[END] Six Crowns Wayfashion ร้อยรักโชคชะตาท้าทายลิขิต

ตอนที่ 9 : SC Wayfashion | Episode05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    11 เม.ย. 60




5

 

ห้องเสื้อ S.E.P.

ฉันมาถึงที่ทำงานก่อนเวลา เนื่องจากว่าเมื่อคืนไม่ได้นอน  เพราะจัดของอยู่ทั้งคืน... ก็แน่สิ น้องชายฉันจะมาอยู่ด้วยนี่นา จะให้นั่งกินนอนกินปล่อยห้องรกให้มันล้อเหรอ ไม่มีทางอะ

เฮ้อ...

อือ..ลืมบอกรายละเอียดเล็กน้อย ฉันทำงานอยู่ที่ห้องเสื้อแห่งนี้ ชื่อว่า S.E.P. เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยแฟชั่นหลากหลาย มีสตูดิโอและเครื่องมือครบครัน ถามอีกว่าทำงานในฐานะอะไร ฉันอยู่ที่นี่ในฐานะนางแบบมือหนึ่ง

ฉันเดินเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นแห่งหนึ่ง วันนี้มีคุยโปรเจคกับผู้จัดการห้องเสื้อ ก็เลยเป็นสาเหตุที่ต้องมาแต่เช้าไงล่ะ แต่ต้องมารอที่ห้องนั่งเล่นก่อนเพราะว่า ห้องประชุมยังไม่มีใครเข้าไป เอาจริงๆเลยมั้ย ตอนนี้ไม่ค่อยมีคนเลยด้วยซ้ำจะเห็นก็แต่พนักงานทำความสะอาด แล้วก็การ์ฟิลด์

...

..

เดี๋ยวนะ! =_=

เมื่อกี๊เห็นใครวะ?

ฉันหันเพ่งมองผู้ชายคนเมื่อกี๊อีกครั้ง และก็เป็นไปตามที่คิดจริงๆ หมอนี่อยู่ที่นี่จริงๆด้วย มาทำอะไรวะเนี่ย...ร.ป.ภ.ปล่อยให้คนบ้าเข้ามาได้ไง  #การ์ฟิลด์ร้องไห้หนักมาก

ไร้ความสนใจ ฉันเลือกที่หยิบสายหูฟังขึ้นมาอุดหูตัวเองไว้พร้อมกันนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ก่อนจะกดเข้าโซเชียลเพื่อเช็คความเคลื่อนไหวอย่างที่ทำปกติเป็นชีวิตประจำวันไปแล้ว

นั่งด้วย

เสียงของใครสักคนดังขึ้น

ฉันเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นชายร่างสูงที่มีเรือนผมสีแดงสดก็เป็นเขาน่ะแหล่ะ คนที่ฉันเพิ่งพูดถึงไปเมื่อกี๊อะ

ถามเก้าอี้ดูว่าให้นั่งมั้ยฉันตอบกลับไปด้วยความติดเซ็งนิดหน่อย หวังว่าวันนี้คงไม่มาปวดหัวกับหมอนี่ให้มากนักหรอกนะ

ถ้ามันพูดได้ก็คงถามไปนานละเขาว่า

ก็นั่งสิ

สิ้นประโยคเจ้าตัวก็นั่งลงอย่างเร็ว ผ่านไปสักวิสองวิ ก็รู้สึกค้างคาใจอะไรแปลกๆ อยากถามอะไรสักอย่างจริงๆ

ถาม...นายมาทำอะไรที่นี่ถามไปแล้วตอนนี้

ตอบ...มาทำงาน

ฮะ? มาทำงาน อิบ้านี่มาทำงาน -_-; คือ...ฉันว่าฉันก็มาที่นี่ออกจะบ่อยนะ ไม่เห็นเลยว่าจะมีหมอนี่ทำมาทำงานสักที หรือว่าเรื่องที่พูดว่าจะมาที่นี่เป็นเรื่องจริงวะ

เดี๋ยวจะกลายเป็นคนขี้เผือก ฉันเลยหุบปากเงียบไป ไม่อยากถามอะไรต่อ

 

เวลาตอนนี้ล่วงเลยไปหลายนาที ฉันต้องไปเข้าห้องประชุมในเวลานี้ เดี๋ยวสายจะโดนดุ และเมื่อเดินขึ้นมาชั้นห้า ซึ่งเป็นชั้นของห้องประชุม ก่อนจะเดินเข้าห้องไป ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาชนฉัน เป็นคนตัวสูงกว่าและท่าทางรีบร้อน

ขอโทษนะ เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”

เป็น! เป็นมากด้วย! เดินยังไงฮะ ไม่เห็นเหรอไงว่าคนเดินอยู่

เปล่าฉันตอบไปสั้นๆ ก่อนจะเดินหนีไป และเข้าห้องประชุม

แม้ถึงปากฉันจะตอบอย่างนั้นก็เหอะ แต่ในใจนี่อยากจะด่ามากเลย ถ้าไม่ติดที่ว่านี่มันวันสำคัญ เอาจริงๆนะ เดินมาชนเมื่อกี๊ส้นพลิกเลยอะ เจ็บนะเนี่ย

ฉันเดินตรงมายังที่นั่งของตัวเองเพื่อนั่งรอผู้จัดการที่จะเป็นคนจัดหัวข้อประชุมในวันนี้ ซึ่งในนี้ก็มีคนทยอยเข้ามาบ้างแล้วแหล่ะ ความจริงแล้วฉันไม่ใช่คนที่มาทำงานทางการจัดการพวกนี้หรอกนะ -_-; แล้วทำไมวันนี้ต้องมานั่งประชุมด้วยนะ นี่เป็นเพราะพี่เพลินบังคับเลยต้องมา

อ่า...เสียเวลาชะมัด

แวบตาหนึ่ง ฉันเหลือบไปเห็นนายคนที่เดินชนชั้นที่หน้าห้อง เขาเข้ามานั่งในนี้ด้วย ...ทำงานที่นี่ด้วยเหรอ ทำไมฉันไม่เคยเห็น วันนี้จะมีอะไรให้ประหลาดใจอีกมั้ยเนี่ย

...

..

อยู่ๆ เสียงจอแจเซ็งแซ่ชวนหนวกหูที่ดังในตอนแรก ก็เงียบลงราวกับมีใครกดปิดเครื่อง ไม่นานก็ทำให้ฉันรู้สาเหตุต้นตอว่าทำไม เมื่อผู้จัดการห้องเสื้อเดินเข้ามา...ถึงจะเป็นผู้จัดการแต่เมื่ออยู่ในนี้ตำแหน่งของเขาใหญ่สุด

คุณเททัศน์ บุคคลที่ฉันกล่าวถึงไปเมื่อไม่นานมานี้ เดินมานั่งยังหัวของโต๊ะประชุม

สวัสดีนะทุกๆคน ที่ผมเรียกมาวันนี้ก็ไม่มีอะไรมากเสียงทุ้มดังขึ้นเรียบๆ

ช่วงเวลานี้คือ...ฉันอยากให้มันสิ้นสุดลงเร็วๆ ฉันไม่ได้มีสมาธิอะไรกับเรื่องพวกนี้มากนะ เฮ้อ...แค่นั่งคุยกับพวกเพื่อนในเอสซีฉันก็เหนื่อยละ โดยเฉพาะไอ่คนที่ชื่อลีโอ เจอหน้าหมอนั่นทีไรละอยากเผ่นออกไปให้เร็วที่สุด

ผมจะมาแจ้งข่าวว่า...ผมจะย้ายไปทำงานที่ญี่ปุ่น

ฮะ! อะไรเนี่ย เป็นผู้จัดการมาตั้งหลายปีอยู่ๆจะย้ายไปแบบนี้อะนะ ถึงแม้ฉันกับคุณผู้จัดการห้องเสื้อคนนี้จะไม่ได้สนิทอะไรกันมาก แต่ฉันก็ชินกับคุณเททัศน์แล้วนะ

ผมต้องไปศึกษาดูงานที่นั่นหลายปี และผมอาจจะกลับมาที่นี่อีก และแน่นอนว่าเมื่อผมไปจะต้องมีคนมาแทน ผมจึงอยากจะแนะนำผู้จัดการคนใหม่ให้รู้จักกัน

แม้จะไม่มีเสียงพูดขึ้น แต่ฉันก็สามารถจับกระแสความอยากเห็นของผู้คนในนี้ได้จากการหันมองหน้ากัน เออ...ฉันก็อยากเห็นผู้จัดการคนใหม่เหมือนกัน

อยู่ๆ ผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งเก้าอี้อยู่หน้าสุด ก็ลุกขึ้นยืน

ผมขอแนะนำ คุณคสิธีร์ กฤษะฎา ผู้จัดการคนใหม่ของห้องเสื้อ S.E.P.”

คุณพระ! นั่นมันคนที่เดินชนชั้นตอนนั้นนี่ เป็นผู้จัดการห้องเสื้อคนใหม่เหรอ สรุปคือฉันต้องพูดจาดีๆกับเขาเข้าไว้ใช่มั้ย คิดถูกแล้วที่ตอนนั้นไม่วีนใส่

เจ้าของร่างสูงกวาดยิ้มทักทายให้ทุกคนให้ห้อง เรียกผมว่า คลอสก็ได้นะครับ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ

 

หลังจากแนะนำตัวทักทาย ทำความรู้จัก บลาๆๆๆๆ กันเป็นอันเสร็จเรียบร้อย ก็สิ้นสุดการประชุมครั้งนี้เสียที

ในขณะที่ฉันกำลังเดินออกไปจากห้องเสื้อ เพื่อไปทำงานต่อ...คืองานฉันเยอะนะเห็นแบบนี้ มีอีเวนต์เข้ามามากมาย ขนาดเลือกแล้วเลือกอีกยังเยอะเลย

เอ่อ....เดี๋ยวอยู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างหลัง คลับคล้ายว่าจะเรียกฉัน

พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นนายผู้จัดการที่ย้ายมาใหม่น่ะเอง

“...”

ทำของตกคลอสยื่นเอากระเป๋าสตางค์สุดรักมาให้ฉัน

ไปทำตกตอนไหนวะนั่น

ขอบคุณนะฉันรับมาอย่างรู้สึกโล่งใจโคตรๆ

เธอทำงานอะไรที่ห้องเสื้อ?” คลอสถามฉัน

ถ้าเป็นเวลาปกติมาถามแบบนี้ฉันจะไม่ตอบนะ ด้วยนิสัยที่ไม่ชอบเสวนากับคนที่ไม่สนิท ฉันจะชอบเป็นแบบนั้น แต่ในเมื่อรู้ฐานะของหมอนี่แล้ว มันก็ทำใจไม่ลงที่จะไม่ตอบ

หลักๆ ที่ทุกคนเห็นฉันเป็นนางแบบนะ แต่ความจริงฉันก็เป็นดีไซเนอร์

ไม่ผิดหรอก ทุกๆ คนเมื่อเห็นฉันในห้องเสื้อแห่งนี้จะมองว่าฉันคงเป็นนางแบบของที่นี่ นั่นก็ไม่ผิดฉันเป็นจริงๆ แต่ว่าก็มีงานหนึ่งที่ฉันรักมากกว่าคือการเป็นดีไซเนอร์ ข้อนี้เป็นส่วนน้อยที่จะมีคนรู้ เพราะส่วนใหญ่จะมองว่าฉันเป็นเจ้าแม่แฟชั่นเทือกนั้น

งั้นเหรอ ฉันคลอสนะ เธอน่าจะรู้แล้ว

แหงสิ ไม่รู้ก็แปลกละ แล้วไอ้ที่พูดแบบนี้จะต้องมาหลอกถามชื่อฉันแน่ๆ เจอมาเยอะละ

อือ ฉันชื่อมินนี่

แต่จะไม่ตอบก็ไม่ได้อีกแหล่ะ

ฉันไม่ได้อยู่คุยอะไรกับเขามากมาย อย่างที่บอกฉันไม่ค่อยชอบการเสวนา ก่อนจะเดินออกมาที่หน้าประตูเพื่อเดินออกไปเรียกแท็กซี่...

หรือฉันจะซื้อรถใหม่ดีนะ..? เมื่อไหร่รถจะซ่อมเสร็จ ไม่อยากขึ้นแท็กซี่เลยหลังจากที่เจอเหตุการณ์เมื่อวานนี้แล้ว

ฉันสะบัดไล่ความคิดตอนนี้ออกไป และเดินไปที่ทางเดินหน้าตึกต่อ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีใครสักคนที่รู้จักเอารถมาจอดอยู่หน้าตึกที่ฉันกำลังเดินไป...

อีตาลีโอนั่นมาทำไม แล้วนั่นรถนี่จอดขวางเหลือเกิน กลัวชาวบ้านเขาไม่รู้เหรอยะ...ช่างเรื่องรถมันเหอะ ตอนนี้สนที่มันมาทำไมมากกว่า

นั่นการ์ฟิลด์นี่ เขายืนคุยกับลีโอด้วย รู้จักกัน??





คุยกับ Castle-G

ง่อววว ตัวละครดผล่มาทีละเรื่อยๆละแก 5555+

คลอสคือใคร ใครคือคลอส หรือนางจะเป็นพระรอง?

แต่ลืมไป ฉันแต่งนิยายเรื่องนี้ไม่มีพระรองเว้ย 55555+








T
H
E
M
Y
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,146 ความคิดเห็น

  1. #1092 YulSica (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 23:21
    มินนี่สวยยยยย
    #1,092
    0