[สนพ. JnD] ♦ H ♦ Harmonic รักเสี่ยงทาย

ตอนที่ 4 : | H | 03 : เป็นคนหรือเปล่า [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    28 ก.ค. 61










3

เป็นคนหรือเปล่า

 


จนเมื่อวันใหม่มาถึง ฉันเตรียมชุดและอุปกรณ์ต่างๆ มาอย่างครบครันเพื่อนจะมาที่สระว่ายน้ำให้บริการแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากตัวบ้านนัก โดยมาถึงที่นี่ตั้งแต่ยามบ่ายฉันใช้เวลาเปลี่ยนชุดไม่นานแต่สิ่งที่นานก็คือเวลาในการทำใจต่างหาก


“นี่ เธอไม่ลงสระเหรอเห็นนั่งเอาเท้าแช่ตั้งนานแล้ว” ผู้ชายคนหนึ่งที่เหมือนจะคุยกับฉันเขาว่าก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างกายฉัน อีกฝ่ายเป็นผู้ชายตัวสูงสวมแค่กางเกงว่ายน้ำหน้าตาคมคายดูเป็นหนุ่มกลางคนไม่ใช่วัยรุ่นแล้ว แต่ถึงแบบนั้นฉันก็สัมผัสได้ถึงความหลัว ไหนจะเนื้อหนังตรงกล้ามหน้าท้องนั่นอีก


“คุณสังเกตด้วยเหรอคะ” ฉันทำตัวไม่ค่อยถูกเท่าไหร่ที่มีคนแปลกหน้าเข้ามาทักอย่างนี้


“ฮ่าๆ ผมสังเกตทุกคนนั่นแหละครับ” แม้แต่เวลาหัวเราะก็ยังมีความหลัวเลยอะ


เอ๊ะ ใจเย็นดิวะลี ผู้ชายคนนี้เขาก็ดูมีอายุระดับหนึ่งแล้วนะ ถ้ามีลูกมีเมียแล้วฉันจะไม่บาปแย่เรอะ


“พอดีไม่ค่อยมั่นใจน่ะค่ะ ฉันว่ายน้ำไม่เก่งด้วย” เอาความจริงฉันก็สามารถลงน้ำเล่นน้ำได้แบบคนทั่วไป แต่สิ่งที่ฉันทำไม่ค่อยได้ก็คือการว่ายน้ำ ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่ผลมันก็ออกมาแย่ทุกครั้งไป


“อย่างนั้นสินะ ผมมีสถาบันสอนว่ายน้ำนะ ครูฝึกสอนเก่งเรื่องนี้มากนะสนใจหรือเปล่า”


อ้าว...มาขายตรงนี่เอง


“ฉันลองหลายครูแล้วแหละค่ะ ลองจนเหนื่อยที่จะลองแล้ว” ฉันว่าแล้วก็ถอนหายใจพร้อมทอดมองไปบนผิวน้ำที่กระเพื่อมขึ้นลงของสระ


ไม่ว่ายังไงการว่ายน้ำมันก็ไม่ใช่แนวทางของฉันอยู่ดีนั่นแหละ ตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าทำมันได้ไม่ดีฉันก็พยายามจะเรียนและเปลี่ยนคอร์สว่ายน้ำอยู่หลายครั้ง ในคราแรกก็คิดไปว่าครูที่สอนคงไม่เก่งเอง แต่พอเอาไปเอามาก็ปรากฏว่าต้นเหตุทั้งหมดมันมาจากฉัน


“ไม่ลองดูอีกสักครั้งเหรอครับ” เขาพยายามพูด อีกฝ่ายลุกขึ้นเดินออกไปเหมือนจะไปหยิบอะไรสักอย่างที่อยู่บนโต๊ะตัวยาวข้างสระออกมาจากนั้นก็เดินกลับมาหาฉัน


“อะไรเหรอคะ” ฉันมองกระดาษชิ้นเล็กๆ ในมือของคนแปลกหน้าอย่างสงสัย


“อันนี้เป็นเบอร์ติดต่อถ้าสนใจคอร์ส ยังไงก็ลองเสิร์ทและหาข้อมูลประกอบการตัดสินใจได้ สู้ๆ นะครับ” ชายคนดังกล่าวพูดยิ้มๆ แล้วก็เดินออกไปทิ้งฉันไว้กับกระดาษอีกหนึ่งแผ่น

 


สถาบันสอนว่ายน้ำไทเกอร์ หลิน

ที่อยู่ : 11/2 ซอย……

ติดต่อ : 06167x8xxx

 


ไทเกอร์ หลินอย่างนั้นเหรอ? ผู้ชายคนนี้เมื่อกี๊เขาเป็นลูกครึ่งจีนหรือไงถึงได้ตั้งชื่อแบบนี้


ฉันลุกขึ้นจากขอบของสระว่ายน้ำด้วยความคิดที่ว่านั่งต่อไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะตัวกลมที่วางพวกสัมภาระทิ้งเอาไว้ เมื่อเปิดกระเป๋าเพื่อหยิบโทรศัพท์ออกมาดูก็พบว่ามีข้อความส่งเข้ามาในเวลาหนึ่งนาทีที่แล้วพอดี ไอ้พัธเพื่อนรักนั่นเองไม่ใช่ใครอื่น


เพื่อนพัธตัวเปรต

นี่ลี ฉันกดออดที่หน้าบ้านแกนานแล้วนะ ลงมาเปิดประตูบ้านให้หน่อยซิ


สาเหตุที่เมมชื่อเพื่อนไว้แบบนั้นก็เพราะว่ามันตัวสูง สูงแบบเปรตเรียกพี่ไปเลยอะ..ฉันว่าตัวเองก็ 170 แล้วนะแต่พอยืนกับมันแล้วกลายเป็นคนตัวเล็กตัวน้อยไปเลย ว่าแต่ว่ามันจะมาทำอะไรที่บ้านฉันในเวลานี้?


ลี Leear

ฉันไม่ได้อยู่บ้าน กดให้ตายก็ไม่มีใครมาเปิดว้อย


แต่หลังจากที่กดส่งข้อความบอกเพื่อนสนิทไปก็ต้องแปลกใจเมื่อมันตอบกลับมา


เพื่อนพัธตัวเปรต

โกหกไม่เนียนไปเรียนมาใหม่ ฉันยังเห็นเงาแกอยู่บนชั้นสองอยู่


เดี๋ยวนะ..เงาฉันเนี่ยนะอยู่บนชั้นสอง? ก็ถ้าบ้านหลังนั้นอยู่กันหลายคนฉันก็คงไม่คิดมากอะไรหรอกแต่ว่าฉันอยู่คนเดียวนี่สิ อีกอย่างตอนนี้ฉันก็มาที่สระว่ายน้ำด้วย ไอ้พัธมันตาถั่วแน่นอนเลย


ลี Leear

อาจจะเป็นเงาไม้ถูพื้นก็ได้ปะบางที


เพื่อนพัธตัวเปรต

ไม้ถูพื้นบ้านป้าเหรอครับเดินได้ มันขยับไปมาด้วยเนี่ย

นอกจากมึงจะใช้ระบบทำงานอัตโนมัติ


เชี่ย! ฉันรีบกดปุ่มโทรศัพท์ต่อสายหาพัธทันทีโดยไม่รีรอที่จะส่งข้อความอีกต่อไป มือไม้ก็รีบเก็บข้าวของใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบพร้อมกับถือชุดเพื่อเดินไปเปลี่ยนที่ห้องน้ำ ให้ตายสิ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันอีกเนี่ย


[ฮัลโหลว่าไง สรุปแกจะลงมาเปิดประตูให้ฉันมะ] พัธพูดขึ้นทันทีหลังจากที่รับสาย


“พัธ ฟังฉันนะ...ฉันไม่ได้อยู่ที่บ้าน ออกมาที่สระว่ายน้ำและตอนนี้ก็กำลังจะกลับแล้ว” สาบานเลยว่าถ้าฉันรีบกลับไปแล้วไอ้พัธมันหลอกเล่นๆ ฉันจะเอาถ่านยัดปากมันแล้วจุดไฟเผา


[จริงจัง?]


“เออ! รออยู่นั่นก่อนนะ ฉันจะรีบกลับแล้ว ถ้าเห็นท่าไม่ดีแกแจ้งตำรวจไว้ด้วย” ฉันพูดจบก็กดวางสายเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเร่งด่วน โชคดีอย่างหนึ่งคือฉันยังไม่ได้ลงสระจึงไม่จำเป็นจะต้องอาบน้ำ

 



ปกติการเดินทางกลับบ้านฉันจะนั่งรถโดยสารไปลงหน้าซอยแล้วค่อยเดินเข้าไปเอา แต่ครานี้ฉันตัดสินใจขึ้นรถแท็กซี่เพื่อความรวดเร็ว พอมาถึงก็พบกับร่างสูงของผู้เป็นเพื่อนอย่างพัธยังคงยืนเฝ้าหน้าบ้านฉันตามที่ขอไว้อย่างดี ใบหน้ามันดูตกใจเป็นอย่างมึงที่เห็นฉันเดินลงจากรถ


“เชี่ย..แกไม่ได้อยู่ข้างในจริงๆ ด้วย” มันกล่าวอย่างอึ้งๆ


“เป็นไงวะ แกไม่ได้ตาฝาดใช่ปะ?” ฉันรีบเอ่ยถามมันและเงยหน้าขึ้นไปมองยังชั้นสองของบ้าน ซึ่งฉันก็ไม่เห็นเงาอะไรแล้ว


“เฮ้ยไอ้ลี ถึงฉันจะสายตาสั้นแต่ก็สั้นแค่ 75 เองนะเว้ย ไม่ได้เป็นหนักขนาดนั้น” พัธพูดไปก็ขมวดคิ้วงงไปด้วย มันเงยหน้าไปมองที่ระเบียงห้องชั้นสองอีกครั้ง “แต่เงานั้นหายไปแล้วว่ะ น่าแปลกตรงไหนรู้มะ”


“..”

“ถ้าแม่งเป็นคนเดินบนนั้นจริงๆ แต่ทำไมไม่มีร่องรอยการงัดบ้านแกเลยวะ”

ฉันรีบหยิบกุญแจบ้านออกมาแล้วไขมันไปที่แม่กุญแจที่คล้องประตูรั้วเอาไว้อยู่ แต่ในขณะที่กำลังจัดการปลดล็อกกุญแจอยู่นั้นมือของเพื่อนสนิทก็เอื้อมเข้ามาจับดึงเอาไว้เสียก่อน จนฉันต้องหันไปมองเจ้าของมืออย่างแปลกใจ


“อะไร?


“เข้าไปตอนนี้จะดีเหรอวะ เกิดเป็นโจรจริงๆ แล้วมันมีอาวุธทำไง แจ้งตำรวจดีไหม” สิ่งที่พัธพูดมามันก็มีเหตุผล แต่ว่าถ้ารอให้ตำรวจมาของในบ้านก็คงเกลี้ยงไปหมดแล้วหละ


“นี่พัธรู้มะว่านอกจากวอลเลย์แล้วฉันยังเก่งอะไรอีก”


“...?” คนตัวสูงทำหน้างงไม่ได้ตอบอะไรออกมา


“เทควันโด” พูดจบก็ดึงโซ่ที่คล้องประตูออกจากนั้นจึงเปิดรั้วเดินเข้าไปข้างใน ด่านที่สองคือประตูของตัวบ้านที่มีตัวล็อกในตัวอยู่แล้ว


เมื่อมาถึงฉันก็ชะงักอย่างแปลกใจเมื่อไม่เห็นร่องรอยการงัดประตู ก็ถ้ามีคนจะเข้าไปจริงๆ มันต้องมีรอยงัดสิ... แต่บางทีมันอาจจะเข้าทางหน้าต่างก็ได้นี่นา


“แยกกันตรวจ” ฉันพูดกับผู้เป็นเพื่อนที่เดินตามหลังมาติดๆ จากนั้นก็เดินไปหยิบไม้เบสบอลที่วางอยู่หลังตู้ไม้มาถือไว้เพื่อเป็นอาวุธป้องกันตัว โดยสถานที่แรกที่จะขึ้นไปเยือนก็คือชั้นสองของบ้าน ถึงจะยังไม่มั่นใจว่ามีใครบุกรุกเข้ามาจริงหรือเปล่าแต่อย่างน้อยก็ป้องกันตัวไว้ก็ดี


ฉันค่อยๆ ก้าวไปตามทางเดินอย่างระวังตัว ความจริงแล้วชั้นสองมันไม่ค่อยมีอะไรมากหรอกนอกจากพื้นโล่งๆ กับห้องนอนเท่านั้น ถ้าไอ้พัธจะเห็นคนมาเดินอยู่ด้านบนห้องที่เก็บของมีค่าที่สุดก็คือห้องนอนนี่แหละวะ แต่ทว่าพอเดินไปเปิดประตูก็กลับไม่พบใครเลย


น่าตกใจยิ่งกว่าคือเมื่อเช็คหน้าต่างก็ไม่มีร่องรอบการงัดแงะเช่นเดียวกัน ไปดูหน้าต่างที่อยู่นอกห้องก็ไม่มีการพังเข้ามาสักนิด แสดงว่าไม่มีใครบุกรุกมาทางชั้นสองแน่นอนตัดช้อยส์ออกไปได้เลย


“พัธเป็นไงบ้าง” ฉันเอ่ยถามคนที่อยู่ด้านล่างและเดินลงบันไดไปหาผู้เป็นเพื่อนเพื่อสอบถามความผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในบ้าน


“ไม่เจออะไรเสียหาย” เพื่อนตัวสูงเอ่ยเดินมาจากด้านหลังบ้านแล้วก็ส่ายหน้าไปมา “แปลกว่ะ ไม่เจอใคร ไม่เจอข้าวของเสียหาย แล้วก็ไม่เจอการงัดอะไรทั้งนั้นด้วย”


เหมือนกันเลยแฮะ..


“ไอ้พัธ แกนั่นแหละมั่วละ” เมื่อมันเป็นเช่นนั้นก็แสดงว่าไม่ได้มีโจรขึ้นบ้านฉันน่ะสิ “ตาฝาดไปเองแล้วก็บอกเจอเงาคนเดิน เหอะ”


“นี่ลี ฉันเห็นจริงๆ นะเว้ย ถ้าไม่ใช่โจรก็มีอยู่อย่างเดียวแหละวะ”


“ไร?


“ผ.ไง” พัธพูดขึ้นโดยใช้ตัวย่อ สายตามันวอกแวกไปมาเหมือนกำลังกลัวอะไรบางอย่างที่ไม่มีตัวตน ดูคำพูดคำจาของมันสิ น่าตบให้ฟันหลุดเสียจริง


“ผีบ้านไหนมันจะออกมาตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้วะฮะ?!” ฉันโวยวายใส่อีกฝ่ายทันทีเมื่อพูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง


“ก็บ้านแกนั่นแหละลี”


ยัง..ยังไม่หยุดอีก


“นี่ฉันอุตส่าห์ย้ายจากหอเก่าเพื่อหนีผีมานะ ไม่ต้องมาพูดเพ้อเจ้อใส่ความที่อยู่ใหม่ของฉันเลย” ก็ยอมรับว่ามีความกลัวขึ้นมาบ้างเล็กน้อยแต่ฉันก็จะพยายามคิดในแง่ดีเอาไว้หละนะ “แล้วนี่แกมาหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่า”


“อ๋อ ก็แค่จะมาขอยืมหนังสือน่ะ แต่ไม่ต้องแล้ว”


ฉันพยักหน้ารับให้กับคำตอบของผู้เป็นเพื่อนก่อนจะแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ในหัวก็พยายามจะคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่ได้มีอะไรเลวร้าย ถึงมันจะเป็นไปได้ยากก็เถอะ


เฮ้อ...บ้านหลังนั้นน่ะ เจ้าของบ้านคนก่อนๆ ไม่เคยมีใครอยู่ได้เกินสองเดือนหรอก


แต่อยู่ๆ คำพูดของไอน้ำเพื่อนที่เพิ่งเจอกันไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาก็แว้บเข้ามาในหัวอย่างรู้งาน ไอ้คำว่าไม่สามารถอยู่ได้เกินสองเดือนที่สาเหตุมันมาจากอะไรวะ?


หรือจะมีผีจริงๆ...


โอ๊ยไม่ๆๆ มันต้องไม่มีสินี่นังลีไม่ได้จะย้ายมาเพื่อปะทะกับสิ่งเหล่านั้นอีกครั้งนะ


“คืนนี้ให้อยู่เป็นเพื่อนไหม” พัธเสนอความเห็น ใบหน้าของผู้เป็นเพื่อนดูจริงจังมากจนฉันไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายพูดเล่น


“แกมีนัดไปซ้อมแต่เช้าไม่ใช่เหรอ ฉันเกรงใจว่ะ” ถึงฉันจะไม่ได้เป็นเพื่อนที่ดีสักเท่าไหร่แต่ก็จำได้ว่าพรุ่งนี้ไอ้พัธต้องไปซ้อมบอลในช่วงเช้า ถ้ามันมาอยู่ที่นี่ก็จะเสียเวลาในการเดินทางไปตั้งสิบนาทีเลยนะ


“ก็ตื่นเช้าๆ เอา”


“ไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่มีอะไรมายืนยันสักหน่อยว่ามีคนมาบุกรุกบ้านฉันจริงๆ” นี่เอาตามตรงก็ยังไม่เลิกคิดเลยว่าพัธมันอาจจะตาถั่ว


“เฮ้ย แต่ฉันเห็นจริงนะเว้ย อย่างน้อยให้นอนที่นี่สักคืนเถอะเพื่อความสบายใจเพื่อนอะ” คนตัวสูงเริ่มทำท่าทางงอแง ยอมรับเลยว่าเพื่อนคนนี้หน้าตาดีมากๆ ยิ่งมาทำหน้าตาแบบนี้อีกถ้าเป็นคนอื่นคงละลายไปกองกับพื้น แต่ไม่หรอก..เพราะฉันเป็นคนเดียวที่เก็บความลับของมันเอาไว้ว่าเจ้าตัวไม่ได้ชอบผู้หญิง


ฉะนั้นชะนีอดแดกนาจา


“ถ้าค้างจริงแกจะนอนไหนวะ” บ้านหลังนี้มันมีแค่ห้องเดียวที่สามารถนอนได้ แต่ฉันไม่ให้มันขึ้นไปนอนด้วยกันแน่นอนถึงจะเป็นเพื่อนก็ตามเถอะ


“โซฟาข้างล่างนี่ก็ได้ ฉันไม่อยู่ยากกินยากเว้ย”


พอได้ยินแบบนั้นฉันก็ไหวไหล่เล็กน้อย “ตามใจ”


เอาเป็นว่าที่ยอมเนี่ยก็เพื่อความสบายใจของเพื่อนรักล้วนๆ เลย ฉันเองก็พยายามที่จะเลิกระแวงไปซะ ไม่ว่าผู้บุกรุกจะมีหรือไม่มีก็ตามแต่ถ้าโผล่มาจริงแม่จะฟาดให้เดี้ยง ถ้าเป็นผีก็จะจับยัดลงหม้อแล้วเอาไปถ่วงบ่อส้วมซะ




Related image




 

กลางดึกของคืนดังกล่าว


เนื่องจากคืนนี้มีแขกมาพักอาศัยอยู่ด้วย ฉันที่เป็นเจ้าบ้านที่ดีก็แสดงฝีมือการทำอาหารเย็นเพื่อเลี้ยงแขกถึงแม้ว่ามันจะมีแค่ไข่เจียวกับผัดหมูกากๆ ก็ตามเถอะ หลังจากทานข้าวเสร็จฉันกับพัธก็นั่งดูละครด้วยกันจนจบแล้วต่อด้วยดูบอลจนเวลาปาไปตีหนึ่งกว่าแล้ว


ถ้าพรุ่งนี้ไม่สามารถตื่นเช้าได้จะไม่โทษใครเลยนอกจากตัวเอง


ฉันสูดดมไปตามกลิ่นกายของตนเองแล้วก็พบว่ามันเหม็นมาก อีกทั้งยังรู้สึกเหนียวเหนอะหนะอีกด้วย..ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ใช่เวลาอาบน้ำแต่ก็ต้องจำใจอาบเนื่องจากว่าฉันไม่สามารถหลับได้ในสภาพแบบนี้


เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องน้ำของชั้นสองที่อยู่ติดกับห้องนอน (อีกห้องหนึ่งอยู่ชั้นล่างแต่ห้องนั้นฉันไม่ใช้) ก็จัดการปลดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกจากร่างกายของตนเองจนหมดแล้วเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่ตรงราวผึ่งก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป


ซ่าส์~


สายน้ำที่ไหลออกมาฝักบัวทำการชำระล้างไปตามสัดส่วนของร่างกายขจัดเหงื่อไคลกับความเหนียวตามตัวออก ในหัวก็คิดไปด้วยความครั้งล่าสุดที่สระผมมันตั้งแต่เมื่อไหร่.. อืม สักสองวันก่อนได้แล้วมั้ง งั้นวันนี้ก็สระผมด้วยก็แล้วกัน


พอคิดได้แบบนั้นก็เอื้อมมือไปปิดน้ำและลูบหน้าเล็กน้อยเพื่อนจะหันไปมองว่าวางขวดแชมพูไว้ตรงนั้น แต่ทันทีที่ลืมตาขึ้นฉันก็พบกับเงาของใครสักคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง เงานั้นสูงใหญ่จึงมั่นใจได้ว่าเป็นผู้ชายอย่างแน่นอนแต่ยังไม่ทันจะได้หันกลับไปมอง


“อย่าส่งเสียงนะ” มือของบุคคลปริศนาก็รีบเข้ามาอุดปากฉันเอาไว้ก่อน “ถ้าร้องละก็ ฉันหักคอเธอตายคาห้องน้ำแน่ๆ”


ไอ้บ้านี่มันเป็นใครเนี่ยทำไมมันเข้ามาในห้องน้ำฉันได้วะ ไหนพัธมันบอกดิบดีว่าจะช่วยเป็นหูเป็นตาให้ไง แล้วไอ้โจรใจห่ามนี่มันมาจากไหน!!


“อื้อ” ฉันกำลังจะบอกว่าให้ปล่อยมือออกจากปากฉันก่อนแต่..


“บอกว่าอย่าส่งเสียงไง”


ฮือออ เผื่อไอ้นี่จะลืมไปว่าฉันไม่ได้เสื้อผ้าสักชิ้นนะเว้ย ถึงจะหันหลังให้อยู่ก็อายเป็นไง อีกอย่างที่สำคัญมากๆ ก็คือถ้าฉันไม่ส่งเสียงก็คงตายเหมือนกันเพราะว่าหาย-ใจ-ไม่-ออก


ฉันพยักหน้าหงึกๆ เพื่อเป็นสัญญาณว่าจะยอมอยู่เงียบๆ ตามที่อีกฝ่ายต้องการ จนในที่สุดมือข้างนั้นก็ปล่อยออกไปจากใบหน้าทำให้อากาศเริ่มถ่ายเทเข้าร่างกายได้สะดวกเช่นเคย


“อ้อ แล้วก็ไม่ต้องหันหน้ามาด้วยล่ะ ฉันคิดว่ามันไม่ได้น่าดูอะไรขนาดนั้น”


ไอ้เวรเคยเห็นแล้วเหรอไงวะมาพูดหยามแบบนี้ แต่หงุดหงิดไปก็เท่านั้น ฉันรีบคว้ามือไปหยิบผ้าเช็ดตัวของตนเองที่ราวออกมาโดยพยายามไม่หันกลับไปจากนั้นก็นำผ้ามาพันรอบกายจนปกปิดส่วนที่ไม่ควรเปิดเผยจนมิดแล้วจึงค่อยหันหลังไปมองผู้บุกรุก


“คุณเป็นใคร...” ฉันกำลังจะถามว่าชายผู้นี้เป็นใครและต้องการอะไรแต่กลับต้องกลืนคำพูดพวกนั้นลงคอจนหมดเมื่อเห็นใบหน้าของเขา “เพื่อนบ้าน??!


โจรที่ขึ้นบ้านฉันคือไอ้ผู้ชายหยั่งรู้ที่อยู่บ้านข้างๆ นี่เองเหรอ


“อ่า บอกแล้วไงอย่าเพิ่งส่งเสียง ถ้าแฟนที่นอนชั้นล่างได้ยินขึ้นมาฉันไม่รับประกันนะ” ฮงพูดแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ สีหน้าท่าทางของชายคนนี้ดูจริงจังมากจนแอบคิดไปว่าถ้าตัวเองตะโกนขอความช่วยเหลือจริงจะโดนหักคอตายคาส้วมจริงหรือเปล่า


“นั่นเพื่อน ไม่ใช่แฟน” แต่ขอแย้งหน่อยเหอะมันขัดใจ


“ช่างเถอะ”


“นายเข้ามาทำไม นี่มันบ้านฉันนะ” โอเค ฉันว่าตัวเองต้องรีบเข้าประเด็นเสียที..ถึงแม้ว่าฮงจะไม่มีอาวุธอยู่ในมือสักชิ้นแต่มันก็ไว้ใจไม่ได้อยู่ดี


“ก็แค่ลืมของ”


“ขอย้ำอีกทีนี่บ้านฉัน นายจะมาลืมของไว้ตอนไหนไม่ทราบ แล้วนี่ขึ้นมาได้ยังไง มาทางไหน คนเมื่อตอนกลางวันที่เพื่อนฉันเห็นคือนายหรือเปล่า” ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรจะจับโฟกัสที่ประเด็นไหนก่อนจึงได้แต่รัวคำถามไปแบบนั้น บ้าเอ๊ยฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมบ้านหลังนี้ไม่น่าอยู่


“ถามยาวขนาดนี้ไปนอนเล่ากันบนเตียงดีไหม”


เพราะไอ้เพื่อนบ้านโรคจิตนี่ยังไงล่ะ



Castle-G's Talk

ฮืออออ เดี๋ยวก่อน!! นังฮงมันมาได้ยังไง


___________________________________

Related imageImage result for eunbin clc gif

____________________________________

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ให้ #ฮงลี นะก๊ะ

สามารถติดตามการอัพเดทความเคลื่อนไหวได้ที่เพจ Castle-G

____________________________________

เซ็ตรักมันระทึก






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

701 ความคิดเห็น

  1. #696 SNsolo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 13:18
    แกหายตัวมารึนางฮง
    #696
    0
  2. #660 hambearger (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 12:17

    เดี๋ยวนังฮง หล่อนเป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย 55555

    #660
    0
  3. #333 แค่คนเลว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 13:42
    ลีมีปมอะไรกับน้ำจนน่ากลัวแน่เลย
    #333
    0
  4. #59 n a x q u i z (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 12:57
    เอฟซีคุณเพื่อนบ้านได้มั้ยคะ ~
    #59
    0
  5. #36 Jd-dear (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 06:20
    หรือลีจะมีความทรงจำที่หายไปเกี่ยวกับน้ำรึป่าว
    #36
    0
  6. วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 00:26
    ไฟท์ติ้งนะลี
    #35
    0
  7. #34 huvmk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 14:09
    สงสารลี5555555
    #34
    0
  8. #33 NAME :: Aida (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 12:04
    คุณเพื่อนบ้าน ทำไมทำงััน ลีเสียหน้าแย่เลยอ่ะ
    #33
    0
  9. #32 Chintanakarn2525 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 10:21
    รอคร่าาาา
    #32
    0