[EBOOK] SARCASTIC BULLET | รักกำลังชัตดาวน์

ตอนที่ 3 : SEARCHMEL | 02 : เริ่มต้นได้ดี [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 414 ครั้ง
    13 ม.ค. 62








2

 

“เป็นอะไรอีกล่ะแม่คุณ กลับมาก็ทำหน้าหงอยไปเลย” จับฉ่ายทักขึ้นมาหลังจากที่เธอน่าจะสังเกตเห็นท่าทางเบื่อโลกของฉันมาสักพัก

“คืออยู่ๆ ก็ไม่มั่นใจขึ้นมา” ทั้งที่ก่อนหน้านั้นอุตส่าห์จะเป็นเมล่อนคนใหม่คนที่สตรองกว่าเดิมอยู่แล้วเชียว

“เอ้า ทำไมอะ”

“เราไปเจอไอ้คอปมา” ฉันตัดสินบอกเรื่องที่ตัวประสบมาเมื่อตอนกลางวัน ความจริงมันก็ไม่ได้เป็นเหตุการณ์น่าระทึกอะไรขนาดนั้นแต่ว่ามันสร้างความหดหู่ในใจฉันได้น่ะสิ

“หมายถึงคอปเตอร์อะนะ?”

“อื้อ”

“ก็แค่ผู้ชายคนเดียว จะไปกลัวมันทำไม” โอ้โห! ดูยัยรูมเมทนี่พูดเข้าสิ ทำอย่างกับว่าผู้ชายคนเดียวของเจ้าหล่อนเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไปไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกับใครมาก่อน

“จับฉ่าย นั่นคนที่ทำให้ชีวิตเราพังเลยนะเว้ย”

ไม่ให้กลัวก็ไม่ได้ปะวะ เขาเคยทำชีวิตฉันย่ำแย่มาแล้วครั้งนึง ถ้าเขาจะทำอีกครั้งมันก็ไม่น่าจะใช้เรื่องยากเลย ยิ่งพูดมันก็ยิ่งนึกถึงสิ่งเลวร้ายในอดีตที่ผู้ชายคนนั้นทำไว้กับฉัน ถ้าตอนนั้นฉันมีสติแล้วตั้งตัวให้เร็วกว่านี้ฉันอาจจะไม่ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ก็ได้ ถ้าตอนนั้นฉันไม่ยอมเป็นผู้ถูกกระทำฝ่ายเดียวล่ะก็..

ช่างเถอะ คิดไปแล้วก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรหรอก อดีตมันเปลี่ยนแปลงไม่ได้อยู่แล้ว

“แล้วนี่หยุดไปหาหมอแล้วเหรอ” ผู้เป็นเพื่อนเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นเมื่อเห็นว่าอาการของฉันเริ่มเศร้าหมองลงกว่าเดิม

“อืม เราคิดว่าตอนนี้เราดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากแล้วเลยไม่ได้ไปอีก” ฉันพยักหน้าตอบเธอ

“แล้วแต่ละกัน ถ้าอาการมันกลับมาอีกก็ต้องไปหาหมอนะ” ถึงใบหน้าของจับฉ่ายจะดูเรียบนิ่งและไม่ได้ใส่ใจอะไรกับฉันมากนัก แต่เชื่อเถอะว่าทุกสิ่งที่เจ้าตัวพูดออกมาเมื่อครู่ล้วนแต่เป็นห่วงฉันจากใจจริง

เมื่อช่วงหลายเดือนก่อนที่เกิดเหตุการณ์ฉันโดนคนรอบข้าง Bully สภาพจิตใจในตอนนั้นของฉันก็ย่ำแย่มาก จนกระทั่งมีความคิดที่จะทำร้ายตัวเอง โชคยังดีที่มีเพื่อนอย่างจับฉ่ายคอยอยู่ข้างๆ และพาไปพบจิตแพทย์เพื่อเข้ารับการรักษา ส่วนครอบครัวของฉันยังไม่มีใครรับรู้เรื่องนี้กันหรอก อันที่จริงจะเรียกว่าครอบครัวก็ยังลังเลเลย คนเป็นพ่อก็ไม่เคยเห็นหน้า ญาติคนอื่นๆ ก็ตัดขาดแม่ไปตั้งแต่แม่ท้องฉัน ทั้งชีวิตฉันโตมากับแม่แค่สองคน ซึ่งท่านก็ทำงานหนักมากไม่ค่อยมีเวลาให้นัก ฉันเองก็ไม่อยากเอาเรื่องอะไรไปให้แม่เครียดเพิ่ม

“งั้นนนน~ วันนี้เราไปคลายเครียดกันดีไหม?” พอมีเรื่องให้ไม่สบายใจฉันก็ไม่อยากอยู่ห้องเฉยๆ แล้วหละ

“อือ ไปร้านนั้นก็ได้ ร้าน BUL อะ เอาที่ไกลจากมอเราหน่อย”

จับฉ่ายเป็นคนที่รู้ใจและคิดถึงความรู้สึกฉันอยู่เสมอเลยจริงๆ ที่เธอเลือกไปร้านที่ไหลจากมหาลัยนั่นก็เป็นเพราะว่าไม่อยากให้ฉันไปเจอกับคนที่มอสินะ

“ไปแต่งตัวกันเถอะ เอาชุดสีชมพูที่ไปซื้อตอนนั้นมาใส่ดีกว่า” ฉันว่าแล้วก็ลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยท่าทางกระตือรือร้น จากนั้นจึงเดินไปคุ้ยเสื้อผ้าออกมาจากตู้

 

@BUL house café

หลังจากเราสองใช้เวลาแต่งตัวสักพักก็เดินทางออกจากหอพักมาที่ร้านนั่งชิลล์แห่งหนึ่ง ที่นี่เป็นร้านอาหารกึ่งผับที่มักจะมีคนมานั่งเต็มร้านแทบทุกวัน โดยเฉพาะวันนี้ที่เป็นวันศุกร์ เรียกอีกอย่างว่าวันศุกร์แห่งชาติ เป็นวันสุดท้ายของการไปเรียนหรือทำงานประกอบกับความที่พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ผู้คนจึงมากันนั่งดื่มกันเยอะ

“เมล์ แกจะเมาแต่หัวค่ำไม่ได้นะเว้ย” จับฉ่ายปรามเมื่อเห็นฉันดื่มเจ้าแก้วในมือโดยที่ไม่ได้กินอะไรรองท้องก่อนหน้านั้นเลย “ไหนตอนแรกบอกจะมาชิลล์?”

“อ่า โทษที” คงคิดอะไรในหัวเยอะแยะไปหมดแน่เลย “แล้วนี่สั่งอะไรมาบ้างอะ”

“ก็ของที่แกชอบอะแหละ”

“ทำไมเป็นเพื่อนที่น่าร้ากกขนาดนี้นะ” ฉันยกยิ้มพลางเอื้อมมือไปบีบแก้มยัยจับฉ่ายจนแก้มมันแทบจะย้วยติดมือมาด้วย และแน่นอนว่าคนที่โดนกระทำได้แต่จ้องหน้าฉันเขม็ง

“น้อยๆ หน่อย”

“ไม่ดื่มเหรอ” ฉันไม่สนใจคำตำหนิของยัยเพื่อนแล้วก็ปรายตามองแก้วเครื่องดื่มของจับฉ่ายที่ยังอยู่เต็มแก้ว

“ไว้ก่อน เดี๋ยวมันหมด” เธอว่าแล้วก็ส่ายหน้าเบาๆ “ถ้าฉันเมามากแล้วใครจะดูแลแกวะแตง”

“เมล่อน”

“แตง”

“ก็บอกว่าเมล่อนโว้ย” เดี๋ยวก็ฟาดด้วยปลาหมึกซะเลยนี่ มาเรียกชื่อเก่าของคนอื่นแบบนั้นได้ยังไง “ชื่อแตงให้แม่เรียกคนเดียว”

“ฉันก็จะเป็นแม่แกอีกคนอยู่แล้ว หยวนๆ หน่อย” จับฉ่ายหัวเราะในลำคอ

เออ ก็จริงของยัยนี่แหละ มันน่ะจะเป็นแม่อีกคนของฉันอยู่แล้ว

“โวะ! ไม่เถียงด้วยละ” ฉันบึนปากใส่คนตรงหน้าแล้วก็เตรียมจะลุกขึ้นจากที่นั่งจนผู้เป็นเพื่อนรีบทักท้วงขึ้นว่าจะลุกไปไหน “ไปเข้าห้องน้ำอะ ปวดฉี่”

หลังจากที่เดินออกมาจากโต๊ะได้พักนึง สายตาก็เริ่มสอดส่องหาทางไปห้องน้ำที่ปกติน่าจะอยู่ทางซ้ายมือและขวามือของร้าน ที่รู้เพราะเคยมาแล้วครั้งนึง แต่ที่ไม่จำไม่ได้นั่นก็คือทางไหนห้องน้ำหญิงทางไหนห้องน้ำชายเนี่ยสิ ซ้ายหรือขวานะ? แล้วเจ้าของร้านจะทำแยกกันไว้ซะไกลทำไม

โบราณบอกไว้ว่า ขวาร้ายซ้ายดี งั้นลองเข้าไปทางซ้ายก็แล้วกัน

พอตัดสินใจได้จากทฤษฎีและความเป็นไปได้ที่อยู่ในหัวเสร็จก็สาวเท้ามุ่งหน้าไปทางด้านซ้ายของร้านทันทีด้วยความมั่นอกมั่นใจ จนกระทั่งเดินเข้ามาในห้องน้ำแล้วก็ต้องหยุดชะงัก

ห้องน้ำหญิงไม่น่าจะมีโถฉี่แบบติดผนังนี่หว่า

ฉันหันมองไปทางซ้ายและทางขวาของห้องน้ำด้วยความเลิกลั่ก โชคดีอย่างหนึ่งของตอนนี้ก็คือไม่มีคนอยู่ในนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนกำลังทำภารกิจส่วนตัวอยู่ ไม่อย่างนั้นฉันแย่แน่นอนเลย เมื่อตั้งสติก็รีบหันหลังกลับเตรียมออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่ทว่าก็ไม่ทันแล้ว เพราะมีคนเข้ามาเจอฉันในนี้จนได้

ผู้ชายคนดังกล่าวยืนมองหน้าฉันอย่างอึ้งๆ เขาเป็นผู้ชายตัวสูงใส่แว่น แถมย้อมผมสีบลอนด์ทอง ซึ่งฉันมั่นใจมากว่าเพิ่งเจอหน้าเจ้าตัวไปเมื่อช่วงบ่ายนี้เอง

“อ้าว เซิร์ชนี่” ฉันทักทายคนตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม

“เอ่อ..” เหมือนเซิร์ชจะไม่ค่อยรู้สึกดีเท่าไหร่ที่เจอฉันเลยแฮะ ก็แน่หละ.. ดันไปลวนลามเขาเอาไว้นี่นา

“ดีจังเลย เจอกันด้วย” ด้วยความลนลานทำอะไรไม่ถูกจึงคิดประโยคที่ดีกว่านี้ไม่ได้ พอพูดออกไปแล้วก็อยากจะตบปากตัวเองสามที นังบ้าเมล์! ไปพูดว่าดีจังเลยได้ยังไงกันเล่า

“เรื่องจูบตอนนั้นก็ยังไม่เคลียร์ แถมวันนี้มาทำลับๆ ล่อๆ ในห้องน้ำชายอีก”

“...!!”

“ถามจริง โรคจิตป้ะวะ?

Holy Sh*t!!! ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้ กลับห้องอยากจะนอนเอาเท้าก่ายหน้าผากให้กับการกระทำของตัวเองทั้งคืนไปเลย

“โห แรงนะ” ฉันบ่นอุบอิน “ไม่ใช่โรคจิตสักหน่อย เรื่องเมื่อตอนบ่ายมันจำเป็นนี่นา ขอโทษแล้วกัน”

“ไม่ใช่โรคจิตแล้วเข้ามาทำอะไรห้องน้ำชาย” เขายืนยันความคิดตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ ที่ว่าฉันเป็นโรคจิตเนี่ย แม่เจ้า..ฉันออกจะสวยขนาดนี้

ชักจะโมโหแล้วนะ

“ก็ฉันเป็นผู้ชายนี่ เข้าห้องน้ำชายแล้วแปลกตรงไหน เห็นสวยๆ งี้ยังไม่เฉาะนะเว้ย” ว่าแล้วก็เอามือไปสะบัดผมเล็กน้อย

และก็เป็นไปตามคาด เพราะฉันได้เห็นสีหน้าช็อกโลกของเซิร์ชทันทีเมื่อพูดจบ



ในอีกมุมหนึ่งที่เมล่อนไม่รับรู้

เซิร์ชกำลังจะเป็นประสาท...และใช่ เขายังคงยืนอึ้งอยู่ในห้องน้ำต่อสักพักหลังจากที่เมล่อนวิ่งผ่านร่างออกไปตั้งนานแล้ว เกือบนาทีได้กว่าร่างสูงจะสามารถตั้งสติแล้วทำธุระส่วนตัวของตนเองให้เสร็จแล้วจึงเดินกลับไปยังโต๊ะ

“อ้าว สายเราปีนี้มีน้องปีหนึ่ง คนเหรอ” ใครสักคนที่น่าจะมาเพิ่งเดินทางมาถึงร้านเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผมกลับมานั่งที่โต๊ะ

คือวันนี้มีเลี้ยงสายรหัสกันและค่อนข้างคล้ายกับวันรวมญาติ เพราะพวกนี่มันเล่นนัดมาเกือบหมดสาย ทั้งคนที่เรียนจบไปแล้ว คนที่ซิ่วออกไปแล้วก็ตามมา หากใช้สายตามองดูคร่าวๆ ที่นั่งอยู่ในโต๊ะมีประมาณเกินสิบคนได้และเป็นผู้ชายเกือบทั้งหมด

จริงๆ แล้วสายรหัสของเซิร์ชที่มาในวันนี้ก็มีประมาณห้าหกคนส่วนที่เหลือก็เป็นอีกสายหนึ่งที่นัดมาเลี้ยงร่วมกัน

“น้องบ้าอะไร นั่นพี่เซิร์ชเขาอายุ 26 ปีแล้ว”

โปรแกรมเมอร์วัยยี่สิบหกปีหลุดขำเมื่อได้ฟังบทสนทนาเมื่อครู่ มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าเคืองอะไรที่จะมีคนทักว่าดูเด็ก ขนาดเมื่อเช้าเดินผ่านเด็กนักศึกษากลุ่มนึงพวกนั้นยังเรียกเซิร์ชว่าน้องเลย

“เชี่ย ใช้สมูทอีเบเบี้เฟซโฟมเหรอพี่” สมาชิกในสายคนหนึ่งท้วงขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อรู้อายุของเขา “เอ้อ ผมชื่อดอน ตอนนี้ปีสี่เคยได้ยินเรื่องพี่เซิร์ชจากพี่โก้มาบ่อยๆ ได้เจอตัวจริงสักที”

โก้ หรือชื่อเต็มก็คือ โกโก้ เป็นรุ่นน้องในสายรหัสของเซิร์ชเหมือนกันเพิ่งเรียนจบมาได้ไม่กี่ปี ถ้าให้นับความสัมพันธ์ของโก้กับเซิร์ชแล้วก็คงเป็นหลานรหัสกับลุงรหัส แต่เพราะว่าพี่รหัสของโก้ซิ่วออกไปก่อนที่เจ้าตัวจะเข้าปีหนึ่ง เซิร์ชจึงเหมือนรับหน้าที่เป็นทั้งลุงแล้วก็พี่ในคราวเดียวกัน

บุคคลที่น่าจะอายุเยอะสุดในโต๊ะมองรุ่นน้องในคณะแต่ละคนอย่างผ่านๆ หลังจากที่มีคนแนะนำชื่อให้รับรู้จนครบแล้ว แต่ละคนก็ดูธรรมดาไม่ได้มีอะไรโดดเด่นมากยกเว้นก็เสียแต่สายรหัสปี 3 ที่มีบุคลิกน่าเตะตาขึ้นจากคนอื่นนิดหน่อย ชื่อของเขาก็คือพิณ ดูไม่ได้มีท่าทางอึดอัดอะไรเท่าไหร่เพียงแต่ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา อีกอย่างสาเหตุที่ดูเด่นก็คงเป็นเพราะเซิร์ชรู้สึกคุ้นหน้ารุ่นน้องคนนี้

“น้องพิณ” ด้วยความที่สถานที่เป็นร้านอาหารกึ่งผับ เซิร์ชจึงจำเป็นต้องพูดในระดับเสียงที่ดังขึ้นมาหน่อยเพื่อไม่ให้เสียงเพลงกลบ “ใช่น้องที่ทำงานอยู่ bullet café รึเปล่า”

ร้านนั้นเป็นร้านที่โปรแกรมเมอร์หนุ่มมักจะหิ้วแล็บท็อปไปนั่งทำงานอยู่เป็นประจำด้วยเหตุผลที่ว่าอยู่ใกล้คอนโดกับกาแฟอร่อย

“พี่รู้จักด้วยเหรอ”

“ก็ไปนั่งบ่อยๆ น่ะ” ใครจะไปคิดล่ะว่าเด็กพาร์ทไทม์ที่เห็นในร้านจะเป็นรุ่นน้องของตัวเองในวันนี้ “แต่นานทีพี่ถึงจะเห็นนาย”

“ปกติผมไปทำงานที่ร้านช่วงเสาร์อาทิตย์” คำตอบของพิณคลายข้อสงสัยของเซิร์ชได้ตรงที่นานทีถึงจะเห็น

ถ้าแบบนั้นก็คงไม่แปลกอะไร เพราะปกติเซิร์ชจะชอบหอบคอมไปทำงานช่วงวันปกติมากกว่า เสาร์อาทิตย์ก็ไปบ้างแต่ไม่ใช่ทุกสัปดาห์ จริงๆ แล้วเขาก็เป็นคนที่ช่างสังเกตคนนึง พูดตามตรงเลยก็คือเจ้าตัวแทบจะจำหน้าพนักงานที่ร้านนั่นได้ทุกคน คนที่เห็นบ่อยสุดก็คงจะเป็นเด็กผู้หญิงผมสั้นสีทองคนนั้น

“แล้วเรียนเป็นไงบ้าง โอเครึเปล่า” พอเรื่องเก่าจบไป เซิร์ชก็หาเรื่องใหม่ขึ้นมาคุยบ้าง เรียกว่าเรื่องเรียนน่าจะเป็นท็อปปิกสุดฮิตที่นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายในการเลี้ยงสายรหัส

“ก็เรื่อยๆ มั้งครับ” พิณเอ่ยตอบ

“จริงๆ ก็ซักไซ้ได้นะเรื่องเรียน ไอ้พี่คนนี้เก่ง” โก้ที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ชะโงกหน้าเข้ามาร่วมคุยด้วย จากนั้นรุ่นน้องหนุ่มก็ยกแก้วเครื่องดื่มมึนเมามาให้เขา “อันนี้ของพี่”

“อะไร? ไม่เอา” ความจริงแล้วเซิร์ชไม่ค่อยชอบดื่ม มีได้บ้างเวลาสังสรรค์เพียงแต่วันนี้เขามาที่นี่คนเดียว ถ้าเมาแล้วใครจะพากลับ

“โถ่..” โก้ชักมือกลับมาอย่างเสียดายก่อนจะเปลี่ยนบทสนทนาแล้วใช้ศอกสะกิดรุ่นพี่ที่นั่งข้างกัน “พี่ๆๆ”

“อะไรอีก” คนที่โดนสะกิดหันกลับมาถามอย่างรำคาญใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปีก็เป็นรุ่นน้องที่น่ารำคาญดีไม่มีตกจริงๆ

“ผู้หญิงตรงโต๊ะนั้นอะ น่ารัก” รุ่นน้องที่แสนน่ารำคาญของเซิร์ชบอกพร้อมกับแอบชี้นิ้วไปยังโต๊ะตัวหนึ่งที่อยู่ตรงมุมเฉียงออกไปสักหน่อย และมันก็ดูไม่ยากเลยว่าผู้หญิงที่โก้บอกคือใครเนื่องจากผู้หญิงที่น่ารักตรงฝั่งนู้นก็เห็นมีอยู่คนเดียว

“เฮอะ” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะเบาๆ เมื่อได้เห็นหน้าตาชัดของเธอ

ลูกค้าที่ใบทองให้ไปนัดเจอเมื่อตอนบ่ายวันนี้น่ะสิ แล้วก็ไม่รู้ว่าโลกกลมหรืออะไรที่ทำให้มาเจอกันอีกในห้องน้ำผู้ชาย แถมมาบอกด้วยว่าตัวเองยังไม่เฉาะ

พอนึกถึงแล้วมันก็..

“เอามานี่หน่อย” เซิร์ชเอื้อมมือไปหยิบแก้วเครื่องดื่มสีอำพันจากมือของโก้ที่เพิ่งปฏิเสธไปในตอนแรก จากนั้นเขาก็จัดการกระดกมันเข้าไปรวดเดียวครึ่งแก้ว

“เหมือนคนที่อยู่ดีๆ ก็อกหักอะ” โก้ที่โดนแย่งแก้วไปมองหน้ารุ่นพี่ที่เป็นไอดอลของเขาอย่างทึ่งๆ

“เจ็บปวดว่ะ” เจ้าของกรอบแว่นทรงกลมเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเลื่อนลอย ในมือข้างหนึ่งก็ยังถือแก้วน้ำเอาไว้อยู่ คำพูดคำจาที่ออกมาจากปากเมื่อกี๊เหมือนพูดให้ตัวเองเข้าใจแค่คนเดียว

“คือ?

“เผลอใจเต้นแรงกับเขาไปแล้ว แต่มารู้ทีหลังว่าเป็นคนมีงูเหมือนกัน” ดีไม่ดีงูอาจจะใหญ่กว่าก็ได้ด้วยซ้ำ แถมที่น่าเจ็บปวดยิ่งกว่าคือจิตใจอ่อนไหวไปกับจูบของเขาด้วย

นึกว่ามีใจ ที่ไหนได้มีงู

“เอ้อ เห็นตอนแรกพี่ว่าเพิ่งกลับจากโรงพยาบาลสัตว์ เดี๋ยวนี้เลี้ยงสัตว์อะไรอะ”

“งู.. เอ๊ย! แมวๆๆ” เซิร์ชรู้สึกลนลานทันทีเมื่อรู้สึกว่าสติเริ่มหายไปทีละนิด เกือบจะไปตอบอะไรแปลกๆ ให้น้องมันฟังแล้วสิเนี่ย

“อ๋อ อะ..ผมเติมให้อีก” โก้พยักหน้า

ไอ้บ้านี่.. เติมเหล้าใส่แก้วเขาอีกแล้ว กะจะมอมให้เมารึไงล่ะ ไม่มีทางหรอก วันนี้เขาตั้งใจว่าจะไม่เมาจนไม่สติเด็ดขาดเลย

...

....

“เอ้อ ทางกลับของพิณทางเดียวกับพี่เซิร์ชรึเปล่า”

“ถ้าแถว xx ละก็ใช่ครับ”

“งั้นฝากไปส่งไอ้พี่คนนี้ที ท่าทางเมามากไม่น่าจะให้กลับเองไหว พิณสะดวกรึเปล่า”

“ไม่น่าจะมีปัญหา”

เสียงสนทนาของคนสองคนนั้นดังเข้าหูคนที่เดินมึนๆ อยู่ด้านหน้าร้านแต่ก็ไม่ได้ผ่านสมองอะไรมากนัก ตอนนี้ชายวัยยี่สิบหกปีที่ทำตัวเหมือนเด็กสิบขวบกำลังนั่งจุมปุ๊กอยู่บนม้าหินอ่อนอย่างหมดเรี่ยวแรง

“พี่เซิร์ช” พิณมองร่างของรุ่นพี่ของตัวเองที่ยังคงนั่งอยู่กับที่หลังจากที่เพิ่งเรียกชื่อไป “รถผมอยู่ทางนู้นน่ะ พี่ไหวไหมเนี่ย”

“ไหวดิ ก็ไม่ได้เมาขนาดนั้น” เซิร์ชลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจากนั้นก็หันหน้าไปคุยกับรุ่นน้องตัวเอง “ว่าแต่บ้านอยู่ทางนั้นด้วยเหรอ ความจริงไม่เป็นไรหรอก กลัวมันจะลำบากพิณเปล่าๆ  พี่กลับเองได้นะ”

“ผมว่า..พี่ไม่น่าไหวนะ”

“ก็บอกแล้วว่าเกรงใจ”

พอจบประโยคดังกล่าว พิณก็มองร่างของชายผมทองด้วยความกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย ส่วนสาเหตุที่ทำให้กระอักกระอ่วนนั้นไม่ได้เป็นเพราะคำพูดของเซิร์ชหรอก แต่มันเป็นเพราะว่า

“คือผมยืนอยู่ทางนี้”

ที่เซิร์ชยืนคุยด้วยนั่นมันต้นไม้


100%
ทำไมถึงตลกขนาดนี้อะเซิร์ช
อยากจะว้อยใส่หน้าหลายๆ ที







ฝากคอมเม้นท์นิยายด้วยนะคะที่ร้ากทุกคน >_<
สามารถติดแท็ก #รักกำลังชัตดาวน์ เพื่อทั่นเซิร์ชได้
FACEBOOK : Castle-G / TWITTER : @castleglint


BULLET SET
BY: Castle-G , CHERMADA and CHAI_HONG

 

แต่เอาคลิป OPV ประกอบนิยายมาฝากด้วย

แปะๆๆ >> https://youtu.be/Cs_-iWwHc2Y







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 414 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,200 ความคิดเห็น

  1. #2166 Choticha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 00:52
    พี่ใช้สมูทอี เบบี้เฟสโฟมหรอ 555555
    #2,166
    0
  2. #2055 mama260238 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 17:24
    ท้องแข็งเรยอ่ะ
    #2,055
    0
  3. #1881 May209 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 20:22
    ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #1,881
    0
  4. #1534 0858919470 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 10:44
    555555555
    #1,534
    0
  5. #1494 Naenn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 22:56
    5555555555555
    #1,494
    0
  6. #942 creamlyz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 21:14
    พี่ พี่จะตลกขนาดนี้ไม่ได้นะ555
    #942
    0
  7. #794 k.am. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 02:30
    โครตปั่นฮา55555
    #794
    0
  8. #777 kimmaleeagd (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 20:05
    ขำ55555 พี่คะ
    #777
    0
  9. #775 sriwilaikar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 19:48

    ขำกลิ้งอะ,55555
    #775
    0
  10. #652 CHERMADA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:50
    น่าสงสารพี่เขานะคะ อกหักรักคุดเจอมานุดมีงูคือกัน 55555 ระวังงูอีกตัวบนต้นไม้นะคะ
    #652
    0
  11. #433 Kazael (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 22:24
    555 เซิรช์จะยืนคุยกับต้นไม้ไม่ได้นะ
    #433
    0
  12. #400 taoTG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:34
    ขำ55555
    #400
    0
  13. #30 Abyun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 13:12

    ไอเลิฟฟฟ
    #30
    0
  14. #20 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 01:03
    ฮ่าทุกตรงจริงๆ
    #20
    0
  15. #19 CHERMADA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:30

    เขาจะต่อยกันปะคะ XD

    #19
    0
  16. #16 Neay48 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 21:56

    พน.มาอีกนะ แงงง เมื่อไหร่เขาจะรักกัน? 555555
    #16
    0
  17. #15 You-P (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 19:38
    รอออออยู่เน้ออออ
    #15
    0
  18. #13 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:12
    เจิมมมมมม กร๊ากก
    #13
    0