[END] Six Crowns Wayfashion ร้อยรักโชคชะตาท้าทายลิขิต

ตอนที่ 26 : SC Wayfashion | Episode22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 เม.ย. 60






T
B



 

 

 

22

 

สองสามวันมานี้ งานเข้าเยอะมาก ช่วงเช้าก็ต้องไปอีเวนท์ ตกเย็นก็ไปงานเลี้ยง จะไม่ไปก็ไม่ได้ เพราะเจ้าภาพเป็นคนใหญ่คนโต เป็นไปได้ห้ามปฏิเสธเชียวหล่ะ ผ่านมาสองวันแล้วที่ทำงานค่อนข้างเยอะ ช่วงกลับบ้านฉันก็ต้องมานั่งเขียนรายละเอียดเกี่ยวกับเสื้อผ้าอีก

แต่ตอนนี้ก็เสร็จลุล่วงไปไดด้วยดีแล้วอะนะ คือช่วงนี้ก็ต้องรับงานไว้เยอะๆหน่อย เพราะเป็นช่วงปิดเทอม พอถึงเวลาเปิดเทอม ฉันต้องไปเรียน มันก็ทำงานได้น้อยลง

แถมช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกับการ์ฟิลด์เลยด้วย ถ้าโทรถามว่าทำอะไรอยู่สักหน่อยคงไม่เป็นไรมาก

~

เขาไม่รับ... บางทีอาจจะยังไม่ได้ยิน ฉันลองโทรดูอีกรอบดีกว่า

~

การต่อสายครั้งที่สองก็ยังไม่มีใครรับเลย

~

เฮ้อ...เขาไม่รับโทรศัพท์เลย ช่างเหอะ ตอนเย็นโทรหาใหม่ก็ได้ เดี๋ยวถ้าเจ้าตัวเห็นคงโทรกลับเองนั่นแหละ

ฉันถอนหายใจ ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋า ตอนแรกปลายทางจะไปของฉันตอนนี้ก็คือคอนโด แต่คิดได้ว่าต้องไปเอาเงินเข้าธนาคารก่อน ก็เลยต้องไปที่เซ็นเตอร์ ที่นั่นจะมีธนาคารอยู่ ฉะนั้นเดียวไปฝากเงินก่อนค่อยกลับก็แล้วกัน ไม่ค่อยอยากจะพกเงินเยอะๆติดต่อน่ะ กลัวหาย

เมื่อมาถึงฉันก็เข้าไปกดบัตรคิว และนั่งรอเวลาจะถึงหมายเลขของตัวเอง ในขณะเดียวกันเองฉันก็เห็นร่างของคนๆหนึ่ง ซึ่งมันดูคุ้นมาก เมื่อมองดีๆ ถึงได้รู้ว่าเขานั่นเอง การ์ฟิลด์มาทำอะไรที่ธนาคาร?

ฉันลุกจากที่ที่ตัวเองนั่ง ก่อนเดินไปหาเขา

นายมาทำอะไรเหรอฉัน

เอ่อ...ทำธุระ เดี๋ยวกลับแล้วอีกคนตอบแค่นั้น ก่อนจะเดินออกไปจากธนาคารทันที

ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองมั้ย แต่มันรู้สึกเหมือนกำลังโดนเมินยังไงก็ไม่รู้ ถ้าเป็นปกติแล้วเขาเองจะถามฉันคืนเหมือนกันว่ามาทำอะไร มายังไง กลับตอนไห แวะตรงไหนเปล่า เขาจะถามร่ายมาประมาณนี้ แต่ทำไมวันนี้ดูไม่ค่อยสนใจฉันเลย หรือฉันไม่ควรคิดมากไปเอง....

เขาคงรีบมั้ง...

 

ตกเย็น ฉันก็กลับมานั่งอ่านนิตยสารเสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมาคลายเครียด แต่ความจริงฉันไม่ได้เครียดหรอก อ่านให้สนุกๆไง แต่ทำไมตอนอ่านหนังสือจิตใจฉันไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ  นี่ต้องไปนั่งสมาธิก่อนมั้ยเนี่ย

ฉันวางหนังสือลง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ มากดหมายเลขต่อสายหาการ์ฟิลด์อีกครั้ง นี่ก็เย็นแล้ว ไม่น่าจะมีงานอะไรหรอก

ตื๊ด...

ตื๊ด....

...

ตื๊ดๆๆๆๆ

ไม่รับอะ ทำอะไรอยู่นะ ทำไมไม่รับโทรศัพท์เนี่ย ฉันลองกดต่อสายหาเขาอีกครั้ง และอีกครั้ง จนเมื่อมาดูบันทึกการโทร ฉันโทรไปหาเขาถึงห้าสิบสายเชียว แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังไม่รับโทรศัพท์ฉันเลย จนในที่สุดก็เริ่มถอดใจ โยนโทรศัพท์ไปไว้บนเตียง ในใจเริ่มรู้สึกหงุดหงิด

ตอนนี้หมอนั่นทำอะไรอยู่?

อยู่ที่ไหน? ทำไมไม่รับสาย?

ตอนเช้าก็ไม่รับ ตอนเย็นก็ไม่รับ....

คำถามมากมายประดังเข้ามาในสมองของตัวเองเป็นระยะๆประชั้นชิด จนเริ่มรู้สึกคิดมาก แต่จะให้คิดต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ ฉันต้องลงไปสืบเองซะ

 

ออด~

ฉันเดินมากดออดหน้าห้องของพริ้นเซ เพื่อจะให้เจ้าของห้องมาช่วยอะไรฉันสักหน่อย ไม่นานคนที่ฉันพูดถึงก็เดินออกมาเปิดประตูให้

มีอะไรคุณเธอถามด้วยสีหน้าง่วงๆ

นอนแล้ว?”

ยังๆ มีอะไรเปล่า

ฉันอยากให้เธอขับรถไปส่งฉันหน่อย

ถึงแม้จะรู้มาบ้างว่าพริ้นเซก็พอขับเป็นบ้างแต่ไม่ได้เก่ง มันก็โอเคกว่าจะให้ฉันขับแหล่ะ ซึ่งตามหลักแล้วฉันสามารถไปขอให้ยัยเวลพาไปได้นะ แต่ไม่อยากกวนยัยนั่นเฉยๆ

 

พริ้นเซพาฉันขับรถมาถึงคอนโดที่การ์ฟิลด์อยู่ นั่นเป็นสิ่งที่ฉันขอยัยนี่แหล่ะ

นี่มันคอนโดที่สองของลีโอนี่ มาทำไมพริ้นเซก็เหมือนจะรู้อยู่ว่าคอนโดแห่งนี้ลีโออยู่ เธอทำหน้าสงสัยใส่ฉัน

ฉันไม่ได้มาหาอีตาลีโอนั่นหรอก การ์ฟิลด์อยู่นี่ฉันทำความเข้าใจให้ใหม่

อ้อ...หมายถึงนายนั่นเหรอ

ฉันพยักหน้า ไม่บอกอะไร เพราะยั้นพริ้นเซรู้ดีอยู่แล้วว่าฉันกับการ์ฟิลด์คบกันอยู่ คือเพื่อนๆทั้งห้าคนในเอสซีของฉันก็รู้กันเกือบหมดละอะ

เธอจอดรถไว้ตรงนี้ก็ได้ฉันว่าเมื่อเพื่อนสาวขับเข้ามาในลานจอดรถ ตรงนี้อยู่ใกล้ๆกับทางเข้า พอดีเหมาะแก่การมองเลย

เธอไม่เข้าไปเหรอยัยคนข้างๆถาม

นั่นสินะ..มาถึงที่แล้วฉันว่าเข้าไปหน่อยดีกว่าว่าเจ้าตัวอยู่ห้องรึเปล่า แต่ขณะที่ฉันกำลังก้าวลงจากรถ ก็เห็นการ์ฟิลด์เดินลงมาข้างล่าง เขาอยู่ในท่าทีปกติไม่ได้เป็นอะไร แถมยังเดินกดโทรศัพท์เล่นอีก... เอ๊ะ! โทรศัพท์ก็อยู่กับตัวแต่ทำไมไม่รับสายฉัน ความรู้สึกอยากรู้ทำเอาฉันหยิบมือถือของตัวเองโทเข้าเบอร์การ์ฟิลด์อีกครั้ง เพื่อเช็คอะไรบางอย่าง

ตื๊ด~

แล้วอยู่ๆสายก็โดนตัดไปกะทันหัน ปฏิกิริยาของร่างสูงตอนนี้คือก้มมองโทรศัพท์...ก่อนที่จะ ปิดเครื่อง...นี่เขาปิดเครื่องใส่ฉันเลยเหรอ?

เฮ้ย มินนี่ เธอดูนั่นสิ

พริ้นเซสะกิดฉันให้ดูไปที่ทางออกหน้าคอนโด ฉันเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ และมองไปตามที่เธอบอก...

ภาพตรงนี้ที่ฉันเห็นทำให้รู้สึกโหวงๆที่ช่องท้อง เหมือนกันมีก้อนหินขนาดใหญ่กดทับอกข้างซ้ายไว้อยู่ ผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาดี รูปร่างสมส่วน ผมดำยาวขลับถึงกลางกลังเดินเข้ามาควงแขนของร่างสูงไว้ ถ้าจะให้อธิบายด้วยตาเปล่าจากที่มองอยู่ ดูเหมือนทั้งสองคนจะสนิทกันเป็นพิเศษ

“...”

ฉันไม่มีอะไรจะพูด และพยายามคิดในแง่ดีเข้าไว้ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่มีแง่คิดหลงเหลืออยู่แล้วหล่ะ ทั้งไม่รับโทรศัพท์หนำซ้ำยังปิดเครื่องหนี ไม่คุยกับฉัน ดูห่างเหิน มันมีแง่ดีอะไรให้คิดอีก

แต่แล้วสติก็โดนกระชากกลับมา เมื่อเห็นพริ้นเซลงจากรถไป เดินดุ่มๆไปทางการ์ฟิลด์ เห็นแบบนี้ฉันคงไม่นั่งดูหรอก ก็ตามไปสิ ให้ตายเถอะยัยบ้านั่นคิดจะทำอะไรเนี่ย

ตอนนี้แทบจะบินออกจากรถเลยจ้า แต่เสียดายที่ฉุดตัวไม่ทัน และสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ....

ผลั้วะ!

ฉันหยุดชะงักไม่เดินต่อทันที ตอนนี้ก็ยืนอยู่ห่างจากจุดเกิดเหตุประมาณ 5 เมตร

พริ้นเซตะบั้นหน้าของการ์ฟิลด์อย่างแรง จนทำให้เจ้าตัวแทบเซล้มเลยทีเดียว คือเพื่อนฉันโหดมากเลยอะ ไม่พอแค่นั้น ยัยเพื่อนสุดโหดก็เข้าไปกระชากคอเสื้อของคนที่โดนต่อยอีก ดูจะทำเอาอีกคนตกใจมากเลยทีเดียว ส่วนยัยผู้หญิงที่อยู่ข้างๆก็ตกใจไม่แพ้กัน

อืม...ฉันเพิ่งสังเกตเหมือนกัน ว่ายัยนี่หน้าตาคุ้นๆ มองไปมองมาก็รู้จักจนได้ นี่มันยัยผู้หญิงที่ชื่อวันวานนี่ ฉันรู้มาว่าเธอเป็นแฟนโฟโต้...แล้ว..??

เธอมานี่เลย

กลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน พริ้นเซเข้าไปดึงตัวของยัยนั่นออกไป ไม่รู้ว่าลากไปไหน แต่ว่าตอนนี้...เหลือแค่ฉันกับเขาเท่านั้น ผู้คนไม่ผ่านมาเลย น่าแปลกจัง

ดูเหมือนการ์ฟิลด์เองก็เห็นฉันแล้วด้วย

ฉันสูดหายใจปอด ทำจิตใจให้โล่งตีหน้าให้นิ่ง และเดินเข้าไปหาบุคคลดังกล่าว

นายไม่รับโทรศัพท์ฉันน้ำเสียงของฉันเองดูเรียบไปแบบอัตโนมัติ ไม่ได้มีการดัดเลยแม้แต่น้อย

“...”

....

...

.

เกิดความเงียบขึ้น  มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดมากๆในเวลานี้

ฉันโทรหานายตอนเช้านายก็ไม่รับ ตอนเย็นนายก็ไม่รับ เป็นสิบๆสาย ฉันคงคิดว่านายไม่ว่างหรือมีงาน อาจจะไม่สบาย ฉันแค่เป็นห่วงเลยมาหา...พอโทรอีกรอบนายก็ปิดเครื่องใส่ฉัน...แล้วนี่นายยังมาเดินอยู่กับคนอื่นได้หน้าตาระรื่น ” 

ฉันระบายในสิ่งที่อยู่ในใจออกไป แต่เชื่อมั้ย? มันยังออกไปไม่หมดหรอก

ฉันขอโทษการ์ฟิลด์พูดด้วยระดับเสียงแผ่วเบา เขาหลุบตาต่ำลงเหมือนไม่อยากมองหน้าฉัน

นายขอโทษฉันเรื่องอะไร?”

“....”

เอางี้ ฉันเปลี่ยนคำถามใหม่ก็ได้ ทำไมนายไม่รับสายฉัน

ฉันเลือกที่จะถามคำถามใหม่ เพราะเริ่มจับความรู้สึกอึดอัดได้จากอีกคน

ฉัน...ไม่อยากคุยกับเธอ

ให้ตายสิ ถ้ารู้ว่าคำตอบจะสะเทือนใจขนาดนี้ ฉันไม่ถามแต่แรกซะดีกว่า

แล้วทำไม..

ยังไม่ทันที่ฉันจะถามต่อจนจบประโยค อีกคนก็พูดแทรกขึ้นมา

เธออย่ามายุ่งกับฉันเลยนะ

ฉันสะอึกกับคำพูดเรียบๆที่เชือดใจของเขา

เพราะอะไร? ทำไม?”

ด้วยความรู้สึกเสียใจและโกรธมาก ทำฉันพุ่งเข้าไปจับแขนของอีกคนและเขย่าตัวแรงๆ

ฉันว่าเราอย่าติดต่อกันเลยนะ....เพราะตอนนี้ฉับกำลังคบกับวันวานอยู่

พูดงี้หมายความว่าไง?

ฉันไม่เข้าใจหมอนี่พูดบ้าอะไรของเขา!!!

งั้นฉันจะอธิบายให้เธอฟังก็แล้วกันยัยผู้หญิงคนเดิมที่โดนพริ้นเซลากออกไปตอนแรกกลับเดินเข้ามาก่อนจะสอดมือเข้าไปที่แขนของร่างสูง เธอมันก็แค่คนมาทีหลัง ฉันกับการ์ฟิลด์คบกันอยู่ก่อนเธอจะมา เราสองคนก็แค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย เขาก็เลยไปคบกับเธอพูดจบ มือหนาของเขาก็แกะมือของฉันทั้งสองข้างออกไปอย่างไม่ใยดี  ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแล้ว เพราะตอนนี้การ์ฟิลด์ได้เดินหนีออกไป ทิ้งให้ฉันยืนอยู่คนเดียว

อะไรนะ....

“...”

สรุปสั้นๆ ง่ายๆคือ เธอมันก็เป็นแค่มือที่สาม

บ้าไปแล้ว มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ ฉันได้แต่พยายามเข้าข้างตัวเองว่ามันไม่จริง ...แต่ไม่เป็นผลอะไรเลย การ์ฟิลด์ได้แต่เงียบไม่พูดอะไรต่อ มันทำให้ฉันเริ่มคิดว่าสิ่งที่ยัยคนนี้พูดคือเรื่องจริง

หรือนี่คือสิ่งการ์ฟิลด์เล่นตลกเอาฮา?

จริงเหรอ

ฉันหันไปถามเจ้าของใบหน้าหวาน ซึ่งการ์ฟิลด์เองก็หนมามองฉันเช่นกัน สายตาของเขาดูนิ่งมากถึงมากที่สุดจนทำให้ฉันใจปลิวเลยทีเดียว

อืม ที่ฉันบอกเธอว่าอยากไปจีบโฟโต้น่ะไม่เรื่องจริงหรอก ฉันแค่กู่เรื่องขึ้นมาเพื่อไปง้อวันวานกลับมาคืนดีเท่านั้น

น้ำตาที่กลั้นไว้ในตอนแรก เริ่มไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ความรู้สึกของฉันเหมือนโดนของหนักทับไปทั้งตัว เขาทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง เขามาคบกับฉันแล้วก็ทิ้งไปอย่างนี้เนี่ยนะ หรือบางทีแล้วฉันอาจจะเป็นแค่ทางผ่านของเขาก็ได้ หึ..ไม่สิ ฉันมันก็แค่มือที่สามของพวกเขา แต่ทำไมต้องมาทำแบบนี้ล่ะ

ไม่เข้าใจ....

ความชื้นจากของเหลวที่ไหลออกจากตา ทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก ฉันไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้มาก่อนจริงๆ

ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ นายจะมาคบกับฉันทำไม?” คำถามแรกที่ออกมาจากปากฉัน

“...” คงยังไม่มีใครพูดอะไร

นายคิดว่าหัวใจฉันเป็นเรื่องเล่นสนุกอย่างนั้นเหรอ?”

“...”

เลว!!!!

จะบอกอะไรให้นะ ฉันไม่ค่อยจะได้ตบหน้าใครมานานแล้วหล่ะ แต่ถ้าให้ฉันตบจริงๆมันแรงมากเลยนะ คนโดนฉันตบนี่หน้าชาไปทั้งวัน แต่คนตรงหน้าจะได้รับรสมันเดี๋ยวนี้แหล่ะ

เพี้ยะ!!

ฉันฟาดมือเข้าไปที่ใบหน้าของการ์ฟิลด์ด้วยความเสียใจและความโกรธที่มี ใบหน้าเนียนขาวของอีกคนขึ้นรอยแดงอย่างเห็นได้ชัด แค่นี้คงมากพอแล้ว..มันมากพอแล้วสำหรับฉัน ฉันไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว รู้เรื่องเร็วก็ดีเหมือนกัน

ไม่น่าเชื่อเลยนะ อย่างมินนี่จะมีโมเม้นท์แย่งแฟนชาวบ้านด้วย? เหอะ!!! 

 

 

 

 

หักมุมเหี้ยๆ ....
ไม่รู้จะพูดอะไรก่อนดี
ทำไมทำแบบนี้อะ..
สงสารมินนี่เลย

เปิดพรีออเดอร์ฟิลด์มินอยู่นะคะ


  


รูปแบบ E-book ค่ะ
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,146 ความคิดเห็น

  1. #1137 walaiporn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 19:30
    มีความค้างคาอ่านไม่ได้ รออย่างมีความหวัง😣😭

    #รอรีอัพ
    #1,137
    0
  2. #1133 wlnx (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 20:43
    เลวมาก
    #1,133
    0
  3. #1131 งุนงุน (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 21:06
    ไรท์คะะะะะ มาต่อได้แล้วววว วันสุดท้ายของปี 2016 แล้วนะะะะะะ มาเร็วๆๆๆๆ มันค้างง่าา
    #1,131
    0
  4. วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 11:26
    นังวันวานมีแผนไรปะเนี่ย
    #1,128
    0
  5. #1099 YulSica (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 10:38
    ทำแบบนี้ได้ไงวะ เ-้ยว่ะ สงสารมินนี่มากอ่ะ เจ็บนะเว้ยอารมณ์แบบเหมือนตัวเลือก ทางผ่าน มือที่สาม อยากมาก็มา พอไม่อยากไปก็หายไป เห็นเป็นตัวไรวะ
    #1,099
    1
  6. #1075 Warisara Raksasri (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 23:15
    ทำกับมินนี่ได้ไงอะ อยากให้มินนึ่แก้แค้นมั่นๆการ์ฟิล
    #1,075
    0
  7. #1074 happy20133p3 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 21:08
    เห้ยย ไรอ่ะ ทำไมการ์ฟิลทำแบบนี้อะ เล่นกับความรุ้สึก ไม่ดีเรยนะ??? รึมีแผนอะไร?
    #1,074
    0