[สนพ. JnD] ♦ H ♦ Harmonic รักเสี่ยงทาย

ตอนที่ 5 : | H | 04 : ย้อนอดีตกับนักพญากรณ์ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    28 ก.ค. 61








4

ย้อนอดีตกับนักพยากรณ์

 

และใช่ เราก็ได้นอนเล่ากันบนเตียงจริงๆ แต่มีแค่อีกฝ่ายที่อยู่บนนั้นส่วนฉันนั่งอยู่ที่เก้าอี้โต๊ะเขียนหนังสือโดยหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาทับร่างตัวเองอีกชั้นเพื่อไม่ให้มันล่อแหลมมากเกินไป


“พอดีเมื่อตอนกลางวันฉันลืมไอ้นี่เอาไว้ที่ห้องน้ำเธอ” ฮงพูดพลางหยิบเทียนเล่มหนึ่งขึ้นมาโชว์ให้ฉันดู


“เอาหละ แล้วนายมาทำบ้าอะไรในบ้านฉัน” ตอนนี้แค่พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นก็เหนื่อยเต็มทีแล้ว ยังจะต้องมาคอยระแวงชายคนนี้อีก


“ใครบอกว่าบ้านเธอ? นี่บ้านฉัน เธอก็แค่ผู้เช่าอาศัยที่เอาไว้บังหน้าเท่านั้น”


“...” คำตอบนั่นไม่ได้ช่วยให้ฉันเข้าใจอะไรง่ายขึ้นมาเลยสักนิด


“เอาหละ เรามาตกลงกันใหม่ดีกว่า” อยู่ๆ ไอ้ผู้ร้ายที่บุกรุกบ้านคนอื่นในยามวิกาลก็วางท่าเป็นเจ้าของที่นี่เหมือนไม่ได้รับรู้ในความผิดของตัวเองเลยสักนิด


“ตกลงอะไร”


“ตลอดเวลาที่เธออยู่ที่นี่ จะไม่มีการเก็บค่าเช่าสักบาทจ่ายแค่ค้ำน้ำค่าไฟก็พอ แต่แลกกับการที่เธอห้ามไปพูดเรื่องนี้กับใคร”


บ้าจริง แล้วความปลอดภัยของฉันมันอยู่ที่ไหนเนี่ย ถึงมันจะช่วยลดค่าใช้จ่ายของฉันลงตั้งเยอะก็เถอะ


“ถามจริงนะ นายเข้ามาทางไหน” ถึงบ้านเรามีกำแพงที่ติดกันแต่ฉันก็มองไม่เห็นประตูเชื่อมต่อระหว่างกันเลยสักนิด จะว่าต้องร่ายมนต์เพื่อเปิดมิติแห่งกาลเวลาก่อนก็จะเป็นการ์ตูนเกินไป


“ถ้าบอกเธอก็รู้สิ” ไอ้คนตอบก็ตอบมาได้หน้ามึนๆ


“ก็เพราะอยากรู้ไงถึงถามอะ” ฉันเริ่มโมโห


“รู้อะไรไหม...เธอเป็นคนที่มีดวงซวยเยอะกว่าดวงโชคนะ” ฮงเปลี่ยนหัวข้อการคุยแล้วจับจ้องมาที่ใบหน้าของฉันอย่างไม่วางตา อีกฝ่ายเอียงคอเล็กน้อยแล้วก็พูดต่อ “ทั้งที่แต่ก่อน..ไม่ได้เป็นแบบนี้”


“นี่ ช่วยเก็บวิชาดูหมอของนายไว้ก่อนเถอะ”


“ทำไม่ได้อะ”


เห็นจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทำมาเป็นคุย..เหอะ! ดีไม่ดีอาจจะเป็นนักต้มตุ๋นก็ได้ หน้าตาก็ดีซะเปล่าไม่น่าหากินกับความเชื่อของคนอื่นเลย


“นี่ ฉันไม่สนหรอกว่าจะมีข้อเสนออะไรแต่” ฉันยังไม่ทันจะได้พูดในสิ่งที่ตัวเองคิดจนจบประโยค


“ฉันช่วยทำให้เธอจำเรื่องราวที่สูญหายไปได้นะ ไม่สนใจเหรอ?” อีกฝ่ายพูดแทรกขึ้นมาอย่างเสียมารยาท (ความจริงเจ้านี่ก็ไม่เคยมีมารยาทตั้งแต่แรกอยู่แล้ว) แต่ก็นั่นแหละ คำพูดของฮงทำให้คิ้วฉันกระตุกทันที


“หมายความว่าไง นาย..รู้อะไรมา” นอกจากคนในครอบครัวกับเพื่อนสนิทจริงๆ แล้ว ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนว่าฉันเคยความจำเสื่อม แล้วไอ้เพื่อนบ้านนี่มารู้ได้ยังไง


“ก็เธอความจำเสื่อมตอนอายุ 8 ขวบไม่ใช่เหรอ” ฮงว่า


ฉันหยุดนิ่งและนึกย้อนไปถึงวันที่เราสองคนเจอกันครั้งแรกที่ซุ้มหมอดูตรงตลาดยามค่ำคืน เขาเลือกที่จะดูดวงให้ฉันแล้วก็บอกว่าอายุฉันสุดสิ้นตั้งแต่ตอนแปดปี ยอมรับว่าตอนนั้นตกใจเล็กน้อยแต่ก็พยายามที่จะไม่ใส่ใจ แต่แล้วในเวลานี้เขาก็ทำให้ความรู้สึกนั้นกลับมา


“นายทำนายได้จริงๆ เหรอ” ฉันลองถามหยั่งเชิงอีกคนดู


“ไม่ต้องอยากรู้หรอก เอาเป็นว่ามันตรงใช่ไหมล่ะ บางที..มันอาจจะเกี่ยวกับเรื่องที่เธอว่ายน้ำไม่เป็นสักทีก็ได้นะ” เจ้าของร่างสูงไหวไหล่เล็กน้อยจากนั้นก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน “ว่าไง?


“กับคนที่อยู่บ้านนี้คนก่อนๆ ทำงี้ปะถามจริง” ฉันพอจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้วหละ เกี่ยวกับเรื่องเล่าอันมีประวัติของบ้านหลังนี้


“ไม่ เพราะพวกเขาคิดว่าฉันเป็นผีจนเก็บของหนีไปก่อน”


นั่นไง ฉันว่าแล้ว


“นายสามารถทำให้ฉันได้ความทรงจำคืนมาจริงๆ เหรอ” ฉันกอดอกแล้วก็มองหน้าเพื่อนบ้านคนนี้อย่างไม่ค่อยเชื่อใจสักเท่าไหร่


“ถ้าช่วยจากการสัมผัสที่มือก็คงรับรู้ได้แค่ความรู้สึกเท่านั้น” ฮงอธิบาย เขานิ่งคิดไปก่อนจะทำหน้าหนักใจออกมา


“แสดงว่ามีวิธีอื่น”


“อืม แต่ไม่ต้องรู้หรอกเพราะฉันจะไม่บอก”


ฉันเผลอขมวดคิ้วใส่หมอดูตรงหน้าทันทีหลังจากที่ได้ฟังวิธีและขั้นตอนการมองเห็นเรื่องราวในอนาคตและอดีตนั้น ปกติก็เคยเจอแต่ดูจากลูกแก้ว ไพ่ยิปซีอะไรทำนองนั้นใช่ไหมล่ะ ใครจะไปคิดว่าวิธีการแบบนี้จะสามารถทำได้ด้วย


แต่เอาความจริง จะว่าไปแล้วการที่ฮงรู้ความลับของฉันได้นี่ก็ว่าไม่น่าจะธรรมดาแล้วหละนะ หรือว่าฉันควรจะลองเชื่อเขาสักหน่อยดีนะ? บางทีฉันความทรงจำที่หายไปนั้นอาจจะมีส่วนในสาเหตุที่ทำให้ตัวเองเกลียดการว่ายน้ำก็ได้ ฉันจะได้แก้ปัญหาถูก แล้วคว้า A ของอาจารย์แพรวลีมา!


“ได้ ฉันจะลองเชื่อดู แต่ถ้าไม่เห็นผลนายต้องชดใช้ค่าเสียหายที่บุกรุกเข้าบ้านฉัน”


ยิ่งพูดก็เหมือนตัวเองกำลังต่อกรกับแม่ค้าขายยาลดน้ำหนักยังไงก็ไม่รู้ว่ะ อารมณ์แบบ..ไม่เห็นผลยินดีคืนเงินอะไรประมาณนั้น

 





 “ทำไมหน้าแกดูโทรมๆ”


“ปากเสีย!” ฉันหันไปด่าไอ้เพื่อนตัวดีที่มันมาค้างที่บ้านด้วยเมื่อคืนนี้อย่างไม่พอใจหลังจากที่ตื่นนอนมาในตอนเช้าฉันก็เจอมันกำลังทอดไข่อยู่ในครัวพอดี


เอาความจริง ฉันยังไม่ได้นอนด้วยซ้ำอะ คิดดูสิว่ามีคนที่สามารถเข้าบ้านตัวเองได้แถมทางไหนก็ไม่รู้อีก ใครมันจะเป็นบ้าไปหลับลงล่ะวะ ก็ใช่ที่เมื่อคืนฉันตกลงเจรจาทางธุรกิจ (?) กับฮงไปแล้ว แต่เพียงแค่เว้บเดียวเท่านั้นเจ้าตัวก็หายออกไปจากบ้านของฉันภายในพริบตา


เออ..มองไม่ทันว่ะว่าออกไปทางไหน งงไหม? งงสิ


“ก็โทรมจริงๆ อะ ขอบตาคล้ำเชียว” พัธเอาตะหลิวชี้หน้าฉันแล้วก็หัวเราะชอบใจ เห็นแล้วมันน่าหมั่นไส้จริงจัง ไอ้คนที่บอกว่าจะมาดูแลฉันคืนนี้กลับนอนหลับเต็มอิ่มปล่อยให้ใครไม่รู้ขึ้นไปหาฉันถึงห้อง เหอะ..


“ไหนบอกมีซ้อมแต่เช้าไง ละนี่มายืนทำไรตรงนี้” ฉันมองเพื่อนสนิทที่กำลังตักไข่ดาวใส่จานอย่างฉงน


“ไอ้นิมมันเลื่อนเวลาอะ เลยหาอะไรกินก่อน” พัธตอบแล้วก็ยกจานไข่ดาวปรุงซอสมาวางไว้บนโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ไว้สำหรับนั่งกินข้าว


“นี่พัธ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะลงเรียนพิเศษว่ายน้ำอีกครั้ง” ก็เป็นผลจากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้นั่นแหละที่ทำให้ฉันได้คิดและไตร่ตรองไว้ว่าตัวเองจะลองพยายามดูอีกสักครั้ง คราวนี้เพิ่งหลักการไสยศาสตร์ (?) เข้ามาด้วย


ไม่ได้ด้วยมนต์ก็ต้องเอาด้วยคาถา


“เอาอีกละ เปลืองไปกี่แสนแล้วกับคอร์สว่ายน้ำน่ะ” เพื่อนตัวโย่งทำหน้าไม่อยากจะเชื่อใส่ฉันแล้วก็หัวเราะ ไอ้ท่าทางแบบนั้นไงถึงหาเมียไม่ได้สักที


“นี่ฉันจริงจังนะ ฉันยังไม่อยากได้เอฟนะเว้ย คราวนี้มันอาจจะดีก็ได้” พูดแล้วก็นึกไปถึงหน้าของเพื่อนบ้านลึกลับคนนั้นทันที แต่ฉันจะบอกเรื่องนี้กับไอ้พัธไม่ได้เด็ดขาดไม่งั้นมันจะหาว่าฉันเพ้อเจ้อแน่ๆ


“เอาเล้ยยย ไม่ขัดศรัทธาก็ได้”

 


ช่วงเวลาตอนบ่ายหลังจากที่เรียนเสร็จ ฉันก็มุ่งหน้ามายังอาคารสำหรับลงคอร์สว่ายน้ำทันทีตามนามบัตรที่ตัวเองเพิ่งได้มาเมื่อวานนี้ของคุณไทเกอร์ หลิน ก็บอกตรงนี้เลยว่าใครอยากเรียนว่ายน้ำแล้วไม่แน่ใจว่าสถาบันไหนสอนเป็นยังไงมาปรึกษาฉันได้ ผ่านมาเกือบทุกที่แล้ว - -;


ฉันลองโทรถามแล้ว เขาบอกว่าสามารถลงทะเบียนที่หน้าเคาน์เตอร์ของอาคารได้เลย


“คิดยังไงถึงได้มาที่นี่” คนที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยถอดหมวกแล้วก็แมสปิดปากออกหลังจากที่เดินเข้ามาในตัวอาคารแล้ว


“ก็ฉันจะมาลงเรียนว่ายน้ำไง นายยื่นข้อเสนอมาเองนี่ว่าจะช่วย” ฉันหันไปพูดกับเจ้าเพื่อนบ้านนี่แล้วก็สอดส่องมองไปรอบๆ “ว่าแต่เคาน์เตอร์มันอยู่ตรงไหน”


“ทางนั้น” นิ้วเรียวของฮงชี้ไปยังจุดหนึ่งที่อยู่ถัดออกไปจากจุดที่เรายืนกันอยู่ประมาณ 4-5 เมตร


“โอเค ไปลงทะเบียนกันเถอะ” ฉันจ้องไปยังเคาน์เตอร์ตัวยาวที่มีพนักงานสองสามคนยืนอยู่ตรงนั้นก่อนจะลากคนตัวสูงให้เดินไปด้วยกัน


“นี่ๆๆ ฉันไม่ลงด้วยนะ แค่มาด้วยก็เกินจำเป็นแล้ว” อีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธ


“ตามใจ แต่นายช่วยฉันได้จริงใช่ไหม”


“เธอจะแค่รู้สึกได้เท่านั้น” เขาย้ำอีกครั้งว่าความสามารถตัวเองทำได้เท่านั้น “ก็อย่างที่รู้ ฉันเป็นนักพยากรณ์ทำนายอนาคต เรื่องในอดีตก็ได้บ้างแต่ไม่ชัดเจนเท่าไหร่ ถ้าอยากให้ชัดเจนก็ต้อง..”


“เอออ! รู้แล้วๆ ไม่ต้องอธิบายต่อนะ” ฉันรีบยกมือห้ามฮงเอาไว้จากนั้นก็เดินไปยังจุดลงทะเบียนเข้าคอร์สอย่างไม่รอช้า “มาลงทะเบียนคอร์สว่ายน้ำค่ะ”


“ไม่ทราบว่าสนใจเป็นคอร์สไหนดีคะ พื้นฐานหรือว่าทักษะ” พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มเรียบร้อยเงยหน้าขึ้นมาคุยกับฉันพร้อมกับชี้ให้ดูป้ายตั้งโต๊ะเกี่ยวกับรายละเอียดของแต่ละคอร์สที่ฉันศึกษามาอย่างดีแล้ว


หึ! ระดับคนอย่างลีแล้ว...


“คอร์สพื้นฐานค่ะ” แหม จะไปฝึกทักษงทักษะอะไรล่ะ ลอยตัวในน้ำไม่ให้ขาแตะพื้นยังไม่รอดเลย เอาแบบเบสิคไปก่อนก็แล้วกันถ้าแม่นเมื่อไหร่ก็เลื่อนขั้นอีกที


“งั้นเดี๋ยวช่วยกรอกแบบฟอร์มตรงนี้ด้วยนะคะ” เธอบอกแล้วก็หยิบกระดาษแบบฟอร์มขนาดเอสี่มาวางไว้ตรงหน้าพร้อมด้วยปากกาไว้เขียนหนึ่งแท่ง “คอร์สพื้นฐานจะเรียนอยู่ที่ 3,000 บาทนะคะ คอร์สสิบครั้ง ครั้งละหนึ่งชั่วโมงสามสิบนาที”


ฉันปล่อยให้นางอธิบายรายละเอียดไปในขณะที่ตัวเองก็ตั้งใจกรอกรายละเอียดอย่างไม่ได้สนใจฟังสักเท่าไหร่ เพราะทุกเรื่องนั้นฉันอ่านมาเองหมดแล้วจึงไม่จำเป็นต้องฟังอะไรให้มากมายนัก จนในที่สุดก็กรอกรายละเอียดของตนเองลงไปจนครบ


“สนใจจะลองไปเดินชมสถานที่ด้านหลังไหมคะ” เธอพูดกับฉันหลังจากที่ฉันยื่นแบบฟอร์มพร้อมกับเงินมัดจำไป


“ก็ดีนะคะ” ฉันพยักหน้าอย่างสนใจ


จากนั้นก็มีพนักงานคนหนึ่งเดินพาฉันไปยังด้านหลังของตัวอาคาร ซึ่งเป็นสระว่ายน้ำหลายรูปแบบ ทั้งสระตื้น ปานกลาง รวมไปถึงสระขนาดลึก ฉันยอมรับเลยว่าที่นี่ค่อนข้างกว้างขวางมากถ้าหากเทียบกับสถาบันว่ายน้ำอื่นๆ ที่ฉันเคยไปลงเรียนมา


“ตรงนี้เป็นสระที่ลึกที่สุดค่ะ ความลึกอยู่ที่ 2 เมตร”


โอ้โห สร้างไว้ให้โยกเยก เชิญยิ้มเล่นหรือยังไงกัน


“นี่ บรรยากาศดีอะ ไม่ลงเรียนด้วยกันจริงดิ” ฉันละความสนใจจากภาพตรงหน้าแล้วหันไปคุยกับฮงที่เดินตามมาเงียบๆ ไม่หือไม่อืออะไรสักอย่าง เป็นผู้ตามที่ดีจริงๆ


“เรียนเพื่อ?


“โอเค้ ไม่เซ้าซี้แล้วก็ได้” ฉันไหวไหล่เล็กน้อยแล้วก็หันไปถามพนักงานแทนเพราะเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศมันเงียบเกินไป “ทำไมถึงไม่มีคนเลยคะ”


“วันนี้เป็นวันหยุดของสถาบันน่ะค่ะ เรางดสอนก็เลยไม่มีนักเรียนมา” เธออธิบาย


อ๋อ..อย่างนี้นี่เอง ว่าแต่ว่าถ้าวันนี้หยุดแล้วทำไมคนพวกนี้ถึงยังมาทำงานปกติล่ะ? อยากถามแต่ก็เกรงใจนิดหน่อย มันไม่สิ่งที่ฉันจำเป็นต้องรู้นี่เนอะ


“เคยลงน้ำลึกสุดเท่าไหร่” ฮงที่เงียบอยู่นานเป็นฝ่ายเริ่มชวนคุยขึ้นมาบ้าง


“ก็แค่ระดับอกอะ ไม่กล้าลงไปลึกกว่านั้นหรอก” ถึงจะงงที่โดนถามเช่นนั้นแต่ฉันก็ตอบไปตามความจริง ไม่ได้นึกคิดว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับตัวเอง


“อืม ขอโทษนะ” เพื่อนบ้านพูดจาด้วยประโยคแปลกๆ ก่อนที่มือข้างที่ใกล้มากที่สุดของเขาจะออกแรงผลักร่างของฉันอย่างแรง


ด้วยความที่ไม่ได้ทันจะตั้งรับกับการกระทำนั้น ร่างกายที่ควบคุมไม่ได้ก็เซไปตามแรงผลักจนในที่สุดมันก็..


 

ร่างทั้งร่างตกลงมาในสระน้ำที่มีความลึกระดับ เมตร ความตกใจทำให้ฉันพยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นไปยังผิวน้ำ ความเย็นของน้ำล้อมรอบร่างกายไปหมดจนรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว อยากจะขึ้นไปด้านบนแต่ก็ว่ายน้ำไม่เป็น


อ่า ฉันคิดว่าตัวเองเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว...


ภาพสุดท้ายที่ตัวเองเห็นก็คือใครสักคนกระโดดน้ำลงมาหา จากนั้นทุกอย่างก็ดับมืดไป

 



ลี



ลีเป็นอะไรไหมลูก


เสียงของใครกันนะ แล้วน้ำที่ท่วมตัวฉันไปหมดทุกทิศทุกทางนี่คืออะไร..ตอนนี้ตัวฉันอยู่ในน้ำ แต่ทำไมถึงไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะขาดใจตายดังเช่นทุกที


ใครก็ได้ช่วยเธอสิลูกฉันจมน้ำนะ ฮึก


เกิดอะไรขึ้น?


ลีได้ยินแม่ไหม


ฉันไม่มีแม่สักหน่อย

 




Hong’s Talk


เป็นเวลาเกือบชั่วโมงได้ที่ผมกำลังนั่งมองร่างพร้อมกับกุมมือเพื่อนบ้านคนใหม่ที่กำลังนอนหลับอย่างไร้สติอยู่ เธอดูแปลกประหลาด แปลกกว่าใครหลายคนที่ผมเคยพบเจอ ผมอธิบายไม่ได้หรอกว่าส่วนไหนของเธอที่แปลกไป เพราะผมไม่เคยเห็นแต่รู้สึกได้


ลีเป็นผู้หญิงที่เพิ่งย้ายมาอยู่บ้านด้านข้างผม ซึ่งความจริงจะเรียกว่าบ้านข้างผมไม่ได้หรอก ต้องบอกว่าเราอยู่บ้านหลังเดียวกันจะถูกต้องที่สุดอะนะ งงล่ะสิ..หึ ผมไม่อธิบายหรอก


ถ้าจำไม่ผิดลีคือคนที่ผมนั่งดูดวงให้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนที่ตลาดกลางคืน ตอนนั้นสาเหตุที่ผมเรียกลีเข้ามาเป็นเพราะว่าเซ้นส์บางอย่างบอกผมว่าเธอคือคนที่มีบางอย่างพิเศษกว่าคนทั่วไป ผมลั่นปากพูดไปว่าเธอไม่ควรจะมีอายุมาถึงจนป่านนี้ซึ่งนั่นมันก็คือเรื่องที่ผมเห็นจากการสัมผัสที่มือเธอ ส่วนอีกเรื่องคือทำนายเนื้อคู่ของเจ้าตัว ผมเห็นว่าเธอจะมีดวงความรักเร็วๆ นี้เลยบอกแบบนั้นออกไป


ความจริงผมไม่มั่นใจหรอกว่าสิ่งที่ตัวเองเห็นเป็นจริงหรือเปล่าแต่ก็มีจากหลายเสียงยืนยันว่ามันแม่น โอเค..แม่นก็แม่น ผมดูแม่นก็ได้


เมื่อวานนี้ผมแอบเข้าไปในเขตที่พักของเธอก็เพื่อจะไปวางของจัดฮวงจุ้ยบ้านเท่านั้นแหละ แต่พอดีว่าลืมของทิ้งไว้ ตอนกลางคืนเลยจะแอบเข้าไปใหม่แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้นอน เพื่อหาทางให้ตัวเองรอดจากการถูกแจ้งความก็ต้องยื่นข้อเสนอนี้ไปนั่นก็คือจะช่วยให้ลีได้ความทรงจำที่ตัวเองเสียไปถึง ปีกลับคืนมา


ผมไม่อยากให้ใครมารู้เรื่องราวของผมมากนัก..เพราะมันจะไม่ปลอดภัยต่อตัวเองและคนที่รู้


“เฮือก”


แต่ทุกอย่างก็ย่อมมีขีดจำกัดในตัวเองอยู่แล้ว


“เกิดอะไรขึ้น” ลีที่เพิ่งรู้สึกตัวและตื่นขึ้นมาก็รับเด้งตัวขึ้นนั่งทันที สาวเจ้าหันมองไปรอบห้องแล้วก็หันหลับมามองหน้าผมอย่างตกใจ


ตื่นขึ้นมาแทนที่จะจำได้ ดันลืมกว่าเดิมอีก นี่วิธีของผมมันไม่ได้ผลเหรอ?


“ตอนนี้เราอยู่ที่ห้องพักของสถาบัน เธอจมน้ำน่ะจำได้รึเปล่า” ผมคลายมือที่จับอีกฝ่ายไว้ออกก่อนจะเอนตัวไปผิงพนักเก้าอี้ด้วยความปวดหลังเล็กน้อยเพราะนั่งท่าเดิมมานานแล้ว


“นายผลักฉันตกน้ำ” ลีเอ่ยพร้อมกับชี้หน้าผมอย่างคาดโทษ


อืม ก็ไม่ได้ลืมนี่


“ผลักตก แต่ก็ไปช่วยขึ้นมา” ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเจ้าตัวสักหน่อย ก็แค่อยากลองของดูเท่านั้น


“ทำเพื่อ?


“ตามข้อตกลงของเรา ฉันจะช่วยให้เธอจำความหลังได้” ผมตอบและเปลี่ยนเป็นฝ่ายถามบ้าง “แล้วตอนจมน้ำน่ะ รู้สึกอะไรได้บ้างหรือเปล่า”


“...” ลีนิ่งคิดไปสักพัก “ฉ..ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งเรียกชื่อฉัน เธอบอกว่าเธอเป็นแม่..แต่ว่าฉันไม่มีแม่นะ”


“อืม น่าจะได้ผลอยู่” ผมพยักหน้าขึ้นลงเมื่อได้ฟังเช่นนั้น


“นายทำได้จริงๆ เหรอ” ปฏิกิริยาที่ตกใจกลัวของอีกฝ่ายนั่นคืออะไรกันน่ะ? ผมเป็นแค่หมอดูนะไม่ใช่ยมบาลที่จะต้องกลัวขนาดนั้น


“ทำไม่ได้หรอก” ผมส่ายหน้าปฏิเสธ


“เอ้า!” เธออุทานอย่างงงๆ


“ฉันเป็นหมอดูนะ ไม่ใช่พ่อมด..อีกอย่างการที่เธอหลับไปแล้งฝันถึงเหตุการณ์ในอดีตนั่นก็เป็นเพราะเธอจมน้ำ ไม่ได้เป็นเพราะฉัน” ผมอธิบายในสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป


ด้วยความคิดส่วนตัวของตนเองผมว่าการที่ลีลืมจำความในช่วงอายุที่น้อยกว่า ขวบได้นั้นต้องเกิดจากอุบัติเหตุแน่ๆ บวกกับเรื่องที่เจ้าตัวว่ายน้ำไม่ได้อีก (ผมเคยได้ยินลีบ่นกับเพื่อนตอนมาซ้อมแบดหน้าบ้านน่ะเลยรู้ พวกเขาคุยกันเสียงดังมากเลย) ก็เลยใช้หลักทำนายสรุปไปว่าสองเหตุการณ์นี้ต้องเกี่ยวข้องกัน ผมเคยเรียนเกี่ยวกับเรื่องจิตวิทยาตามหลักแล้วการที่คนเราได้ประสบกับสถานการณ์ที่เคยเจอมาก่อนแล้วมันจะทำให้เราจำได้ และมันก็ได้ผลจริงๆ ไม่เสียแรงที่หาเงินส่งตัวเองเรียน


“ก็ถ้าจะทำแบบนั้นควรบอกกันก่อนสิ จะได้เตรียมตัวทัน อันนี้อยู่ๆ มาผลักแบบนั้นก็ตกใจเป็นปะ” เจ้าตัวเริ่มหัวเสียเล็กน้อย


“ถ้าบอกให้เตรียมตัวมันจะเป็นอุบัติเหตุได้ไง?” ผมขมวดคิ้วแล้วก็เอียงคอมาหน้าอีกฝ่าย ก็ผมตั้งใจจะทำให้มันเป็นอุบัติเหตุมันก็ทำแบบไม่บอกสิ


“ไม่เอาแบบนี้แล้วนะ” ลีว่าหลังจากที่ถอนหายใจออกมา


“อืม” ผมพยักหน้ารับรู้ ความจริงแล้วผมยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากบอกลีแต่ว่าพอมาคิดดูอีกทีแล้วขอเก็บไว้คนเดียวก่อนจะดีกว่า


ในตอนที่เจ้าตัวหลับไม่ได้สติ ผมได้ลองจับมืออีกฝ่ายตามหลักการทำนายของตัวเองเพราะค้างคาใจว่าความรู้สึกที่คิดว่าลีพิเศษกว่าคนอื่นนั้นมันอะไรกัน แล้วผมก็ได้คิดว่าเราสองคนเคยเกี่ยวข้องกันมาก่อนแน่ๆ


End Hong’s Talk



Castle-G's Talk

เป็นพาร์ทพระเอกที่เหมือนจะเข้าใจ

แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เอ๊ะ ยังไง


___________________________________

Image result for eunbin clc gif

Image result for rowoon sf9 gif

____________________________________

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ให้ #ฮงลี นะก๊ะ

สามารถติดตามการอัพเดทความเคลื่อนไหวได้ที่เพจ Castle-G

____________________________________

เซ็ตรักมันระทึก






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

701 ความคิดเห็น

  1. #334 แค่คนเลว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 13:56
    รับแซ่บค่ะพี่ฮง
    #334
    0
  2. #45 PIMDEEPIM (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 21:44
    แค่เริ่มเรื่องก็สนุกแล้ววว
    #45
    0
  3. วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 20:12
    แค่มะม่วงเนี้ยนะ
    #44
    0
  4. #43 NAME :: Aida (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 16:51
    ไม่ไปซื้อเพราะจะได้ฟรีไง
    #43
    0
  5. #42 Krystal♥. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 16:38
    หรือเค้าอยากกินมะม่วงน้ำปลาหวาน
    #42
    0
  6. #41 Jd-dear (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 16:18
    พอพูดแล้วรู้สึกถึงความกวน.. ได้เลยนะคะฮง55555
    #41
    0
  7. #40 Jd-dear (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 16:17
    หื้อออ ที่แท้ก็เป็นหมอดูคนนั้นนี่เอง
    #40
    0
  8. #39 นิยายมหาสนุก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 15:30
    เก็บเท้ามิดชิดมองซ้ายมองขวาและค่อยอ่านต่อ ลุ้นว่าผีเอ้ย....... ไม่ใช่พระเอกจะออกมาตอนไหน555555
    #39
    0
  9. #38 นิยายมหาสนุก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 15:28
    ทำไมอ่านแล้วชักเท้าขึ้นมาวางบนเก้าอี้อ่ะ
    #38
    0