My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 23 : MY ONLY 1 | 09 : สิ่งที่เปลี่ยนแปลง [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

 

สุ่มแจกอีบุคจากคอมเม้นท์ค่ะ

 

09: Dramatic

 

“ที่คุณห้ามไม่ให้ผมพูดเรื่องเมื่อคืนผมก็พอทำตามได้” ณภัทรกล่าวและเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้กับคนที่นั่งอยู่บนตัก“แต่ที่บอกว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกนี่ ผมไม่รับปากนะ”

“ณภัทร!”

“ครับ คุณเจ้าจันทร์”

ยังจะมาทำลอยหน้าลอยตาใส่อีกอย่างนั้นเหรอ

“นายมัน..! มากเกินไปแล้ว ใครอนุญาตให้นายทำถึงขนาดนี้ ปล่อยนะ!” เจ้าของร่างเล็กพยายามจะดิ้นออกจากเขาอีกครั้ง

“คุณจะไปไหนล่ะ ถึงให้ปล่อย” เขาถามกลับ

“ฉันจะกลับห้อง”

“ครับ งั้นผมพาไป” พูดจบ ณภัทรก็เปลี่ยนจากกอดเอวเป็นรวบทั้งร่างแล้วอุ้มขึ้นมาแทน ร่างสูงลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัวโดยไม่ลืมที่จะปิดไฟให้เรียบร้อย

ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความมืดอีกครั้ง แต่ก็ยังดีที่พอมีแสงสว่างจากหลอดไฟหน้าบ้านส่องเข้ามาถึงด้านใน คนที่โดนการกระทำอุกอาจนั้นยิ่งตกใจมากกว่าเดิม

“ทำอะไรของนาย วางฉันลง”

“ผมก็จะพาคุณขึ้นห้องไง” นอกจากจะไม่วางแล้ว เขายังกระชับร่างเล็กในอ้อมแขนให้แน่นกว่าเดิมจากนั้นจึงก้าวขาขึ้นบันไดไปยังชั้นบน

เหตุการณ์ที่คล้ายเมื่อคืนวานนี้ทำให้ใจของเจ้าจันทร์สั่นระรัว แต่ว่าณภัทรเดินเลี้ยวมาหน้าห้องนอนของเธอเอง เขาเปิดประตูเข้าไปแล้วจากไหนจึงวางร่างของเธอลงบนเตียง ทันทีที่เป็นอิสระหญิงสาวรีบกระโดดลุกออกห่างจากเจ้าของร่างสูงอย่างรวดเร็ว

“ออกไปได้แล้ว” เจ้าจันทร์พูดหลังจากที่ลงยืนอยู่ข้างฝั่งหนึ่งของเตียงนอนในขณะที่ณภัทรอยู่อีกฝั่ง

“ไล่จัง ที่ก็บ้านผม

“แต่นี่มันห้องฉัน”

“งั้นก็ได้” เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะยอมเดินออกไปจากห้องนอนของเธอ แต่ว่าในจังหวะที่จะปิดประตูเจ้าตัวก็ยังไม่วายกล่าวกับเจ้าของห้อง “งั้นฝันดีนะครับ”

เจ้าจันทร์เดินไปล็อกห้องทันทีเมื่ออีกฝ่ายปิดประตูออกไปแล้ว ตั้งแต่ตอนไหนกันนะที่เธอรู้ไม่ปลอดภัยขนาดนี้ ณภัทรคิดจะทำอะไรกันแน่

 

ช่วงสายของวันต่อมา

“นี่น้องจันทร์ พี่ฝากเช็ครายละเอียดของงานล่าสุดนี้ให้ทีสิ พี่ส่งให้ไปที่เมลแล้วนะ” รุ่นพี่สาวในออฟฟิศเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ค่ะ” ต่างกับเธอที่นั่งอึมครึมอยู่ด้านหน้าคอมพิวเตอร์

“มีอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอ” ไหมที่สังเกตเห็นอาการรุ่นน้องก็เอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะปกติแล้วหญิงสาวจะยิ้มแย้มสดใสอยู่ตลอด

“เอ่อ จันทร์มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวพี่ไหมจะให้เช็คงานใช่ไหมคะ ส่งมาได้เลยนะคะ”

“พี่ส่งไปแล้ว พี่ก็พูดอยู่ว่าพี่ส่งไปแล้ว”

“ค่ะ..” เจ้าจันทร์ยิ้มแห้งเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธออาจจะต้องพักผ่อนไม่ก็ออกไปเข้าห้องน้ำเสียหน่อยเผื่อจะดึงสติกลับมาได้

“อืม งานพิสูจน์อักษรน่ะ แต่จันทร์ดูเหนื่อยๆ จะพักก่อนก็ได้นะ”

พักอะไรกันล่ะ ทั้งวันนี้เธอแทบจะยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่างเลยเพราะมัวแต่นั่งเหม่อลอยอยู่นี่ไง

“ไงสาวๆ พี่ซื้อกาแฟมาฝาก” ชายหนุ่มรุ่นพี่อีกคนเดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยพร้อมกับวางแก้วใส่กาแฟเย็นในมือลงบนโต๊ะทำงานของเธอ

“ขอบคุณค่ะพี่ทัก ใจดีตลอดเลยคนนี้” ไหมยิ้มรับหลังจากที่ได้กาแฟมาแก้วหนึ่ง

“แล้วเจ้าจันทร์ล่ะ ไม่ลองดื่มกาแฟหน่อยเหรอ หน้าตาดูล้าๆ นะ” พิทักษ์ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่สังเกตเห็นอาการที่แปลกไปจากปกติของเธอ

“ค่ะ เดี๋ยวดื่มค่ะ”

“โอเคไหม”

“โอเคค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย เดี๋ยวตอนเย็นก็น่าจะดีขึ้น” เจ้าจันทร์เพียงแค่ตอบไปเพราะกลัวคนอื่นจะเป็นห่วงเธอ ทั้งที่ความจริงก็ไม่แน่ใจนักว่าจะเป็นอย่างที่ตนเองบอกกล่าวหรือเปล่า

“งั้นเย็นนี้พี่ไปส่งที่บ้านนะ” พิทักษ์เสนอความคิดเห็น เขามองว่ารุ่นน้องสาวไม่เหมาะกับการเดินทางคนเดียว

“อย่าเลยค่ะ” แต่เป็นฝ่ายรุ่นน้องที่รีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินว่าพิทักษ์จะไปส่ง เจ้าจันทร์ไม่อยากมีปัญหากับคนที่บ้านหรอกนะ เพราะทุกครั้งที่มีผู้ชายพาเธอไปส่งที่บ้านก็มักจะมีเรื่องตามมาทุกครั้ง ถ้าให้รุ่นพี่หนุ่มไปส่งหญิงสาวนึกภาพตอนที่ณภัทรโกรธไว้รอได้เลย

เจ้าจันทร์ถอนหายใจอีกรอบของวันนี้ ทำไมเธอถึงต้องใส่ใจผู้ชายคนนั้นมากนัก พอคิดให้ดี เธอก็แค่ไม่อยากมีปัญหาเท่านั้นแหละ

 

17.30 น.

แต่เปล่าเลย ไอ้คำว่าตอนเย็นก็น่าจะดีขึ้นนั้นไม่ใช่เรื่องจริงสักนิดเพราะนอกจากจะไม่ดีขึ้นแล้วยังประสาทเสียมากกว่าเดิมอีกต่างหาก เพราะเมื่อเธอออกจากบริษัทแล้วกลับมาถึงบ้านก็พบกับลูกชายเจ้าของบ้านที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ด้านหน้า

“นาย..กลับมาไวจัง” เธอคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ก็มหาวิทยาลัยเสียอีก ปกติแล้วณภัทรมักจะไม่กลับตอนเย็นแบบนี้

“คนเราไม่จำเป็นต้องอยู่โรงพยาบาลทั้งวันครับ ไม่มีธุระอะไรแล้วก็กลับ” คนที่ยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หันหน้ามาตอบ “แล้วคุณกินอะไรมาหรือยัง”

“กินแล้ว” เธอโกหก ความจริงหญิงสาวเพิ่งจะดื่มน้ำชาไปแค่แก้วเดียวก่อนกลับมาเท่านั้น

“คุณโกหก”

“อย่ามามาจับผิดฉันนะ” เมื่อโดนจับโป๊ะได้ หญิงสาวก็ทำทีโมโหกลบเกลื่อนแล้วจะเดินเข้าไปด้านในตัวบ้านแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไปยอมรามือ

“เจ้าจันทร์”

“อย่ามาเรียกชื่อฉันนะ”

ท่าทางกระฟัดกระเฟียดนั้นทำให้ณภัทรหัวเราะออกมา เป็นเรื่องแปลกที่ไม่ว่าเธอจะทำหน้าตาใส่เขายังไงหรือจะเกลียดเขายังไงแต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยมองว่ามันไม่ดีเลยสักครั้ง ท่าทางเขาน่าจะเป็นผู้ชายคลั่งรักจริงๆ เสียแล้ว

“อ้าว แล้วคุณจะให้ผมเรียกคุณว่าอะไร ที่รักเหรอครับ”

“ณภัทร”

“ทีแบบนี้เรียกณภัทร เมื่อคืนนั้นยังเรียกชื่อผมว่านะอยู่เลย”

ความคิดของเจ้าจันทร์ในตอนนี้ก็คือ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ไร้ยางอาบได้ถึงขนาดนี้กันนะ เขากล้าพูดเรื่องแบบนั้นออกมาได้หน้าตาเฉยทั้งที่เธอหน้าร้อนไปหมด

บางทีนี่คงจะถึงเวลาที่เจ้าจันทร์จะโดนเอาคืนเสียบ้าง

คนที่เถียงไม่ออกและไม่รู้ว่าจะเถียงอะไรก็รีบเบือนหน้าพร้อมกับเดินหนีเข้าบ้านให้เร็วที่สุด แต่ว่าการรีบเร่งก็ย่อมทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ ร่างเล็กสะดุดล้มกับพื้นหญ้าหน้าบ้านล้มลงไปต่อหน้าอีกฝ่าย อาจจะเป็นเพราะความหนาของส้นรองเท้าที่เธอใส่มันทำให้ขาแพลง

ชายหนุ่มรีบเดินไปปิดน้ำแล้วเข้าไปหาเธออย่างตกใจ เขาย่อกายนั่งลงด้านหน้าของหญิงสาวเพื่อมองดูส่วนที่บาดเจ็บ ดูเหมือนว่าข้อเท้าเธอจะพลิกเข้าให้

“คุณลุกไหวไหม” ณภัทรเข้าไปประคองเจ้าของร่างบางแต่ว่ากลับโดนปัดมือออกมา

“ไม่ต้อง ฉันลุกเองได้” คนที่หัวรั้นปฏิเสธเสียงแข็งก่อนจะค่อยๆ หยัดร่างขึ้นด้วยตัวเอง ทันใดนั้นข้อเท้าที่แพลงก็แสดงอาการเจ็บแปล๊บขึ้นมา เจ้าจันทร์เซล้มลงไปในอ้อมแขนของชายที่เฝ้ามองอยู่ตรงหน้า “อ๊ะ!”

“เจ็บแล้วยังอวดเก่งอีก” ณภัทรจัดการช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นมา

“จะอุ้มทำไม ไม่ต้อง” เจ้าจันทร์โวยวาย ระยะหลังมานี้เธอถูกเขาอุ้มทุกวันแล้วนะ

“ปล่อยให้เดินเองจะลำบากกว่าเดิมนะ อีกอย่างคุณตัวเล็กแค่นี้เองไม่หนักผมเท่าไหร่หรอกนะ" ว่าจบเจ้าของร่างสูงก็พาคนในอ้อมแขนเข้าไปนั่งยังโซฟาด้านในบ้าน “คุณนั่งรออยู่นี่ เดี๋ยวผมมา”

หลังจากที่สั่งเสร็จอีกฝ่ายก็เดินหายเข้าไปด้านในครัว เธอมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปแล้วก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย จะให้ลุกหนีไปไหนก็ไม่ได้เพราะเท้าที่เจ็บนี่ก็เจ็บเสียเหลือเกิน รออยู่สักพักคนที่หายไปก็เดินกลับมาเข้า ในมือของชายหนุ่มมีผ้าผืนหนึ่งพร้อมกับน้ำแข็งที่ใส่ในแก้ว

“เอาน้ำแข็งมาทำไม”

“ผมก็จะประคบข้อเท้าให้คุณไง คุณคิดว่าผมจะเอามาทำอะไรล่ะ” ณภัทรตอบก่อนจะวางของในมือลงบนโต๊ะตัวหนึ่งเขาใช้ผ้าห่อก้อนน้ำแข็งพวกนั้นเอาไว้

“ก็..จะไปรู้เหรอ ฉันไม่ไว้ใจนาย”

“ผมไม่ได้เอาน้ำแข็งมาเล่นบทจันดารากับคุณหรอกนะ” เขาว่าแล้วขบขันกับท่าทีของเธอ

“ไอ้บ้า”

“มานี่สิ” ร่างสูงย่อตัวลงไปนั่งอยู่ตรงหน้าแล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งมาจับเท้าข้างที่แพลงของหญิงสาว ส่วนมืออีกข้างก็หยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาลที่เตรียมเอาไว้ประคบลงบนข้อเท้า

ณภัทรทำทุกอย่างให้เบามือมากที่สุดเพราะกลัวเจ้าจันทร์จะเจ็บไปมากกว่าเดิม

“นายรู้ด้วยเหรอว่าถ้าข้อเท้าแพลงต้องทำยังไง”

ชายหนุ่มยกยิ้มบางก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบเจ้าของคำถามเมื่อครู่ “ผมเรียนหมอนะ”

นั่นสินะ... บางทีหญิงสาวก็มักจะลืมอยู่หลายครั้งว่าเขาเรียนอะไร หรือว่าความจริงแล้วเธอไม่ได้ใส่ใจตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ไม่รู้

“โอ๊ย” เจ้าจันทร์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อความเจ็บแปลบที่ข้อเท้ากำเริบ

“คุณเจ็บเหรอ” แต่คนที่ดูตกใจมากกว่าใครเห็นจะเป็นผู้ชายด้านหน้าเสียมากกว่า

“อืม” หญิงสาวตอบเสียงเอื่อย

“งั้นประคบไว้แบบนี้สักยี่สิบนาทีก็แล้วกันนะครับ เดี๋ยวอาการก็น่าจะดีขึ้น” แต่ในระหว่างที่ณภัทรจะลุกเดินออกไป เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นสีหน้าที่ซีดจางของหญิงสาว

จะว่าไปแล้วเมื่อก่อนหน้านั้นที่อุ้มเข้ามาในบ้านก็สัมผัสได้ว่าเนื้อตัวของเธอมันอุ่นๆ สักหน่อย

“คุณไม่สบายหรือเปล่า”

“ป..เปล่า” เจ้าจันทร์ถดใบหน้าถอยห่างเมื่อเห็นว่าอณภัทรกำลังเอื้อมมือมาสัมผัสที่ใบหน้าของเธอ แต่ก็หนีไม่พ้น

“คุณตัวร้อน” เขาเอ่ยอย่างเป็นกังวลหลังจากที่ได้วัดอุณหภูมิร่างกายของหญิงสาวด้วยการสัมผัสเมื่อครู่นี้ “ถ้าเป็นไข้ก็ไม่น่าจะออกไปทำงานนะครับ”

“เดี๋ยวก็หายน่า”

“ไม่ได้หรอก ผมจะพาคุณไปที่ห้องแล้วเช็ดตัวให้ คุณต้องกินข้าวแล้วก็กินยาด้วย” ณภัทรยื่นคำขาดและเมื่อเห็นว่าคนป่วยกำลังอ้าปากเถียงเขาก็ชิงพูดขึ้นก่อน “ถ้าคุณดื้อ ผมจะจับคุณฉีดยา”

 

Castle-G's Talk

ฉีดเลยค่าคูมหมอ จับฉีดไปเลย เด็กดื้อต้องโดนฉีดยา ;-;

 

Nayeon Bias Wrecker

มาหวีดติดแท็ก #ณเจ้าจันทร์

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #253 okey_61 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 06:51
    -บ้าทำไมน่ารักจัง
    #253
    0
  2. #248 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:29
    ฉีดเลยฉีดเลยฉีดเล้ยยยยย
    #248
    0
  3. #245 9ningnong9 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 21:58
    ณภัทรรรรรรรร 5555
    #245
    0
  4. #244 kooc_kai0511 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 20:32
    ณภัทรแกมันร้ายยยยยยย
    #244
    0
  5. #243 _darinn_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 20:08
    ทำไมร้ายขึ้นถนัดตาอย่างงี้นะ!! หึ้ยยย
    #243
    0
  6. #242 _darinn_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 19:48
    เหมือนคุณป้าไม่อยู่แล้วหนูร่าเริงเลยนะ นภัทรนะนภัทร //เกียมฟ้องงงงงงงงงงง
    #242
    1
    • #242-1 _darinn_(จากตอนที่ 23)
      2 เมษายน 2563 / 20:07
      พออ่านจบแล้ว.... ฉันจะฟ้องจริงๆ ฉันจะฟ้องแม่นายนภัทร!!!
      #242-1
  7. #241 plalomaheha (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 19:30
    ตะไมณภัทรมึนขึ้นเรื่อยๆเลยนะะะ ใจไม่ดีเลยย
    #241
    0
  8. #240 SasiPutt (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 19:26
    แกมันร้าย
    #240
    0
  9. #238 PanchiwaTipsonte (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 18:48
    ร้ายมากค่ะ ณภัทร
    #238
    0
  10. #237 chari2 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 18:34
    จับฉีดเหรอ คิดดีไม่ได้เลย
    #237
    0
  11. #236 Story Khawhom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 18:12
    อ๋อยย~~ ณภัทร นายมันร้ายยย
    #236
    0
  12. #235 yim04127 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 18:05
    มาบ่อยๆนะคะไรต์ สนุกมากกกก ชอบบบบบ
    #235
    0
  13. #234 yim04127 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 18:05
    ณภัทรเวอร์คือใจบางไปหมดดดดดดด
    #234
    0
  14. #233 yim04127 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 18:04
    เลือดหมดตัวเเล้วค่าคูมหมออออออ
    #233
    0
  15. #232 บาร์ต (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 14:57
    อหหหห ใจบางแล้วววว เขินไม่ไหวววว
    #232
    0
  16. #231 _darinn_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 14:33
    เจิมมจ้าาา
    #231
    0
  17. #230 mill_vt (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 14:31

    รอค่าาา
    #230
    0