[ตอนพิเศษ] Racing on you ใครรักก่อน 'แพ้'

ตอนที่ 15 : DIFFAIR | 12 : POISON THING [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 443 ครั้ง
    19 ก.ย. 62




MUSKETEERS - อยากให้เธอลอง


RACING ON YOU
[DIF x AIR]

12 : Poison Thing

 

Diff’s Talk

“จะพาไปไหน ปล่อย” คนที่โดนผมกึ่งลากกึ่งดึกเริ่มสะบัดมือออกพร้อมกับตีหน้ายุ่ง

“แล้วแอร์มาทำอะไรที่นี่” ผมถามเธอกลับ

“ก็เรื่องของฉันป้ะ”

“อือ งั้นพี่จะมาทำอะไรก็เรื่องของพี่ แล้วน้องคนเมื่อกี๊เขาเป็นแฟนเพื่อน ไม่ได้เป็นกิ๊กพี่” ผมพูดถึงผู้หญิงที่ผมเพิ่งยืนคุยด้วยเมื่อกี๊ นั่นน่ะชื่ออบเชยเป็นแฟนของเพื่อนที่ชื่อไอ้แซค วันนี้มันงานวันเกิดมันก็เลยยืมสถานที่ชั้นบนของคลับจัดงานปาร์ตี้เล็กน้อย

“ช่างพี่สิ”

“ปากแข็งจริง หึงพี่ก็พูดมา”

“ไม่ได้หึง” แอร์เถียงสวนกลับมาโดยทันที

“เสียงสูงนะ” ผมก็พูดหยอกไปอย่างนั้นทั้งที่คนตรงหน้าแทบจะเข้ามากินหัวผมอยู่แล้ว

“งั้นพี่จะไปทำอะไรก็ไป ฉันจะไม่ยุ่งด้วยแล้ว” หลังจากพูดจบประโยคนั้นเจ้าตัวก็ทำทีจะเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ว่าผมรีบเข้าไปคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ก่อน

“เดี๋ยวสิ ไม่ขึ้นไปด้วยกันกับพี่ล่ะ”

“ไม่ได้ ฉันมากับเพื่อน”

“อ้อ ก็ชวนเพื่อนไปด้วยไง ที่ว่างเยอะแยะน่า” ผมพยายามเกลี้ยกล่อม

“ไม่เอา เชิญพี่เลย” สาวเจ้าสะบัดมือออกแล้วจึงเดินหนีออกไปจนได้ เห็นเพียงแค่แผ่นหลังแว้บๆ ตรงไปนั่งยังโต๊ะตัวหนึ่งของคลับ

ผมก็ไม่ได้ไปตื๊ออะไรอีก ในเมื่อเธอไม่อยากมาก็ไม่เป็นไร

 

@ชั้น 2 ของคลับ

“อ้าวไอ้ดิฟ มึงโผล่หัวมาแล้วเหรอ เขาเป่าเค้กกันเสร็จละ” เพื่อนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงโซฟาด้านข้างเจ้าของงานวันเกิดเอ่ยขึ้น

“อือ ก็แค่เค้กกูไม่กินอยู่แล้ว” มาคลับใครเขามากินเค้ก

“แล้วสรุปมึงหายไปไหน ตอนแรกบอกจะขึ้นมาพร้อมอบเชย นี่มึงปล่อยน้องเดินขึ้นมาคนเดียวเหรอ” ไอ้แซคผู้ที่เป็นเจ้าของงานวันนี้มองหน้าผมอย่างคาดโทษ “มึงก็รู้ว่านี่เป็นคลับ ไม่ใช่สวนสัตว์เกิดโดนอะไรระหว่างทางทำไง”

“มึงก็เวอร์ไอ้สัส น้องมันไม่ใช่เด็กหกขวบป้ะ” ผมพูดจบก็หันไปมองผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่ด้านข้างไอ้แซค คนที่กำลังตกเป็นประเด็นตอนนี้ “แล้วนี่เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ ไม่” อบเชยส่ายหน้าไปมา

“เนี่ย เห็นมะ มึงคิดมากขนาดนี้ก็ตามประกบ 24 ชั่วโมงเลยเถอะ” ผมแอบกลอกตาเล็กน้อย เอาแค่ทุกวันนี้ไอ้แซคก็ชอบโผล่มาคณะสถาปัตย์บ่อยกว่าเข้าคณะวิศวะของมันอีก มาทำเหี้ยอะไรนักหนาก็ไม่รู้

“ทำได้ก็ทำไปแล้ว”

“พี่อย่าเวอร์ได้ป้ะ” อบเชยหันไปพูดกับไอ้แซคบ้าง ผมภาวนาให้น้องด่ามันอีกเยอะๆ เพราะน้องเป็นคนเดียวที่แซคมันจะยอมฟัง

“อะ ของขวัญวันเกิดมึง อายุยี่สิบสองละทำไรก็คิดเยอะๆ นะมึงอะ” ผมหยิบกล่องอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งไปให้มัน

“อะไรวะ” มันทำหน้างงแล้วรับกล่องนั้นไปเปิดดูเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าอาฆาตแค้นใส่ “ไอ้เหี้ยดิฟ นี่มึง!

“เอ้า ไม่ชอบเหรอ ของดีและใช้งานได้จริง” ผมส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรไปให้พร้อมกับรีบเดินไปหาที่นั่งก่อนที่จะโดนเพื่อนมันกระโดดถีบ

ซึ่งด้านข้างที่ผมมานั่งด้วยตอนนี้ก็คือไอ้ไพน์พร้อมแฟนของมันน้องละออง ผมกวาดสายตามองไปรอบด้านซึ่งก็พบเพื่อนอีกจำนวนหนึ่งอยู่ในนี้มีทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จักบ้าง แต่ว่าเหมือนจะยังเหลืออีกคน

“มึง กูไม่ได้มาช้าสุดในงานนะเว้ย อย่างน้องกูช้ากูก็มา” ผมโพล่งออกไปเมื่อไม่เห็นหัวของใครสักคนที่อุตส่าห์ส่งข้อความไปชวนตั้งแต่สัปดาห์ก่อน

“ไอ้ลิเหรอ?” ไพน์หันมาถามพร้อมเสียงหัวเราะเล็กน้อยจากนั้นมันก็พยักเพยิดหน้าไปยังทางเดินบันไดขึ้นมาชั้นสอง “นู่นไง เดินมานู่นแล้ว”

โอ้ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา

สภาพไอ้มะลิตอนนี้เหมือนคนที่กำลังตายอดตายอยากยังไงก็ไม่รู้ มันเดินเข้ามานั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามกับผมแล้วก็นิ่งไปอยู่สักพัก “กูมาช้าถูกไหม”

“กูกำลังจะบอกเลยว่ามาพรุ่งนี้ก็ได้” ผมเอ่ย

มะลิเป็นเพื่อนที่ในกลุ่มเดียวกับไพน์และแซค เราสี่คนคบกันมาตั้งแต่มัธยมแต่พอมหาลัยก็แยกกันเรียนคนละคณะเลย ซึ่งคนที่ดูอาการหนักและไม่ค่อยมีเวลาออกมาเจอเพื่อนก็คือไอ้มะลินี่แหละ เพราะมันเรียนหมอ

“โทษว่ะ วันนี้กูมีลองเคสคนไข้กับอาจารย์ กลับจากโรงพยาบาลกูก็หลับยาวเกือบตื่นไม่ทัน” มันถอนหายใจแล้วก็พูดคาดโทษผม “ทีงานกูมึงยังไม่โผล่หัวมา”

“เอ้า ก็กูไม่ว่าง” ผมไม่เข้าใจทำไมเพื่อนถึงขุดอดีตผมเหลือเกิน ก็แค่วันงานมันผมติดธุระด่วนเลยไม่ได้ไปตี้ด้วย

“เอองั้นมึงก็รอไปงานต่อไปของกูแทนละกัน”

“งานอะไร”

“งานหมั้น”

ผมที่กำลังยกแก้วเครื่องดื่มเข้าปากก็แทบจะพ่นพรวดออกมาเพราะสำลัก เพราะนึกไม่ถึงว่ามันจะตอบแบบนี้

“เชี่ย ถามจริง กับใคร” ผมตกใจมากที่ได้ยินอย่างนั้น

ลูกสาวคุณวิรงรอง” มันว่าพร้อมกับยกแก้วเหล้าที่เพื่อนใส่น้ำแข็งให้เสร็จเข้าปาก

“เดี๋ยว” ไอ้ไพน์เองก็ดูตกใจไม่ต่างจากผม “กูนึกว่าจะยกเลิกการหมั้นไปแล้วซะอีก เอ้าแล้วน้องคนนั้นล่ะวะ”

ก็แน่นอนดิ เมื่อก่อนหน้านั้นผมเคยไปยืมโน้ตบุคมันที่ห้องผมได้เจอกับน้องคนหนึ่งชื่อแก้ว ตอนแรกก็นึกว่ามันจะได้กับคนนี้แล้ว แต่อยู่ๆ ก็กลับไปหมั้นกับคู่หมายที่โดนผู้ใหญ่จับคู่เอาไว้เหมือนเดิมซะงั้น สังคมคนรวยนี่น่าปวดหัวฉิบหาย ดีที่บ้านผมไม่ได้รวยขนาดจับคู่ลูก

“เขาก็มีคนที่ดูแลเขาได้แล้ว” คนที่เรียนหมอถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนคนใกล้ตายจริงๆ “กูแม่งเหนื่อยว่ะ เหนื่อยทั้งกายทั้งใจเลย”

จากบรรยากาศงานฉลองวันเกิดกลายเป็นโหมดเศร้าอมทุกข์เลยว่ะ

“เฮ้ย เอาน่าก็สละโสดแล้วนะมึง” ผมยิ้มแล้วเข้าไปจับบ่าของผู้เป็นเพื่อนเอาไว้เป็นการให้กำลังใจ “เนี่ย สุดท้ายก็เหลือกูโสดคนเดียวในกลุ่มสินะ”

“แล้วผู้หญิงก่อนหน้านี้ที่เจอกันด้านล่างคือใครอะพี่” อยู่ๆ น้องอบเชยก็พูดขึ้นมาทำเอามีหลายสายตาจับจ้องมาที่ผมทันที

“อ้อ นั่นเป็น..รุ่นน้องในคณะนี่แหละ เรียนคณะเดียวกับเราไง ไม่เคยเจอเหรอ” ผมอ้ำอึ้งไปอยู่พักหนึ่งเพราะคิดไม่ทันว่าควรจะตอบว่าเป็นใครดี

“อย่างไอ้ดิฟน่ะ มันก็มีหญิงไปทั่วนั่นแหละ คุยมันทั้งอำเภอแต่ไม่เจอคนถูกใจ”

“กูเลิกแล้วนะเว้ย” ผมท้วงคำพูดของไอ้ไพน์แล้วก็เอาคืนมัน “เมื่อก่อนมึงก็เป็นเหมือนกูนั่นแหละไพน์”

“ก็ตอนนี้กูไม่เป็น กูมีคนที่จริงจังด้วย” มันว่าพร้อมกับเอนหัวไปซบกับน้องละอองที่นั่งอยู่ด้านข้างอย่างออเซาะไม่เกรงใจสายตาคนโสดอย่างผม

รำคาญพวกมีความรักว่ะ..

แต่พอพูดถึงแอร์ผมว่าตัวเองลงไปหาเธอด้านล่างดีกว่า ไม่รู้ว่ายังอยู่ที่เดิมหรือกลับไปแล้ว

End Diff’s Talk


ฉันกำลังเบื่อขั้นสุดเลย นี่ฉันอุตส่าห์นัดยัยทิมมี่ออกมานั่งดื่มด้วยกันก็หวังจะปรับทุกข์ ไหงกลายเป็นว่านางออกไปเริงร่าในฟลอแดนซ์แบบนั้นแล้วทิ้งฉันเอาไว้ที่โต๊ะคนเดียวได้วะ นั่งอยู่คนเดียวแบบนี้มันก็โหวงไม่เบาเลยแฮะ

“ไงน้องสาว พี่ได้ด้วยได้ไหมจ๊ะ” เสียงที่คุ้นหูนั่นก็มีอยู่คนเดียว

ฉันรู้ได้ทันทีว่าเป็นใครโดยที่ไม่ต้องหันไปมองหน้าคนที่เพิ่งเข้ามานั่งที่ด้านข้างให้เสียเวลา

“ไม่ได้ มากับเพื่อน” ฉันตอบพี่ดิฟไปซึ่งคาดว่าตอนนี้เจ้าตัวก็คงจะกำลังนั่งยิ้มอยู่เป็นแน่ ไหนตอนแรกเขาบอกว่ามีงานปาร์ตี้ที่ชั้นสองไง แล้วลงมาทำไมกัน

“มากับเพื่อนแล้วไม่สนใจกลับกับแฟนบ้างเหรอ”

“ไม่ มีอยู่แล้ว”

“เลิกกับมันเถอะแล้วมาคบกับพี่แทน” นี่เขาเคยมีสักนาทีไหมที่ละลดความพยายามนั่นน่ะ “แอร์ พี่มีเรื่องให้ช่วย”

“ช่วยอะไร” คราวนี้ฉันหันหน้าไปสบตากับคนที่เข้ามานั่งเบียดด้วย เพราะอีกฝ่ายทำเสียงจริงจังกว่าเดิมมาก

“มีคนชอบน่ะ รู้ตัวป้ะ ถ้ารู้ก็ช่วยรับรักหน่อยสิ”

พอฟังจบก็ได้แต่คิดว่าฉันจะไปคาดหวังอะไรกับคนแบบนี้กันนะ

“ทำไมพี่ถึงได้ชอบฉันกันล่ะ” ฉันน่าจะยังไม่เคยถามคำถามนี้กับเขาใช่หรือเปล่า เพราะตอนแรกที่เขาเข้ามาหานั่นดูไม่ค่อยน่าไว้ใจแต่ไม่คิดว่านานวันพี่ดิฟก็ยังยืนยันว่าที่ทำไปเพราะชอบจริงๆ

“...” เขาเงียบไปตอนที่โดนถามแบบนั้น

“พี่ชอบฉันจริงๆ เหรอ” ทั้งที่ก่อนหน้านั้นตั้งใจอย่างดีว่าจะไม่คาดหวังอะไรจากเขาแล้ว แต่พอตอนนี้กลับมีความหวังอะไรบางอย่างขึ้นมาซะอย่างนั้น

“ไม่รู้สิ ความชอบบางที่มันก็ไม่มีสาเหตุ”

“อืม” ฉันว่าตัวเองก็ไม่ได้ดื่มขนาดนั้น วันนี้แทบจะไม่ได้แตะแก้วแอลกอฮอล์เท่าไหร่ด้วยซ้ำแต่ว่าทำไมรู้สึกมึนๆ และหนักหัวยังไงก็ไม่รู้

“แต่พี่ชอบเวลาที่แอร์ยิ้มออกมา เมื่อตอนกลางวันนี้ที่ไปคาเฟ่แล้วแอร์ยิ้มให้พวกหมาในนั้นน่ารักมากเลยนะ”

ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาชอบตอนที่ฉันยิ้มด้วย

“แค่นั้นเหรอ”

“แต่แอร์ชอบทำหน้าดุใส่พี่ พี่ก็เลยคิดว่าถ้าแอร์ยิ้มให้พี่บ้างก็คงดี”

พอมาคิดอีกทีก็ไม่แปลกหรอกมั้ง พี่ดิฟเป็นคนที่ยิ้มเก่งพูดเก่งตรงข้ามกับฉันที่ไม่ค่อยยิ้มหรือพูดจากับคนที่ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่

“แบบนี้เหรอ” ฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เมาแต่ว่าตอนนี้กลับกำลังฉีกยิ้มให้กับผู้ชายตรงหน้านี้ ฉันแค่คิดว่าถ้าฉันยิ้มให้เก่งเหมือนกับเขามันจะดีหรือเปล่า

แต่หลังจากที่ทำแบบนั้นฉันก็ไม่ได้ยินเสียงพูดจากพี่ดิฟอยู่พักหนึ่ง เพราะตัวเขาเองก็ได้แต่นั่งมองหน้าฉันนิ่งๆ ส่วนฉันเองก็ยังคงสบสายตากับอีกคนอยู่ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแค่นั่งมองตาใครสักคนจะทำให้หัวใจเต้นแรงได้ถึงขนาดนี้ ซึ่งมันก็คงมีอยู่เหตุผลเดียว เหตุผลที่ฉันกลัวมากที่สุด

การตกหลุมรักใครสักคน

เวลาที่ยังหมุนไปข้างหน้าเรื่อยๆ เหมือนถูกหยุดเอาไว้ และมันกลับมาเดินอีกครั้งก็ตอนที่ใบหน้าของเราสองคนกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้กันจนแทบไม่เหลือระยะห่างระหว่างกัน อีกแค่นิดเดียวเราก็จะจูบกันแต่ดูเหมือนว่าคนที่ตั้งสติได้อย่างรวดเร็วจะเป็นพี่ดิฟ เขาผละตัวออกไปแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง

“...เดี๋ยวพี่มานะ”

ฉันไม่รู้ว่าเขาจะไปไหนและไม่คิดที่จะถาม แต่หลังจากที่เจ้าตัวเดินออกไปฉันก็รีบยกมือขึ้นมาแนบบริเวณหน้าอกแล้วหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อให้ใจหยุดเต้นแรงเสียที

 

ในขณะเดียวกันอีกมุมหนึ่ง

ขายาวที่ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วก็มาหยุดอยู่ที่หน้าอ่างล้างมือในห้องน้ำที่มีกระจกตั้งเอาไว้อยู่ด้วย ดิฟเอื้อมมือไปเปิดก๊อกที่อ่างก่อนจะใช้มือรองน้ำขึ้นมาลูบหน้าตนเอง เขาเงยหน้าขึ้นไปมองตัวเองในกระจกแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกหลายอย่างผสมปนเปกัน

เมื่อก่อนหน้านี้เขาเหมือนคนที่ไร้สติและไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เหมือนคนที่กำลังปล่อยให้ความรู้สึกมาอยู่เหนือความคิด ที่สำคัญก็คือเขากำลังจะจูบแอร์

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไว้ว่าจะทำตอนแรก แต่ว่าเจ้าตัวดันตกอยู่ในภวังค์ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

โทรศัพท์ที่ถูกยัดไว้ในกระเป๋ากางเกงก็ถูกหยิบออกมาเพื่อกดส่งข้อความหาโซ่หนึ่งเพื่อนสนิทอีกคนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เข้าคณะ ดิฟไม่รู้ว่าเพื่อนมันว่างหรือเปล่าแต่ว่าตอนนี้ก็แค่อยากเล่าอะไรบางอย่างเท่านั้น

DIFF : ไอ้โซ่ กูอยากคุยด้วย

และหลังจากที่พิมพ์เล่าเหตุการณ์พร้อมกับความผิดปกติของตัวเองให้ผู้เป็นเพื่อนได้รับรู้ ก็มีการตอบกลับมาหลังจากที่ผ่านไปสองถึงสามนาที

SOH : โถ ช่างน่าเอ็นดู

SOH : คิดจะเป็นเสือก็อย่าหลงรักเหยื่อตัวเองดิวะ


กลับมาที่ปัจจุบัน

ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะนี้มาได้ประมาณชั่วโมงนึงแล้ว หลังจากที่ดื่มด่ำกับบรรยากาศในคลับเป็นที่เรียบร้อยก็ตั้งใจว่าจะกลับเสียที เพราะทิมมี่เองก็มีคนมารับกลับไปแล้วเช่นกัน ส่วนพี่ดิฟน่ะหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้บอกว่าเดี๋ยวมาไอ้ฉันก็นั่งรอซะเก้อ ทั้งที่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะนั่งรอเขาไปทำไม

ช่างเถอะ จะกลับมาไม่กลับมาก็ไม่มีประโยชน์ เพราะฉันจะไม่อยู่แล้ว

ฉันหยิบกระเป๋าสะพายตนเองแล้วเดินออกมาถึงด้านหน้าร้านพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอพลิเคชั่นสำหรับเรียกรถมารับ

“แอร์!

เสียงเรียกชื่อของฉันดังขึ้นมาจากด้านหลังก่อนจะมีร่างของชายผู้หนึ่งมาปรากฏอยู่ด้านหน้า

“พี่ยังไม่กลับอีกเหรอ” ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอพี่ดิฟในนาทีสุดท้าย

“ยังดิ ถ้ากลับแล้วจะเห็นเหรอ” เขาตอบพร้อมหัวเราะ

“ก็นึกว่าจะทิ้งกันไปแล้ว”

“ฮั่นแน่ นี่รอพี่ด้วยเหรอเนี่ย” อีกฝ่ายพูดและส่งยิ้มกรุ้งกริ่มมาให้จากนั้นเจ้าตัวก็เอื้อมมือมาวางบนหัวของฉันเพื่อลูบไปมา “โอ๋ๆ พี่ไม่ทิ้งแอร์ไปไหนหรอกนะ”

“อะไรของพี่เนี่ย ปล่อยเลย” ฉันรีบไปปัดมือของเขาออกจากหัวพลางเบี่ยงตัวออกมาด้วย

“ดีใจ ที่มีคนคิดถึง”

ไม่น่าหลงพูดออกไปเลย เพราะได้ทีพี่มันก็เอาใหญ่

“ฉันจะกลับคอนโดแล้ว”

“ให้พี่ไปส่งไหม”

“ไม่ต้องอะ วันนี้พี่ก็ไปส่งอยู่ทั้งวัน” ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“ดึกแล้ว ผู้หญิงกลับคนเดียวมันอันตราย”

“ไม่มีอะไรจะอันตรายเท่าพี่อีกแล้วแหละ” เพราะเขาน่ะมันตัวอันตรายในชีวิตฉันเลย ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอยิ่งห้ามก็ยิ่งยุ่งเกี่ยว จนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

“อันตรายต่อหัวใจรึเปล่าจ๊ะ” เขายิ้มกว้างมาให้หลังจากที่พูดเช่นนั้น

“เนี่ย พี่ก็เป็นซะอย่างนี้” ฉันท้อแท้เหลือเกิน ไม่รู้ว่าจะสรรหาคำอะไรมาต่อปากต่อคำกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว

“แล้วไม่ชอบ?” อีกฝ่ายโน้มหน้าลงมาจนอยู่ในระดับเดียวกัน

ยิ่งเป็นอย่างนั้นก็ยิ่งเห็นใบหน้าของพี่ดิฟได้ชัดเจนภายใต้ยามค่ำคืนที่มีแค่แสงไฟสลัว ได้สบตากันตรงๆ กว่าเดิม ตอกย้ำว่าเขาอันตรายมากขึ้นไปอีก

เป็นพิษภัยต่อหัวใจอย่างที่เขาบอกจริงๆ

“ไม่” ฉันตัดสินใจเบือนหน้าหนีจากภาพตรงที่เห็น

ไม่ไหวเลย มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน ทั้งที่ตั้งใจเอาไว้อย่างแน่วแน่ว่าจะไม่หวั่นไหวให้กับพี่มันเด็ดขาดแต่แล้วก็ทำตามความตั้งใจไม่ได้

“หันหน้าหนีทำไม”

“ไม่อยากมองหน้า” ฉันไม่ได้โกหกหรือประชดอะไร แต่ยังไม่อยากกลับไปมองหน้าพี่ดิฟจริงๆ

“โห หันกลับมามองหน่อยเถอะหน้าพี่หล่อนะ”

“หลงตัวเอง” ถึงเขาจะหน้าตาดีจริงก็เถอะ

“ตอนนี้หลงตัวเอง แต่ตอนหน้าเดี๋ยวพี่จะหลงแอร์เพิ่มอีกคน” พี่ดิฟยังไงก็ยังคงเป็นพี่ดิฟอยู่ดี ช่างขยันหาคำมาหยอดฉันเสียจริง “ไม่หันมาพี่หอมแก้มนะ”

“...”

“ไม่ได้พูดเล่น สาม สอง หนึ่..!” เจ้าตัวเริ่มนับถอยหลังโดยเริ่มจากเลขสาม

ในจังหวะที่เขากำลังพูดว่าหนึ่งฉันก็รีบหันหน้ากลับไปหาอีกฝ่ายทันทีเพราะถ้าช้ากว่านี้อาจจะโดนพี่ดิฟเข้ามาหอมแก้มอย่างที่บอกไว้ก็ได้ เพราะเขาดูไม่ได้พูดเล่น แต่ว่าพอฉันทำแบบนั้นก็ไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้ใบหน้าของพี่มันยื่นเข้ามาอยู่ใกล้แล้วส่งผลให้จากที่เขาจะหอมแก้มฉัน กลับกลายเป็นว่าปากเราสองคนชนกันแทน

ฉันรีบถดคอหนีพร้อมก้าวเท้าถอยหลังไปด้วย

“อยากจูบก็ไม่บอก”

“พ..พี่ยื่นหน้ามาทำไม!” นี่วันนี้ฉันโดนอะไรแบบนี้สองครั้งจากเขาแล้วนะ

“ก็แค่ยื่นไปเฉยๆ ไม่คิดว่าจะโดนจูบ”

“ไม่ได้จูบ แค่ปากชนกันแป๊บเดียว” ฉันพยายามจะต่อเถียงอีกฝ่ายแต่ว่าอยู่ดีๆ โทรศัพท์ในมือก็สั่นครืน แจ้งเตือนว่ารถที่เรียกมารับจอดอยู่หน้าร้านเรียบร้อยแล้ว

มาถูกจังหวะเหลือเกิน อยากจะเข้าไปกราบขอบคุณ

“งั้นอีกรอบไหม คราวนี้ไม่ใช่แค่ปากชน”

“ไม่ ฉันจะกลับแล้ว รถมารับแล้ว” ฉันพูดจบแค่นั้นก็รีบสาวเท้าเดินออกมาจากตรงที่ยืนอยู่ เพื่อมองหารถคันดังกล่าว

แย่ชะมัด ไอ้หัวใจนี่หยุดเต้นแรงสักทีเถอะเดี๋ยวเขาก็รู้หมดพอดีว่าเราชอบ!

 

Diff’s Talk

ผมยืนยิ้มพร้อมมองร่างของแอร์ที่วิ่งไปขึ้นรถจนกระทั่งรถคันนั้นออกจากหน้าร้านและลับตาไปจึงหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าไปในร้าน เมื่อกลับเข้ามาถึงด้านในก็พบกับร่างของผู้เป็นเพื่อนยืนพิงกำแพงบริเวณประตูทางเข้าไว้อยู่ มันคือไอ้ไพน์ที่ไม่รู้ว่าลงมาข้างล่างตอนไหน

“ไรมึง มองหน้ากูมีอยากบวกเหรอ” ผมเอ่ยถาม

“ผู้หญิงคนเมื่อกี๊..กูเห็นทันนะ” ไอ้คนขี้เสือกเปลี่ยนจากท่ายืนพิงกำแพงกลับมายืนตัวตรงแล้วยกมือกอดอก ไอ้อารมณ์แบบเมียจับได้ว่าผัวเพิ่งกลับบ้าน

แต่เดี๋ยวผมกับมันไม่ได้มีใจให้กันนะ ขนลุก

“แล้วยังไง? สวยป้ะ” ก็เตรียมใจไว้เลยว่าถ้ามันตอบว่าสวยแล้วสนใจผมจะคาบข่าวไปฟ้องแฟนของมันทันที

“ไม่รู้เห็นหน้าไม่ชัด แต่ที่ชัดคือกูเห็นมึงยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่”

ระดับสายตาก็คือเกิดมาเพื่อเสือกเรื่องชาวบ้านจริงด้วยสินะ

“แล้ว?”

“จะแล้วอะไรอะ มึงชอบเขาเหรอ กูไม่ค่อยเห็นมึงยืนยิ้มแบบนั้นเท่าไหร่เหมือนพวกมีความรักงี้” ไอ้ไพน์ขมวดคิ้วจ้องหน้าผมอย่างพยายามจับผิด

“ชอบอะไร ไร้สาระสัส มึงก็น่าจะรู้ว่ากูคงไม่ชอบไม่รักใครอีกแล้ว” ผมถอนหายใจให้กับคำถามของผู้เป็นเพื่อน “อีกอย่าง นั่นน่ะ..เป็นคนใกล้ตัวเลยนะ”

“ยังไงวะ กูรู้จักเหรอ” มันทำหน้างงกว่าเดิม

“มึงต้องรู้จักพี่ชายเขา เพราะนั่นคือน้องสาวของไอ้อัน”

“ฮะ? ไอ้อัน” ทันทีที่ได้ฟังผมพูดจบ ไพน์ก็เปลี่ยนจากทำหน้างงเป็นทำหน้าตกใจแทน “นี่มึงจีบน้องสาวไอ้อันเหรอวะ แล้วไอ้อันรู้เรื่องไหม มึงจะบ้าเหรอดิฟ”

“ใช่กูจีบ และไอ้อันยังไม่รู้ รับรองว่าถ้ามันรู้มันจะต้องอกแตกตาย แต่กว่าจะถึงตอนนั้นกูต้องทำให้น้องมันรักกูก่อน” ผมอธิบาย

“แล้วจะทำไปเพื่ออะไรวะ ยังไม่เลิกเสียใจกับเรื่องนั้นอีกเหรอ”

“กูอยากให้มันรู้สึกเหมือนกับที่กูรู้สึกบ้าง”

ไอ้ไพน์ถอนหายใจออกมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด มันมองหน้าผมอยู่สักพักก่อนเอ่ยต่อ “ดิฟ กูรู้ว่ามึงเสียใจนะ แต่เรื่องบางเรื่องเราก็แก้ไขมันไม่ได้แล้ว ถ้าสิ่งที่มึงคิดมันไม่สำเร็จมันจะแย่ และถ้ามันสำเร็จก็ยิ่งแย่กว่าไม่สำเร็จอีก”

“...”

“สุดท้ายแล้วมึงจะได้อะไรจากกระทำนี้”

ผมจะได้อะไรจากการกระทำในครั้งนี้อย่างนั้นเหรอ ก็คงเป็น..

“ความสะใจล่ะมั้ง ได้เห็นคนที่เกลียดเป็นทุกข์เราก็ควรมีความสุขไม่ใช่เหรอวะ”

“ถ้ามึงจะคิดแบบนั้นกูก็คงห้ามมึงไม่ได้หรอก กูเป็นเพื่อนมึงมานาน ที่กูพูดก็เพราะเป็นห่วงมึงนะ” มันถอนหายใจให้ผมอีกครั้ง “งั้นก็ระวังไว้ด้วยล่ะ”

“ระวังอะไร”

“กูกลัวว่าผลในตอนท้ายมันจะไม่เป็นอย่างที่มึงคิด เพราะคนที่เสียใจที่สุดอาจจะไม่ใช่ไอ้อันแต่เป็นตัวของมึงเอง”

 

 



Castle-G's Talk
บทของพี่ไพน์ในตอนท้ายคือหล่อมาก แงง
ฟังที่เพื่อนพูดหน่อยก็ดีนะอิพี่ดิฟ

플로우라이즈 - #프리스틴 #박시연 #시연 #XIYEON xiyeon pristin GIF


ป.ล.ใครเม้นท์บ่อยๆ จีจะสุ่มแจกหนังสือและ E-BOOK 
จะได้หนังสือ 1 ได้อีบุคเป็น 10

หากอ่านแล้วระวังตัวและหัวใจไว้ให้ดี #อย่ารักดิฟ
สุดท้ายนี้ฝากส่งฟีดแบคให้ดิฟแอร์ด้วยจ้า
Facebook : Castle-G  Twitter : @castleglint








Racing on you ใครรักก่อน 'แพ้' 
Writer : Castle-G 
วาดปกโดย : NAYUMI

รายละเอียดการเปิดพรีออเดอร์ 
14.09.2019 - 29.10.2019 เวลา 10.00 น.
ราคาหนังสือ 349 บาท ยังไม่รวมส่ง 
ค่าส่งแบบลงทะเบียน +40 ค่าส่งแบบ EMS +70 
ของแถมต่อหนึ่งเล่มประกอบไปด้วย ที่คั่นหนังสือ + โปสการ์ด
สนใจคลิกเว็บ >> http://castlegfiction.lnwshop.com/




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 443 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,078 ความคิดเห็น

  1. #503 sweet02 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 01:02
    พี่ไพน์อย่างหล่อเลย 555555
    #503
    0
  2. #467 ssnew11 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 07:27
    อย่าตกหลุมที่ตกเองขุดไว้นะพี่ดิฟ
    #467
    0
  3. #446 kanomcream (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 07:25
    สุดท้ายแล้วพอความจริงเปิดเผย มีคนที่เสียใจมากกว่า​คนเดียว​แน่นอน
    #446
    0
  4. #437 My_smile (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 05:54
    ระวังรักเเอร์นะเออออ
    #437
    0
  5. #435 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 01:11
    เสือที่หลงเหยื่อไปแล้ว
    #435
    0
  6. #428 9ningnong9 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 19:19
    ระวังหัวใจตัวเองไว้ด้วยนะพี่ดิฟฟฟฟฟ
    #428
    0
  7. #427 Moon 🌙 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 09:46

    หล่อออออมากกกกกพ่อออ!!!พี่ไพน์ของน้องงง~~~

    #427
    0
  8. #426 kanokradaparima (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 08:46
    ใช่ค่ะพี่ไพน์ ระวังไว้เลยนะพี่ดิฟ
    #426
    0
  9. #425 G'DayCutie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 07:48

    ทีมพี่ไพน์ค่ะ
    #425
    0
  10. #424 khem22 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 07:22
    คิดถึงพี่ไพน์เลยยย ดิฟนี่ยังไม่รู้ตัวอีกหรอว่าชอบเขาไปแล้ว
    #424
    0
  11. #423 Abyun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 03:41
    กลิ่นมาม่าลอยมาแต่ไกลลล
    #423
    0
  12. #422 Noycoung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 00:44

    ไพน์พูดถูกแล้วค่าา คนที่จะเจ็บและเสยใจมากที่สุดก็คือตัวดิฟเองนั้นและ

    #422
    0
  13. #421 SVbulletz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 00:14
    ฉันทีมพี่ไพน์นะบอกก่อน
    #421
    0
  14. #420 Poy Sunita (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:59
    เราอยากให้ดิฟเสียใจ ให้แอร์หายไปเลย
    #420
    0
  15. #419 _darinn_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:39
    ไม่ห้ามเหมือนกัน เพราะรอดูอะไรที่ สะใจ มากกว่านี้อยู่ ดูสิ้ว่าใครจะทรมานกับการกระทำแบบนี้มากกว่ากัน
    #419
    0
  16. #418 baochompoo2525 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:08
    เอาจริงๆไม่ชอบผู้ชายตอแหลแบบดิฟอ้ะ.. นิสัยแบบนี้อ่อน.. ทำพี่เค้าไม่ได้ก็มาลงที่น้อง... แอร์ผิดอะไรเหรอ.. อยู่ๆก็เอาความแค้นที่มีกับพี่มาลงที่น้อง.. ไม่ใช่ลูกผู้ชายว่ะดิฟ.. แอบคิดให้ไรท์หาผู้ดีๆให้แอร์ใหม่.. ถึงจะเสียตัวให้กับดิฟแล้วก็ช่างมัน..
    #418
    0
  17. #417 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 22:59

    ระวังหลงน้องนะ5555

    #417
    0
  18. #416 firstzy93 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 22:53
    เพื่อนเตือนแล้วนะ
    #416
    0
  19. #414 Noycoung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:12

    -ำลังจะกายเป็นแมวน้อยของน้องแอร์แล้วววว

    #414
    0
  20. #412 ssnew11 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 10:26
    พี่ดิฟจะเป็นเสือหรือจะเป็นแมวกันน๊าาาาา
    #412
    0
  21. #411 Abyun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 03:11
    พี่ดิฟต้องหลงก่อนนนนนนนะ
    #411
    0
  22. #410 ML2499 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 00:16
    พี่ดิฟเอ้ยยย ไม่น่าจะเป็นเสือละมั้งงงง5555
    #410
    0
  23. #409 ID_STORY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 19:22
    เอาล้าววว พี่ดิบของเราช่างน่าเอ็นดูววว
    #409
    0
  24. #406 Poy Sunita (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 16:14
    แอร์ห้ามหลงพี่ดิฟ จนกว่าพี่ดิฟจะจริงจัง5555
    #406
    0
  25. #405 Charlinda88 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 16:02
    อ้าววววยังไงๆ พี่ดิฟ
    #405
    0