[END] Six Crowns Wayfashion ร้อยรักโชคชะตาท้าทายลิขิต

ตอนที่ 7 : SC Wayfashion | Epiosde03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    11 เม.ย. 60






3

 

Garfield’s Talk

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ที่เพิ่งโทรมาหาเมื่อวานนี้ และไม่นานมันก็รับสาย พอดีว่าผมมีธุระบางอย่างต้องคุยกับเจ้านี่เล็กน้อย

[โหล]

“12  อัน

[กูเล่นกับมึงเหรอ มีอะไรวะ]  ลีโอถามแกมด่า

ลี...กูจะไปอยู่กับมึงนะ โอเคมั้ย

[ฮะ!? เฮ้ย เดี๋ยวนะ พูดใหม่ซิ]

กูจะไปอยู่กับมึงสักพักหนึ่ง โอเคนะ ตามนี้เว้ย มารับด้วย

ผมกดวางสาย และขึ้นไปจัดการเก็บกระเป๋า สัมภาระทั้งหมดให้เรียบร้อย เพื่อรอเพื่อนมารับ โดยที่ตัวเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันจะมารับป่ะ

ปี๊บบบบ~

เสียงของแตรรถดังขึ้น ทำให้ผมต้องหันไปมอง และในตอนแรกก็กะว่าจะด่าสักหน่อย ขับรถไปตายเหรอ จะบีบแตรรบกวนชาวบ้านทำไม? แต่ก็ได้แค่คิดหละนะ ก็ในเมื่อคนที่ผมกำลังจะอ้าปากด่าเมื่อกี๊เป็นผู้ชายใส่แว่นดำ เซ็ตผมมาอย่างดี เสื้อผ้าติดหรูโคตรๆ อ้อ..ไม่ต้องสงสัยหรอกว่าทำไมผมมองเห็นคนขับ ก็มันเป็นรถเปิดประทุนอะ

นึกว่าจะไม่มา”  ผมเอ่ยออกไป

คนที่นั่งอยู่บนรถได้ยินก็หันมาพูดบ้าง กูเพื่อนมึงนะ มีอะไรเราต้องช่วยเหลือกัน

ผมได้ยินที่อีกฝ่ายพูดก็หลุดหัวเราะออกมา ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้คำพูดนั้นมันจริงจังหรือแค่พูดเล่น

เออ...ดีครับเพื่อนรักผมยัดกระเป๋าสัมภาระเสร็จก็กระโดดขึ้นรถไป ซึ่งเป็นเบาะหลัง ทำเอาเจ้าของรถมองอย่างเหวอๆ

เฮ้ กูไม่ใช่คนขับรถมึงนะเว้ย ทำแบบนี้ได้ไงวะผมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจที่มันพูดเลยสักนิด และเอาเครื่องเล่นเอ็มพีสามออกมาฟังเพลง

ออกรถไปเลย

ไปไหน

มึงพักอยู่ไหน ก็ไปที่นั่นน่ะแหล่ะ

ผมว่าผมบอกไปแล้วนะว่าจะไปอยู่กับไอ้ลีโอ มันยังไม่เข้าใจอ่อวะ

นี่เอาจริง?”

เออ แล้วก็ไสหัวขับรถไปเลย

ผมมั่นใจได้ว่า ถ้าตอนนี้เวลานี้คนที่กำลังออกคำสั่งในตอนนี้ไม่ใช่ผมที่เป็นเพื่อนของมัน มันคงจะหยินเอาปืนที่อยู่ใต้เบาะมายิงผมไส้แตกอะ ก็อย่างว่าคนอย่างอภิวัฒน์แม่งไม่ชอบให้ใครมาออกคำสั่งหรอก ผมพูดกับมันอยู่เนี่ยยังรู้สึกกลัวๆ มันเลย (นี่คือกลัวแล้วนะ ฮ่าๆๆ)

 

 

(หลายนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็วเนื่องจากกดแป้นพิมพ์)

ผมมาถึงคอนโดแห่งหนึ่ง และ...มันก็ดูสมฐานะคุณเจ้าของอุตสาหกรรมรถยนต์อย่างอภิวัฒน์จริงๆ นายอภิวัฒน์นี่ไม่ธรรมดา แต่ก็นะ ดีเหมือนกัน มาอยู่นี่กลางเมืองดี ทำอะไรสะดวก อิทอิสเวรี่เวล

 

ณ ห้อง 9732

แม่งเหี้ยยยย! ชั้นล่างๆทำไม่รู้จักไปอยู่วะ มาอยู่อะไรชั้นบนขนาดนี้ มันเหนื่อยนะว้อย กว่าจะขึ้นลงแต่ละครั้ง ถึงแม้มันจะมีลิฟต์ก็เหอะ

อ้าว...คุณชัชธเชนทร์ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ ไหนบอกจะมาอยู่ด้วยไง ฮ่าๆๆๆ

เสียงหัวเราะช่างหน้าหมั่นไส้ เดี๋ยวปั๊ดเอาแปรง(ขัดห้องน้ำ)มายัดปาก

ครับ..คุณอภิวัฒน์ ขอบคุณที่เมตตานะครับ

ยินดีครับคุณชัชธเชนทร์ตามสบายคิดซะว่าเป็นโพรงตัวเองนะครับ

“โพรงพ่อง กูไม่ใช่กระรอกนะสัส”

ผมด่ามันก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้อง ซึ่งภาพแรกที่ผมเห็นคือห้องที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยมากมาย เอ่อ..สงสัยคงมีแม่บ้านมาทำความสะอาดให้ประจำละมั้ง เพราะคนแบบไอ้เหี้ยนี่มันทำความสะอาดไม่เป็นหรอกครับ ได้มากสุดคือกวาดขยะไปไว้ใต้เตียง

ทันทีเข้ามา สิ่งแรกที่ผมทำก็คือทิ้งตัวลงนอนสบายบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องโถง อ้าว...ก็เจ้าของห้องเขาบอกให้ทำตัวตามสบาย ผมไม่ผิดนะพูดเลย

เสียงโทรทัศน์ดังขึ้น ในขณะที่รายการโทรทัศน์ต่างๆถูกเปิดไปหลายต่อหลายรายการ  แต่ทว่ามันกลับไม่มีช่องไหนที่ผมจะดูได้เลย ทำไมรายการโทรทัศน์ที่ประเทศไทยน่าเบื่อแบบนี้วะ T^T

ทำหน้าตาเป็นแย้ตกส้วมอีกละ เป็นไรอีกล่ะเจ้าของห้องที่คุ้ยของในตู้เย็นอยู่หันมามองผม

น่าเบื่อ...ไม่มีอะไรดู

ผมวางรีโมตน์ลงก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง มาอยู่กับมันยังไม่ถึงชั่วโมงก็เริ่มเปลี้ยไปซะละ จะรอดมั้ยเรา แต่ถ้าไม่ทำแบบนั้น แผนที่อุตส่าห์วางไว้ก็แตกกระจายสิ เออ...เจริญละครับ

ดูหนังมั้ย?”  ลีโอละจากของกินในตู้เย็นและเสนอความคิดเห็น

อะไรอะ? หนังแนวไหน ดราม่า รักน้ำเน่า หรือแอคชั่นวะ?”

หนังโป๊

ไอ้..เชี่ยยยย อะไรดลบันดาลให้พูดออกมาละนั่น เห็นว่าคนอย่างการ์ฟิลด์เป็นคนยังไงวะ

จะบ้าเหรอ?!”

อ้าว...ก็นึกว่าจะชอบดู”  เพื่อนสนิททำหน้าตาตกใจ อย่างไม่แกล้งทำเหมือนที่ผ่านมา คือ...คุณอภิวัฒน์เห็นว่าผมเป็นคนประเภทไหนกันครับ?

ไม่ดูเว้ย ทำอย่างเดียวผมตอบมันไปอย่างแมนๆ

สัส ฮ่าๆๆๆ

แล้วเราสองคนก็หัวเราะออกมาอย่างพอใจ

“เออ เดี๋ยวกูไปนอนก่อนละกัน เหนื่อย”

อีกคนพูดจบก็เดินไปที่ห้องนอน และหายเข้าไป... ส่วนผมน่ะเหรอ...ก็นั่งแม่งมันตรงนี้หล่ะครับ อีกสักพักจะออกไปเดินสำรวจรอบๆ สักหน่อย ทำความคุ้นชินเอาไว้ จะได้ไม่ลำบากไอ้ลีโอมัน

หรือจะไปตอนนี้ดีวะ?

 

การกระทำเร็วกว่าความคิดเมื่อ ผมเดินลงมาจากห้อง มาเพื่อสำรวจตรวจหาซื้อของกิน  ไม่ต้องคิดไปหรอกว่าทำไมผมถึงเลือกจะมาอยู่ที่คอนโดลีโอ ตอบเหตุผลสั้นๆไปเลยว่า

หนึ่ง. มันเป็นเพื่อนผม

สอง. คอนโดดูสะดวกสบาย

สาม. ขี้เกียจอยู่คนเดียว

สี่. คอนโดนี้นอกจากลีโอจะอยู่แล้ว ยังมีคนๆหนึ่งอยู่ด้วย

เป็นไงล่ะ ข้อดีล้วนๆ นี่สืบค้นหาข้อมูลโคตรๆ แล้วนะกว่าจะได้ขนาดนี้

ป้า...กาแฟไม่ใส่น้ำแก้วหนึ่งผมเอ่ยปากสั่งน้ำกับคนขายกาแฟข้างหน้าคอนโด ซึ่งทำเอาป้าแกตาเขียวใส่ทันที

ไปเล่นตรงนู้นไป

ล้อเล่นครับ...งั้นโอวัลตินแก้วหนึ่ง

คนขายถอนหายใจใส่ผมอย่างเอือมๆ  แต่ก็ยอมชงโอวัลตินให้ผมเหมือนเดิม แต่ถามว่ามีความสุขรึเปล่า ผมมองว่าเป็นความสนุกมากกว่านะ

 

หลังจากที่ผมคุยกับป้าขายกาแฟ (?) สักพัก โดยผมตั้งใจไว้ว่าจะบันทึกให้เป็นร้านประจำสัก ฮ่าๆๆ แต่ว่าตอนนี้ขอเดินขึ้นไปดูห้อง 8019 ก่อน....

อ้อ ไม่ต้องกลัวว่าผมจะหลงห้องตัวเองหรอกนะครับ  เพราะผมค่อนข้างมั่นใจว่าห้องที่ตัวเองอยู่คือ 9732 และมันสูงมาก แต่ที่บอกจะไป 8019 เพราะแค่ไปส่องดูลาดราว ทักทายทำความรู้จักกับเจ้าของห้องนั้น

ลิฟต์นำพาผมมาถึงชั้นที่ 18 และเมื่อประตูเปิดออก ก็เดินตรงไปยังห้องที่ผมหมายตาไว้

ออด~

เสียงออดดังขึ้นทันทีเมื่อปลายนิ้วของผมกดลงไป หึ คิดแล้วก็ตื่นเต้นดีแฮะ  นี่ผมคงไม่ได้กะริกกะรี้เกินไปหรอกใช่มั้ย?

ประตูบานหรูแง้มออก พร้อมกับใบหน้าของใครบางคนที่ผมไม่ได้หวังว่าจะเจอ เธอคนนั้นเป็นผู้หญิงผมยาวตรง ดำขลับ ผิวพรรณดี รับกับใบหน้าหวานๆ

มาหาใครคะ?”  เสียงนุ่มๆ ของสาวเจ้าถามผม

นี่...ห้องของโฟโต้มั้ย?”

ตอนแรกผมโคตรๆ มั่นใจเลยว่าห้องนี้คือ ห้องของโฟโต้ หนุ่มผู้ช่วยช่างภาพที่ผมกำลังตามอยู่ แต่ว่า...ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจละอะ 

ใช่ มีธุระอะไรรึเปล่า

เหอะ! ธุระน่ะไม่มีหรอกนะ ถ้ามีผมก็ขอพูดกับเขาด้วยตัวเองดีกว่า

ไม่เป็นไร

ผมถอนหายใจ และทำท่าจะเดินหันหลังกลับไปยังที่ของตัวเอง แต่ทว่า...ร่างกายและปากไปเร็วกว่าความคิด เมื่อผมหันกลับไปประจันหน้ากับคนที่มาเปิดห้องอีกครั้ง

เดี๋ยว...เธอเป็นอะไรกับโฟโต้เหรอ?”

หญิงสาวยิ้ม และตอบกลับมาว่า

ฉันเป็นแฟนเขาน่ะ

ผมพยักหน้าลงอย่างเข้าใจ  และเม้มริมฝีปากแน่น ใช่แล้วหล่ะ โฟโต้ คือคนที่ผมกำลังสนใจอยู่ไง  แต่อยู่ๆ ก็รับรู้ว่ามีแฟนแล้ว แถมแฟนเป็นผู้หญิงอีก เซ็งชะมัด...แต่ไม่ต้องมาคิดว่านายการ์ฟิลด์จะเป็นคนดีประมาณว่า แฟนเขาเราไม่ยุ่งหรอกนะเว้ย คิดผิดอะพูดเลย ยิ่งมีแฟนแหล่ะยิ่งสนุกเลย โคตรๆ จะสะใจเวลาแย่งแฟนชาวบ้าน

“จะว่าไป...เธอก็เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” ผมพูดกับหญิงสาวตรงหน้า พร้อมกับยกยิ้มแค่นหัวเราะเล็กน้อย

“นายเองก็เหมือนกัน” คนตรงหน้าก็ตอบผมกลับมาด้วยกิริยาเดียวกันกับผมเป๊ะ

ผมรู้อย่างเดียววาตอนนี้ความรู้สึกของผมก็คือหงุดหงิด

[End Garfield’s Talk]



คุยกับ Castle-G

นี่คือนิยายที่ชะนีไม่มีความสำคัญอะไรนะคะ

5555555+ แต่มันคือนิยายชายหญิง น้องจียืนยันค่ะ

การ์ฟิลด์นางดูแมนอยู่นะ ว่าแต่นางไปจีบโฟโต้จะเป็นรุกหรือรับดีวะ








T
H
E
M
Y
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,146 ความคิดเห็น

  1. #1091 YulSica (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 23:09
    ยอมมมมมมมมอีปมแดง
    #1,091
    0