I smell your love

ตอนที่ 1 : ISYL | 00 : PROLOGUE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63



KAORI (香織) คาโอริ – ผ้าทอกลิ่นหอม




I smell your love

Prologue

 

“อ๊ะ มันเจ็บ” แรงขยับนั้นทำให้ฉันรู้สึกสะดุ้ง

“ไม่เคยมาก่อนเหรอ” เสียงทุ้มกระซิบดังขึ้นด้านข้างใบหู เขาก้มลงมาขบเม้มใบหูด้านซ้ายของฉันอย่างเบาๆ ก่อนจะเริ่มสานต่อกิจกรรมที่ค้างเอาไว้

อีกฝ่ายใช้สายตาจับจ้องมาที่ใบหน้าของฉันค้างไว้สักพัก เมื่อช้อนหน้าขึ้นไปสบนัยน์ตาสีดำขลับนั้นก็ราวกับร่างกายทั้งร่างถูกดูดลงไปในห้วงลึก ทำให้เข้าใจอย่างชัดแจ้งว่าสายตาที่มีมนตร์สะกดเป็นอย่างไร นอกจากดวงตาแล้ว องค์ประกอบบนใบหน้าของเขาก็มีเสน่ห์ทุกอย่าง ทั้งจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากอิ่มชุ่มชื้นดูสุขภาพดี ผิวหน้าเนียนใสแทบจะไม่เห็นรูขุมขน แต่บนแผงอกด้านซ้ายของเขามีตำหนิเล็กน้อยคือปานสีแดงขนาดเล็ก ทั้งกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นของบุคลิกที่ได้สัมผัสได้ยิ่งฉุดดึงให้ฉันอยู่ลึกลงไปอีก

กลิ่นเฉพาะของผู้ชายคนนี้บ่งบอกได้ว่าเขาเป็นคนเจ้าเสน่ห์และบริหารมันเก่งมาก กลิ่นของหนุ่มเจ้าชู้ อ่านไม่ผิดหรอก ฉันสามารถเดานิสัยและอารมณ์ของผู้คนจากกลิ่นได้ มันคือความสามารถพิเศษที่ติดตัวฉันมาตั้งแต่เกิด เป็นสัมผัสพิเศษที่ไม่เหมือนคนทั่วไป

ฉันรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยจากฤทธิ์ของน้ำเมาที่ดื่มเข้าไป ถึงจะยังพอมีสติอยู่บ้างแต่ความยับยั้งชั่งใจเป็นศูนย์ เราแค่เจอกันเพียงครู่เดียวในบาร์ ฉันไปเพราะวันนี้มันเป็นวันฉลองสอบมิดเทอมเสร็จ แรงดึงดูดที่มองไม่เห็นทำให้ตอนนี้เราสองคนอยู่บนเตียงเดียวกันและทำเรื่องแบบนั้น

จนกระทั่งผ่านค่ำคืนนี้ไป

 

“บ้าจริง ยัยโอริ แกทำอะไรลงไป” ฉันบ่นกระปอดกระแปดกับตัวเองเมื่อตื่นขึ้นมาในห้องโรงแรมหรูด้วยสภาพยับเยินเหมือนเพิ่งฟัดกับหมามา

แถมหมาตัวนั้นก็หนีหายไปแล้ว นี่มันอะไรกันเนี่ย ฉันทำเรื่องแบบนั้นลงไปแล้วหรือ วันไนท์แสตนด์??

Rrrrr

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ฉันออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมที่ตกอยู่ข้างเตียงทำให้ฉันรีบหยิบมันขึ้นดูเบอร์โทรแล้วกดรับสาย

“ว่าไงเติ้ล”

[มึงอยู่ไหนวะ เมื่อคืนมึงกลับไปก่อนเหรอ]

“เออใช่ มึงมีอะไร”

[เปล่าๆ โทรมาเพราะเป็นห่วง เมื่อคืนหาไม่เจอ แค่นี้แหละ]

“เออๆ” ฉันคุยกับเพื่อนเสร็จก็จัดการวางสายแล้วรีบหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่พลางเช็คข้าวของของตนเองไปด้วยว่าอยู่ครบทุกชิ้นหรือเปล่า ผู้ชายคนเมื่อคืนนี้ก็ดูรวยดีออก ไม่น่าจะขโมยทรัพย์สินของฉันหรอกมั้ง

ทว่ามันกลับไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด เมื่อสร้อยข้อมือรูปดอกไม้ของฉันหายไป ฉันพยายามก้มหาทั้งใต้เตียง ใต้ที่นอน รื้อออกมาหาจนแทบจะทุกซอกทุกมุมของตัวห้อง ก็ไม่เจอ หัวใจของฉันเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ก่อนจะตามมาด้วยความรู้สึกหงุดหงิดโมโห เมื่อคืนฉันจำได้ฉันใส่มันและไม่เคยถอดยกเว้นตอนอาบน้ำ สร้อยข้อมือชิ้นนั้นพ่อฉันซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อสองปีก่อน มันคือสร้อยเงินแท้คุณภาพดี มันไม่มีทางหลุดออกจากมือฉันไปง่ายๆ ถ้าไม่มีใครมาถอด

อย่าบอกนะว่าไอ้ลูกหมาเมื่อคืนนี้ขโมยไป ไม่จริงน่า! เขาจะเอาไปทำไม ถึงสร้อยเส้นนั้นจะสวยแค่ไหนแต่เขาก็เป็นผู้ชายนะ จะเก็บไปทำไม

ปวดหัวเว้ย

 

คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย

“โอริ รีบกลับหอป้ะ เดินสยามกัน” ไตเติ้ลใช้ข้อศอกสะกิดแขนฉันเบาๆ ในขณะที่กำลังลงลิฟต์จากอาคารเรียน

วันนี้ฉันมีเรียนแค่ตอนเช้าและเรียนเสร็จก็ไม่มีธุระที่ไหน

“มึงจะไปทำอะไรอะ” ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย

จากนั้นเพื่อนชายคนสนิทก็ทำหน้าตาเขินอายปานสาวน้อยพบรักแรก มันเอานิ้วชี้สองข้างจิ้มกันเบาๆ แล้วก็ตอบด้วยน้ำเสียงเหนียมอาย

“ไปซื้อของให้แฟน พรุ่งนี้ครบรอบคบกันหนึ่งเดือน”

เหอะ แรกๆ ก็งี้

“เอาสิ ไปเดินเล่นสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน” ฉันพยักหน้าตอบตกลง

เราสองคนเดินผ่านลานเกียร์จนออกจากคณะมาอีกไม่กี่เมตรก็ถึงป้ายรถประจำทางของมหาวิทยาลัย ถ้านั่งรถจากนี่ มีสาย 1 และสาย 4 ที่ไปลงสยามได้ แต่ช่วงพักเที่ยงคนก็จะเยอะเป็นพิเศษสักหน่อย ต้องทนเบียดเสียดกัน

“ว่าแต่มึงเป็นอะไรอะ หน้าเครียดมาแต่เช้า”

“เปล่า ก็แค่ง่วงนอน” ฉันโกหก

ความจริงแล้วสร้อยข้อมือของฉันหายไปไหนก็ไม่รู้ หาอย่างไรก็ไม่เจอ จะบอกเพื่อนว่าสร้อยที่พ่อให้มันหายไป เพื่อนก็ต้องซักฉันจนสะอาดแน่ๆ ว่าไปทำอีท่าไหนมันถึงหายไปไหน ให้ตอบว่าไปเอากับผู้ชายแล้วโดยเขาขโมยสร้อยไป มันคงน่าสมเพชนิดหน่อย

ชิ เสียทั้งซิงเสียทั้งทรัพย์

“งั้นมึงกลับหอไปนอนก่อนดีป้ะ”

“ไม่ต้องหรอก”

ใช้เวลาอยู่สักพักทั้งฉันกับเพื่อนชายก็มาถึงสยาม ผู้คนมากมายที่เดินขวักไขว่ทำให้ฉันเผลอถอนหายใจ ยังดีที่วันนี้เป็นวันทำงานคนมาเดินจึงไม่เยอะเท่าไหร่ ฉันชอบมาสยามในวันปกติมากกว่าวันหยุด เพราะวันหยุดคนจะเพิ่มเป็นเท่าตัว แออัดกันไปหมด

ไอ้เติ้ลมันรีบตรงเข้าไปยังร้านขายเสื้อผ้าก่อนเป็นอันดับแรก โดยมีฉันเดินตามเข้าไปติดๆ

“มึงดูนี่ คิดว่าเบลล์จะชอบเสื้อผ้าแบบไหน”

“เอ่อ...กูจะไปรู้กับแฟนมึงเหรอ” ฉันมองเสื้อสองตัวที่อีกคนถือเอาไว้ ตัวหนึ่งเป็นแนวน่ารักหวานแหวว อีกตัวเป็นแนวเปิดไหล่เซ็กซี่หน่อยๆ ในหัวพลางนึกถึงหน้าตาของแฟนสาวเพื่อนที่เพิ่งคบกันเมื่อเดือนที่แล้ว เจ้าหล่อนเป็นคนสวยดูมีความเรียบร้อยอยู่นิดนึง “แต่เขาเป็นคนหงิมๆ ป้ะ น่าจะชอบตัวแรกที่มึงถือ”

“มึงนี่มันอัจฉริยะจริงๆ”

ไม่ๆ มึงโง่ต่างหาก

“จะซื้อแค่เสื้อให้เขาเหรอ ไม่เอารองเท้า กระเป๋า แอกเซสเซอรี่ที่เข้าชุดกันล่ะ กูเป็นเบลล์รักมึงตายเลยนะ” ฉันกำลังช่วยแฟนเพื่อนปอกลอกเพื่อนตัวเองอยู่เหรอเนี่ย ช่างเป็นเพื่อนดีเด่นแห่งปีจริงๆ

“จริงด้วย งั้นวันนี้รูดบัตรไปเลย”

เออว่ะ มันดันเชื่อเฉย

หลังที่ฉันช่วยไอ้เติ้ลมันเลือกซื้อของให้แฟนมันอยู่พักใหญ่ๆ มันก็ได้ของเต็มไม้เต็มมือกลับไป นอกจากจะซื้อของแล้วฉันก็แนะนำให้มันซื้อกล่องเอาไว้เซอร์ไพรส์ด้วย มันก็เชื่อนะ มันเชื่อทุกอย่างที่ฉันพูด ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองมีเพื่อนหรือมีหมา เชื่อมันซะทุกอย่าง

“เออ มึงกลับบีทีเอสใช่ป้ะ” ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกัน ฉันมองหน้าเพื่อนสนิทที่ตอนนี้มีของเต็มมือ เห็นแล้วก็แอบสงสารนิดหน่อย แต่มันซื้อของมันเองนี่

“ใช่ มึงจะไปป้ายรถฝั่งเภสัชใช่ป้ะ”

“อ่าฮะ” ฉันพยักหน้าเล็กน้อย เพราะหอของฉันถ้าจะกลับ ต้องไปขึ้นรถที่ป้ายนั้น

“กลับดีๆ ล่ะ”

หลังจากที่บอกลาเพื่อนเสร็จ ฉันก็เดินออกมาอีกทางเป็นคนละทางกับเติ้ล ซึ่งทางที่ฉันจะเดินไปต้องเดินผ่านคณะเภสัชของมหาวิทยาลัยเสียก่อน ถึงจะเห็นป้ายรถประจำทาง ในหัวฉันก็คิดเรื่องสร้อยข้อมือที่หายไม่หยุด ตั้งแต่เช้าวันนั้นที่ตื่นขึ้นมาแล้วหาไม่เจอจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่เลิกคิด

มันเป็นสิ่งที่พ่อให้ฉันเอาไว้ก่อนที่ท่านจะจากไป ของขวัญชิ้นสุดท้ายของฉัน ไม่มีคุณค่าในเงินแต่มีราคาทางใจมากมาย ของชิ้นเดียวแต่ก็รักษาเอาไว้ไม่ได้ ฉันมันไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย แถมจะให้ไปหาผู้ชายคนนั้นเพื่อถามว่าเขาเอาของฉันไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ชื่ออะไร อยู่ที่ไหน

“โอ๊ย เวรเอ๊ย” ฉันเผลอสบถออกมาอย่างหงุด โดยที่ลืมไปว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ในที่ส่วนตัวแต่เป็นพื้นที่สาธารณะที่มีคนเดินผ่านไปมา

“แม่คะ เวรเอ๊ยแปลอะไร” หนูน้อยวัยไม่กี่ขวบเงยหน้าขึ้นไปถามแม่ของเธอ

เอ่อ..ฉิบหาย

“อย่าไปฟังลูก”

แงงงงง

ฉันที่หน้าม้านไม่ไหวก็รีบเดินหนีออกมาโดยพยายามเดินชิดด้านในของฟุตบาทจนแทบจะสิงกำแพงด้านข้างอยู่แล้ว นี่ทำอะไรลงเนี่ย แถมตอนนี้ก็ยังอยู่ในชุดนิสิตอีก เขาจะหาว่าฉันเรียนหนักจนเป็นบ้าหรือเปล่า

หลังจากที่เดินสิงกำแพงมาเรื่อยๆ จนไม่มีกำแพงให้สิงเพราะฉันเดินมาถึงประตูทางเข้าคณะเภสัชจึงเปลี่ยนมาเดินตามปกติ สายตาของฉันเลื่อนลอยเข้าไปยังภายในตึกเรียนของคณะอย่างไม่ได้ตั้งใจ

แต่นั่นก็ทำให้ฉันได้เห็นกับใครบางคน

ผู้ชายที่เป็นเจ้าของเรือนผิวขาวเนียน ดวงตาสีดำขลับ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากแบบนั้น ถึงในวันนี้เขาจะดูแตกต่างจากเมื่อคืนก่อนที่ฉันเคยเห็น ถึงวันนี้จะใส่แว่นตาหนาเตอะและมีผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรงเล็กน้อย แต่ฉันก็จำเขาได้นะ

โธ่เอ๊ย จุดไต้ตำตอชัดๆ เขาเรียนอยู่ที่นี่เอง!!

ฉันรีบเดินเข้าไปที่ตึกเรียนคณะเภสัชเมื่อเห็นเจ้าผู้ชายคนนั้น ตอนนี้เขากำลังเดินหนีไปแล้ว ฉันต้องรีบวิ่งไปดักทางเอาไว้ก่อน ถ้าไม่คุยวันนี้ก็ไม่รู้จะคุยวันไหนแล้ว

“หยุดนะ ไอ้ลูกหมา” ฉันเดินไล่หลังของเขาได้แล้ว และพอประชิดตัวสำเร็จก็ใช้มือดึงเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

อีกคนหันกลับมามองหน้าฉันด้วยแววตางุนงง

เพราะตรงทางเดินใต้ตึกมีคนเดินผ่านไปผ่านมา ทำให้ฉันต้องรีบลากร่างสูงออกไปที่อื่น โดยเลือกมุมหนึ่งของตึกซึ่งไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน

“คุณเป็นใครครับ”

ดูคำถาม พูดออกมาได้ เฮงซวย

“ทำเป็นลืม จำฉันไม่ได้เหรอ นายเอาสร้อยข้อมือฉันไปหรือเปล่า” ฉันไม่อยากเสียเวลาจึงเปิดประเด็นทันที

“สร้อยข้อมือ?” คนตรงหน้าทำงงยิ่งกว่าเดิม “คุณจำคนผิดแล้ว ผมไม่รู้จักคุณ ผมไม่เคยเห็นคุณมาก่อนด้วยซ้ำ”

“จะไม่ใช่ได้ไง ก็นี่มันคือนาย หน้าตาแบบนี้ รูปร่างประมาณนี้”

“ผมไปเจอคุณตอนไหน” เจ้าของใบหน้าหล่อหรี่ตามองฉัน

“ก็ในบาร์คืนก่อน เรา...” อะไรกัน ทั้งที่ฉันควรจะเข้าโหมดโหดมากกว่านี้ แต่กลายเป็นว่าฉันกลับเขินอายที่จะพูด

“เรา?”

“เรานอนด้วยกันไง จำไม่ได้หรือแกล้งฮะ” หน้าตาฉันเป็นเอกลักษณ์มากนะ

“ฮะ?!” อีกฝ่ายแสดงท่าทางตกใจผิดไปจากที่ฉันคาดคิด เขาทำตาโตพร้อมกับใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ “ผ..ผมไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น คุณเข้าใจผิดแล้ว”

หลังจากนั้นฉันก็ได้กลิ่นของความตกใจและความเขินอาย...กลิ่นไม่เคยโกหกฉัน สัมผัสพิเศษของฉันมันแม่นยำ นั่นก็แสดงว่าเขาไม่รู้เรื่องจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?

“นายมีฝาแฝดหรือเปล่า”

“ผมเป็นลูกคนเดียวของบ้าน”

ถ้าแบบนั้นคนหน้าเหมือนเหรอ? คนอะไรจะเหมือนกันได้ขนาดนั้นถ้าไม่ใช่ฝาแฝด... ในระหว่างที่คิดมากอยู่ ฉันก็นึกอะไรขึ้นได้

คืนนั้นฉันเห็นปานสีแดงที่อกของเขาด้วยนี่ ถ้าหน้าเหมือนเฉยๆ ก็ไม่น่าจะมีปานเหมือนกันหรอก มันต้องพิสูจน์

“นี่นาย” ฉันย่างเท้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างช้าๆ ด้วยแววตามุ่งมั่น

อีกฝ่ายที่ยังตกใจอยู่ก็ทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่เดินถอยหลังไปเรื่อยๆ จนติดกำแพงแล้วเดินต่อไม่ได้อีก

“คุณ..จะทำอะไร”

ฉันเดินต้อนเขาไปเรื่อยๆ แล้วใช้แขนทั้งสองข้างดันกำแพงเป็นการกักตัวร่างสูงเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน ตำแหน่งของฉันเหมือนพระเอกรุ่นพี่ ส่วนเขาคือนางเอกวัยใส ผิดตรงที่นี่ไม่ใช่นิยายรัก แต่นี่เป็นนิยายสืบสวน และอาจจะกลายเป็นนิยายฆาตรกรรมในอนาคต

“ถอดเสื้อ” ฉันเอ่ยเสียงเรียบ

“ฮะ!” เขาตกใจยิ่งกว่าเดิม

“ถอดเสื้อออก ไม่ถอดฉันถอดให้” ฉันไม่ได้พูดเล่น เพราะตอนนี้ฉันกำลังยื่นมือเข้าไปดึงทึ้งเสื้อผ้าของเจ้าผู้ชายคนนี้ด้วย แล้วเขาก็ใช้มือปกป้องร่างตัวเองพัลวัน

แต่ทันใดนั้นเอง...

“อีคาโอริ!!” เสียงตะโกนเรียกชื่อฉันดังมาแต่ไกล

ทั้งฉันและเขาจึงรีบหันไปมองว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร ซึ่งผู้มาใหม่คือชายหนุ่มตัวสูงในชุดนิสิตมีเสื้อกาวน์แขนสั้นสวมทับหนึ่งชั้น มันชื่อว่าไอ้ (พี่) ก้อง เป็นรุ่นพี่สมัยเรียนมัธยมของฉันเอง ซึ่งตอนนี้พี่ก้องก็เรียนอยู่คณะนี้

“นี่มึงอาการหนักถึงขั้นจะปล้ำรุ่นน้องในคณะกูแล้วเหรอ!



Castle-G's Talk

เอ่อ ความจริงเรื่องนี้จีตั้งใจจะเขียนภายในปีนี้ค่ะ
แล้วมีนักอ่านทักมาถามพอดี จีลองถือโอกาสมาลงบทนำให้นิดนึงเนอะ
5555555555555 ปรับพล็อตนิดนึงค่า ให้มันดูมีอะไรๆ ขึ้น




ฝากคอมเม้นท์นิยายด้วยนะคะทุกคน >_<
เล่นแท็ก #กลิ่นของยอน ให้ยอนกันเถอะ
FACEBOOK : Castle-G / TWITTER : @castleglint




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

71 ความคิดเห็น

  1. #60 Parawee17 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 09:25
    รอนะคะ สู้ๆค่ะไรท์
    #60
    0
  2. #59 XXIPkn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 04:06
    โห้วเป้นคนละคนงี้เลยสุดยอดด
    #59
    0
  3. #58 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 23:28
    บทบาทสลับกันแล้ว นายเอกใสๆ
    #58
    0
  4. #55 baebaeaomsm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:30
    ชอบบอ่ะะ
    #55
    0
  5. #54 suchada15 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:30
    ฉันร้องกรี๊ดเลย รอค่าาา/
    #54
    0
  6. #30 suchada15 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 00:03
    ชอบอะ น่าอ่านมาก รอน้าาา
    #30
    0
  7. #20 _darinn_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 15:02

    ตุนไว้เยอะๆก่อนค่อยเอามาลงให้อ่านนะคะ
    #20
    0
  8. #17 myybammm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 02:45
    เอาแหล่วๆๆๆผมโดนตกอีกแล้วว
    #17
    0
  9. #16 kimkime14 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 00:21
    น่าอ่านมากกกก
    #16
    0
  10. #15 Kakaro3 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 20:15
    รอค้าบบบ
    #15
    0
  11. #14 comtoontrans (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 17:20
    จี

    ขอระบายนิดนะ. พระเอกเธอแต่ละคนนี่หล่อนะงานดีเวอร์ แต่นิสัยไม่แบดก็เพี้ยนๆ55555
    นางเอกไม่ต้องพูด แต่เราชอบทุกเรื่องของจี เราสอยe-book ทุกเรื่องที่จี ขายไม่ถนัดสั่งหนังสือ หนังสือมันเยอะแระ แฟนแม่งด่า พอซื้อทีไม่เข้าใจหัวอกคนบ้านิยาย555
    รักนะจุบุ
    #14
    1
  12. #13 Sawlyyy1 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 16:31
    น่าสนใจมากค่ะๆๆ
    #13
    0
  13. #12 Lubpuizz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 16:20
    ปูเสื่อรอเลยค่ะ
    #12
    0
  14. #11 Parawee17 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 15:37
    สนุกมาก รอนะคะ
    #11
    0
  15. #10 Venitah (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 15:20
    รอ รอ รอ จ้าาาาา
    #10
    0