My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 17 : MY ONLY 1 | 07 : แผนล้มเหลว [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

07 : Mission failed

เวลาพ้นผ่านไปได้เกือบหนึ่งชั่วโมง หลังจากที่ซื้อของทุกอย่างตามต้องการเสร็จเจ้าจันทร์ก็นั่งรถตรงมาที่บ้านที่ผู้เป็นพี่ชายอยู่ทันที มันคือเพนท์เฮ้าส์ที่อยู่ชั้นบนของตึก พี่ชายของเธอซื้อเอาไว้เมื่อตอนแต่งงาน บอกว่าจะหาพื้นที่วิ่งเล่นให้ลูกชาย

เมื่อเปิดประตูเพ้นท์เฮ้าส์ถูกเปิดหญิงสาวก็โผเข้าไปกอดคนที่อยู่ด้านในทันที

“โฮ คิดถึงจังเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”

“เวอร์ เพิ่งเจอเดือนที่แล้วตอนไปสนามบินไง” เจ้าตะวันที่โดนสวมกอดอย่างกะทันหันก็ผลักร่างของน้องสาวฝาแฝดออกไปก่อนจะเหลือบไปเห็นผู้ติดตามที่มาด้วยกัน “ไงนะ มาด้วยเหรอวันนี้ นึกว่าไม่ว่าง”

“ก็มีธุระต่อตอนบ่ายน่ะ” ณภัทรตอบ ในสองมือของเขาถือถุงข้าวของไว้มากมายที่เจ้าจันทร์เป็นคนซื้อเอาไว้

“แล้วซื้ออะไรมาเยอะแยะ”

“มาให้หลายไง ปัถย์ล่ะ” เจ้าจันทร์เดินเข้ามาด้านในพลางมองไปรอบเพื่อหาหลานชายตัวเล็กแต่ก็เห็นเพียงแค่พี่สะใภ้ของเธอเท่านั้น

“หลับอยู่น่ะ แต่จันทร์จะเข้าไปดูก็ได้นะ” ชื่อของเธอคือปราง

“งั้นเหรอ” ถึงแม้จะเสียดายนิดหน่อยที่หลานไม่ตื่นจึงอดเล่นด้วยแต่ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยวันนี้ก็ได้มาหาฝาแฝดของตัวเอง “นี่จันทร์ซื้อของกินมาเยอะเลย”

และใช่ ของเหล่านั้นอยู่ในมือณภัทร

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปใส่จานมาให้แล้วกันนะ” ณภัทรเอ่ยพลางกวาดสายตามองหาห้องครัวของที่นี่ ก่อนที่เจ้าตะวันจะเป็นฝ่ายเดินนำไปพร้อมกับเข้าไปช่วยถือของในมือนั่น

ครั้นพอเข้ามาถึงในห้องครัว เจ้าตะวันก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนากับแขกในวันนี้โดยที่ทั้งสองมือก็วุ่นวายกับการหยิบจานชามออกมาจากชั้นวาง

“ที่ตามมาด้วยนี่เพราะเจ้าจันทร์บังคับหรือยินยอมมาเอง?”

“ก็ทั้งสองอย่าง” ณภัทรตอบไปตามจริง เมื่อเช้านี้ที่โดนหญิงสาวเข้ามาบอกว่าจะมาที่นี่และให้เขามาเป็นเพื่อนด้วยนั่นก็แอบประหลาดใจนิดหน่อย แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยอมมาด้วยใจตัวเอง

“ยังชอบอยู่เหรอ” คำถามของเจ้าตะวัน ไม่ต้องขยายความก็รู้ว่าพูดถึงอะไร

“ตั้งแต่ผมออกมาจากบ้านอัศวเมฆาธีร์ผมคิดว่าตัวเองน่าจะตัดใจจากเธอได้ แล้วเริ่มชีวิตใหม่ในบ้านของตัวเองเป็นเวลาเกือบ 5 ปีที่ผมแทบไม่ได้เจอได้คุยกับเธอเลย ผมคิดว่าตัวเองอาจจะเลิกชอบไปแล้วแต่ในวินาทีที่เธอเดินเข้ามาในบ้านของผม นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าเวลาไม่ได้ช่วยอะไร”

“ทั้งที่โดนแกล้งโดนเกลียดขนาดนั้นแต่ก็ยังดื้อดึงจะชอบอยู่ให้ได้น่ะเหรอ” ตั้งแต่เด็กจนโต เจ้าตะวันมองเห็นการกลั่นแกล้งของเจ้าจันทร์ที่ทำกับณภัทรมาโดยตลอด ถ้าเขาเห็นเขาก็จะพยายามเข้าไปห้าม ไม่ว่าจะทำอย่างไรน้องสาวของเขาก็ไม่มีท่าทีจะลดอคตินั้นลงได้เลย เจ้าตะวันเองก็ไม่เข้าใจมาตลอด

“คุณคงมองว่าผมมันคนประหลาดสินะ”

“ไม่หรอก เราเข้าใจความรู้สึกนั้น ความรู้สึกที่รักใครสักคนมากๆ แบบที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปีก็ยังตัดใจไม่ได้น่ะ”

“หมายถึงปรางสินะ แต่คุณก็ยังพอมีโอกาสมากกว่าผมอีก ปรางไม่ได้เกลียดคุณนี่”

“ยัยนั่นก็ไม่ได้เกลียดนายขนาดนั้นหรอก” ชายหนุ่มผู้เป็นพี่ชายของยัยนั่นอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “คนเกลียดกันที่ไหนจะยอมคุยด้วย ยอมเห็นหน้ามานานขนาดนี้ อาจจะแค่ความรู้สึกน้อยใจบางอย่างเลยทำให้แสดงออกมาแบบนั้น”

“น้องสาวคุณคงเป็นคนแรกที่ทำแบบนั้น”

“นี่เราพูดจริงๆ นะ เจ้าจันทร์น่ะไม่ใช่คนมองโลกในแง่ร้ายแต่ขี้น้อยใจเป็นที่หนึ่ง ก็อาจจะโกรธอะไรนายสักอย่างที่ไม่กล้าไปพูดไปถามหรือเคลียร์ด้วยตรงๆ ก็จะเก็บไปคิดเองเออเองแล้วทำทีเป็นอคติไปอย่างนั้นเพื่อปกปิดอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจ แต่เรื่องนี้มันยากตรงที่เจ้าตัวไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองมากกว่า” เพราะเขาเกิดมาพร้อมกับเธอ และโตมาด้วยกัน เจ้าตะวันจึงมั่นใจในระดับหนึ่งว่าฝาแฝดของเขาไม่ได้เกลียดณภัทรมากมายขนาดนั้น

“ถ้าอย่างนั้นจัดจานเสร็จก็ยกออกไปกันเถอะครับ เดี๋ยวคนขี้น้อยใจของคุณจะโวยวายโมโหหิวขึ้นมา” เพียงแค่คิดภาพหญิงสาวทำหน้าง้ำงอแล้วเขาก็พอจะเดาได้ว่าคนโดนต่อว่าต้องเป็นตนเอง

“ดูสิ ขนาดคิดว่าจะโดนโวยวายก็ยังยิ้มอยู่ได้ เป็นมาโซคิสม์ชอบความเจ็บปวดรึไง”

“ผมก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน” ณภัทรเงยหน้ามายอมรับอย่างง่ายดาย

 

บรรยากาศของมื้อกลางวันในวันนี้หากมองผ่านๆ ก็อาจจะเห็นแต่ความสุขที่เป็นปกติเมื่อได้รวมกลุ่มทานข้าวกัน แต่ว่าเจ้าตะวันคือคนแรกที่สังเกตได้ถึงความผิดปกติ

“นี่ณภัทร ลองอันนี้สิ ยำร้านนี้เด็ดมากต้องลอง” เจ้าจันทร์พูดหลังจากที่ตักอาหารไปให้จานของณภัทรที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “ส่วนนี่ของปรางแนะนำให้ทายอันนี้ เขาว่าดีต่อคุณแม่มือใหม่”

“คุณก็กินบ้างสิ มัวแต่ตักให้คนอื่น” ณภัทรพูดกับหญิงสาว

“ก็กินอยู่นี่ไง กินเยอะๆ มากลดยากมากนะ”

“คุณต้องลดอะไรอีก”

“ฉันไม่ได้ตัวสูงแบบนายนะ กินมากเข้าตัวก็ตันน่ะสิ”

แน่นอนว่าการกระทำนั้นตกอยู่ในสายตาของพี่ชายอย่างเจ้าตะวัน ปกติแล้วเจ้าจันทร์ไม่ใช่คนที่จะสนใจใยดีณภัทรมากขนาดนี้ หรือบางทีมันอาจจะมีเรื่องที่เขาไม่รู้มาก่อน กินข้าวเสร็จแล้วอาจจะต้องลากไปคุยให้รู้ความกันเสียหน่อยแล้ว

“มีอะไร พาจันทร์ออกมาทำไม”

“คิดจะทำอะไรกันแน่” เจ้าตะวันไม่รอรีแล้วเข้าคำถามที่ค้างคาใจโดยทันทีหลังจากที่เป็นฝ่ายลากตัวอีกคนออกมาคุยกันด้านนอกตรงระเบียง

เธอขมวดคิ้วเมื่อฟังคำพูดล่าสุดของพี่ชายจบ เจ้าจันทร์ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังหมายถึงอะไรจึงต้องทวนคำถามนั้นอีกครั้ง “ทำอะไรอะ?”

“ปกติไม่ได้สนใจไอ้นะมันขนาดนั้นนี่ คิดจะทำอะไร หรือเลิกเกลียดมันแล้ว”

“ไม่มีทาง” สาวเจ้าปฏิเสธออกมาแบบไม่ต้องคิดนาน “จันทร์ก็แค่ต้องการเข้าหาผู้ชายคนนั้นเท่านั้นแหละ เลยต้องแกล้งทำดีด้วย”

“เพื่อ?”

“เคยได้ยินมันถ้าเจอคนเสแสร้งเราก็ต้องเสแสร้งให้ได้มากยิ่งกว่า จันทร์จะต้องจับให้ได้แล้วหาหลักฐานมาพิสูจน์ว่าณภัทรน่ะไม่ใช่คนดี คราวนี้แหละเขาจะได้ถูกตัดขาดไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับครอบครัวเราสักที”

“วันว่าจันทร์ควรลดอคติลงมาหน่อยนะ นะไม่ใช่คนเลวร้ายอย่างที่จันทร์เข้าใจหรอก”

“ตะวันนั่นแหละที่ไม่เชื่อจันทร์ คอยดูนะ”

พอเห็นความตั้งมั่นอันแน่วแน่ของผู้เป็นน้องสาวแล้ว เจ้าตะวันก็อดถอนหายใจไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าควรจะห้ามเจ้าตัวอย่างไรดีได้แต่สงสารเหยื่อของเรื่องนี้อย่างณภัทร ถ้าหากเขาคิดหาทางออกให้ได้แล้วก็จะช่วยแล้วกัน

“ไม่ชอบเขาแต่ก็พยายามจะหาทางเข้าใกล้เขา หาวิธีคุยด้วย อันนี้คือไม่ชอบจริงป้ะเนี่ย”

“ถามแบบนั้นคืออะไร” ราวกับว่ากำลังโดนแทงใจดำ หญิงสาวก็หน้าบึ้งตึงใส่เจ้าตะวันพร้อมกับโวยวาย “จะหาว่าจันทร์ทำเพราะอะไรถ้าไม่ใช่เกลียด”

“ก็เรียกร้องความสนใจ” เจ้าตะวันให้คำตอบที่ตนเองคิดในใจไปตรงๆ

“จันทร์ไม่คิดจะเอาวิธีนี้มาเรียกร้องความสนใจจากพ่อหรอกนะ เพราะยังไงพ่อก็รักจันทร์มากกว่าอยู่แล้ว” เจ้าจันทร์พูดพลางยกแขนขึ้นมากอดอด

“เปล่า ไม่ใช่พ่อ” พี่ชายฝาแฝดยกยิ้มจากนั้นจึงพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำมากกว่าเดิม “แต่วันกำลังคิดว่าจันทร์ทำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากณภัทรของจันทร์น่ะสิ”

“ม..! ไม่ใช่! ฮึ่ย ไม่คุยด้วยแล้ว” เจ้าจันทร์สะบัดหน้าหนีอีกฝ่ายแล้วเดินกระแทกเท้าออกไปอย่างคนโดนขัดใจ

เจ้าตะวันมองตามแล้วก็ได้แต่สงสัย ทั้งที่เกิดวันเวลาเดียวกัน อายุเท่ากันแท้ๆ แต่ทำไมถึงมีแต่เจ้าจันทร์ที่ยังมีนิสัยเด็กๆ แบบนั้นอยู่ เพราะว่าเห็นกันมาตั้งแต่เกิดจนโต เขาจึงมองออกว่าการกระทำเมื่อครู่คือโดนแทงใจดำแล้วเถียงไม่ออก

หลังจากที่เหวี่ยงใส่พี่ชายฝาแฝดเสร็จ เจ้าจันทร์ก็ตั้งใจว่าจะเดินกลับเข้าไปด้านในเพื่อไปเล่นกับหลานชายวัยแบเบาะแต่ก็พบกับเจ้าของร่างสูงที่ยืนห่างจากประตูออกนอกระเบียงแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น นั่นจึงทำให้หญิงสาวตกใจเป็นอย่างมากเพราะกลัวว่าณภัทรจะได้ยินบทสนทนาเมื่อสักครู่

“น..นายมาอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว”

“ผมเห็นคุณคุยกับตะวันอยู่เลยไม่เข้าไป” ณภัทรตอบ ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา

“นายได้ยินหรือเปล่า”

“ก็ลองให้ตะวันเขาพูดแล้วคุณมายืนฟังอยู่ตรงนี้ จะได้รู้ว่าได้ยินแค่ไหน”

ระยะที่ห่างกันไม่มากนักระหว่างหน้าประตูกับระเบียงทำให้เจ้าจันทร์มั่นใจเป็นอย่างมากว่าณภัทรจะได้ยินเรื่องที่เธอคุยกับเจ้าตะวันแล้ว นั่นมันก็หมายความเธอโป๊ะแตกน่ะสิ

“คือว่า” ยังไม่ทันที่จะได้แก้ตัวอะไรชายตรงหน้าก็ตัดประโยคก่อน

“ผมจะมาบอกคุณว่าผมต้องไปมหาวิทยาลัยแล้ว เดี๋ยวก็บ่ายแล้ว ถ้าคุณต้องการอยู่ต่อก็กลับเองได้ใช่ไหม”

เจ้าจันทร์ชะงักไปอยู่สักพักเพราะไม่นึกว่าจะได้รับคำถามกลับมา

“อืม ได้” หญิงสาวพยักหน้าอย่างงงๆ

“งั้นผมไปก่อนนะครับ” พูดจบประโยคเจ้าของร่างสูงก็หมุนตัวเดินหนีทันที เขาหยิบกระเป๋าสะพายหลังที่วางไว้ด้านข้างโต๊ะขึ้นมาห้อยไว้ที่ไหล่ก่อนจะเปิดประตูออกไปในที่สุด

อยู่ๆ เธอก็รู้สึกแย่ขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

 

Castle-G's Talk

รู้กันทั้งอำเภอเหลือแค่เธอคนเดียว

ไอ้ต้าวนะนอยด์กลับไปแล้วแน่ะ เธอต้องไปเคลียร์แล้วนะ

 

 

มาหวีดติดแท็ก #ณเจ้าจันทร์

 

ฝากส่งฟีดแบคด้วยค่า เม้นท์ให้เลาเถอะ

สุ่มแจกอีบุคจากคอมเม้นท์นะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #210 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 23:26
    เอาแล้วไงจันทร์จ้าาาาา
    #210
    0
  2. #163 chari2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 15:50
    นางเอกซึน
    #163
    0
  3. #162 _darinn_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 15:49
    ง้อเลย รอกลับบ้านแล้วต้องไปง้อเลยนะ
    #162
    0
  4. #161 9ningnong9 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 15:39
    รู้สึกไม่ดี นี่เพราะไรเหรอออออ
    #161
    0
  5. #160 9ningnong9 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 11:17
    เค้ารู้กันหมดเลยเนาะ ยกเว้น.เจ้าตัว
    #160
    0
  6. #159 _darinn_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 09:24
    แค่กๆๆ ก็ดีน้าาาา
    #159
    0
  7. #158 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 01:39
    กินกลางตอนตัวไปเล้ยยยยยยยยย
    #158
    0