[END] Six Crowns Wayfashion ร้อยรักโชคชะตาท้าทายลิขิต

ตอนที่ 22 : SC Wayfashion | Episode18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 เม.ย. 60

 


18

 

ตอนแรกก็ดูเหมือนว่าการ์ฟิลด์จะไปส่งฉันที่คอนโดนั่นแหล่ะ แต่กลายเป็นว่าเขาเปลี่ยนใจ พาฉันไปห้างสรรพสินค้าแทน เขาบอกว่าจะพามาซื้อพวกของกินอะไรต่างๆ พวกของสดงี้บอกว่าซื้อไว้ให้ฉันไปใส่ตู้เย็นทำกินบ้าง นั่นเป็นเพราะว่าฉันบอกเขาไปว่าในตู้เย็นไม่มีอะไรนอกจากน้ำกับเครื่องดื่มเล็กน้อย เจ้าตัวเลยไม่ยอม เขาบอกว่าควรจะหาอะไรเก็บใส่ตู้ไว้กินบ้าง

ตอนนี้เราอยู่กันที่โซนผัก ผลไม้

เนี่ย..เธอรู้เปล่าว่าบร็อคโคลี่ช่วยต่อต้านอนุมูลอิสระ ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกันให้กับร่างกาย ช่วยบำรุงผิวพรรณ เพิ่มความยืดหยุ่นให้ผิวหนัง ช่วยชะลอผิวพรรณไม่ให้เหี่ยวย่น ช่วยบำรุงและรักษาสายตา ป้องกันการเกิดต้อกระจก ช่วยบำรุงกระดูกและฟันให้แข็งแรง  เป็นผักที่มีแคลเซียมสูง และอีกมากมายลองไปหาอ่านดูนะ กินเยอะๆล่ะ

การ์ฟิลด์หยิบเจ้าบร็อคโคลี่มา พร้อมร่ายคุณสรรพมาซะยาวเหยียด

ฉันก็กินอยู่แล้วน่า

แล้วนี่ผลไม้ เธอควรกินพวกที่มีสารอาหารเยอะๆ อย่างเช่นมะม่วงน้ำดอกไม้ มันมีเบต้าแคโรทีนสูง ช่วยต่อต้านอนุมูลอิสระ รู้เปล่า”  เขายังคงสาธยายไปเรื่อยๆ

ซึ่งฉันเองก็ได้แต่ตอบว่า

อืม

อ้อ เดี๋ยวซื้อของสดไปไว้ด้วย เอาไว้ทำครัวกินเขานี่จุกจิกชีวิตฉันมากเลยแฮะ

แต่ว่า...ฉันกำลังคัดค้าน

ไม่มีแต่ครับ

ฉันทำอาหารไม่เป็นเหตุผลสำคัญซะด้วยสิ

ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปทำให้ถึงคอนโดเลย

บ้าเหรอ...

ความคิดนั่นฟังไม่เข้าท่าซะเลย

ฉันมีนี่นะ

อยู่ๆ ร่างสูงก็โชว์บัตรผ่านเข้าคอนโด (ของฉัน) ขึ้นมา ซึ่งมันไปอยู่กับเขาได้ยังไง อันนี้ก็ไม่รู้ แต่ว่านั่นเป็นบัตรสำรองอะ เขาไปได้มาจากใคร?

เอามาได้ไงเอาจริงๆคือตกใจมากเลยนะ

แค่นี้เองทำไมฉันจะเอามาไม่ได้ ขนาดนาฬิกาสุดรักสุดหวงของเธอฉันยังเอามาได้เลย

จริงสินะ หมอนี่มันเป็นพวกโรคจิต สืบข้อมูล หาตารางงาน แถมยังขโมยของคนอื่นไปได้หน้าด้านๆอีกต่างหาก ประเด็นสำคัญสุดคือ ฉันจำบัตรนี้ได้ ว่าให้มิกไว้ในวันแรกที่มาอยู่กับฉันนี่ หรือว่าไปเอามาจากไอ้น้องบ้านั่นวะ นี่มิกให้เขางั้นเหรอ

นายนี่มัน...

น่ารัก หน้าตาดี ใจดี สปอร์ต ชม.อีกคนว่าพร้อมทำท่าทางสะบัดสะบิ้ง ใบหน้ายิ้มระรื่นเหมือนคนชนะรางวัลระดับโลก เดี๋ยวกลับคอนโดจะทำกับข้าวให้กินเป็นมื้อแรก โอเคนะ

แล้วถ้าไม่โอเค

ถามไปงั้น เพราะความจริงฉันก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

ฉันก็จะไปอยู่ดี

นิสัยเอาแต่ใจตัวเองยังคงอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่ตราบชั่วนิรันดร์ของคนชื่อการ์ฟิลด์ น่าเจ็บใจตรงที่ฉันไม่สามารถพอที่จะขัดใจเขาได้เลย นี่ถ้าฉันยอมคบกับเขาไปไม่โดนเอาเปรียบแย่เหรอวะ

 

Six Crowns Way-fashion

 

2 ชั่วโมงต่อมา~

@SixCity Condo

ภายในห้องอาหารของคอนโดฉันตอนนี้ มีกลิ่นของอาหารลอยฟุ้งเต็มไปหมด มันถือเป็นกลิ่นที่แปลกใหม่นะ เนื่องจากว่าห้องในคอนโดไม่ค่อยมีกลิ่นแนวนี้หรอก  อย่างว่าไปฉันทำอาหารไม่(ค่อย)เป็น  มากสุดก็ได้แค่ทำไข่เจียว กับไข่ต้ม ไข่นึ่ง ไข่ดาว ประมาณนั้น

อาหารหลากหลายจานสารพัดอย่างถูกจัดขึ้นโต๊ะเรียบร้อย ฉันก็เพิ่งรู้ว่าอย่างเขาทำอาหารได้สารพัดขนาดนี้ บางทีถ้าฉันเกิดขยันขึ้นมา จะไปขอให้สอนทำสักหน่อย

เห็นมั้ย น่ากินใช่ป่ะพ่อครัวในมื้อนี้ เอ่ยขึ้น

มันกินได้จริงๆใช่มั้ย

ปากน่าตี มันก็ต้องกินได้อยู่แล้วสิเจ้าตัวพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

...ฉันชักสีหน้าใส่การ์ฟิลด์

นอกจากเมนูพวกนี้แล้ว ฉันยังมีเมนูง่ายๆมานำเสนอด้วยยยย มันก็คือไข่ลวงโลก

ฮะ? ไข่ลวงโลก? ชื่อดูแปลกๆนะ นี่มันเมนูอะไรวะ เกิดมาจนป่านนี้เพิ่งเคยได้ยินนี่แหล่ะ ว่าแต่น่าตามันเป็นยังไงกันเนี่ย ....คิดสงสัย ก่อนจะมองดูจานอาหารในมือของการ์ฟิลด์ และลักษณะหน้าตาของไอ้ไข่ลวงโลกนั้น ดูคล้ายๆกับเอ่อ...

นี่มันไข่ตุ๋นนี่ฉันทักออกไป

ก็ใช่ไง ไข่ตุ๋น มันลวงโลกมั้ยล่ะ

คุณพระ เหลือเชื่อเลย ไข่ตุ๋น = ไข่ลวงโลก ใครเป็นคนคิดมุขให้พี่แกกันนะ จะไปก้มกราบ

....

อ้าว ไปยืนทำหน้ามึนอะไรตรงนั้น มานั่งนี่สิมือหนาตบตรงเก้าอี้ตัวหนึ่งของโต๊ะอาหาร

นั่งอะไร ยังไม่ถึงเวลามื้อเย็นเลยด้วยซ้ำ

แต่ฉันก็เดินเข้าไปนั่งลงอย่างว่าง่าย จะบอกให้นะว่าบนโต๊ะมีอะไรบ้าง ก็มีหมูคลุกฝุ่น สลัดผัก ผัดปลาย่าง และไข่ลวงโลก(?) พวกเครื่องดื่มก็เป็นพวกน้ำเปล่า และน้ำส้มอะไรอย่างนั้น

นายมาทำไมตั้งเยอะนี่ก็ไม่รู้จะทานหมดมั้ย เพราะปกติฉันก็ไม่ใช่คนที่ทานกับข้าวมื้อเย็นหรอก

เยอะเหรอ นี่ฉันกะว่าจะซื้อความเจ็บไม่มีเสียงกับคุณและคุณเท่านั้นมาด้วยอยู่นะ

“(? ?)” ฉันงงอีกรอบกับชื่อเมนูอาหารแบบนั้น

ขนมจีนกับแกงส้มน่ะ

เอ่อ...ฉันว่านายไปนอนเหอะท่าทางจะไม่ไหวแล้วจริงๆ

การ์ฟิลด์ยิ้มแห้งๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่ทำไม้ทำมือขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์ของคำว่าโอเค

ยังไม่ถึงเวลากินเลย ฉันว่าฉันไปหาทำอย่างอื่นดีกว่า

 

กับข้าวทุกอย่างถูกดูแลให้อยู่ในสภาพอย่างดี โดยที่ฉันมั่นใจว่าคอนโดนี้ปลอดสัตว์จำพวกแมลงอย่างแน่นอน เพราะฉีดยากำจัดอยู่ๆทุกสัปดาห์

เอ่อ...มีผ้าผืนเล็กๆมั้ย?” อยู่ๆร่างสูงก็เดินเข้ามาหาฉัน ที่กำลังนั่งกดรีโมตน์ทีวีอยู่

ฉันเพิ่งสังเกตว่าผมเขาดูเปียกมาก  ว่าแต่ไปทำอะไรมาละนั่น

เอ่อ...แปบนะ

ฉันลุกขึ้นจากโซฟาและเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ซึ่งในนี้มีตู้เสื้อผ้าอยู่มันน่าจะมีผ้าขนหนูสักผืนสองผืน แต่คือแบบว่ามันหาไม่เจอง่ะ คือฉันมั่นใจโคตรๆเลยนะเว้ยว่าฉันเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าจริงๆ การสำรวจดำเนินการไปเรื่อยๆ ฉันค้นดูทุกซอกมุมของตู้ ทั้งลิ้นชักตู้แต่ก็ไม่เจอ  นี่ต้องมีคนเอาไปแน่ๆเลย ให้ทายไม่เวลโอลา ก็พริ้นเซนี่แหล่ะ

สรุปมีมั้ยเนี่ยเสียงหนึ่งดังขึ้น

ใครใช้ให้นายเข้ามาในนี้ส่งรังสีความร้อนไป

ไม่มี ฉันก็เดินเข้าได้เองร่างสูงไหวไหล่

ฉันถอนหายใจ ก่อนจะหันไปเจออีกลิ้นชักหนึ่งที่ยังไม่ได้ค้น และเมื่อเปิดดูก็เจอผ้าขนหนูผืนหนึ่งจริงๆ อ่า...มีอยู่สินะ ได้แล้วหล่ะ ฉันหยิบเอาผ้าผืนนั้นออกมา จากนั้นก็เดินเอาไปให้เขา

อะยื่นให้

เช็ดให้ด้วยการ์ฟิลด์ว่าพร้อมทำสายตาอ้อนฉัน

อย่ามา...มือก็มี เอาไปเลย

ฉันเอาผ้ายัดใส่มือเขาอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ยอม การ์ฟิลด์ก็เอาผ้ายัดกลับใส่มือฉันคืนเหมือนเดิม

ฮื้ออออ เช็ดให้หน่อย น้าาาาาาา นี่ฉันกำลังอ้อนอยู่นะเนี่ย จะทำร้ายกันได้ลงคอเหรอ

อ้อนหรืออ่อย เอาให้ชัด อย่าพยายามให้ฉันหวั่นไหวเลยขอร้อง สารภาพว่าถึงแม้จะมีผู้ชายเข้ามาจีบฉันหลายคนก็จริง แต่ก็ไม่เคยเห็นเลยสักคนที่เข้าถึงเนื้อถึงตัวฉันได้มากขนาดนี้ เป็นความสามารถส่วนบุคคลจริงๆสินะ

เออ เดี๋ยวเช็ดให้ นั่งลงสิ

เจ้าของใบหน้าหวานยิ้มร่า จากนั้นก็ทรุดตัวนั่งลงบนเตียงที่อยู่ใกล้ๆ ฉันเห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไปเช็ดผมของเจ้าตัว คือฉันก็เช็ดผมเป็นอยู่อะนะ เช็ดให้ตัวเองก็ออกจะบ่อย เคยสระผมให้ยัยเวลด้วย ก็ไม่เห็นเป็นอะไร แต่ทำไมตอนนี้รู้สึกเกร็งจังเลยนะ นี่ฉันเขินอยู่หรือไง บ้าไปแล้วแค่เช็ดผมเองนะ แถมไอ้คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ยังเพิ่งจะขอฉันเป็นแฟนด้วย

นั่นไง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเขิน

เช็ดงี้จะเสร็จมั้ยเนี่ยคนที่ฉันกำลังเช็ดผมให้เอ่ยถาม

เออ...เดี๋ยวดิ

ฉันเรียกสติกลับคืนมา และจัดการสิ่งที่อยู่ตรงหน้าต่อ ในตอนแรกฉันกะว่าจะแกล้งเขาด้วยการขยี้หัวแรงๆสักหน่อย แต่ไม่เป็นผลเจ้าตัวกลับจับข้อมือฉันไว้ก่อน

การ์ฟิลด์หันมามองฉันที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะรวบมือของฉันไว้ทั้งสองข้าง ผ้าขนหนูขนเหนอหล่นไปเลยหล่ะ

นะ..นี่ปล่อยนะ จับไว้แบบนี้จะเช็ดให้ได้ยังไงล่ะฉันโวย

ไม่ต้องเช็ดละ เดี๋ยวทำอย่างอื่นแทน

จบประโยคร่างสูงก็ดึงตัวของฉันลงไปนอนราบกับเตียงก่อนที่อีกคนจะขึ้นคร่อมฉันเอาไว้

หยุดเลยนะ คิดจะทำอะไร

ฉันมองอีกฝ่ายที่อยู่ข้างบน พร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะเดียวกันข้อมือทั้งสองข้างของฉันเองก็ถูกตรึงไว้กับที่นอน เฮ้ยๆๆ อย่านะเว้ย นี่เขาคงลืมไปแล้วสินะว่าฉันยังไม่ได้ตอบตกลงปลงใจอะไรกับเขาเลยนะ ทำแบบนี้มันใจเร็วด่วนได้เกินไปแล้ว 

ให้ทายอีกคนว่าพร้อมยิ้มพราย

ไม่ทาย แล้วลุกออกไปเลยนะฉันใช้สายตาขุ่นเคืองบังคับเขา เพราะตัวทำอะไรไม่ได้

เหมือนความรู้สึกเคืองที่มีหายไปในวินาทีที่การ์ฟิลด์ก้มลงมาจูบฉัน มันเลยกลายเป็นว่าตกใจแทน มาจู่โจมแบบที่ไม่ทันตั้งตัวสักนิด มือหนาของอีกคนเริ่มเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ ถ้าให้ถามว่าตอนนี้รู้สึกยังไง ฉันก็เริ่มหายใจไม่ออกแล้วอะ เพราะจูบของอีกคนสูบทั้งแรงและลมหายใจฉันไปหมด

ไปกินข้าวเหอะเจ้าตัวผละออกไป และยิ้ม ฉันไม่ทำอะไรหรอก ฮ่าๆ

ฉันยกมือข้างชวาขึ้นมาสัมผัสที่หน้าอกข้างซ้ายที่ตอนนี้กำลังเต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุ บางทีฉันอาจจะตกใจอยู่ก็ได้มั้น หัวใจเลยเต้นแรงมากขนาดนี้



 


เอ่อ...คบกันมั้ยพวกแก
=__= คบกันเหอะ เบื่อว่ะ
พวกนี้ 55555555555

เปิดพรีออเดอร์ฟิลด์มินอยู่นะคะ


 

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,146 ความคิดเห็น

  1. #1141 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 18:15
    รอทั้งหนังสือ ทั้งตินต่อไปโลดดดดดด >_<
    #1,141
    0
  2. #1140 Patcha_Kingy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 23:46
    รองับบบ
    #1,140
    0
  3. #1071 chenexo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 10:07
    ชอบค่าาาาาา
    #1,071
    0