My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 41 : MY ONLY 1 | 16 : ปริศนาในอดีต [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

 

สุ่มแจกอีบุคจากคอมเม้นท์ค่ะ

 

16: The puzzle

 

เมื่อยิ่งดิ้นก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ หัวใจของเธอสั่นระรัวไปด้วยความตื่นกลัวเพราะไม่คิดว่าจะต้องมาเจอเหตุการณ์เช่นนี้ ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นก็มีร่างของผู้ชายอีกคนวิ่งเข้ามาด้านในห้องน้ำจากนั้นสติของเจ้าจันทร์จึงดับวูบไป จนเหลือแต่เพียงความมืดดำ

...

รู้ตัวอีกทีเจ้าจันทร์ก็ตื่นขึ้นมาในห้องห้องหนึ่งที่ดูคุ้นตา มันคือห้องพักของเธอ..เธอจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เห็นมันคือตอนเย็นก่อนที่จะออกไปที่งานเลี้ยงด้านนอก ตอนนี้หญิงสาวยังคงอยู่ในชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืนแต่แสงแดดที่กำลังส่องตาเธอในตอนนี้บอกเวลาได้ว่านี่คงขึ้นวันใหม่ไปแล้ว

“คุณหนูตื่นแล้ว”

เสียงของใครสักคนดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง ทำให้เจ้าจันทร์หันหน้าไปมองก่อนจะพบว่าเจ้าของเสียงเป็นหนึ่งในพนักงานของรีสอร์ท

“เดี๋ยวฉันจะลงไปเรียนให้คุณๆ เขาทราบนะคะ”

หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไรทำเพียงค่อยๆ เขยิบกายลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างเชื่องช้า เนื่องจากมีอาการเวียนหัวเล็กน้อย เธอพยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืน

เวลาผ่านไปสักพัก คนในครอบครัวเกือบทุกคนก็เดินเข้ามาหา เป็นพ่อแม่พร้อมกับพี่สาวคนโต

“ตื่นแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง” เสียงหวานของผู้เป็นแม่เอ่ยถามก่อนจะดึงร่างของเธอเข้าไปกอด “กลัวมากหรือเปล่า ไม่เป็นอะไรแล้วนะลูก”

“ค่ะ จันทร์..ไม่เป็นอะไรแล้ว”

“เมื่อคืนนี้จันทร์โดนวางยาสลบ คนร้ายคงคิดจะลักพาตัวเราไป..” เจ้าฟ้าพูดพลางสบตากับน้องสาว “ก็เกือบแล้วโชคดีที่มีคนช่วยไว้ได้”

เจ้าจันทร์นึกเหตุการณ์เมื่อคืนไปทีละนิด เธอเริ่มจำได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองหลังจากมึนงงมาสักพักหลังรู้สึกตัว

“เสียดายที่มันหนีไปได้” ผู้เป็นพ่อถอนหายใจเฮือกใหญ่

“จะว่าไป ใครเป็นช่วยจันทร์เหรอคะ”

“นะเป็นคนช่วยไว้”

ชื่อของณภัทรทำให้หญิงสาวนิ่งงันไปเพื่อใช้สมาธิ เธอเริ่มจำประโยคที่คนร้ายพูดกับเธอได้แล้ว

‘อยู่นิ่งๆ ดีกว่า พอดีว่าไม่อยากใช้กำลังกับว่าที่ลูกสะใภ้’

ลูกสะใภ้อย่างนั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็คงเดาไม่ยากที่จะเป็น..

“ตอนนี้เขาอยู่ไหนคะ”

ทุกคนในห้องนี้ต่างก็มองหน้าเจ้าจันทร์อย่างแปลกใจ ซึ่งพอไม่ได้รับคำตอบอะไรหญิงสาวจึงคิดจะออกไปตามหาเจ้าคนนั้นด้วยตัวเอง ในคราแรกแม่ห้ามเธอไว้เพราะกลัวว่าจะเป็นอะไรไปอีก แต่ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นอะไรแล้ว จึงขออนุญาตลุกขึ้นอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากห้องไป

หญิงสาวเดินตามหาณภัทรไปทั่วรีสอร์ทก่อนจะเจอเขายืนอยู่ใต้ต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่ง ชายหนุ่มกำลังคุยโทรศัพท์ด้วยใบหน้าเคร่งเครียดก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นประหลาดใจแทนเมื่อเห็นเธอกำลังเดินตรงไปที่เขา

ณภัทรวางสายแล้วเก็บโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงเพื่อให้ความสนใจที่เจ้าจันทร์แทน

“คุณฟื้นแล้ว ไม่พักผ่อนสักหน่อยล่ะครับ”

“ฉันอยากคุยกับนายให้รู้เรื่อง”

“คุยกับผม?” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

“คนร้ายเมื่อคืนที่บุกเข้ามาหาฉันในห้องน้ำ..คือพ่อของนาย”

ณภัทรไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรตอบมา เขาไม่ได้ตกใจ แปลกใจ หรืออะไรเลย ใบหน้านั้นยังคงเรียบนิ่งดั่งเช่นทุกที

“ครับ คุณคงรู้แล้ว”

“นายคือคนแรกที่เห็นเหตุการณ์ใช่ไหม ทั้งที่คนร้ายอยู่ตรงหน้า แต่นายกลับปล่อยให้เขาหนีไป”

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ” ณภัทรเริ่มเข้าใจแล้วว่าคนตรงหน้าเขากำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้ปรี่เข้ามาคุยกับเขาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดแบบนั้น

“แล้วมันแบบไหน นายจะบอกว่าไม่รู้ว่านั่นคือพ่อตัวเองงั้นเหรอ”

“รู้ครับ ตอนที่ผมเข้าไปช่วยคุณผมมัวแต่ตกใจ ผมไม่คิดว่าเขาจะกลับมาอีก”

คำว่ากลับมาอีกนั้นทำให้หญิงสาวรู้สึกหวั่นใจขึ้นมา เพราะการที่อีกฝ่ายพูดเช่นนั้นมันจะหมายความเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลย

“แสดงว่านายรู้อยู่แล้วงั้นเหรอว่าพ่อของนายเป็นคนร้าย..” เธอเอ่ยพร้อมสบตาคนตรงหน้า แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความผิดหวัง “รู้แต่ก็ไม่ยอมบอกเนี่ยนะ”

“เจ้าจันทร์..” ชายหนุ่มกระอักกระอวนใจ เขาไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้แต่ก็ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ

“นายปิดบังเรื่องของพ่อนาย มันก็หมายความว่านายเข้าข้างเขาไง”

“ผมไม่ได้..” ณภัทรพูดต่อไม่ถูกเมื่อเห็นน้ำตาของเจ้าจันทร์

“ฉันก็น่าจะเชื่อตัวเองตั้งแต่แรกว่านายมันไว้ใจไม่ได้ สุดท้ายแล้วนายมันก็เหมือนกับพ่อของนาย เข้าข้างคนชั่วคนนั้น นายเองไม่ได้แสนดีอะไรเหมือนอย่างที่สร้างภาพเอาไว้”

เธอไม่น่าพยายามเปิดใจให้เขาเลย ควรจะเกลียดเขาให้มากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เวลาผ่านมานานแค่ไหนเขาก็ยังเป็นแบบเดิม เหมือนในตอนนั้น..แต่คราวนี้มันกลับเจ็บปวดมากกว่าเดิม

“ถ้าผมเป็นพวกเดียวกับเขาผมจะช่วยคุณทำไม”

“ถึงแบบนั้นนายก็ปิดบังเรื่องนี้เพื่อช่วยพ่อเลวๆ ของนายอยู่ดี ฉันบอกได้เลยว่าถ้าตัวเองมีญาติหรือคนสนิทเป็นคนร้ายฉันจะไม่เข้าข้างไม่ปกปิดช่วยเขาเหมือนอย่างที่นายทำแน่นอน”

“...”

“นายก็ไม่ได้ผิดไปจากที่ฉันคิดตอนแรกอยู่แล้ว”

“ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้” เขาเอ่ยด้วยโทนเสียงที่อ่อนลง ชายหนุ่มไม่มีข้อโต้แย้งเรื่องที่ปิดบังเรื่องของพ่อตนเอง เขาไม่มีคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้นกับเรื่องนี้

“รู้ไหมทำไมฉันถึงเกลียดนาย” หญิงสาวพูดแล้วเงียบไปสักพัก “ก็เพราะนายกับพ่อของนายมันเลวไง เมื่อหลายปีก่อนก็เป็นนายที่เปิดประตูบ้านของฉันให้พ่อของนายเข้ามา นายเอาเงินที่พ่อของฉันให้ไปให้เขา ให้เขาเอาเงินไปทำเรื่องชั่ว”

“เจ้าจันทร์ เรื่องนั้นมัน..”

“ที่บ้านฉันช่วยเหลือนายทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่านายคือลูกชายของศัตรูครอบครัวเรา แต่ไม่รู้เลยว่าเลี้ยงงูพิษเอาไว้ให้มันกลับมาแว้งกัด ฉันก็คิดว่าตอนนี้นายจะเลิกติดต่อกับผู้ชายคนนั้นแล้ว แต่ฉันคงคาดหวังกับนายมากเกินไป”

ที่พูดไปทั้งหมดมันควรจะเป็นประโยคที่โกรธเกลียดเขา ควรจะมีความสะใจและความร้อนรุ่ม แต่ไม่สักนิด หญิงสาวไม่รับรู้ถึงอารมณ์พวกนั้น ในเวลานี้มีแต่ความเจ็บปวดที่อยู่ในใจ เป็นความรู้สึกเดียวที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อหลายปีก่อน มันคือความรู้สึกปวดหนึบที่หัวใจ ต้องตัดใจให้เกลียดทั้งที่รู้สึกดีกับเขามากเหลือเกิน

“ผมขอโทษ ที่เป็นแบบที่คุณหวังไม่ได้ แล้วผมก็เข้าใจถ้าคุณจะเกลียดผมเพราะเรื่องของพ่อ แต่ผม..ตัดขาดจากเขาไม่ได้จริงๆ”

“ฉันเกลียดนาย” ไม่ว่าน้ำตานี้จะมาจากเหตุผลอะไรแต่หญิงสาวก็เกลียดมันพอๆ กับความรู้สึกของตนเองยามนี้

เจ้าจันทร์น่ะต้องตัดใจจากณภัทรเป็นครั้งที่สองแล้ว ไม่รู้ว่ามันเป็นวงจรอะไรที่เธอจะต้องชอบเขาแล้วก็ผิดหวังจากเขา เกลียดเขา แล้วก็กลับมาชอบเขาอีก และต้องผิดหวังจากเขาอีก เธอยอมรับว่ารู้สึกชอบณภัทรตั้งแต่ในวันแรกที่เขาเข้ามาอยู่ในบ้านอัศวเมฆาธีร์

แต่ถ้าเขายังคงเป็นพวกเดียวกับศัตรูมันจะมีประโยชน์อะไร

“ในเมื่อนายเลิกยุ่งเกี่ยวกับเขาไม่ได้ ฉันก็จะเป็นฝ่ายเลิกยุ่งกับนายเอง เรื่องที่มันผ่านมาฉันจะคิดว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ส่วนงานหมั้น ฉันจะหมั้นกับนายเพื่อไม่ให้พ่อเสียหน้า แต่ทุกอย่างจะเป็นแค่ในนาม เราจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันทั้งนั้น”

แค่เธอบอกว่าเกลียดเขา ใจของเขาก็เจ็บมากเกินพออยู่แล้ว ณภัทรไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ เขาเองก็เพิ่งได้รู้สาเหตุการณ์ที่หญิงสาวเกลียดเขา มันคงจะเป็นเหตุการณ์ในวันนั้น..เจ้าจันทร์คงเห็นเขาอยู่กับพ่อพอดี แต่ณภัทรไม่สามารถอธิบายให้เธอฟังได้

“ถ้าฉันไปทำงานที่ญี่ปุ่นเมื่อไหร่ ฉันจะถอนหมั้นแล้วคงไม่กลับมาไทยอีกถ้าไม่จำเป็น”

 

Castle-G's Talk

อาจจะอ่านแล้วยังงงๆ อยู่ ก็ใจเย็นนะคะ

จีไม่สามารถเฉลยทุกอย่างได้ในบทเดียว

แต่จะมีพาร์ทย้อนอดีตให้แน่นอน

 

 

มาหวีดติดแท็ก #ณเจ้าจันทร์

 

ส่วนนี่คือกิจกรรมแจก 'หนังสือ' ค่า จีจะประกาศคนได้หนังสือก่อนอีบุคนะคะ

รีวิวนิยายเล่าความประทับใจเกี่ยวกับนิยายเรื่องนี้ (อาจจะเป็นฉากที่ชอบ ตัวละครที่ชอบ ภาพองค์รวมต่างๆ) แล้วแต่จะพิมพ์เล่ามาเลยค่า ติดแท็ก #ณเจ้าจันทร์

ถ้าจีไม่รีแสดงว่าอาจจะติดแท็กผิด หรือตั้งแอคเป็นไพรเวท ทำให้จีมองไม่เห็นนะคะ

ใครที่เข้าไปร่วมเล่น ถึงไม่ได้หนังสือแต่จีจะมีของสมนาคุณไปแจกให้ 'ทุกคน' ที่เข้าไปเล่นนะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #446 _darinn_ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 17:50
    อย่างน้อยก็ได้รู้ถึงสาเหตุของความเกลียดชังในอดีตแล้ว อยากรู้เลยว่าทำไมถึงเป็นศัตรูกัน แต่ที่นภัทรทำต้องมีเหตุผลที่หนักอยู่แหละ กำลังจะดีแล้วเชียวววว
    #446
    0
  2. #444 wipawann (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 15:45
    นะคงจะมีเหตุผลแหละ สงสารอ่ะ
    #444
    0
  3. #443 9ningnong9 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 10:57
    มันมีความหลังฝังใจจนยากจะทำใจได้เนาะทั้งรักทั้งเกลียด
    #443
    0
  4. #442 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 09:26
    ต้มน้ำรอเลยคราวนี้
    #442
    0
  5. #441 APK87 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 23:50
    ได้กลิ่นมาม่า
    #441
    0
  6. #440 chari2 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 23:23
    หวานจนมดขึ้นอยู่ดีๆ โซเดียมพุ่งสูงซะงั้น
    #440
    0
  7. #439 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 09:27
    ม่ายนะม่ายยยยยยยย
    #439
    0
  8. #438 wipawann (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:08
    เอ๋า เหมือนจะได้กินมาม่า
    #438
    0
  9. #437 _darinn_ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 16:47
    อดีตก็มีผลด้วย ไปทำอะไรไว้นะพัดดด
    #437
    0