[สนพ. JnD] ♦ H ♦ Harmonic รักเสี่ยงทาย

ตอนที่ 1 : | H | 00 : อารัมภบทของคนกลัวผี [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    28 ก.ค. 61








บทนำ

 

เสียงไซเรนจากทั้งรถตำรวจและรถของมูลนิธิที่ดังขึ้นอยู่ข้างใต้อาคารหอพักทำให้ฉันไม่มีสมาธิที่จะอ่านหนังสืออีกต่อไป อีกทั้งเสียงของฝีเท้าที่เดินเข้าออกไปมาอยู่ตามทางเดินข้างหน้ามันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหดหู่มากถึงมากที่สุด รวมไปถึงกลิ่นเหม็นและกลิ่นคาวเลือดพวกนั้น..


“คุณกับผู้ตายเคยได้พูดคุยสนทนากันก่อนหน้านั้นบ้างไหมครับ” ตำรวจนายหนึ่งได้ขอความร่วมมือมาสอบปากคำฉันซึ่งเป็นเจ้าของห้องที่อยู่ติดกับห้องของคนเสียชีวิต


“ไม่ค่ะ เขาเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงกับใครน่ะค่ะ ไม่เคยได้พูดกันเลย” ฉันตอบไปตามความจริงว่าตัวเองไม่เคยรู้จักมักจี่กับคนห้องข้างๆ “แต่ว่าหนูเคยได้ยินเขาทะเลาะกับแฟนในห้องเสียงดังมากนะคะ”


เมื่อคืนก่อนฉันยังจำมันได้ดี ขณะที่ฉันออกมาตากเสื้อผ้าที่นอกระเบียงฉันก็ได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายออกมาจากห้องนั้น เป็นเสียงของชายหญิงสองคนกำลังทะเลาะกันอย่างหนัก ฉันเองก็ไม่ใช่พวกที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านนักหรอก แต่ก็พอจับใจความได้คร่าวๆ ว่าเกี่ยวข้องกับมือที่สาม


ถามว่าทำไมฉันไม่ให้ปากคำตำรวจไปแบบนั้นน่ะเหรอ.. อ่า ฉันมันก็แค่คนนอก ให้ตำรวจไปรู้จากคนที่เกี่ยวข้องจริงๆ จะดีกว่านะ

 

เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืนทุกอย่างในหอพักถึงได้กลับมาสงบเหมือนเดิม ตำรวจและเจ้าหน้าที่ได้ทำการเก็บหลักฐานต่างๆ ทั้งหมดแล้วกลับกันแล้ว ในที่สุดฉันก็จะนอนอย่างไร้สิ่งกวนใจเสียที..


หรือเปล่านะ


ตึก ตึก ตึก


เสียงคล้ายฝีเท้าของคนเดิมที่ดังขึ้นมาทำให้ฉันเริ่มสติแตกอีกครั้ง มันดังอยู่แบบนี้มาหลายนาทีแล้วและไม่รู้ว่าจะหยุดลงตอนไหน คนบ้าอะไรมาเดินไปมาตอนกลางดึกแบบนี้นะ?


ฉันลุกขึ้นจากเตียงนอนของตนเองก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูที่ระเบียงด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ความจริงถ้ามีเสียงรบกวนฉันก็แค่ใส่หูฟังเปิดเพลงก็นอนหลับแล้ว แต่ทว่าคืนนี้กลับต่างออกไปไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศรอบๆ หรือแม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเอง เมื่อเดินออกมาหยุดยืนอยู่ที่ระเบียงฉันก็พบกับบางสิ่งที่น่าแปลกใจ


นั่นก็คือไฟห้องข้างๆ เปิดไว้อยู่


มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเจ้าของห้องเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อตอนเย็น และตอนนี้เจ้าหน้าที่กับเจ้าของหอพักก็ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปทั้งนั้น..


ภายใต้ผ้าม่านที่อยู่หลังประตูกระจกสะท้อนให้เห็นเงาของคนที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น ฉันไม่รู้ว่าเงานั้นคืออะไรหรือเป็นของใครเพราะมันไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญในตอนนี้ก็คือไฟในห้องเริ่มดับลงไปจนทุกอย่างเงียบสงัดภายในชั่วคราวเดียวนี่สิ


ฉันรีบเดินเข้ามาในห้องของตัวเองทันทีโดยไม่ลืมจะล็อกประตูอย่างแน่นหนาก่อนจะรีบโดดขึ้นเตียงคลุมโปงด้วยความหวาดระแวง เสียดายนิดหน่อยที่ตัวเองจำบทสวดมนต์อะไรไม่ได้เลยไม่เช่นนั้นก็ต้องจุดธูปเทียนนั่งท่องกันทั้งคืนไปแล้ว

 





10:11 AM


เวลาเกือบชั่วโมงกว่าที่ฉันมานั่งรออยู่ใต้ตึกเรียนไม่ให้ทำให้สมองเลิกฟุ้งซ่านเรื่องเมื่อคืนได้เลย ถ้าฉันยังไม่เลิกคิดอีก การสอบปฏิบัติวันนี้จะต้องทำได้ไม่ดีแน่เลย


“ได้ข่าวว่าที่หอแกมีคนตาย” พัธเพื่อนชายคนสนิทของฉันเอ่ยถามเรื่องนี้ทันทีเมื่อเจอหน้าฉัน มันเป็นผู้ชายที่หน้าตาโอเคแถมรูปร่างสมส่วนแบบนักกีฬาเรียกได้ว่าป็อบในระดับหนึ่งในหมู่ผู้หญิง แต่ใครจะรู้ว่าธาตุแท้จริงแล้วไอ้พัธมันชอบผู้ชาย


“อือ ห้องข้างๆ” ฉันว่าแล้วก็หยิบขวดน้ำที่ตั้งอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่ม


“เหยดดด เป็นไงมาไงวะ” พัธรีบถามต่อ


“ไม่รู้ว่ะ น่าจะทะเลาะกับแฟนมั้งฉันก็ไม่รู้เรื่องมากนักหรอก” ฉันพูดแล้วก็ถอนหายใจ นี่เมื่อคืนโดนตำรวจสอบปากคำมายังไม่พอ ตอนเช้าก็ต้องมาโดนเพื่อนซักถามอีก


“แล้วงี้แกไม่หลอนแย่เหรอ”


“วันนี้ก็ว่าจะมาปรึกษาเรื่องนี้พอดี” ฉันวางขวดน้ำในมือลงก่อนจะไปจ้องตาผู้เป็นเพื่อนอย่างจริงจัง “ฉันว่าจะย้ายหอว่ะ ไม่ไหว”


“แกโดนเหรอ” พัธทำหน้าหวาดกลัวพร้อมกับตั้งคำถามแบบนั้น


“ไม่รู้อะ แต่ย้ายดีกว่าเพื่อความสบายใจ” ฉันว่าแล้วก็ยังกลุ้มไม่หายเลย เมื่อคืนน่ะกว่าจะได้นอนก็ปาไปตีสามเลยนะ ถึงตอนนี้ยังง่วงอยู่เลย “แกมีที่ไหนใกล้ๆ มอแนะนำไหมอะ ฉันลองหาดูเกือบหมดแล้วก็ไม่โอเลย”


ไม่ใช่ว่าตัวเองเรื่องมากอะไรนักหรอก แต่ด้วยความว่าหออื่นๆ ที่ลองไปค้นหาดูถ้าเป็นหอว่างก็มักจะไม่ค่อยมีพื้นที่ข้างล่างที่กว้างมากพอให้ฉันได้ซ้อมกีฬา ส่วนที่ที่มีก็มักจะไม่ว่างแล้วไม่ก็ราคาแพงจนเอื้อมไม่ถึง  อย่างหอที่ฉันอยู่ตอนนี้ติดกับสนามหญ้าด้านล่างซึ่งเหมาะกับการเล่นมาก ฉันไม่อยากมาที่สนามกีฬาของคณะเพราะมันเสียเวลาไปกลับมากๆ แถมคนก็เยอะหนวกหูอีกด้วย


“อ่า งั้นเดี๋ยวฉันจะลองหาดูให้”


“ขอบใจมากเพื่อนรักกก” ฉันยิ้มออกเมื่อได้ยินพัธบอกแบบนั้น


“ไม่ต้องมายิ้มแบบนี้ น่าขนลุก” เพื่อนหนุ่มพูดก่อนจะเขยิบห่างออกจากทันเหมือนกับรังเกียจ เออแหม ใช่ซี้ ฉันไม่ใช่ผู้ชายหน้าตาน่ารักๆ นี่


“วันนี้ซ้อมมาดีหรือยัง” ฉันถามอีกฝ่ายเกี่ยวกับเรื่องสอบปฏิบัติในวันนี้


“แน่นอนอยู่แล้ว อย่างพัธน่ะไม่มีทางครับ”


“ไม่มีทางพลาด?” ฉันกำลังจะภูมิใจในตัวเพื่อนคนนี้


“ไม่มีทางซ้อมสิ!” แต่แล้วมันก็ทำให้ความภูมิใจที่เคยมีก่อนหน้านั้นเสียเปล่าไป  “แกก็ไม่ซ้อมใช่ไหมล่ะ นี่แหละน้าคนเรามันศีลเสมอกัน”


“ไหนศีลแกมีอะไรบ้าง” ฉันถามทั้งๆ ที่รู้ว่ามันจะตอบอะไร


“หนึ่งไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตแต่ถ้ายุงกัดสะกิดต้องตบให้ตาย สองไม่ขโมยแต่ถ้าจำเป็นจะลักทรัพย์ก็อย่าให้เขาจับได้ สามเราไม่ยุ่งกับแฟนชาวบ้านแต่ถ้าเราหน้าด้านเราก็จะเอา สี่ไม่นินทาหรือพูดเท็จแต่ถ้าเรื่องมันเด็ดก็ต้องขยาย และข้อสุดท้ายไม่ดื่มของมึนเมาแต่ถ้าเพื่อนเลี้ยงเหล้าเราก็อย่าพลาด” พัธร่ายยาวมาตั้งแต่ข้อแรกจนถึงข้อสุดท้ายให้ฉันฟัง


เนี่ย..เกลัยดมันฉิบหายเลย


“ไอ้พัธ..แกเป็นกบใช่มะ”


“ทำไมว่างั้นเพื่อน” มันเอ่ยถามพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างสงสัย


“ก็แกจำศีลได้”


...กริบ


“นี่ลี ขอร้องหละไอ้หนังสือมุขฮาๆ นี่ขนไปทิ้งเถอะ เลิกอ่านได้แล้วถือว่าเพื่อนขอนะลีนะ” พัธไม่ได้พูดเฉยๆ แต่กลับยกมือขึ้นมาไหว้ฉันด้วย


“เฮอะ” ไม่ตลกก็ไม่ตลกสิ ไม่เห็นจะต้องบอกให้ฉันขนหนังสือพวกนั้นไปทิ้งเลย


“เออลี วันก่อนแพรวาบ่นว่าคะแนนว่ายน้ำของแกไม่ค่อยดีเลย” พัธเปลี่ยนเรื่องคุย แพรวาที่มันพูดถึงคือแพรวลีเป็นอาจารย์ในคลาสว่ายน้ำของเรานั่นเอง ด้วยความที่โหดเนี้ยบของเจ๊แกทำให้เพื่อนหลายคนตั้งชื่อเรียกสั้นๆ ให้ใหม่ว่าแพรวา


“ทำไงได้ล่ะ ฉันว่ายน้ำไม่เก่งนี่” คิดแล้วก็เหนื่อยใจกับตัวเองสุดๆ ไปเลย ฉันน่ะชื่นชอบกีฬาทุกชนิดเลยนะถึงได้มาเรียนคณะวิทย์กีฬานี่ไง ถึงจะไม่ได้เล่นเก่งไปซะทุกอย่างแต่ก็ไม่เคยมีกีฬาไหนที่แย่ได้เท่าว่ายน้ำมาก่อนเลย


“แกไม่ได้มีปมอะไรในวัยเด็กแน่นะ” พัธเริ่มตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้


“ไม่” ฉันตอบแล้วส่ายหน้า คำว่าไม่ของฉันในที่นี้ก็คือไม่รู้น่ะ ฉันไม่แน่ใจหรอกว่าตัวเองมีปมเกี่ยวกับการว่ายน้ำในตอนเด็กหรือเปล่า


ถ้าฉันเล่าเรื่องนี้ให้ฟังหลายคนก็คงไม่อยากจะเชื่อ แต่มันเป็นความจริงนะ..ความจริงที่ว่าฉันสูญเสียความทรงจำของตัวเองในวัยเด็กไป ฉันจำเรื่องราวของตัวเองได้แค่ตอนที่อายุ 8 ขวบขึ้นมา ส่วนช่วงเวลาที่นานกว่านั้นน่ะ..ฉันไม่รู้


Castle-G's Talk

เหมือนเป็นนักเขียนที่แต่งไปเรื่อยๆ อะ ช่างมันเถอะเนอะ

เรื่องนี้จีตั้งใจเน้นไปทางความลึกลับแต่ก็ยังคงสไตล์การเขียนตัวเอง

อิ__อิ ยังไงก็ฝากด้วยจ้า

___________________________________

Image result for rowoon sf9 gifRelated image

____________________________________

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ให้ #ฮงลี นะก๊ะ

สามารถติดตามการอัพเดทความเคลื่อนไหวได้ที่เพจ Castle-G

____________________________________


เซ็ตรักมันระทึก








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

701 ความคิดเห็น

  1. #445 Carrotlovekiss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 15:30

    โรน่าร้ากก ถึงจะดูสยองลึกลับไปหน่อย

    #445
    0
  2. #330 แค่คนเลว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 13:09
    สนุกค่าาา
    #330
    0
  3. #56 n a x q u i z (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 12:36
    มีความลึกลับบบ ชอบบบ
    #56
    0
  4. #28 Jd-dear (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 21:08
    แค่ตอนนี้แรกก็น่ากลัวแล้ว
    #28
    0
  5. #14 นิยายมหาสนุก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 19:53
    อ่านแค่นี้ก็ขนลุกแล้ว ลุ้นว่าผีจะออกมาเมื่อไหร่
    #14
    1
    • #14-1 (จากตอนที่ 1)
      12 พฤษภาคม 2561 / 20:01
      ไม่ใช่นิยายผีนะคะ 555555
      #14-1
  6. วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 22:58
    รอจ้าาาาา
    #9
    0
  7. #8 paspraew (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 17:11
    ฮงลีๆๆๆ
    #8
    0
  8. #7 0979783769 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 13:55
    รอเน้อ
    #7
    0