[EBOOK] SARCASTIC BULLET | รักกำลังชัตดาวน์

ตอนที่ 2 : SEARCHMEL | 01 : แรกพบและจูบ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 391 ครั้ง
    13 ม.ค. 62








1

 


หลายวันต่อมา


@Coffee Café


หลังจากที่ได้คุยเรื่องการว่าจ้างช่วยแฮคบัญชี IG เป็นที่เรียบร้อย เขาก็นัดฉันมาที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในเวลาบ่ายโมงเพื่อจะนัดคุยและตกลงรายละเอียดกันก่อน อันที่จริงฉันก็นึกว่าคุยผ่านไลน์แล้วจะจบเสียอีก แต่ก็ช่างเถอะ... ไหนๆ ก็มาแล้วไม่อยากบ่นอะไรเยอะ แถมมาก่อนเวลาเสียด้วย


นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้มีนัดกับใครแบบนี้


“กรีนทีลาเต้ปั่นค่ะ” ฉันสั่งเครื่องดื่มทันทีที่มาถึง แล้วหลังจากที่จ่ายเงินได้ชาเขียวมาถือในมือเสร็จสรรพก็จัดการหาที่นั่งที่เหมาะสำหรับคุยงานมากที่สุด


นาฬิกาที่ข้อมือข้างซ้ายตอนนี้บอกเวลาเที่ยงห้าสิบนาที ซึ่งเหลือเวลาอีกประมาณสิบนาทีก็จะถึงเวลานัดแล้ว ฉันก็นั่งดูดชาเขียวในมือไปด้วยพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นเกมบ้างเพื่อฆ่าเวลา


Line~


BS.K : มาถึงแล้วนะครับ


แต่ในระหว่างที่กำลังกดเกมเล่นอยู่แจ้งเตือนข้อความก็เด้งขึ้นมา เป็นแชทจากแฮคเกอร์ที่ฉันได้ติดต่อเอาไว้ เนื้อหาข้อความคือเขาอยู่ที่นี่แล้ว


หวังว่าเขาจะเห็นฉันนะ เพราะเมื่อวันก่อนได้ส่งรูปหน้าตัวเองไปให้อีกฝ่ายแล้ว และฉันก็ได้รูปภาพของเขามาเหมือนกัน เขาเป็นผู้ชายผมสีบลอนด์ใบหน้ามีแว่นหนาเตอะทรงเหลี่ยม คาแรกเตอร์ก็เหมาะกับคนที่นั่งอยู่หน้าคอมนั่นแหละ


โอเค... เหมือนฉันจะเห็นเขาแล้ว ชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาในร้าน ผมสีบลอนด์นั้นดูเด่นสะดุดตาในระยะสิบเมตร ตัวจริงหน้าเหมือนกับในรูปเป๊ะเลยเพียงแต่ว่าสีผมดูสว่างกว่ารูปเล็กน้อย แล้วก็..ตัวดูสูงมากกว่าที่ฉันคิด เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเดินมาทางนี้ฉันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับโบกมือให้เผื่อเจ้าตัวจะเห็น


แต่ว่า..


"หลบหน่อย เกะกะ"


เดี๋ยวดิ เฮลโหลลลล นี่ฉันเองค่า


"พูดจากับลูกค้าแบบนี้ก็ได้เหรอ" ฉันที่ยืนเหวอไปประมาณสามวิก็ตั้งสติได้ก่อนจะเอ่ยบอกชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย


และพอได้ยินฉันพูดแบบนั้น เขาก็นิ่งไปสักพัก ก่อนหน้านั้นฉันกำลังจะไม่ถือโทษโกรธเคืองอยู่แล้วเชียวเพราะคิดว่าเขาไม่รู้จักฉัน แต่ทำไมพอรู้จักแล้วถึง...


"อ้อ โทษครับจำไม่ได้ ทีหลังอย่าแต่งรูปเยอะนักสิ"


เยี่ยมเลย! เป็นการเจอกันครั้งแรกที่โคตรน่าประทับใจ ไอ้แว่นปากเสียเอ๊ย


“โอเค นี่คือคุณแตงเนอะ” เจ้าของร่างสูงเอ่ยหลังจากที่เลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับฉันแล้วนั่งลง


“เม-ล่อน-ค่ะ”


ฉันชี้ที่ปากของตัวเองแล้วออกเสียงให้คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามฟังทีละพยางค์ ใครสอนให้เรียกแตงวะ นั่นชื่อสมัยสามสี่ปีที่แล้วนู่น เดี๋ยวนี้ชื่อเมล่อนแล้วเถอะ


“อะๆ เห็นว่าอยากแฮคไอจีงั้นเหรอ” จู่ๆ เขาก็เข้าเรื่องโดยทันที


“เอ่อ แล้วชื่อของคุณ..” เขาไม่คิดจะแนะนำตัวเองกับฉันสักหน่อยเหรอ


“จำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอ” หนุ่มแว่นตรงหน้าเลิกคิ้วเหมือนกับสงสัยในประโยคก่อนหน้าของฉัน แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนกวนประสาทแปลกๆ


“ก็ไม่จำเป็นอะ แต่บอกหน่อยก็ได้มั้ง”


“เซิร์ช.. เซิร์ชเน็ตอะ”


“ฮะ? เซิร์ชอะไรล่ะไม่เซิร์ชเว้ย นายดังขนาดที่ต้องเซิร์ชหาในกูเกิ้ลได้เหรอ” ไม่เรียกคงเรียกคุณแล้ว เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงมาบอกให้ฉันไปลองค้นหาในอินเทอร์เน็ต


“เดี๋ยว” อีกฝ่ายยกมือขึ้นมาเป็นท่าห้าม “หมายถึง ชื่อ-เซิร์ช ไม่ได้บอกให้ไปเซิร์ชเน็ต”


“อ๋อ” ฉันพยักหน้าหงึกๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองได้เข้าใจผิดไป


“เข้าเรื่องเถอะ เห็นบอกว่าอยากแฮคไอจี” ก่อนหน้านั้นเขาส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจแต่ก็ยอมวกกลับมาเข้าเรื่องเป็นการเป็นงาน


“อ่าใช่ พอดีมันเป็นไอจีของฉันเอง” และทันทีที่ฉันบอกไปเช่นนั้นเซิร์ชก็ขมวดคิ้วทันที


“ลืมรหัสผ่านเหรอ”


โธ่..ถ้ามันแค่นั้นก็ดีน่ะสิ


“เปล่าหรอก คือว่า..ไอจีของฉันโดนแฮคไปเมื่อหลายเดือนก่อนน่ะ ไม่รู้ว่าใครทำเลยอยากได้คืนมา” ฉันไม่อยากจะเล่าเรื่องนี้เลย เพราะนึกถึงทีไรก็รู้สึกปวดจิตปวดใจขึ้นมาเนื่องจากเหตุการณ์หลังจากโดนแฮคมันเลวร้ายมากจนชีวิตของฉันต้องลาขาดจากโลกโซเชียล


“เข้าใจแล้ว ขอดูชื่อบัญชีหน่อยสิ”


ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไอจีของตัวเองให้อีกคนดู โดยที่เป็นการเปิดแบบผ่านๆ ให้มากที่สุดเพราะไม่อยากจะเห็นอะไรในนั้นตอนนี้


“เอ่อ ถ้าแฮคได้แล้วก็ฝากลบรูปในไอจีให้หมดหน่อยได้ไหม” ฉันไม่อยากไปนั่งลบเองเท่าไหร่ “กลัวจะเห็นคอมเม้นท์แย่ๆ น่ะ”


“อือ” เซิร์ชพยักหน้าจากนั้นก็ก็ไถหน้าจอโทรศัพท์ฉันไปมา


ความจริงฉันไม่ค่อยอยากจะพูดถึงมันสักเท่าไหร่ แต่ก็เลี่ยงไม่ได้แล้วแหละ เมื่อสมัยที่ฉันเข้าปีหนึ่งใหม่ๆ การได้อยู่ในสังคมที่กว้างขวางขึ้นก็ทำให้ฉันได้รู้จักผู้คนมากขึ้น เช่นเดียวกันก็คือมีคนรู้จักฉันเยอะขึ้น ด้วยความที่หน้าตาก็ไม่ได้แย่อีกทั้งยังเคยประกวดเฟรชชี่เกิร์ลเลยทำให้ยอดฟอลไอจีสูงเรื่อยๆ จนน่าจะเรียกตัวเองได้ว่าเน็ตไอดอล ชีวิตก็เหมือนจะดีมีเอเจนซี่มาติดต่อจ้างให้โฆษณาสินค้าอยู่เรื่อยๆ แต่แล้ววันหนึ่งก็มีเหตุการณ์บางอย่างทำให้ฉันโดนแบนจากคนอื่น จากเปลวไฟดวงเล็กมันก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนลามทุ่มมาจนถึงโดนแฮคไอจีเอาไปโพสต์รูปประหลาดแคปชั่นเหมือนคนปสด (ประสาทแดก) มีคนบอกให้ฉันอยู่เงียบๆ เดี๋ยวเรื่องก็จางลงไปเองและนั่นทำให้ฉันตัดขาดจากช่องทางโซเชียลทุกสิ่งทุกอย่าง


“โอเค ไม่เกินสามวัน” ชายกล่าวพร้อมกับตรงหน้ายื่นโทรศัพท์คืนฉันมา


หลังจากนั้นเราก็คุยรายละเอียดกันบางอย่างซึ่งเป็นข้อตกลงเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันต้องพึงกระทำ และยังมีเรื่องค่าใช้จ่ายเข้ามาอีกด้วยบางส่วน มันเป็นการคุยรายละเอียดที่ไม่ค่อยมีอะไรเยอะเท่าไหร่ที่ไม่จำเป็นต้องนัดเจอก็ได้ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกัน มันอาจจะเป็นเรื่องที่ต้องเจอหน้ากันล่ะมั้ง


“งั้นทุกอย่างดีลตามนี้ฉันต้องรีบกลับแล้วพอดีต้องพาแมวไปหาหมอ” เซิร์ชบอกกับฉันหลังจากที่เราคุยกันจบทุกอย่าง



“เลี้ยงแมวด้วยเหรอ พันธุ์อะไรอะ” ฉันเอ่ยถามด้วยความสนใจ บางทีตอนนี้อาจจะมีประกายออกมาจากดวงตาแล้วก็ได้ นี่แหละหัวอกของพวกทาสแมว


“บริติช ช็อตแฮร์” เขาตอบกลับมา


“ทำไมต้องบริติช ช็อตแฮร์?” แมวพันธุ์นี้อีกแล้ว.. ฉันเห็นคนข้างบ้านก็เลี้ยงพันธุ์นี้


“ก็ถ้าบริติช เคาน์ซิลมันจะเป็นสถาบันสอนภาษาอังฤษไม่ใช่แมว”


...


อันนี้คือกวนประสาทป้ะวะ


“เฮ้อ.. ช่างมันเถอะ แต่ถามอะไรนายหน่อยได้ไหมอะ” ฉันจะพยายามมองข้ามมุขตลกฝืดๆ นั่นไปซะ


“อือ ว่า?”


“เห็นในรายละเอียดบอกว่านายสามารถแฮคได้ทุกอย่าง แล้วแบบนี้สามารถแฮคพวกบัญชีธนาคารการเงิน หรือเว็บความลับระดับชาติงี้ได้ป้ะ” อันนี้คืออยากรู้จริงนะ


“ได้” เซิร์ชตอบด้วยท่าทางและน้ำเสียงนิ่งๆ ก่อนจะพูดต่อไปว่า “แต่ถ้าเขาจับได้แล้วฟ้องร้อง ก็รับผิดชอบไปเองคนเดียวนะ”



 พอได้ยินแบบนั้นฉันก็เลิกสงสัยทันที


“โอเค งั้นแยกย้ายกันกลับ”


เซิร์ชพยักหน้าอย่างเห็นด้วยจากนั้นเจ้าตัวก็ลุกขึ้นจากที่นั่งโดยทันที เขาไม่แม้แต่จะสั่งอะไรมากินก่อนด้วยซ้ำ ส่วนฉันก็คิดว่าอยากจะนั่งอยู่ต่อสักหน่อยเพราะแอร์เย็นดี แต่ความคิดนั้นก็ถูกพับเก็บไว้ก่อนเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นวัตถุสี่เหลี่ยมอันนึงวางอยู่บนโต๊ะฝั่งตรงข้าม พอเอื้อมมือไปหยิบมาดูก็พบว่ามันคือโทรศัพท์ที่หุ้มด้วยเคสสีเทาด้านหลังเคสสกรีนลายรูปแมวตัวหนึ่งติดชื่อว่า ‘Pikachu’


อื้ม.. ไม่ใช่ของฉันแน่นอน


ไวกว่าความคิดฉันรีบลุกขึ้นจากโต๊ะทันทีพร้อมทั้งคว้ากระเป๋าของตนเองออกไปด้วยอย่างไม่ลืมเหมือนผู้ชายคนเมื่อกี๊แน่นอน ว่าแต่เจ้าของโทรศัพท์ที่ลืมไว้เดินออกไปแล้วเนี่ย ขายาวจริงๆ เดินตามไม่ทันเลย หันมองซ้ายขวาอยู่สองครั้งเมื่อสังเกตเห็นคนผมสีทองแว้บๆ ก็รีบวิ่งตามไปทันทีก่อนที่เขาจะข้ามถนนไปเสียก่อน


“นี่เดี๋ยวสิ” ฉันเข้าไปกระชากที่ชายเสื้อของเซิร์ชเมื่อเข้าไปประกบตัวได้จนคนที่โดนเรียกเซถอยหลังมาเล็กน้อย


“อะไร?” อีกฝ่ายที่พอเห็นหน้าฉันก็ขมวดคิ้วใส่


แต่ใขณะที่กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าเพื่อคืนให้เจ้าของ ก็มีเสียงประโยคสนทนาหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านที่ฉันเพิ่งวิ่งมา


“เฮ้ย! คอปเตอร์วันนี้นัดพวกฟิล์มนัดดูบอลว่ะ ไปรึเปล่า” คนที่พูดเป็นชายอายุประมาณเท่ากับฉันยังอยู่ในชุดนักศึกษาแถมด้านข้างของเขาก็ยังมีผู้ชายอีกคนเช่นกันซึ่งไอ้คนนั้นฉันจำหน้าตาและรูปร่างมันได้แม่นเชียวหละ ถึงจะก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่ก็จำได้


ไอ้คอปเตอร์ไอ้บ้านั่นจริงๆ ด้วย เวรกรรมสุดๆ ไปเลย! ทำไมต้องมาเจอมันด้วยเนี่ย


ฉันมองหาสถานที่หลบภัยที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะจัดการดึงคอเสื้อร่างสูงที่อยู่ด้วยกันเข้ามาด้วยความลนลานประกอบกับตกใจ


โอ๊ยอะไร! หนีเจ้าหนี้เหรอไง” เซิร์ชแสดงความสงสัยปนหงุดหงิดออกมาเมื่อจู่ๆ ฉันก็ลากเขาเข้ามาหลบอยู่มุมกำแพงโดยไม่(ที่เจ้าตัว)ไม่ทราบสาเหตุ


ไม่ใช่ แต่เงียบๆ ก่อนสิ” ฉันใช้เสียงในระดับต่ำๆ พร้อมกับใช้นิ้วชี้แตะปากเป็นสัญญาณให้คนตรงหน้าหยุดพูด


ให้ตายสิ.. ไอ้บ้านั่นกำลังเดินมาทางนี้แล้ว มันต้องเห็นฉันแน่เลย ทำไงดีๆๆ


ไม่ อะไรของเธอเนี..” ฉันใช้ความหน้าด้านเฮือกสุดท้ายเขย่งเท้าขึ้นและคล้องคอผู้ชายตรงหน้าเพื่อโน้มใบหน้าเขาลงมาก่อนจะประกบจูบ


!!!!!!!!!!


ถ้าทำแบบนี้ฉันคิดว่ายังไงก็คงไม่มีใครกล้าเข้ามาสนใจอยู่แล้ว โชคดีที่ตรงนี้เป็นทางเดินเล็กๆ ข้างกำแพงจึงไม่ค่อยมีผู้คน จนกระทั่งแน่ใจว่าผู้ชายสองคนนั้นเดินผ่านไปแล้วจึงผละตัวออกมาด้วยความโล่งใจ


“อ๊ะ พอดีนายลืมโทรศัพท์” ฉันหยิบเจ้าเครื่องมือสื่อสารออกจากกระเป๋าแล้วคืนสู่เจ้าของของมันเมื่อตั้งสติได้ ก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากสถานที่เกิดเหตุโดยไม่ได้ทันดูปฏิกิริยาของคนที่โดนจูบไปเมื่อกี๊สักเท่าไหร่

 




Search’s Talk


….


เมื่อกี๊มันเกิดอะไรขึ้นวะ


…….


ผมยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิมมาได้เกือบนาทีแล้วในมือก็ยังถือโทรศัพท์ของตัวเองไว้อยู่โดยไม่ได้เก็บใส่เสื้อ เราเรียกอาการนี้ได้อย่างสั้นๆ ว่า ช็อก’ ช็อกที่ไม่ใช่ช็อกโกแลตหรือช็อกเขียนกระดาน (อันนั้นชอล์ก!) อยู่ๆ เธอก็วิ่งมาฉุดกระชากผมเข้ามาตรงนี้แล้วจูบอะ


เชี่ย ผู้หญิงสมัยนี้แม่งน่ากลัว ถ้าอยากจูบก็ขอกันดีๆ สิ บอกกันก่อนสักนิดก็ได้ จะได้เตรียมตัวเตรียมใจ


Rrrrrr


ผมที่สติหลุดไปสักพักรีบดึงมันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงริงโทนของสิ่งที่อยู่ในมือ ด้านหน้าจอแสดงเบอร์โทรแปลกๆ ที่น่าจะโทรเข้ามาจากต่างประเทศ คิดว่าคงเป็นไอ้ใบทองแน่ๆ


“อืม ม..มีอะไร” ผมกดรับ


[ว่าไง คุยกับลูกค้าหรือยัง]


“คะ คุยแล้ว” เพิ่งคุยไปเมื่อกี๊เองด้วย


[แล้วนี่มึงเป็นอะไร เสียงตะกุกตะกัก]


“เปล๊า ไม่มีไร แล้วโทรมาถามแค่เนี้ย?” ตอบไปตรงว่ากูช็อกอยู่เพราะเพิ่งโดนจูบมามันจะรีบบินกลับจากจีนปะวะ? ไม่หรอกมั้ง


[ก็ลองโทรดู เผื่อมึงอาจจะยังไม่ตื่นลืมไปแล้วว่ามีนัด]


“ต้องตื่นสิ กูต้องพาปิกาจูไปหาหมอนะ” พูดถึงปิกาจูก็ลืมไปเลยว่าต้องรับกลับไปรับเจ้าแมวขี้เกียจนั่นไปส่งโรงพยาบาลสัตว์ ก็สัปดาห์ก่อนตอนพาออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะไม่รู้ไปกินอะไรแปลกๆ เข้ากลับมาถึงท้องเสียแบบนั้น ปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้เลย


[เออ ดีแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรนะ]


“มี” อยู่ๆ ผมก็หลุดปากพูดออกไป


[ฮะ? มีอะไรใบทองถามกลับมาเสียงเข้ม ไม่ต้องเห็นก็รู้ว่าตอนนี้มันกำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่แน่ๆ


“ไม่มีๆ กูพูดผิด” แล้วนี่ผมเป็นอะไรนักหนาเนี่ย ทำไมต้องลนลานถึงขนาดนี้ด้วย “แค่นี้นะ กูต้องรีบกลับห้องแล้ว”


ไม่รอให้ปลายสายตอบอะไรกลับมาผมยกโทรศัพท์ออกจากหูแล้วจัดการกดวางสายทันทีจากนั้นจึงเก็บมันเข้ากระเป๋าเสื้อ มืออีกข้างที่ว่างก็ยกขึ้นมาทาบที่หน้าอกด้านซ้ายตัวเองเบาๆ


ไอ้เวร ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้



100%
ไม่เคยที่จะไม่หัวเราะตอนเขียนนิยายเรื่องนี้
เซิร์ชเป็นพระเอกที่ตลกธรรมชาติอะ 
นางจะชอบแสดงความตลกออกมาโดยไม่ตั้งใจ
5555555555555 ตอนนี้ก็เหมือนกัน

ไอ้เวร ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้
-เซิร์ช-





ฝากคอมเม้นท์นิยายด้วยนะคะที่ร้ากทุกคน >_<
สามารถติดแท็ก #รักกำลังชัตดาวน์ เพื่อทั่นเซิร์ชได้
FACEBOOK : Castle-G / TWITTER : @castleglint


BULLET SET
BY: Castle-G , CHERMADA and CHAI_HONG

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 391 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,200 ความคิดเห็น

  1. #2165 Choticha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:21
    มุกคอนแทคคือได้มาก
    #2,165
    0
  2. #2054 mama260238 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 17:10
    โดนจูบ แร้วทิ้ง
    #2,054
    0
  3. #1970 V A M P I E (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 13:43
    ตลกมุกพระเอก 55555 หน้ามึนกวนสุดๆ อ่ะ
    #1,970
    0
  4. #1931 -Pong_Pang- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 21:33
    เจอมุกคอนแทคถึงกะฮ่าลั่น????????????
    #1,931
    0
  5. #1345 ZYLVES (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 13:26
    พระเอกเรื่องนี้ตลกอะ
    #1,345
    0
  6. #941 creamlyz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 20:53
    เซิร์ชนี่เล่นมุกเก่งนะคะ555
    #941
    0
  7. #648 CHERMADA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:22
    เอามือทาบอก 5555555555
    น้องแตงเขาไปแล้ว แต่ยังมีคนคิดมาก อิ_อิ
    #648
    0
  8. #18 CHERMADA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:19

    ว่าแต่ยัยจับฉ่ายนี่คนดีช่ะ

    #18
    0
  9. #17 CHERMADA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:18

    014 มันเป็นใครรรรร 55555555555555

    โยนคอนแท็กมาทางนี้ XD

    #17
    0
  10. #14 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:19
    รอจ้าาาา
    #14
    0