My Only 1 เพราะคุณเท่านั้นคนเดียวของใจ

ตอนที่ 13 : MY ONLY 1 | 06 : แผนหลอกลวง [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

 

06: Tricker

 

“ฮะ??” คนที่บอกว่าจะโดนจีบก็ทำหน้างง

“ไม่ต้องสงสัยอะไรทั้งนั้น เอาเป็นว่าบ่ายนี้นายต้องออกไปกับฉัน”

เมื่อไม่มีคำตอบที่ชัดแจ้งให้ ณภัทรก็ทำได้เพียงนั่งสงสัยกับตัวเองอย่างเงียบๆ ถ้าสถานการณ์ของความสัมพันธ์ทั้งคู่มันปกติกว่านี้ก็คงไม่ชวนคิดมากเท่าไหร่นัก แต่นี่ทั้งเธอออกตัวเกลียดเขามาตั้งนานถึงขนาดนั้น มาวันนี้บอกว่าจะจีบ จะให้ทำใจเชื่อเลยก็ยาก

ถึงชายหนุ่มจะเข้าไม่ถึงจุดประสงค์ของเจ้าจันทร์ แต่เขาก็คิดว่าตัวเองน่าจะรับมือได้

แต่พอเวลานั้นมาถึง ณภัทรก็เริ่มไม่มั่นใจ

...

ในตอนบ่ายของวัน เจ้าจันทร์ได้พาเขาออกมาเดินข้างนอกซึ่งเลือกยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่อยู่ใจกลางเมือง ซึ่งใช้เวลาในการออกจากบ้านประมาณสองชั่วโมงกว่าจะถึง พอมาถึงเธอก็รีบลากตัวณภัทรไปยังชั้น 4 ของห้าง และร้านแรกที่หญิงสาวลากเขามาก็คือ

ร้านขายเสื้อผ้าผู้ชาย

“มาทำอะไรที่นี่”

“ดูเสื้อผ้าไง” เธอตอบพร้อมกับเดินไปตามทางเดินของร้านอย่างช้าๆ โดยมีเจ้าของร่างสูงคอยเดินอยู่ข้างกาย

“เสื้อผ้าให้ใครกัน”

เพราะมันคือร้านเสื้อผ้าผู้ชาย ณภัทรไม่แน่ใจว่าเจ้าจันทร์ต้องการซื้อไปให้ใครหรือเธอเอาไปใส่เองหรือเปล่า

“นี่ดูสิ ถ้านายใส่ตัวนี้จะต้องดูดีมากแน่เลย” เจ้าจันทร์เอื้อมมือไปคว้าเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งออกมาก่อนจะนำมันไปเทียบกับร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“ผมไม่อยากได้หรอก ผมมีเสื้อผ้าเยอะแยะ” ณภัทรไม่เห็นความจำเป็นจะต้องซื้อเพิ่ม

“ฉันอยากให้นายแต่งตัวดีๆ นี่”

“แล้วผมแต่งตัวไม่ดีตรงไหน?” ในเมื่อวันนี้เขาเองก็เลือกเสื้อผ้าที่เหมาะกับการมาเดินห้างกับเธอมากที่สุดแล้ว ชายหนุ่มไม่คิดว่าการใส่เสื้อฮู้ดสีดำพร้อมกางเกงขายาวมันจะแย่เสียหน่อย

“ก็ใช่ แต่ฉันคิดว่านายควรมีเพิ่มสักหน่อย”

“ผมว่าราคาเสื้อมันเกินความจำเป็นของผมนะ” ถึงแม้จะยังไม่ดูป้ายราคาที่แขวนไว้เขาเองก็พอเดาได้ว่าราคามันจะประมาณไหน รู้ตั้งแต่ชื่อแบรนด์ด้านหน้าร้านแล้ว

“ฉันไม่ได้บอกให้นายซื้อ ฉันจะซื้อให้นาย”

“อะไรนะ คุณจะซื้อให้ผม”

“ใช่ นายหูตึงป้ะเนี่ย” หลังจากที่พูดไปเช่นนั้น หญิงสาวก็ยื่นเสื้อในมือให้ชายหนุ่มถือเอาไว้แล้วจึงพาเดินไปยังโซนต่อไป

“เดี๋ยว คุณจะซื้อให้ผมทำไม” เขาเอ่ยถามเจ้าจันทร์ที่กำลังมองดูเสื้อตัวอื่นแล้วก็ขมวดคิ้ว มันมีแต่เรื่องน่าประหลาดอะไรกันวันนี้ “นี่ไม่เป็นไรหรอก คุณไม่จำเป็นต้องซื้อให้”

“อะไรกัน ฉันแค่อยากซื้อให้ นายแค่รับไว้เฉยๆ ไม่ได้หรือไง” เธอพูดไปก็หยิบเสื้อผ้าในมือที่เลือกมาทาบตัวของชายหนุ่มไปด้วย

“ไม่ได้ เพราะมันไม่จำเป็น”

“นายตัวสูงจัง..” หญิงสาวบ่นอุบตอนที่ยกเสื้อขึ้นไปทาบตัวเขาแล้วเสื้อนั้นอยู่ระดับสายตาของเธอพอดี

“นี่คุณฟังผมบ้างไหมเนี่ย”

“นายพูดมากอะ ฉันไม่ได้เอาเงินนายซื้อนะ ฉันก็บอกว่าฉันซื้อให้ รับไปเถอะน่า เรื่องเงินฉันไม่ได้เดือดร้อน” ถึงแม้ว่าเธอจะเพิ่งเริ่มทำงานแต่ว่าหญิงสาวก็มีทุนเดิมจากเงินในบัญชีที่ทางบ้านโอนให้ใช้ทุกเดือนอยู่แล้ว

“ถึงแบบนั้นก็เถอะ..”

“ต่อให้นายจะพูดอีกแค่ไหน ฉันก็ยืนยันจะซื้อให้ ห้ามขัดใจฉัน” คราวนี้เป็นหญิงสาวที่ยื่นคำขาด

ณภัทรที่ไม่รู้ว่าควรขัดใจอย่างไรดีจึงทำได้เพียงถอนหายใจเล็กน้อยพร้อมกับเดินตามเจ้าจันทร์ซึ่งกำลังเลือกเครื่องแต่งกายให้เขาอย่างชอบใจ

ตั้งแต่เสื้อ กางเกง แม้กระทั่งรองเท้า

“ผมว่าพอได้แล้วนะ แค่นี้ก็เยอะแล้ว” หมายถึงมันหลายตังค์มากแล้ว

“ฉันเพิ่งรู้ว่าการจับนายแต่งตัวมันสนุกกว่าที่คิด เพราะนายตัวสูงเลยก็ใส่อะไรดูดีไปหมด” ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่ได้ให้ความสนใจกับคำพูดของอีกฝ่ายเท่าไหร่ “งั้นเอาแค่นี้ก่อนก็ได้ จ่ายตังค์กัน”

เสื้อผ้าทั้งหมดที่ซื้อถูกใส่ลงในถุงของร้านเรียบร้อยทันทีที่หญิงสาวยื่นบัตรเครดิตไปให้พนักงานรูดให้ที่เคาน์เตอร์ ทุกอย่างรวดเร็วทันใจเมื่อถุงพวกนั้นมาอยู่ในมือของณภัทร ว่ากันตามจริงชายหนุ่มรู้สึกเครียดเล็กน้อยที่อยู่ๆ เรื่องราวก็กลายเป็นแบบนี้

เจ้าจันทร์คิดทำอะไรอยู่กันนะ

“นี่คือสาเหตุที่คุณพาผมออกมาข้างนอกวันนี้เหรอ”

“ก็ส่วนหนึ่ง เราไปหาอะไรทานเล่นดีกว่า บ่ายๆ แบบนี้ร้านบิงซูก็ไม่เลว”

“เดี๋ยว..คราวนี้ผมจะจ่ายเอง”

“นี่” เจ้าจันทร์ที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดเลื่อนของห้างไปยังชั้นบนก็หยุดและหันกลับไปมองชายหนุ่ม “เงินของนายนั่นก็เงินที่พ่อฉันส่งให้นั่นแหละ จะให้ฉันจ่ายหรือนายจ่ายมันก็คือเงินพ่อฉันหรือเปล่า”

“ยังไงวันนี้ผมก็ไม่ให้คุณจ่ายคนเดียวหรอก ผมไม่รู้ว่าคุณคิดจะทำอะไร เพราะฉะนั้นผมจะต้องป้องกันไว้ก่อน” คราวนี้เขาไม่ยอม

“ก็บอกไปแล้วไงว่าฉันจะจีบนาย ได้ยินหรือเปล่า”

“ได้ยิน แต่ผมไม่ไว้ใจคุณ”

“ฉันจะทำดีกับนายจริงๆ นะ” เธอพยายามทำหน้าให้ดูน่าเชื่อถือมากขึ้นกว่าเดิม แต่ถึงแบบนั้นอีกคนก็ไม่ให้ความร่วมมือ

“เอาเป็นว่าถ้าคุณอยากหาอะไรกิน ก็ไปกันเถอะ แล้วค่าใช่จ่ายนั่นผมออกเอง”

เป็นไปอย่างที่ณภัทรต้องการ เมื่อเจ้าจันทร์ตัดสินใจเดินเข้าไปร้านขายขนมหวานที่อยู่ชั้นบน ในร้านเน้นขายประเภทน้ำปั่น ชานม และบิงซู หญิงสาวเลือกเมนูอยู่สักพักแต่ก็เลือกไม่ได้เสียทีจึงยื่นแผ่นกระดาษเมนูไปให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“นายอยากกินอะไร”

“คุณอยากมากิน คุณก็เลือกสิ มาถามผมทำไม” ชายหนุ่มมองกระดาษแล้วก็ส่ายหน้าปฏิเสธ “ผมไม่อยากกินน่ะ”

“เถอะน่า ฉันอยากรู้นี่ว่านายชอบอะไร” แต่ด้วยความดื้อดึงของเจ้าจันทร์ เธอก็ยังคงยืนยันว่าให้เขาเป็นคนเลือกอยู่ดี

“ผมไม่ชอบอะไรเป็นพิเศษหรอก กินได้หมด” ความจริงแล้วณภัทรไม่ค่อยนิยมกินของหวานเท่าไหร่แต่ก็กินได้บ้างเพราะว่าแม่ของเขาขายขนม เขาจึงต้องช่วยชิมอยู่หลายครั้งที่แม่คิดสูตรใหม่ๆ

“เอางี้ งั้นฉันเลือกช็อกโกแล็ตมาแล้วกัน”

“ก็ตามใจคุณ”

สุดท้ายแล้วเจ้าจันทร์ก็เป็นคนเลือกว่าอยากกินอะไร หลังจากที่สั่งออเดอร์ไปแล้วก็รออยู่ประมาณสิบนาที ของกินที่สั่งไว้จึงมาเสิร์ฟถึงโต๊ะ ซึ่งทั้งหมดประกอบไปด้วยบิงซูช็อกโกแล็ตไซส์กลางหนึ่ง และแพนเค้กจานเล็กราดน้ำผึ้งอีกหนึ่งจาน

อาหารอร่อย กินแล้วสร้างปัญหาสุขภาพ

“นี่ ลองกินอันนี้สิ” หญิงสาวตักของหวานขึ้นช้อนหนึ่งก่อนจะนำมันไปจ่อตรงหน้าชายที่นั่งอยู่อีกฝั่ง

“คุณกินเลย”

“ฉันจะให้นายมากินเป็นเพื่อนนะ ไม่ได้ให้มานั่งดู”

สรุปว่าใครจะจีบใครกันแน่นะ คนที่ถูกจีบควรจะเป็นฝ่ายถูกเอาใจไม่ใช่เหรอไง แล้วนี่ทำไมกลายเป็นว่าเขายังต้องมาเอาใจเธออยู่เหมือนเดิม

“ผมไม่ชอบของหวาน”

“ก็แล้วไม่บอกแต่แรก” เธอถอนหายใจเล็กน้อยจากนั้นจึงนำช้อนที่ถืออยู่นั้นวกเข้าปากตัวเองแทน

เจ้าจันทร์ยังคงเพลิดเพลินกับของหวานในถ้วยต่อ ในขณะที่หัวของเธอก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับเรื่องวันนี้ อย่างน้อยเธอก็น้อยวันนี้เธอก็ได้รับรู้ว่าณภัทรไม่ค่อยชอบของหวานนัก น่าแปลกใจที่ลูกชายของคนทำขนมไม่ชอบขนมซะอย่างนั้น

เธอชักจะเริ่มถอดใจตั้งแต่วันแรกแล้วสิ การเข้าหาผู้ชายคนนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดเอาไว้เลย เขาก็ยังคงทำตัวปกตินั่นก็คือทำเป็นคนดีต่อหน้าเธออยู่นั่นแหละ ไม่ว่ายังไงเธอก็จะต้องหาทางสนิทสนมแล้วจับสังเกตชายหนุ่มให้ได้ คนเรามันก็ต้องหลุดออกมาบ้างแหละ ใครจะสามารถเสแสร้งได้ตลอด 24 ชั่วโมงกัน

“คุณเป็นเด็กหรือไง”

เจ้าจันทร์หลุดออกจากห้วงความคิดของตนเองเมื่อเสียงของอีกฝ่ายดังขึ้น

“ทำไม”

“กินเลอะเทอะ เปื้อนปากหมดแล้ว” ณภัทรมองหน้าของเจ้าจันทร์ที่ตอนนี้มีรอยช็อกโกแล็ตที่ขอบปากนั่นเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะออกมาสองสามแผ่น

“จะทำอะไร” เธอเตรียมขยับตัวถอยห่างออกมาเมื่อเห็นมือหนานั้นยื่นเข้ามาใกล้

“อยู่เฉยๆ”

หลังจากนั้นสัมผัสนุ่มของแผ่นกระดาษทิชชูก็แตะลงบนมุมปากของเธออย่างเบามือ การกระทำที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอหยุดมองใบหน้าของอีกคนพลางนิ่งงันไป

เจ้าจันทร์ไม่รู้ตัวว่าตนเองเผลอมองณภัทรไปนานแค่ไหนแต่ว่าตั้งสติได้อีกทีก็ตอนที่เขาเป็นฝ่ายสบตากลับ

 

 

Castle-G's Talk

เอาแหล่ววว ใครจะเป็นฝ่ายใจบางก่อนน้า

ดูทรงแล้ว น่าจะมีคนตกหลุมที่ตัวเองขุดไว้ค่า
 

 

ฝากส่งฟีดแบคด้วยค่า เม้นท์ให้เลาเถอะ

สุ่มแจกอีบุคจากคอมเม้นท์นะคะ (ถ้าได้ทำนส.ก็จะแจกนส.ด้วย)

มาหวีดติดแท็ก #ณเจ้าจันทร์

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

704 ความคิดเห็น

  1. #140 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 21:10
    จริงๆ อยากใช้ปากเช็ดอ่ะแหละ รู้นะรู้ๆๆๆๆ
    #140
    0
  2. #132 9ningnong9 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 10:54
    จะหาข้อเสียนิสัยที่ไม่ดีของณะใช่ป่าวถึงมาตีสนิทซะขนาดนั้น

    แต่ดูท่าจะตกหลุมลึกแถมปีนกลับเองไม่ไหวแน่ๆเลยนิ
    #132
    0
  3. #131 tonnam1411 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 23:03
    สวยและรวยมากค่าาาาาา
    #131
    0
  4. #130 chari2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 23:02
    เจ้าจันทร์ทำอย่างนี้ เป็นเราก็ไม่ไว้ใจ
    #130
    0
  5. #128 9ningnong9 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 12:49
    มีความเปย์ไปอีกแน่ะ
    #128
    0
  6. #126 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 00:05
    สวยและรวยมว๊ากกกก😝😝😝😝
    #126
    0
  7. #125 _darinn_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 23:55
    เอ๊ะ!! เจิมม
    #125
    0