[END] Six Crowns Wayfashion ร้อยรักโชคชะตาท้าทายลิขิต

ตอนที่ 8 : SC Wayfashion | Episode04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,624
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    11 เม.ย. 60








4

 

Minnie’s Talk

เวลา 23:55 PM

หลังจากที่ทำงานของตัวเองจนเสร็จ ฉันก็เก็บของจะกลับและหาแท็กซี่กลับคอนโด ... ความจริงแต่ก่อนจะฉันจะขับรถมาเองนะ แต่ตอนนี้อย่างที่เคยบอกไป รถฉันมันอยู่ที่อู่ไง เลยต้องลำบากหน่อย

ไปมั้ยครับ”  เสียงของลุงแท็กซี่ถาม

ว่าแต่ว่าแท็กซี่คันนี้มาไงวะ? ฉันไม่ได้เรียกสักหน่อยแต่ที่น่าตกใจไปกว่านั้นก็คือ แท็กซี่คันนี้ไม่มีป้ายทะเบียนรถเลย...เกิดอะไรแบบนี้ขึ้นบนเมืองนี้ด้วยเหรอ รถทุกคันนี้ผ่านการคัดมาอย่างดี และจัดระเบียบเรียบร้อย

น่าเชื่อใจมากแค่ไหนกัน?

ไม่ค่ะ คือ...”  ฉันกำลังปฏิเสธไป

นี่หนู ดึกขนาดนี้แล้วไม่ค่อยมีแท็กซี่วิ่งหรอกนะ จะมาก็มาเหอะ คิดไม่แพงหรอก

อ่า...จริงด้วยสินะ ตอนนี้ 5 ทุ่มแล้วนี่นา จะหารถกลับก็ยากจริงๆนั่นแหล่ะ เฮ้อ...ไม่มีรถ ก็ยากอย่างนี้แหล่ะนะ คราวหน้าควรขับมาด้วยจะดีเปล่าเนี่ย

คือ...

เอาไงหนู จะไปมั้ย

ฉันหันมองซ้ายขวาไปตามถนน  ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะมีแต่รถส่วนตัวของประชากรวิ่งไปมา ไม่ค่อยมีรถโดยสารเลย แถมถ้ามีก็ไม่ว่างซะด้วย  แท็กซี่คันนี้คือทางเลือกเดียวของฉันหล่ะ แต่เอาเหอะไปก็ได้

ค่ะ...ไปส่งที่ถนนรัชวิชัย คอนโดซิกส์ซิตี้”  ฉันเอ่ยบอกคนขับรถ หลังจากที่ขึ้นไปนั่งในรถแล้วเรียบร้อย

เอาหล่ะ  ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก ที่เกาะนี้ซีนอนจัดรักษาการดูแลความปลอดภัยเป็นอย่างดี น้อยนักที่จะเกิดอาชญากรรม ชีวิตฉันคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง

รถคันที่ฉันนั่งแล่นออกไปเรื่อยๆ จนถึงจุดเลี้ยวตรงทางสี่แยก โดยปกติแล้วถนน รัชวิชัย ที่ว่านั้นต้องขับตรงไป...แต่ทว่า รถคันนี้กลับเลี้ยวซ้ายซะงั้น!? นี่มันไม่ใช่ทางลัดอะไรเลยด้วยซ้ำ

เดี๋ยวนะ! ฉันบอกให้ไปที่ถนนรัชวิชัยค่ะ”  ฉันเอ่ยปากบอกคนขับรถอีกครั้ง เผื่อว่าคนขับจะหลงทางหรือหูแว่ว

แล้วไง?”

กะ...ก็ทางนี้มัน

วินาทีนี้ใจฉันแทบไม่อยู่กับตัว  อยากจะกระโดดออกจากรถแทบตายอยู่แล้ว แต่ติดที่ว่าทำไม่ได้สิวะ ไม่คิดว่าจะมาเจอกับตัวนี่นะ รู้งี้ไม่มาด้วยตั้งแต่ทีแรกก็ดีหรอก กรี๊ดดดดด!  ชีวิตใครเนี่ย ประสบการณ์ล้ำเลิศเหลือเกินที่ว่าครั้งหนึ่งเคยโดนคนขับแท็กซี่ลากออกนอกเส้นทาง

นี่ฉันว่าคุณพาฉันกลับดีกว่านะคะ ทำแบบนี้ต่อไปคุณก็ไม่รอดอยู่ดี

อยู่ๆ ลุงแก่หัวหงอกที่ขับรถมาก็เบรกรถกะทันหัน จากนั้นก็หันมามองฉันด้วยสายตาเยือกเย็นจนทำเอาเสียวหลังวาบ นี่จะไม่เลิกคิดอกุศลจริงๆใช่มั้ยวะ

นี่...ต่อให้ฉันถูกจับ ก็คุ้มดีอะหนู ทั้งสวยและหุ่นดีขนาดนี้”  ชายขับแท็กซี่พูดพร้อมมองด้วยสายตาจาบจ้วง

หื่นเอ้ยยยยย!

ฉันไม่รีรอและจะเปิดประตูรถออกไป แต่ก็มีมือที่ไวกว่ามีดึงกระเป๋าฉันไว้ เพื่อไม่ให้ฉันลงไป แต่เรื่องอะไรฉันจะยอมอะยะ ขอบคุณมากที่จอดรถให้ ตาแก่หัวงูแล้วโง่ซ้ำ กระเป๋าที่มีเครื่องสำอางและโทรศัพท์ ฉันทิ้งได้เว้ย!  และความคิดก็ไปพร้อมการกระทำ

ฉันสลัดกระเป๋าที่สะพายแขนออก ก่อนจะผลักประตูวิ่งออกนอกรถไปให้ไกลที่สุด ถึงแม้ว่ารองเท้าส้นสูงที่ใส่อยู่จะทำให้การวิ่งลำบากขึ้นเป็นกองก็ตามที

และเมื่อฉันมั่นใจว่ามาไกลแล้ว ก็หยุดวิ่ง หอบหายใจหนักเหมือนกันนะ อี อีกใจหนึ่งก็เสียดายเครื่องสำอางในกระเป๋า มีแต่วิกตอเรียเชียวนะ อันหนึ่งไม่ใช่ถูกๆ แถมโทรศัพท์อีกต่างหาก แต่ถ้าแลกกับชีวิตตัวเองก็คุ้ม

โชคยังดีที่กระเป๋าเก็บเงินและบัตรเครดิตอยู่ในกระเป๋ากางเกงที่ใส่ แต่ปัญหาก็คือ...

ฉันหยิบกระเป๋าออกมาแล้วเจอแต่ตังค์เหรียญ ส่วนบัตรเครดิตก็กดไม่ได้ซะด้วยสิ เท่าที่ฉันรู้มาต้องเดินไปอีก 1-2 กิโล ถึงจะเจอตู้ ATM ให้กดเงิน  แบบนี้มินนี่ก็ตายโหงสิ ชีวิตสาวในกลุ่ม SC คนดังดนเด่นต้องมาทุกข์ขนาดนี้เลยเหรอ

ฉันหันไปมองตู้โทรศัพท์อยู่ข้างๆ ก็มีความหวังขึ้นมา... อย่างน้อยก็มีเหรียญอยู่นี่หว่า มินยูนารอดตายแล้ว เย้!.......แต่ทว่า..

ฉันกลับจำเบอร์โทรใครไม่ได้สักคนเลย

นี่! สมัยนี้ไม่มีใครมานั่งจำเบอร์โทรศัพท์หรอกนะยะ ได้มาก็เมมใส่เครื่องอย่างเดียว แล้วอีกอย่างโลกนี้มีเฟส มีไลน์ ไม่ค่อยมีใครจะเสียเงินโทรศัพท์โทรหากันหรอก

เฮ้อ~

นี่ฉันจำเบอร์ใครไม่ได้จริงๆเหรอวะ?

ฉันล้วงมือเข้าไปในกางเกง เพื่อจะหยิบเอาเหรียญออกมา แต่มือกลับไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแทนที่จะเป็นของที่ฉันต้องการ นั่นทำให้ฉันสนใจว่ามันคือ กระดาษอะไร

ฟึ่บ~

นามบัตรของการ์ฟิลด์

นี่เก็บไว้อยู่เหรอเนี่ย แล้วมาได้ไงอะ เอ๊ะ! แต่ว่าในนี้มีเบอร์โทร จริงสิ ฉันโทรหาเขาดีมั้ย? อะ...เอ่อ ถึงแม้เพิ่งจะเคยเจอกัน แต่ว่ามันก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่นา...ช่วยเหลือกันตามประสาเพื่อนร่วมโลกอะนะ

การ์ฟิลด์ได้กล่าวไว้

ฉันหยิบเอาเบอร์โทรของเขา มากดต่อสายโดยตู้โทรศัพท์สาธารณะ...คงไม่ต้องอธิบายหรอกนะคะ ว่าโทรศัพท์สาธารณะต้องใช้ยังไงบ้าง

[ฮัลโหล]

เสียงที่คุ้นมากๆ ดังออกมาจากปลายสาย คุ้นชนิดที่ว่าฉันเริ่มสงสัยละว่าใครรับ

การ์ฟิลด์เปล่า

[ไม่ใช่]

อ้าวววว...ฉันกดถูกเบอร์เปล่าวะ แต่ว่าฉันแน่ใจแล้วนะว่าเบอร์นี้ชัวร์ๆ อะ ว่าแต่นี่ใคร

แต่นี่เบอร์เขาอะ”  ไม่ยอมอะ ฉันโทรไม่ผิดจริงๆนี่นา

[เออ...ก็เบอร์มัน แต่ฉันรับอะ มีอะไรมั้ย? จะบอกให้]  ค่อยยังชั่วหน่อย

บอกเขามาหาฉันที่ถนนพินธา หน่อย หน้าคอนโด Y อะ

[อ่อ ได้ๆ แล้วจะบอกให้ ว่าแต่เธอเป็นใคร]

ฉันถอนหายใจออกมา แล้วนี่คือต้องบอกจริงๆ ใช่มั้ยวะ ว่าฉันเป็นใคร เอาไงดีเนี่ย

ฉันเป็นคนที่เขาขโมยนาฬิกาไป ขอบคุณมาก

หลังจากจบประโยคสนทนา ฉันก็กลับมานั่งที่เดิม และคิดอะไรเพลินๆไป  ฉันคิดเรื่องคนที่ฉันคุยด้วยเมื่อกี๊อะ เสียงหมอนั่นโคตรๆคุ้นเลย เหมือนจะนึกออก แต่ก็นึกไม่ออก เคยเป็นปะ?

 

เวลาผ่านไปประมาณ 15 นาที...~

นั่งทำอะไรตรงนี้อะ?”

เสียงทุ้มๆดังขึ้น ทำเอาสติที่หลุดลอยไป กลับเข้าร่าง ก่อนจะหันไปมองบุคคลที่มาใหม่

เขามาจริงๆด้วยแฮะ นี่ลุ้นแทบตายว่าจะมารึเปล่า

นายมาด้วย”  ฉันมองหน้าเขาด้วยสีหน้าดีใจ นี่นั่งอยู่ตรงนี้มานานก็หวาดระแวงเหมือนกันว่าจะโดนอะไรอีกหรือเปล่า

อืม...นี่เธอนัดคุยกับฉันเวลานี้เหรอ แถมที่แบบนี้เนี่ยนะการ์ฟิลด์เอ่ยพร้อมหันมองไปรอบๆ  เพราะที่นี่จะเป็นต้นไม้ซะส่วนมาก และคนก็ผ่านน้อย ไม่แปลกที่จะสงสัย เธอหวังจะทำมิดีมิร้ายฉันเหรอ

คิดได้ไงเนี่ย?!!  คิดถูกแล้วใช่มั้ยที่ให้หมอนี่มาอะ

บ้าเปล่า...แต่ก็ขอบคุณที่มา

ทำไมอะ?” 

ฉันไม่อยากให้เขาถามไปมากมายกว่านี้ ก็เลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง และดูเหมือนเขาเองก็ดูตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนกัน ตั้งแต่ตอนที่เลิกงานจนโดนตาลุงแท็กซี่พยายามลากไปข่มขืนเนี่ย

.........

ทำไมคนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้ แต่ก็ดีนะ มีเบอร์ฉันอยู่ด้วย แบบนี้เขาเรียกพรหมลิขิตนะมินยูนา

พรมเช็ดเท้า? ช่างเถอะ ไม่สนหรอกจะพรมอะไรก็ช่างอะ ตอนนี้อยากกลับบ้านละ

นายไปส่งฉันกลับคอนโดหน่อยสิ ช่วยเหลือเพื่อนร่วมโลก

ถือว่าการ์ฟิลด์เป็นหนึ่งในบุคคลที่โชคดี เพราะปกติคนอย่างฉันจะไม่ค่อยเอ่ยปากขอร้องใครก่อนหรอก ถ้าไม่ใช่เรื่องจำเป็นจริงๆ

ได้สิ ขึ้นรถเลย

ร่างสูงเอ่ย พร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดประตูรถออก  ฉันจึงขึ้นไปนั่ง จากนั้นเขาก็อ้อมมาฝั่งคนขับ ก่อนจะออกรถไปตามเส้นทาง ...คนเราสมัยนี้ไว้ใจกันไม่ได้หรอก กับอีตานี่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันจะไว้ใจได้มั้ย

ตอนฉันโทรไป นายไม่ได้รับโทรศัพท์เหรอฉันถาม

ไม่อะ เพื่อนรับ

นายพักอยู่กับเพื่อน??”

อืม...ฉันไปขอมันอยู่ด้วย มีอะไรรึเปล่าการ์ฟิลด์ขับรถไปด้วยแล้วก็ตอบฉันไปด้วย ดูมุมข้างเขาก็ดูดีใช่เล่นนะ เสียดายไม่น่าเป็นเกย์เลย

ไม่รู้สิ ฉันแค่คุ้นเสียงเพื่อนนายมาก

จบประโยค คนที่ขับรถอยู่ก็หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะตอบฉันกลับมาอย่างมีความสุข

เธอไม่คุ้นสิแปลก ฮะๆๆ

ไม่คุ้นสิแปลก?? แสดงว่าเป็นคนที่ฉันรู้จักสินะ

ทำไม

เจ้าของเรือนผมสีแดง ยักไหล่และไม่ตอบอะไร ก่อนจะชวนเปลี่ยนเรื่อง

ช่างหัวมันเถอะ...ว่าแต่เธอทำงานอะไรดึกๆ ดื่นๆ”  การ์ฟิลด์ตั้งคำถามกับฉัน  และมันเป็นอะไรที่ตอบยากมากๆ คือ...มินนี่ก็ทำงานดึกทุกวันอะค่ะ

เป็นเรื่องปกติของฉันละ

เฮ้ย...ไม่ดีเลยนะแบบนี้ มันอันตรายรู้ปะ”  พูดอย่างกับเป็นห่วงมากมายซะอย่างนั้น

“...”

แล้วเธอทำไมไม่ขับรถล่ะ ขับไม่เป็นเหรอ? จ้างคนขับรถก็ได้นี่

ไม่หรอก ยุ่งยากน่ะ

เธอนี่น้าาาาา คนที่กิตติศัพท์ว่าสวย เก่ง ยืนด้วยลำแข้งตัวเองแค่ไหน แต่ก็น่าจะมีคนดูแลนะ น่าจะให้มีคนขับรถไปส่งไปรับ น่าจะมีคนช่วยเธอทำงาน อย่างเธอคนเดียวไม่ไหวหรอก

เอ๊ะ...ยังไง?

นี่นายหาว่าฉันดูแลตัวเองไม่เป็นเหรอ

เปล่านะ แค่บอกว่าคนอย่างเธอควรจะมีคนดูแล  ฉันผิดอะไรล่ะเนี่ย

ฉันดูเป็นผู้หญิงบอบบางขนาดนั้นเลยเหรอ? เออ จะไม่พยายามเถียงละกัน เพราะตอนนี้ฉันยังคงต้องพึ่งพาเขาอยู่ เกิดอารมณ์เสียโยนฉันทิ้งไว้ข้างทางทำไง นั่งเงียบๆไปละกัน

การ์ฟิลด์พาฉันมาถึงที่คอนโดโดยสวัสดิภาพ  ตอนนี้ฉันโคตรๆจะดีใจเลยที่มาถึงบ้านแล้ว แบบว่าแค่ใจหายนึกว่าจะไม่ได้กลับมาคืนนี้ซะอีก

กลับมานี้ฉันจะบอกซีนอนจัดการเรื่องพวกนี้ซะ จะได้เป็นไปเป็นภัยภาระของคนอื่นอีก

ครั้งนี้ที่รอดมาได้ เพราะความสวยล้วนๆ (กล้าเล่นนะ)

ฉันเดินขึ้นมาในคอนโด ด้วยความเหนื่อยล้า และคนแรกที่ฉันเจอก็คือ....เวล หรือชื่อเต็มนางเวลโอลา ฉันเรียกเวลคือดีงามละ อย่ายาวเลย  เธอเดินเข้ามาหาฉัน

เป็นไรอะ

เหนื่อย ฉันไปพักนะ”  ฉันตอบไปตามความจริง

โอเค

แต่ก่อนที่จะเดินเข้าห้องไป ก็ต้องหันกลับมาอีกครั้งเพราะเพิ่งจะนึกอะไรได้

เวล....ฝากบอกซีนอนหน่อยนะ พรุ่งนี้มีเรื่องจะคุยด้วย

อืม

ฉันคุยอะไรเล็กน้อยกับเพื่อนของตัวเอง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อน คือ ช่วงนี้งานเข้าเยอะมากน่ะ ต้องหาเวลานอนให้เยอะที่สุด ไม่งั้นหน้าตาจะโทรมแล้วแต่งหน้าไม่สวย

 



คุยกับ Castle-G

มันคือพรหมลิขิตตต ดังที่ฟิลด์กล่าวไว้ อิอิ

อิเจ้จีก็รอเหมือนกันค่ะว่าเมื่อไหร่จะมีพรหมแบบนี้บ้าง

ไม่เอาพรหมวิหาร4 นะคะ ไม่ถูกกับธรรมะค่ะ 55555++

คือการ์ฟิลด์เหมือนนางชอบมินนี่เนอะ ดูดีๆแล้ว






 

T
H
E
M
Y
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,146 ความคิดเห็น