Something called DESTINY ทิศทางของดาว

ตอนที่ 2 : ทิศทางของดาว | 01 : ชื่อของเขาคือเข็มทิศ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    19 ธ.ค. 62





S O M E T H I N G   C A L L E D
D  E  S  T  I  N  Y

DAY6 (데이식스) - How to love

1 : Glad to see you again

 

“วาด...”

“วาด!

ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อมีแรงตีจากใครสักคนฟาดมาที่ไหล่พร้อมกับเสียงเรียกชื่อดังลั่น เมื่อรีบเงยหน้าขึ้นมาโต๊ะมองหาตัวต้นเหตุนั้นก็พบกับเพื่อนคนสนิทนั่งหน้าทะมึนอยู่ด้านข้าง

“จารย์สอนเสร็จแล้วเนี่ย แกจะนอนหลับขนาดนี้ไม่ได้ไหมวะ” ชื่อของมันคือ เทวินทร์เพื่อนผู้ชายที่สนิทมากที่สุดในชีวิต แล้วไอ้สาเหตุของการมานั่งมองหน้าฉันเนือยๆ แบบนี้ก็รับรู้ได้เลยว่าสาเหตุมาจากอะไร

“ขอโทษที เมื่อคืนนอนดึกไปนิด” เพราะว่าเคลียร์งานส่งอาจารย์จนถึงตี 2 สภาพในห้องเรียนวันนี้จึงเป็นอย่างที่เห็น อีกอย่างวิชานี้ก็ให้มาเรียนตั้งแต่แปดโมง ไม่รู้จะเช้าไปทำไมขนาดนี้

“ป๊ะ หลับจนอิ่มแล้วมั้งแกเนี่ย รู้ไหมอาจารย์เขาจะมีควิซสัปดาห์หน้าไปอ่านมาด้วย” ไอ้เทวินทร์บ่นงุบงิบในขณะที่มือทั้งสองข้างก็ยังคงเก็บของใส่กระเป๋าเป้ใบใหญ่นั่นอยู่เรื่อยๆ

อ่านอะไรวะ เรียนอะไรฉันยังไม่รู้เลย

“เอ่อ โอเค..” ฉันเกาหัวพลางสาวผมที่ยุ่งเหยิงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู

คุณมี 5 ข้อความยังไม่ได้อ่าน

P’Tan : วาด แกอยู่ไหน

P’Tan : ออกมาหาพี่ที่ใต้ตึก M หน่อยดิ

P’Tan : พอดีมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย

P’Tan : เออ ถ้ามาตอนเที่ยงฝากซื้อชามะนาวข้างโรงอาหารด้วย

P’Tan : เดี๋ยวทำงานต่อ

โห..พี่แตนส่งอะไรมาให้เยอะแยะกันวะเนี่ย ฉันเลื่อนอ่านแชทไปเรื่อยๆ จนจับใจความสำคัญได้ก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าผ้า ก่อนจะหันไปคุยกับผู้เป็นเพื่อน

“เออวินทร์ เดี๋ยวฉันไปหาพี่แตนนะตอนบ่าย”

“ไม่เข้าเรียน?”

“ฝากเช็คชื่อด้วย แค่วันเดียวหน่า” ฉันตบไหล่มันปุๆ จากนั้นก็รีบคว้าสัมภาระแล้วเดินออกจากห้องเรียนไป

ใช้เวลาสักพักก็มาถึงใต้ตึก M สถานที่นัดหมายของพี่แตน ด้านใต้ตึกตอนนี้มีแต่เศษกระดาษและเศษโฟมเต็มไปหมดพร้อมทั้งเหล่านิสิตหลายชีวิตที่มาช่วยงาน ก็คงกำลังทำคัตเอาท์สำหรับงานโปรโมทละครเวทีอยู่ อ้อ..พี่แตนเธอคือรุ่นพี่ที่ฉันสนิทมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม เธอเรียนที่คณะสถาปัตย์ปีไหนแล้วจำไม่ได้ แต่ว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของการทำละครเวทีที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

“ชักช้าเหลือเกิน ยัยวาด แล้วนี่ชามะนาวฉันละลายหมดแล้วมะ” พี่แตนที่มองเห็นฉันก็เดินเข้ารับชามะนาวจากฉันพร้อมบ่นไปด้วย

“โห คณะวิศวะกับสถาปัตย์ไม่ได้อยู่ใกล้กันแมะ กว่าจะเดินข้ามฝั่งมาถึงไม่แปลกที่มันจะละลาย แล้วทำไมพี่ไม่ซื้อที่ใกล้ๆ คณะตัวเองเล่า” ฉันบ่นกลับไปบ้าง

“ก็ร้านข้างโรงอาหารวิดวะมันอร่อย” ดูตอบสิ

“อะ เงินล่ะ ค่าหิ้วด้วยยี่สิบ”

“ยัยเด็กขี้งก” ถึงปากจะด่าแบบนั้นแต่เจ้าตัวก็ยอมจ่ายเงินเพิ่มให้ยี่สิบบาทอย่างที่ฉันบอกไปจริงๆ ก็ถ้ารู้ว่าจะง่ายแบบนี้ฉันเรียกค่าฝากซื้อสักร้อยนึงก็ดี

“แล้วเรื่องให้ช่วยที่ว่านี่คือ?” ฉันที่โดนเรียกมาถึงที่นี่แถมยังอุตส่าห์หนีเรียนมาขนาดนี้มันต้องมีเหตุผลรองรับดีๆ

“อ๋อ แกกินข้าวมายัง”

“ยัง”

“จะชวนไปกินชาบู ไปป้ะ”

เห้ย นี่อะนะเรื่องที่ถึงขั้นเรียกให้ฉันมาหาใต้ตึก

“ไปดิ!” แต่ใครจะปฏิเสธกันล่ะ

“เออรอแป๊บ ฉันเคลียร์งานตรงนี้อีกสักหน่อยนะ แกนั่งรอแถวนี้แล้วกัน” พี่แตนยิ้มแล้วก็เดินออกไปทำงานต่อที่ที่ทำไว้ก่อนหน้านั้น ส่วนฉันจึงหาม้านั่งแถวนี้และไม่เกะกะคนอื่นเพื่อนั่งรอ

แต่ในระหว่างที่รอก็มีใครสักคนเดินเข้ามาทัก และใครคนนั้นคือคนที่ฉันไม่ได้ตั้งรับเอาไว้ว่าจะได้เจอ

“อ้าว นี่น้องวาดดาวหรือเปล่า” เขาคือญาติผู้พี่ห่างๆ คนหนึ่งที่อายุมากกว่าฉันปีเดียว ถึงจะไม่ได้ค่อยได้เจอกันมาหลายปีแล้วแต่ว่าก็ยังจำชื่อของเขาได้ พี่เหม

“ไม่ใช่ค่ะ หนูชื่อชมพู่ อารยา”

“...”

ไร้เสียงตอบกลับจากผู้ชายตรงหน้าหลังจากที่ฉันตอบไปเช่นนั้น แต่ว่าคนที่มีปฏิกิริยากลับมานั่นก็คือพี่ผู้ชายเพื่อนของเขาที่ยืนอยู่ข้างกัน เจ้าตัวหัวเราะออกมาเล็กน้อย

เดี๋ยวนะ เขาหน้าคุ้นๆ ผู้ชายที่หน้าตาแบบนี้ ส่วนสูงแบบนี้ แล้วก็..รอยยิ้มแบบนี้

“เอ๊ะ พี่คือพี่ถาปัดที่ร้านลุงพจน์ป้ะ” ฉันเปลี่ยนความสนใจจากพี่เหมไปที่เพื่อนของเขาแทน

“อะไรคือพี่ถาปัดร้านลุงพจน์วะ พจน์ อานนท์เหรอ” ไอ้พี่เหมขมวดคิ้วงงนิดหน่อยแล้วหันไปมองเพื่อนตนเองจากนั้นจึงกลับมาคุยกับฉันต่อ “น้องวาดเป็นคนตลกเหมือนเดิมเลยนะ”

“อ้อ น้องนั่นเอง..ถึงว่าคุ้นหน้าอยู่นาน” พี่ด้านข้างก็เหมือนจะเริ่มจำฉันได้บ้างแล้วเหมือนกัน

“เดี๋ยว ไปเจออะไรกันตอนไหนไม่ทราบ” พี่เหมมองหน้าฉันสลับกับเพื่อนเขาไปมาอย่างแปลกใจ หน้าของเขาตอนนี้ตลกมากเลยหละ

“ก็ กูเจอน้องเขาที่ร้านให้เช่าหนังสือท้ายตลาดอะ” คนที่โดนถามอธิบายออกมาคร่าวๆ

“ไอ้ร้านที่มึงชอบไปอะนะ”

“อือ”

“บังเอิญจังเลยนะคะที่ได้มาเจอกันที่นี่อีก นี่ยังไม่เคยถามชื่อพี่เลยอะ” จะว่าไปแล้วถ้าให้เรียกเขาว่า พี่ถาปัดที่ร้านลุงพจน์อยู่บ่อยๆ มันก็จะยาวและเสียเวลาไปหน่อย

“อ้อ ไอ้นี่เหรอมันชื่อเข็มทิศ” พี่เหมเป็นคนตอบแทน

“เรียกพี่ว่าพี่ทิศก็ได้นะครับ” แล้วก็ตามด้วยเจ้าของชื่อที่พูดเพิ่มเติม


Castle-G's Talk

พี่ทิศมาแน้วววว เนี่ย พรหมลิขิตบันดาลชักพา

ฝากเข้าไปหวีดแท็ก #ทิศทางของดาว ต่อด้วยค่า ><

Image result for wonwoo seventeen glassesRelated image


ฝากเรื่อง #ทิศทางของดาว ไว้ในอ้อมอกนักอ่านทุกท่านด้วยนะคะ

คอมเม้นท์ได้ แชร์ได้ค่า เม้นท์เถอะ จีอยากอ่าน ;--;

Facebook : Castle-G  |  Twitter : @castleglint











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #13 hanawinwin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 18:23
    ึรู้สึกถึงความน่ารัก
    #13
    0
  2. #11 pss9635 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 06:22

    รอเล้ยยย

    #11
    0
  3. #10 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 01:06
    พี่ทิศจ้าาาาาาา
    #10
    0
  4. #9 Rbbnd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 08:35
    น่าติดตามมากเลยค่าา
    #9
    0
  5. #8 Parawee17 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 05:59
    รอค่าาาาร
    #8
    0
  6. #7 Sweetrose_99 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 21:46

    น่าจะสนุกมาก เราชอบแนว feel good รออ่านนะคะ

    #7
    0
  7. #6 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 21:12
    เจิมจ้าาาา
    #6
    0
  8. #5 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 21:12
    เจิมจ้าาาา
    #5
    0