่คุณอ่านแล้วกัน”

“ชิ ไม่มีวันนั้นหรอก ฉันไม่มีทางรักคนอย่างนาย”

ใช่ เขามันก็แค่เด็กคนหนึ่งที่ครอบครัวของเธอรับอุปถัมภ์ไว้ก็เท่านั้น ฐานะของทั้งสองคนไม่ได้เท่าเทียมกันเลยสักนิด มิหนำซ้ำเธอยังเกลียดเขายิ่งกว่าอะไรดี แค่ทนเห็นหน้าทนคุยด้วยได้ทุกวันเป็นเวลาหลายสัปดาห์แบบนี้ก็เก่งมากแล้ว

 

8.20 น. ณ บริษัท

ในวันนี้เจ้าจันทร์ตื่นเช้าเป็นพิเศษจึงทำให้อะไรๆ เร็วกว่าที่คิดไว้ เธอใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวและเดินทางมาถึงที่ทำงานในระยะเวลาอันสั้น แถมยังมาถึงก่อนเวลาเริ่มงานตั้งหลายนาที บริษัทที่เธอมาฝึกงานเพื่อขอใบรับรองการทำงานนั้นไม่ใช่ของคนอื่นไกล หากแต่เป็นบริษัทของเพื่อนพ่อนั่นเอง เธอได้รับการฝากให้เข้ามาฝึกงานที่นี่แต่ว่าพ่อเองก็กำชับไม่ให้หญิงสาวแสดงตัวว่ารู้จักกับประธานบริษัทเพื่อให้การฝึกงานเป็นไปอย่างยุติธรรม

“อ้าว น้องจันทร์มาบริษัทแต่เช้าเลยนะครับ” เจ้าของเสียงคือชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ เขาใบหน้าและผิวพรรณที่เนียนละเอียด พร้อมทั้งรอยยิ้มที่สดใสชวนมอง‘พิทักษ์’ คือหนุ่มโสดประจำออฟฟิศแห่งนี้ เขาเป็นชายที่เป็นที่ชื่นชอบมากเพราะเพียบพร้อมไปด้วยหน้าตา ตำแหน่งการงาน ความมั่นคง

“พี่ทักเองก็มาเช้าเหมือนกันค่ะ” เธอยิ้มตอบในขณะที่กำลังจัดวางของบนโต๊ะทำงานของตนเองอยู่

“อ้อ พี่มาเตรียมการประชุมน่ะ เดี๋ยวจะมีประชุมช่วงสาย”

“ขยันเชียวค่ะ นี่เป็นการประชุมงานครั้งแรกของจันทร์เลยไม่แน่ใจว่าต้องทำอะไรบ้าง” เธอเองก็ต้องเข้าร่วมประชุมครั้งนี้เช่นกัน

“จดรายละเอียดสำคัญของการประชุมไว้ได้ให้หมดก็พอแล้ว เวลาบอสคอมเม้นท์อะไรก็จดไว้ให้หมด” ชายหนุ่มบอกรายละเอียดของการทำงานในวันนี้ให้เธอฟัง

“โอเคค่ะ” สาวเจ้าพยักหน้าเล็กน้อย

“เออนี่ วันก่อนที่พี่ไปสัมมนาต่างจังหวัดเจอไอ้นี่เลยซื้อมาฝากจันทร์” คุณพิทักษ์พูดพร้อมกับยื่นถุงกระดาษใบหนึ่งที่ถือติดมือมาด้วยให้กับหญิงสาว

“โอ๊ะ ขอบคุณมากค่ะ” เจ้าจันทร์รับเอาไว้แล้วยิ้มขอบคุณ เธอเปิดมันดูแล้วหยิบเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านในออกมา ก่อนจะพบว่ามันเป็นพวงกุญแจขนาดเล็กที่มีตุ๊กตารูปแมวพร้อมกระดิ่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง “แมวเหรอคะ”

“พี่ว่าน่ารักเหมือนเจ้าจันทร์เลย หรือเราไม่ชอบแมว”

“ไม่ใช่หรอกค่ะ” เพียงแค่เธอไม่ได้ตื่นเต้นอะไรกับแมวนักเนื่องจากที่บ้านของเธอเลี้ยงเอาไว้หลายตัว เหมือนมันเป็นงานอดิเรกของผู้เป็นพ่อที่ชอบสะสมแมวอ้วนๆ เอาไว้ในบ้าน ให้มันเดินเชิดคอผ่านไปผ่านมาประหนึ่งเป็นเจ้าของบ้านตัวจริง “น่ารักมากเลย แล้วพี่ซื้อให้ทุกคนในออฟฟิศเลยใช่ไหมคะ”

“อ้อ..เอ่อ ครับ” พิทักษ์อ้ำอึ้งไปพักหนึ่งเมื่อได้รับคำถามเช่นนั้นแต่ก็ยอมพยักหน้าตอบ

อันที่จริงแล้วเขาซื้อมาให้เธอเพราะหวังจะได้ใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น ก็ตั้งแต่ที่หญิงสาวก้าวเข้ามาที่บริษัทนี้เขาก็รู้สึกชอบพอเธอเป็นอย่างมาก เจ้าจันทร์เป็นผู้หญิงที่น่ารักมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก และเขาตกหลุมรักในตอนที่หญิงสาวยิ้มออกมา

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเจ้าจันทร์ก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะเข้าถึงได้ง่ายๆ เลย เธอเหมือนคนที่มีกำแพงบางอย่างกั้นเอาไว้อยู่เสมอ พิทักษ์คิดว่ามันน่าจะมีสักวิธีที่น่าจะทำให้เขาเข้าหาเธอได้

และก็เหมือนว่าฟ้าจะเข้าข้างเมื่อในตอนเย็นหลังเลิกงานเขาก็ได้เจอโอกาสนั้น

...

“อะไรเนี่ย แคนเซิลมาไม่ได้อีกคันแล้วเหรอ ติดอะไรกันนัก” เจ้าจันทร์ก้มมองแอพลิเคชั่ยเรียกรถแล้วก็แสดงความหงุดหงิดออกมาเมื่อรถที่เรียกมารับหน้าบริษัทกดแคนเซิลไปเป็นคันที่ 3 แล้ว ทั้งที่ปกติมันไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนั้น

หรือบางทีเธอจะต้องเดินออกไปเรียนแท็กซี่จริงๆ

“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าครับ” พิทักษ์ที่เพิ่งเดินออกมาจากบริษัทก็พบกับร่างเล็กที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่โทรศัพท์อยู่

“รถที่เรียกมารับกลับแคนเซิลกันน่ะค่ะ”

“แย่จังเลย แล้วน้องจันทร์จะกลับยังไงครับ พี่ไปส่งไหม” ชายหนุ่มรีบเสนอตัวทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากพี่ทักเปล่าๆ เดี๋ยวจันทร์เดินออกไปหาแท็กซี่ก็ได้”

“อย่าเลย แถวนี้ไม่ค่อยมีหรอก เดี๋ยวพี่ไปส่งก็ได้”

“เอ่อ” เธอเองก็รู้สึกเกรงใจไม่อยากรบกวนผู้เป็นรุ่นพี่คนนี้เลย

“พี่ไม่รีบกลับหรอก ยังไงพี่ก็อยู่คนเดียวอยู่แล้ว” พิทักษ์พูดเป็นการย้ำว่าเขายังโสดอยู่ ยังไงซะก็ไม่จำเป็นต้องรีบกลับบ้านไปหาใครอยู่แล้ว

“เอางั้นเหรอคะ งั้นจันทร์ก็คงต้องรบกวนพี่แล้ววันนึงแล้ว”

 

ณ บ้านจารุวิรงภักดิ์

จนในที่สุดพิทักษ์ก็ขับรถพาเจ้าจันทร์มาส่งถึงบ้านจนได้ ซึ่งเมื่อมาถึงหญิงสาวก็ตั้งใจว่าจะชวนอีกคนเข้ามากินน้ำด้านในก่อน แต่พอนึกได้ว่านี่ไม่ใช่บ้านของเธอเสียหน่อยจึงต้องเปลี่ยนความคิด ร่างเล็กทำได้เพียงเดินลงจากรถพร้อมกับขอบคุณชายหนุ่มผู้ใจดีเท่านั้น

“ขอบคุณพี่ทักมากเลยนะคะที่มาส่ง” เธอโค้งหัวพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้รุ่นพี่ที่นั่งอยู่ในรถ

“ครับ พี่มาส่งจันทร์ได้ทุกวันเลยนะถ้าต้องการ”

“โอ๊ะ ไม่เป็นไรค่า เกรงใจ แค่วันนี้ก็ขอบคุณมากแล้ว ยังไงพี่ก็ขับรถกลับบ้านดีๆ นะคะ”

“ครับ”

หลังจากที่บอกลากันจนเรียบร้อย เธอจึงเดินเข้ามาด้านในตัวบ้านทันที เวลาเลิกงานเสร็จเช่นนี้หญิงสาวคิดว่าเหมาะแก่การพักผ่อนหลังจากตึงเครียดมาทั้งวัน แต่ว่ายังไม่ทันจะก้าวผ่านประตูบ้านได้ครบ3 ก้าวเธอก็ได้ยินเสียงทุ้มที่คุ้นหูนั่นดังมาจากโซฟาของโถงบ้าน

“ใครมาส่ง” ส่วนเจ้าของเสียงนั้นนั่งหน้าครึ้มอยู่นั่นไงล่ะ

“เรื่องของฉัน” เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ เจ้าจันทร์ไม่ได้ตอบคำถามของณภัทร แต่เธอกลับพูดว่ามันเป็นเรื่องของเธอแล้วเตรียมจะเดินไปที่บันไดบ้าน

“เรื่องของคุณได้ไง ก็คุณบอกที่อยู่บ้านผมให้คนอื่นรู้ ผมก็ต้องถามไว้ก่อนสิถ้ามีใครก็ไม่รู้มารู้จักบ้านผมน่ะ” ณภัทรลุกขึ้นยืนจากโซฟาแล้วเดินตรงไปขวางทางขึ้นบันไดของหญิงสาว ในขณะที่เขาเองก็ยังคงทำหน้านิ่งราวกับไม่พอใจอยู่

ก็แน่สิ ผู้ชายทีไหนไม่รู้มาส่งเธอ แถมเธอยังยิ้มให้อีกด้วยจะให้เขาไม่กระวนกระวายใจได้ยังไง

“เขาเป็นรุ่นพี่ที่บริษัทฉัน เขาไม่ใช่มิจฉาชีพหรอกน่า เขาเป็นคนดีมากๆ นายไม่ต้องระแวงอะไรทั้งนั้นแหละ” หญิงสาวตอบหลังจากหันหน้าไปสบตากับอีกคน

“รู้จักเขานานแค่ไหนกัน คุณเพิ่งเข้าไปทำงานที่นั่นไม่เท่าไหร่จะรู้ใจคนได้ขนาดไหน”

“แล้วทำไมนายจะต้องมาหงุดหงิดใส่ฉันด้วย”

“ก็เขาเป็นผู้ชาย”

เจ้าจันทร์แอบแปลกใจเล็กน้อยที่ณภัทรรู้ว่าคนที่ส่งเธอคือผู้ชายทั้งที่คุณพิทักษ์ไม่ได้ลงจากรถด้วยซ้ำ เขาเป็นคนหรือเหยี่ยวถึงได้ตาดีถึงขั้นมองเห็นได้

“ใช่ แล้วก็เป็นผู้ชายที่หน้าตาดี หน้าที่การงานดี ที่สำคัญเขาโสด” เธอขยายความต่อ

“คุณชอบเขาเหรอ” ณภัทรเพียงแค่ลองถามออกไป

“ก็ไม่แน่หรอก เขาก็ดูใช้ได้”

“นี่คุณเพิ่งไปทำงานได้แค่ไม่กี่สัปดาห์เองนะ แต่มีผู้ชายขับรถมาส่งถึงบ้านแล้ว ไม่เร็วไปหน่อยหรือไง” เขาไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมีเรื่องให้หัวเสีย

“ณภัทร มากไปแล้วนะ” เจ้าจันทร์ทำเสียงแข็งใส่คนตรงหน้าเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเธอ

พอเป็นเช่นนั้นชายหนุ่มก็เริ่มรู้ตัว

“ผมแค่เป็นห่วง คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้นะ”

“นี่ อย่ามาแสร้งทำเป็นคนดีมาเป็นห่วงฉันหน่อยเลย ฉันไม่อิน” เป็นเพราะความเชื่อที่ฝังหัวเธอมาตลอดว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรอย่างที่เขาชอบประพฤติต่อหน้าคนอื่น ทำให้เธอไม่เชื่อว่าณภัทรจะเป็นห่วงเป็นใยอะไรเธอจริงๆ

“เจ้าจันทร์..”

“อ้อ แล้วถ้านายจะเป็นห่วงเรื่องที่ฉันบอกทางมาบ้านให้คนอื่นรู้ ไว้คราวหลังฉันจะบอกให้เขาไปส่งที่อื่นแทนก็ได้” สาบานว่าหญิงสาวก็แค่พูดไปอย่างนั้นเพื่อตัดปัญหา แต่ว่าเธอไม่รู้เลยว่ามันเป็นการไปสะกิดต่อมความกระวนกระวายใจของเขามากขึ้นกว่าเดิม

“ไม่ได้นะ คุณต้องกลับบ้าน”

“ฉันก็กลับแล้วนี่ไง อะไรของนายเนี่ย” เจ้าจันทร์คงไม่กล้าไปที่อื่นนอกจากบ้านหลังนี้หรอก ในเมื่อพ่อแม่ของเธอสั่งไว้ว่าต้องอยู่ที่นี่น่ะ

“แล้วคุณก็ห้ามให้ผู้ชายคนนั้นมาส่งอีกด้วย ผมขอออกคำสั่งในฐานะเจ้าบ้าน” เจ้าของร่างสูงตีหน้าจริงจังมากกว่าเดิมตอนที่พูดออกไป

“..?”

“ถ้าคุณละเมิดคำสั่งผม ผมจะฟ้องพ่อของคุณ”

นั่นมันควรเป็นคำพูดของเธอไม่ใช่เหรอ?? ทำไมณภัทรถึงมาแย่งไป

 

 

 

Castle-G's Talk

55555555555555555 พ่อของเจ้าจันทร์คืองงไปแร้วนะคะ

หึงเขาแลงมาก แค่ผู้ชายมาส่งบ้านก็ลุกลี้ลุกลน โถ่ พ่อคุณ

ฝากส่งฟีดแบคด้วยค่า เม้นท์ให้เลาเถอะ

สุ่มแจกอีบุคจากคอมเม้นท์นะคะ (ถ้าได้ทำนส.ก็จะแจกนส.ด้วย)

 

YH
HJ

มาหวีดติดแท็ก #ณเจ้าจันทร์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #598 SAWAPL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 23:08
    น่ารักอ่าาาา
    #598
    0
  2. #421 Kris-Ty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 22:30
    พบคนขี้หึง 1 อัตรา
    #421
    0
  3. #36 Kwanta Lorliam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:09

    หึงแรงนะเรา

    #36
    0
  4. #27 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:28
    ขี้ฟ้องงงงงงงงงงง 😆😆😆
    #27
    0
  5. #26 Ta-Whan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:41
    อยากทราบอิมเมจพระเอกตังเลยค่ะไรท์ น่ารักมาก ><
    #26
    1
    • #26-1 C A S T L E - G(จากตอนที่ 5)
      22 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:44
      Younghoon วง The Boyz ค่า >< น่ารักมากๆ จริงค่ะ
      #26-1
  6. #25 9ningnong9 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:23
    ก้อคนมันห่วง เอะ หรือว่าหวง
    #25
    0
  7. #24 chari2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:10
    พ่อแง่แม่งอน
    #24
    0
  8. #23 Lalalaisa_M (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:29
    พ่อฉันต้องรู้เรื่องนี้แน่พอตเตอร์!!!!!
    #23
    0
  9. #22 _darinn_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:44
    เจิมมจ้าา
    #22
    0
  10. #21 chari2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:32
    เจิมจ้า
    #21
    0
  11. #20 9ningnong9 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:14
    เอาจริงๆเลยก้อดีนะ 55555
    #20
    0
  12. #19 mill_vt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:07
    รอค่าาา
    #19
    0