[สนพ. JnD] ♦ H ♦ Harmonic รักเสี่ยงทาย

ตอนที่ 7 : | H | 06 : สะกดรอยตาม [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 204 ครั้ง
    28 ก.ค. 61









6

สะกดรอยตาม

 

แฮ่กๆๆ


อาการหอบหายใจที่เกิดขึ้นกับร่างกายของฉันตอนนี้ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนจะหมดลมไปซะตรงนี้เลยทีเดียว ไอ้ที่โม้เอาไว้ตอนที่แล้วอะลืมๆ มันไปซะเถอะนะ เพราะไอ้บ้าฮงนี่มันก็ขายาวแถมวิ่งเร็วเกินไปจริงๆ สุดท้ายแล้วฉันก็แพ้สินะ...ทำไมขายขี้หน้าขนาดนี้วะลี


“เสียใจด้วยนะ ไม่ได้ถามแล้ว” คนที่วิ่งแข่งชนะหัวเราะร่วนแล้วก็ย่อตัวลงมาคุยกับฉันที่ทรุดตัวลงมานั่งอยู่กับพื้นซีเมนต์แข็งๆ ของถนน


“เออ ไม่ถามก็ได้แต่ขออะไรอย่างได้ไหมอะ นายอย่าเข้าบ้านฉัน หมายถึงบ้านที่ฉันอยู่ตามอำเภอใจอีก...” ฉันพูดไปก็หอบไปด้วย ก็นะ ถ้าฮงจะเป็นคนที่มีความลับมากขนาดนั้นฉันไม่อยากรู้ก็ได้ แต่ขอแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเหอะฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยในชีวิตจริงๆ


“อืม ให้เป็นรางวัลปลอบใจคนแพ้” เจ้าของร่างสูงพยักหน้าก่อนจะหยัดกายยืนเต็มความสูงอีกครั้ง “จะวิ่งต่อไหม”


“วิ่งไปคนเดียวเถอะ ฉันจะกลับไปอาบน้ำแล้ว” ฉันค่อยๆ พยุงร่างของตัวเองขึ้นจากพื้นก่อนจะเดินผ่านร่างของอีกคนไปโดยมีจุดหมายคือบ้าน ตอนนี้ใครจะไปวิ่งต่อก็บ้าแล้วไหมอะ เหนื่อยหอบขนาดนี้ “อ้อ! แล้วห้ามโผล่เข้ามาในห้องน้ำของฉันด้วย!


บ้าจริง นี่ฉันกำลังต่อรองกับใครอยู่เนี่ย หมอดูอย่างนั้นเหรอหรือเพื่อนบ้านลึกลับ?


“ก็ได้..”


เมื่อได้ยินแบบนั้นฉันก็ตั้งใจว่าหันกลับไปด่าแต่ทว่ากลับต้องสะดุ้งอย่างตกใจเมื่อคนที่ฉันคิดตัวเองเดินหนีมาได้ไกลแล้วมาหยุดอยู่ด้านหลังในระยะประชั้นชิด ด้วยความตกใจทำให้ฉันเซถอยไปจนประคองร่างตนเองไว้ไม่อยู่โชคดีที่ฮงยื่นมือมาจับเอาไว้ไม่ให้ล้มลงไป


“ถะ ถอยไปห่างๆ” ฉันรีบดึงมืออกพร้อมกับเบือนหน้าหนีจากคนตัวสูงโดยพยายามเดินเว้นระยะจากเขาเข้าไว้


“เธอจะเริ่มไปเรียนว่ายน้ำตอนไหน” คนที่เดินตามหลังมาเอ่ยถามเรื่องของฉันบ้าง


“สัปดาห์หน้า” สารภาพเลยว่าสัปดาห์ฉันเองก็ยังไม่พร้อมหรอก แต่ถ้าจะให้ยืดเวลาไปนานกว่านี้ก็คงจะไม่ทันการเอา ฉันมีอะไรอีกหลายอย่างให้ต้องทำอยู่นะ


“วันนี้ตอนเที่ยงอย่าไปกินข้าวคนเดียวล่ะ เดี๋ยวจะเจอเรื่องร้าย” ฮงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบส่วนสายตาก็มองชมนกชมไม้ไปเรื่อย


อะไรเนี่ย!


“เหอะ จะฟังคำเตือนก็แล้วกันขอบคุณมาก” นี่ฉันคิดถูกหรือคิดผิดกันนะที่มายอมรับความช่วยเหลือจากคนที่ทำอาชีพดูดวงแบบนี้แถมยังไม่มีประวัติอะไรให้เชื่อถือได้อีก


แต่ในเมื่อมันก็ลองมาทุกวิถีทางแล้ว ลองใช้ตัวช่วยนี้ไปด้วยก็แล้วกันไม่มีอะไรจะเสียเปล่าไปมากกว่านี้อีกแล้วหละ



12:22 AM


ฉันกับพัธกำลังเดินลงมาจากอาคารหลังจากที่ปรึกษางานกันเสร็จ ซึ่งตอนนี้ก็บ่งบอกเวลาเที่ยงครึ่งแล้ว...ใช้เวลาไปสามชั่วโมงนับจากเวลาที่มาถึงคณะ ช่วงนี้ชอบมีงานมาเซอร์ไพรส์ได้ทุกเวลาเลยจริงๆ สินะ ไม่คิดจะให้ชีวิตฉันได้นอนโง่ๆ อ่านการ์ตูนอยู่ที่บ้านเลยหรือไง


“นี่ลี แกจำหอพักเก่าแกได้ปะ” เพื่อนตัวโย่งชวนฉันคุยหลังจากที่เงียบกันมาสักพัก


“อ่าฮะ” ฉันพยักหน้าเล็กน้อยโดยที่มองทางบันไดข้างหน้าไปพร้อมกัน


“เออ ห้องที่มีคนตายอะ ฉันได้ยินข่าวมาว่าไม่ได้ตายจากการฆ่าตัวตาย แต่ถูกฆ่าแทน” พัธว่าด้วยสีหน้าจริงจัง ฉันไม่รู้หรอกว่ามันไปได้ยินข่าวมาจากไหนจะเป็นจริงหรือเท็จ แต่ฉันหลอนไปก่อนแล้ว


“ได้ไงอะ” ฉันพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่


“เออ แล้วก็หอนั้นชั้นที่แกอยู่อะคนย้ายออกไปหมดแล้วเว้ย คาดว่าคงโดนหลอกแน่นอน” ผู้เป็นเพื่อนตั้งสมมติฐานขึ้นมาก่อนจะยื่นหน้ามาคุยใกล้ๆ “โชคดีที่แกออกไปก่อน”


“เหอะ” พอได้ยินเช่นนั้นฉันก็แค่นหัวเราะเล็กน้อย


จะมาโชคดีอะไรล่ะ ที่ออกมาก่อนก็เพราะโดนหลอกก่อนนี่ไงล่ะ...


“เออลี นี่นัดไอ้โชไว้จะให้มันไปช่วยถือของ เที่ยงนี้แกคงต้องไปกินข้าวคนเดียว” อยู่ๆ คนเป็นเพื่อนก็หันมาพูดเรื่องที่เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้จากนั้นก็รีบกระโดดลงจากบันไดไปราวกับว่าวัวควายของใครหาย


ฉันมองตามแผ่นหลังของพัธก่อนจะถอนหายใจออกมา ฉันไม่ใช่คนที่ไม่สามารถไปไหนมาไหนคนเดียวได้หรอก ก็แค่กินข้าวคนเดียวมันสบายๆ มาก แต่ว่าทำไมถึงได้รู้สึกไม่ดีขนาดนี้นะ? หรือว่าจะเป็นเพราะคำพูดของเพื่อนบ้านเมื่อตอนเช้านี้


วันนี้ตอนเที่ยงอย่าไปกินข้าวคนเดียวล่ะ เดี๋ยวจะเจอเรื่องร้าย


ทำยังไงดีล่ะ..โดนหมอดูทักมาแบบนี้ฉันควรจะไปร้านสะดวกซื้อแล้วซื้อขนมกลับไปกินที่บ้านดีไหม? แต่พอคิดอีกทีมันก็อาจจะไม่มีอะไรก็ได้นี่นา

 




ณ โรงอาหาร


ภายในบริเวณนี้นับเป็นหนึ่งในบริเวณที่มีผู้คนเดินผ่านมากที่สุดและใช่ ฉันเองก็คือหนึ่งในผู้คนเหล่านั้นที่มีจุดประสงค์มาหาอะไรกินที่นี่ การมากินข้าวคนเดียวคือสิ่งที่ตัวฉันเองค่อนข้างเคยชินกับมันไปแล้วเพราะเพื่อนบางคนมันก็ไม่ว่างมาด้วย อีกอย่างฉันไม่ได้มีคนคบด้วยเยอะแยะขนาดนั้น


“เส้นเล็กน้ำตกค่ะ” ฉันเอ่ยกับคุณป้าที่ร้านขายก๋วยเตี๋ยวเมื่อเลือกได้แล้วว่าเมนูวันนี้จะทานอะไร


หลังจากที่ยืนรอคิวของตัวเองอยู่สักพัก ก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ ใส่ชามของฉันก็ถูกเสิร์ฟมาวางไว้ที่หน้าร้าน เมื่อจ่ายตังค์ฉันก็นำชามนั้นมาใส่เครื่องปรุงตามใจชอบของตัวเองซึ่งโดยส่วนตัวเป็นคนชอบทานเผ็ดจึงใส่พริกเยอะเป็นพิเศษ เมื่อจัดการกับก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าก็ยกชามออกมาเพื่อเดินหาที่นั่งกินอย่างเงียบๆ


พลั่ก!


เสียงกระแทกเข้ากับร่างของฉันเกิดขึ้นเมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งที่เดินไม่ได้ดูทางผ่านมาชนเข้า และแรงการชนนั้นไม่ใช่น้อยๆ มันมากจนทำให้ตัวของฉันเซไปยังด้านหลังได้เลยจนอีกนิดก็จะล้มเลยก็ว่าได้ แต่ก็เหมือนโชคจะเข้าข้างเพราะฉันสัมผัสได้ถึงแรงรับจากใครสักคนที่อยู่ด้านหลังซึ่งไม่ใช่คู่กรณ๊แน่นอน เพราะรายนั้นนั้นไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหรือขอโทษสักคำเดียว


“เดินระวังหน่อยสิ..น้ำร้อนลวกเอาผิวพังหมดนะ” คนที่เข้ามารับร่างของฉันไว้จากการเซล้มกระซิบที่ด้านข้างใบหูก่อนจะช่วยพยุงตัวจนฉันสามารถกลับมายืนในท่าปกติได้


“ขอบคุณ..เอ๊ะ!” ฉันกำลังจะหันหลังไปขอบคุณอีกฝ่ายแต่กลับต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจแทนเมื่อได้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนดังกล่าว


“บอกแล้วไงว่าอย่ากินข้าวคนเดียว”


“ฮง” ฉันเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาด้วยความรู้สึกอึ้งๆ เพราะไม่คาดคิดว่าจะเจอเจ้าตัวที่นี่ แต่เหนือกว่าการที่ฮงมาอยู่ที่นี่ก็คือเขาแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนี่แหละ แถมยังกลมกลืนมากเสียด้วย “มาทำอะไรที่นี่?”


“สะกดรอยตามเธอมา” อีกฝ่ายตอบด้วยใบหน้านิ่งพร้อมชี้นิ้วมาที่ฉัน


“ฮะ? สะกดรอยตาม?” ให้ทายว่าสีหน้าฉันตอนนี้กำลังตกใจแค่ไหน คิดดูสิว่าอยู่ๆ ก็มีผู้ชายข้างบ้านมาอยู่ที่นี่พร้อมทั้งบอกว่าสะกดรอยตามมาน่ะมันจะให้ความรู้สึกยังไง


“เอ่อ..คือ” ฉันอ้ำอึ้งด้วยความสับสนเพราะไม่รู้ว่าตัวเองควรจะสรรหาคำพูดไหนออกมาก่อน


“ไปนั่งที่โต๊ะก่อนเถอะ ถือนานๆ ไม่ร้อนเหรอ” ฮงเสนอความเห็นและมองมายังมือทั้งสองข้างของฉันที่ยกชามก๋วยเตี๋ยวเอาไว้อยู่ ซึ่งมันก็เกือบหกไปก่อนหน้านั้นแล้วถ้าไม่ได้อีกคนมาช่วยเอาไว้


“อ่า..นั่นสิ” ฉันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาจากบริเวณดังกล่าวแล้วหาที่นั่งว่างๆ สักที่ในการนั่งรับประทาน ซึ่งที่ตรงนั้นก็ไม่ได้อยู่ไกลจากหน้าร้านที่เราเดินออกมาสักเท่าไหร่


ฉันวางชามก๋วยเตี๋ยวพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระลงบนโต๊ะจากนั้นก็หย่อนตัวเองนั่งลงที่เก้าอี้ และฮงที่เดินตามมาก็เลือกที่นั่งฝั่งตรงข้าม


“จะว่าไปนายยังเรียนอยู่เหรอ” ถ้าจำไม่ผิดเจ้าตัวอายุยี่สิบสามปีแล้วนี่นา ควรจะจบแล้วไม่ใช่เหรอไง.. “เอ๊ะ หรือคณะที่นายอยู่เรียนมากกว่าสี่ปี? แบบสถาปัตย์ หมออะไรงี้”


“อืม หมอ” คนตรงหน้าเอ่ยตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย ผิดกับฉันที่กำลังสนใจกับความรู้ใหม่ที่ไม่มีในประวัติบนเน็ตของเขา


“จริงดิ? เรียนหมออะนะ”


“ไม่ได้เรียนแต่เป็นเลย”


“..?” อะไรคือไม่ได้เรียนแต่เป็นเลยวะ


“หมอดู” และนั่นคือคำตอบสุดท้ายที่ทำให้ฉันเข้าใจแจ่มแจ้งถึงมากที่สุด แต่ก่อนที่ฉันกำลังหงุดหงิดอีกคนก็พูดดักขึ้นก่อน “ก็เรียนจบแล้วแต่อยากใส่ชุดนี้เพราะรู้สึกเด็กลง”


ผู้ชายคนนี้เป็นคนแบบไหนกันนะ


“แล้วมาทำอะไรที่นี่” ฉันวนไปที่คำถามเดิมของตัวเองก่อนหน้านั้น ด้วยความคาดหวังที่ว่าจะได้รับคำตอบที่ดีกว่าเดิม


“ก็บอกแล้วว่าสะกดรอยตามมา”


สรุปคือไม่ว่าฉันจะถามไปยังไง คำตอบที่จะได้รับกลับมาก็คือตัวเองโดนสะกดรอยตามอยู่ดีใช่ไหม


“จริงจังเหรอ?” ฉันถามทั้งที่สีหน้าหรือน้ำเสียงของฮงไม่ได้แฝงความล้อเล่นเอาไว้เลย แต่ด้วยความหวังที่บางทีผู้ชายคนนี้อาจจะเป็นตลกหน้านิ่งก็ได้


“อือ อีกอย่างมีธุระแถวนี้แต่ไม่อยากบอก” เขาไม่ใช่ตลกหน้านิ่งแต่เขาคือหมอดูฮาร์โมนิกที่มีธุระแถวนี้สินะ “รู้ไหมว่าแถวนี้พวกร้านขายหนังสือเยอะๆ อยู่ตรงไหน”


“ก็มีหลายร้าน” ฉันตอบก่อนจะคีบเนื้อหมูเข้าปาก


“เอาที่ใกล้ที่สุด” อย่างฮงจะไปซื้อหนังสือแบบไหนกันนะ?


“ทางออกที่ติดกับคณะวิศวะของมหาลัยถ้าเดินออกไปทางนั้นสักสิบเมตรจะเจอร้าน Subu เป็นร้านขายหนังสือที่ค่อนข้างกว้าง” ฉันใช้เวลานึกอยู่สักพักก็เอ่ยบอกกับอีกฝ่าย ร้านนั้นเป็นร้านที่ฉันมักจะแวะไปหาซื้อหนังสือมาอ่านอยู่บ่อยครั้งเพราะเดินทางไม่ไกลเสียค่าใช้จ่ายไม่เยอะ พวกร้านหนังสือตามห้างถ้าไม่จำเป็นจริงฉันจะไม่ไป


“ไม่รู้จัก”


แน่สิ ถ้ารู้จักเขาจะถามฉันทำไม


“เดี๋ยวเขียนแผนที่ให้” ฉันวางช้อนกับตะเกียบในมือลงก่อนจะหันไปคว้าเอากระเป๋าสะพายของตนเองขึ้นมาแต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็เอื้อมมือมาหยุดการกระทำของฉันเอาไว้เสียก่อน


“ไม่ต้องเขียน” ฮงพูดและคลายมือออกไปจากแขนของฉัน “ฉันดูแผนที่ไม่รู้เรื่องหรอก เธอพาไปได้หรือเปล่า”


“เอ่อ..”


“หรือไม่สะดวก?” เขาถามพร้อมเอียงหน้าเล็กน้อย


“ไม่เชิงอย่างนั้นหรอก แต่เดี๋ยวพาไปก็ได้” ความจริงก็ตั้งใจว่าทานข้าวเสร็จจะไปที่สนามซ้อมแบดสักหน่อยแต่สงสัยแพลนนั้นต้องยกเลิกไปก่อนแล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ร้านหนังสือแทน


“อืม” อีกฝ่ายพยักหน้าเล็กน้อยและนั่งเงียบต่อไป


เที่ยงนี้เป็นบรรยากาศการกินก๋วยเตี๋ยวที่ค่อนข้างจะอึดอัดเล็กน้อยเนื่องจากว่ารู้สึกถูกมองอยู่ตลอดทุกการเคลื่อนไหว แน่นอนว่าต้นตอก็มาจากคุณเพื่อนบ้านที่นั่งอยู่ตรงนี้นี่เอง สุดท้ายก็กลายเป็นว่าฉันทานไปได้แค่ครึ่งถ้วยเท่านั้นแล้วหาซื้อขนมกินเพิ่มเอาเอง


“ต้องไปทางไหน” คนที่เดินออกมาจากโรงอาหารพร้อมฉันพูดขึ้นหลังจากที่หันมองทางซ้ายขวา


“เอ่อ เดี๋ยวนั่งรถรางไปลงที่คณะวิศวะก็ได้” ฉันบอกก่อนจะพูดต่อไปว่า “เดินไปจากตรงนี้ประมาณสองร้อยเมตรจะมีป้ายรถให้ขึ้น”


“นำทางสิ”


“งั้นก็ตามมาละกัน” โวะ ฉันเป็นคนรับใช้เขาหรือยังไงกันเนี่ย


ฉันพาฮงเดินลัดเลาะออกมาตามฟุตบาทด้านข้างตึกคณะซึ่งอีกฝั่งของถนนจะเป็นที่อยู่คณะเกษตรศาสตร์ เราก็แค่เดินข้ามมันไปเพราะด้านหน้าของคณะนั้นจะมีป้ายรอรถเล็กๆ อยู่ ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่ช่วงนี้ไม่ค่อยมีคนเดินพลุกพล่านสักเท่าไหร่


ระหว่างฉันไม่ได้พูดกับคนที่เดินตามหลังมากนัก เนื่องจากไม่รู้จะชวนคุยเรื่องอะไรอีกอย่างหน้าตาของฮงก็ดูไม่อยากจะคุยด้วยสักเท่าไหร่นั่นแหละ


“นี่ลี” แต่แปลกนะ ที่คราวนี้อีกคนเป็นคนชวนฉันพูด


“หืม?” ฉันหันหน้าไปสบตากับเขาด้วยความสงสัย


“รู้จักคนใส่ฮู้ดสีน้ำเงินที่อยู่ตรงเสานั่นหรือเปล่า” ฮงเอ่ยถามโดยที่ยังคงสบตากับฉันอยู่ แต่ว่ามือข้างซ้ายของเจ้าตัวชี้ไปยังด้านหลังเพื่อให้ฉันมองตาม


เมื่อฉันค่อยๆ แอบมองก็เห็นภาพบางอย่างที่น่าแปลกใจ เสาต้นหนึ่งที่อยู่ห่างจากเราไปไม่ใกล้ไม่ไกลมีผู้ชายสวมเสื้อฮู้ดแขนยาวสีน้ำเงินยืนอยู่และค่อนข้างมั่นใจด้วยว่าบุคคลนั้นกำลังมองมาทางเรา


“อ่า..ไม่นะ” ฉันคิดว่าตัวเองคงไม่รู้จักคนที่มีท่าทางน่ากลัวแบบนั้นหรอก “ทำไมอะ?”


“ฉันจะนับหนึ่งถึงสามแล้ววิ่งนะ” มือหนาของอีกคนเอื้อมมาจับกับฉันพร้อมทั้งเจ้าของมือที่พูดจาแปลกๆ ออกมา


“ฮะอะไรนะ” ฉันค่อนข้างจะไม่เข้าใจ..เอาจริงๆ คืองงมากเลยก็ว่าได้ อยู่ดีไม่ว่าดีจะมาชวนวิ่งในเวลาแบบนี้ก็ได้เหรอ


“หนึ่ง” ฮงเริ่มนับ


“ดะ เดี๋ยวสิ! นี่มันเรื่องอะไรกัน”


“สอง”


“ฮง!”


“สาม วิ่ง!”


คนที่จับมือฉันเอาไว้เริ่มออกตัวเดินเร็วขึ้นและเร็วขึ้นจนกลายเป็นเร่งฝีเท้าวิ่งในที่สุด ด้วยความที่คงถามอะไรตอนนี้ไม่ได้จึงต้องวิ่งตามเขาให้ทันไม่อย่างนั้นอาจจะล้มได้เพราะมือที่จับกันไว้อยู่มันเหนียวแน่นมากเสียด้วย แต่เดี๋ยวก่อนสิ ฮงจะพาฉันไหนเนี่ย


“นี่ๆ เลี้ยวซ้ายสิป้ายรถอยู่ทางนั้น” ฉันเอ่ยและชี้บอกทางไปด้วย


และหลังจากนั้นเราสองคนก็ใช้เวลาไม่นานในการมาถึงป้ายรถหน้าคณะเกษตร จากปกติที่เดินจะใช้เวลาประมาณสิบนาทีแต่พอเปลี่ยนเป็นวิ่งก็ทำเวลาได้เยอะขึ้นเลยทีเดียว ฉันหอบหายใจด้วยความที่เหนื่อยและจุกไปในตัวอยู่สักพักไอ้คนที่พาวิ่งมาก็ฉุดร่างพาขึ้นไปนั่งบนรถที่วิ่งมาเทียบป้ายได้อย่างพอเหมาะ


“พาวิ่งทำไมเนี่ย คึกมากเหรอไง” เมื่อตั้งสติได้สิ่งแรกที่ทำก็คือหันไปต่อว่าฮงเลยทันที เนี่ย..คนเพิ่งกินมาอิ่มๆ จะให้มาวิ่งแบบนี้มันก็ไม่ไหวนะเว้ย


“ปลอดภัยแล้วมั้ง” คนตัวสูงชะเง้อมองไปยังด้านหลังผ่านกระจกรถแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก


“ปลอดภัยอะไรฉันจะตายแล้ว”


“ขอโทษละกันแต่มันจำเป็น” ฮงพูดด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดนิดหน่อย ย้ำว่านิดหน่อย “แต่เรากำลังโดนสะกดรอยตาม”


“อะไรนะ” สะกดรอยตามอีกแล้วเหรอ? วันนี้ฉันดูสวยดูรวยหรือไงเนี่ยทำไมถึงมีแต่คนจะมาสะกดรอยตาม ฉันจะไปถามหาเหตุผลจากใครได้บ้างเหรอคะ


“ถึงได้ถามไงว่ารู้จักหรือเปล่า เห็นมันเดินตามตั้งแต่โรงอาหารแล้ว”


อย่างนั้นเองเหรอ?


“จะตามไปทำไมอะ” ฉันพยายามนึกกับตัวเองว่าช่วงนี้ไปทำให้ใครเขาขัดใจหรือเปล่าแต่ก็นึกไม่ออก จะว่าไปกู้เงินมาก็ไม่น่าจะใช่ฉันยังไม่เคยติดหนี้ติดสินใครสักหน่อย


“คงเหตุผลเดี๋ยวกับฉันมั้ง” ฮงสันนิษฐานแล้วหัวเราะเบาๆ


“เหตุผลนายคืออะไร?” ฉันพูดพร้อมขมวดคิ้วใส่อีกฝ่าย ซึ่งคนที่โดนถามก็เงียบไปอยู่สักพักก่อนจะตอบออกมา


“เพราะเธอสวย”




Castle-G's Talk

โอ๊ยยยย ฮง! ไอ้บ้าาาา

แกจะมาพูดตรงขนาดนี้ไม่ได้เว้ย 555

___________________________________

Image result for rowoon sf9 gif

Related image


____________________________________

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ให้หรือเข้ามาเม้าท์มอยได้ที่ #ฮงลี

Twitter : @castleglint | Fanpage : Castle-G

____________________________________

เซ็ตรักมันระทึก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 204 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

701 ความคิดเห็น

  1. #698 SNsolo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 00:13
    จริงจังปะเนี้ย? เหตุผลนี้...
    #698
    0
  2. #336 แค่คนเลว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 14:11
    เอ๊ะยังไงค่ะคุณเพื่อนบ้าน คิคิ
    #336
    0
  3. #114 kpyd (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 23:54
    ยังไงคะคุณฮง
    #114
    0
  4. #100 Ogar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 14:16
    แสดงว่าแอบอยู่ในนั้นตลอดใช่มั้ย
    #100
    0
  5. วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 09:22
    มาโผล่ที่ไหนไม่โผล่นะ
    #99
    0
  6. #98 Krystal♥. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 02:16
    มาโผล่นี่ได้ไงไหนพูดดดด
    #98
    0
  7. #97 Jd-dear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:20
    ฮงจริงๆด้วย ฮงจะมาตอนลีอาบน้ำไม่ได้นะ
    #97
    0
  8. #96 teasnow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 18:46
    ชอบอ่ะ5555555
    #96
    0
  9. #95 อ้อเเอ้ ☂ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 17:58
    ฮงมาได้ยังไงงง
    #95
    0
  10. #94 huvmk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 17:57
    ฮงทำอะไรลูกกกกกก555555
    #94
    0
  11. #93 Chintanakarn2525 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 17:23
    เดี๋ยววววหนูฮงงงง มาไงลูกกก
    #93
    0
  12. #92 PARINRAT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 16:29
    ฮงงง แกเป็นใครรร
    #92
    0
  13. #91 Jinlian (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 15:54
    ฮงคะ ทำไมต้องเข้ามาในห้องน้ำหละ มาตอนธรรมดาไม่ได้ใช่มะ เดี๋ยวไม่ฟิน? 555
    #91
    0
  14. #90 NAME :: Aida (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 15:44
    แกรรร -เพื่อนบ้าน ทำไมทำงี้
    #90
    0
  15. #89 IGOT7_MONBEBE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:47
    ฮง????
    #89
    0
  16. #88 Jd-dear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 21:58
    นั่นฮงรึป่าว ฮงใช่มั่ยยย
    #88
    0
  17. #87 NAME :: Aida (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 18:19
    กรรม -เราก็นึกว่ามีผี อ้ากกก นี่คิดอย่างอื่นไม่ได้แล้ว เนื่องจาก-โรคจิต พระเอกอ่ะ
    #87
    0
  18. #86 Jinlian (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 18:10
    ใครอ่ะ!!!
    #86
    0
  19. #85 Ogar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 17:30
    ใครอะๆ
    #85
    0
  20. #84 Krystal♥. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 17:14
    กลัวแล้วววววว ไม่มีผีแต่มีหลัววว แต่ก็กลัวฮงงงง
    #84
    0
  21. #83 Chintanakarn2525 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 17:12
    ยังไงๆๆๆ
    #83
    0
  22. #82 PARINRAT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 16:55
    ฮงงงง ทำไมลึกลับจังงง
    #82
    0
  23. #81 PIMDEEPIM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 16:00
    เจิมค่าาาา
    #81
    0
  24. #80 thanawanc (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 15:29
    เจิมมมมม
    #80
    0
  25. #79 teasnow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 15:01
    รอค้าาา
    #79
    0