[END] Six Crowns Wayfashion ร้อยรักโชคชะตาท้าทายลิขิต

ตอนที่ 18 : SC Wayfashion | Episode14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 เม.ย. 60

T
H
E
M
Y
B


14

 

ในเวลาพระอาทิตย์ดินของคืนหนึ่ง ฉันกำลังนั่งดูละครโทรทัศน์เรื่อง เจ้าจอมใจอยู่ คือละครเรื่องนี้ก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรหรอกนะ แต่เป็นเพราะยัยเวล เพื่อนของฉันเล่นเป็นนางเอก เลยต้องดูช่วยทำเรตติ้งให้น่ะ เลยกลายเป็นว่าดูไปดูมาก็เริ่มเพลินๆซะละ

ฉันนั่งดูมาเรื่อยๆ จนถึงฉากสวีทที่นางเอกกับพระเอกจูบกัน (โดยใช้มุมกล้อง) เป็นฉากที่ธรรมดามากๆสำหรับละครไทยช่วงหลังข่าว และฉันก็ดูมาบ่อยมากแล้วด้วย...แต่ทำไมอยู่ๆ ใบหน้าของใครสักคนก็ผุดขึ้นมาบนหัวล่ะเนี่ย เขาคือคนที่กล้ามาขโมยจูบฉันไปหน้าตาเฉย

ฮู่วววว~~

ใจเย็นๆ หายใจเข้าลึกๆ อย่าฟุ้งซ่าน อย่าซ่านฟุ้ง ถ้าเราฟุ้งซ่านมันจะพาลเฮ้งไปหมด  โอเคเอาหล่ะ ฉันคงโกรธหมอนั่นแหล่ะมั้งเลยใจเต้นแรงแบบนี้ แต่ก็นะ พยายามหลอกตวเองอยู่

~~

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ทำให้ฉันละสายตาจากโทรทัศน์ไปมองที่หน้าจอโทรศัพท์แทน ชื่อของเบอร์ที่โทรมาทำหัวใจตัวเองเต้นหนักกว่าเดิม มือไม้ที่จะเอื้อมไปกดรับดูสั่นไปหมด

ทำไมตายยากงี้วะ!!!?

จิตสำนึกด้านชั่ว - หรือฉันจะไม่รับดี

จิตสำนึกด้านดี - ถ้าเป็นเรื่องฉุกเฉินอะไรล่ะจะทำยังไง...

จิตสำนึกด้านชั่ว - อย่างหมอนี่คงไม่มีอะไรสำคัญหรอก น้ำหน้าอย่างเขาดูไร้สาระจะตาย

จิตสำนึกด้านดี - แต่เธอต้องรับนะ เขาอุตส่าห์โทรหา

ตอนนี้จิตสำนึกสองด้านในสมองกำลังตีกันไปหมด แต่สำหรับฉันแล้วตอนนี้ขอเชื่อหัวใจดีกว่า เอาเป็นว่าไม่รับก็แล้วกัน คือยังทำใจคุยด้วยไม่ได้อะนะ

คิดได้แบบนั้นฉันก็ตัดสินใจวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมพร้อมกับปิดเสียงของมือถือไม่ให้มารบกวนเวลาดูละครของฉัน ให้เขาเข้าใจไปว่าฉันนอนแล้วอะไรประมาณนั้นดีกว่า ประเดี๋ยวอีกสักพักคงเหนื่อยและเลิกโทรเอง ตอนนี้ทำใจดูละครไปก็แล้วกัน  โอ๊ะ! นั่นไงล่ะ เป็นอย่างที่ฉันคิดเลยแสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ดับลงไปแล้ว

แต่....

ไลน์เด้งแทน

ให้ตายสิ อีนี่ส่งไลน์มาแทนเนี่ยนะ....

ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องเดิมขึ้นมาเปิดดูข้อความในไลน์อย่างอดไม่ได้ โดยลืมตัวไปว่าข้อความของเขาที่ส่งมาจะถูกอ่าน และหมอนั่นต้องรู้แน่เลยว่าฉันยังไม่ได้นอน เฮ้อ ลืมตัวนี่นา

 

เฮลโหล ไม่มีใครรับสายฉันเลย

 

ฉันอ่านข้อความแล้วนิ่งไปอย่างไม่รู้ว่าจะตอบข้อความว่าอย่างไรดี

แต่สักพักข้อความของอีกฝ่ายก็ส่งมาอีก

 

นี่ อ่านแล้วไม่ตอบเหรอ

 

นั่นไง  เอาไงดี...จะตอบไม่ตอบ นี่ถ้าเป็นคนอื่นบังอาจไลน์มากวนฉันตอนเวลาละครแบบนี้ ฉันไม่ตอบหรอกนะ คือสวยไงหยิ่งด้วย แต่แบบกรณีนี้ฉันลังเลมาก

 

เธอ...

 

ข้อความเข้าอีกครั้งพร้อมกับสติ๊กเกอร์ตัวการ์ตูนกำลังหน้าบึ้ง

 

เออ...อะไรล่ะ

 

ดีจังตอบแล้ว ทำไมยังไม่นอน

 

ก็คุยกับนายเนี่ยไง ฉันถึงยังไม่ได้นอน

 

โกหก เธอคงไม่ตื่นขึ้นมาเพราะไลน์ทั้งๆ

ที่ก่อนหน้านี้ฉันโทรหาตั้งหลายรอบหรอกนะ

 

แล้วไง นายกวนฉันยามวิกาลแบบนี้ มันรบกวนเวลาส่วนตัวนะ

ฉันไม่ด่านายเรื่องเมื่อตอนเย็นก็ดีโขเท่าไหร่แล้ว

 

พูดแล้วก็แอบอาย

 

น้อวววว แอบคิดถึงจูบฉันด้วยอ่อ

 

โอ๊ยยยย ทำไมถึงรู้ใจฉันขนาดนี้ แต่พูดไปตามตรงไม่ได้หรอก เดี๋ยวหมอนั่นจะได้ใจเปล่าๆ ว่าแต่ว่าเหงามากเหรอไงถึงได้ทักฉันมายามนี้ แล้วคือถ้าจำไม่ผิด เขาอยู่คอนโดกับเพื่อนของเขาคนหนึ่งนี่นา

 

อย่ามาเยอะ เดี๋ยวตบ

 

 ‘5555 ทำไมล่ะ ทีฉันยังคิดถึงเลย

 

อย่ามาว่าอะไรแบบนี้นะ แต่ฉันเกลียดเขามากตอนนี้

 

แต่ช่างเรื่องนั้นไว้ก่อน ตอนนี้เธอทำอะไรอยู่

 

ดูละครน่ะ

 

ไม่น่าเชื่อว่าอย่างเธอดูละครเป็นด้วย

 

แหม่ เห็นแบบนี้ฉันก็ผู้หญิงคนหนึ่งนะยะ คือคิดว่าวันๆฉันเอาแต่แต่งตัวสวยแล้วอวดหุ่นไปวันๆงั้นสิ (เอ่อ...ก็น่าจะจริง แต่ไม่ทั้งหมดหรอก)

 

แค่นี้นะ ฉันจะดูละครต่อ

 

อะไรอะ สนใจละครมากกว่าฉันได้ไง

 

แล้วทำไมฉันต้องสนใจนาย

มากกว่าละครด้วยล่ะ?’

 

เอาตามตรงก็คือเวลานี้ฉันไม่สมาธิให้โทรทัศน์จอใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิด สมาธิตอนนี้เทมาที่ข้อความในไลน์ทั้งหมดเลย อยากจะทึ้งหัวตัวเองซะตอนนี้เลย

 

เคๆ อย่านอนดึกล่ะ

 

ข้อความสุดท้ายถูกส่งมาตามด้วยสติ๊กเกอร์ส่งจูบมาติดๆ ฉันหัวเราะออกมาเบาๆและกดปิดโทรทัศน์ ไม่มีอารมณ์ดูละครแล้วแหล่ะ สติสตังเริ่มหาย...ตอนนี้ไปนอนก่อนแล้วกัน วันพรุ่งนี้ตื่นมาจะได้จิตใจแจ่มใส สมองปลอดโปร่งและไม่ฟุ้งซ่านแบบนี้

ทุกคนต้องไม่เชื่อแน่เลยว่าตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกสับสน...ทำอะไรไม่ถูก ฉันคิดว่าฉันเริ่มมีความรู้สึกดีๆให้กับเขาแล้ว แต่มันคงเป็นไปได้ยาก...ที่การ์ฟิลด์จะมาสนใจฉัน ฉันอยากจะเลิกรับรู้ความรู้สึกพวกนี้ซะ

คุยกับใครอะเสียงของมิกที่ดังขึ้นทำให้ฉันแทบปล่อยโทรศัพท์ไปกลิ้งกับพื้น ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงที่เดินงัวเงียออกมาในชุดนอน

เรื่องของฉันสิ แล้วนี่ทำไมยังไม่นอน

อ่อ พอดีอยากกินน้ำเลยออกมา ให้ทายนี่คุยกับพี่การ์ฟิลด์อยู่เลยใช่ป่ะและแล้วน้องชายผู้เซนส์ในการจับผิดชาวบ้านก็ทายถูก

เออ คุยแล้วทำไมวะฉันยอมรับออกไป อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้เป็นฝ่ายไปทักเขาแหล่ะวะ

หึมิกกระตุกยิ้ม

หึอะไร

ร้อยวันพันปี ผมไม่เคยเห็นพี่คบเพื่อนผู้ชายนอกจากพวกเอสซีหรอกนะผู้เป็นน้องว่าก่อนจะเดินมานั่งโซฟาข้างๆฉัน คำพูดนั่นมันอะไรกันน่ะ นี่คิดจะจับผิดแม้กระทั่งพี่สาวตัวเองงั้นเหรอไง

นายนั่นไม่ใช่เพื่อนผู้ชายนะ เขาเป็นเพื่อนสาวฉันฉันตอบออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นถึงแม้ว่าตอนนี้จะเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาจะไม่ชอบผู้หญิง

เพื่อนสาว? เพื่อนสาวที่ไหนเขาจูบกันวะ

ชิปหายแล้วไงงานนี้ นี่อย่าบอกนะว่า...

แกเห็นด้วยอ่อฉันเริ่มหน้าซีด แม้ว่าในห้องจะเปิดแอร์เย็นแต่ฉันก็เริ่มมีเหงื่อออกซะแล้วหล่ะ

โธ่ พี่สาวววว ผมไม่ได้ตาบอดหูดับอะไรนะ

กรี๊ดดดดด ฆ่าฉันเถอะ แล้วแบบนี้ไอ้มิกมันจะเอาไปฟ้องแม้เปล่าวะ เฮ้ย...ไม่ได้การละ ข่าวฉันออกไปเสียๆหายๆไม่ได้ ต้องรีบแก้

มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกน่า เป็นเด็กเป็นเล็กไปนอนไปฉันผลักร่างสูงของน้องชายให้กลับไปนอน แต่มันก็ยังตัวแข็งไม่ยอมลุกไปไหน แถมยังมีการยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันอีกต่างหาก

โหย เปิดตัวเป็นแฟนกันเมื่อไหร่ บอกผมคนแรกนะพี่

ไอ้นี่!!

 

8:11 AM

เนื่องจากว่าวันนี้ไม่มีงานทำ(?) ฉันก็เลยนอนยาวมาจนถึงเวลาแปดโมงเช้าและตั้งใจว่าอยากนอนต่อไปอีก ถ้าไม่ติดที่ว่าหิวอะนะ ฉะนั้นหาอะกินหน่อยดีกว่า แต่พอเดินมาถึงตู้เย็นฝันก็ต้องสลายเมื่อพบว่าไม่มีอะไรที่จะกินได้เลย ฮู้ว สงสัยต้องออกไปข้างนอกซะแล้วเนี่ย

อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะไม่ออกไปไหนแล้วเชียว

ก่อนที่ฉันจะได้ออกไปข้างนอก อยู่ๆก็โดนเพื่อนอย่างเวลโอลาเข้ามาลากตัวไปที่ห้องของเธอซะก่อน

เฮ้ย...ฉันจะออกไปข้างนอก มากักฉันทำไมเนี่ยฉันโวยนิดๆ

เดี๋ยว ไปตอนไหนก็ได้ วันนี้กรมอุตุฯรายงานว่าอากาศแห้งไม่มีฝนแน่นอน

เกี่ยว?

ฉันถอนหายใจออกมา ก่อนจะยอมนั่งลงบนโซฟาของห้อง

มินนี่ เธอมาช่วยฉันแต่งตัวทีสิ วันนี้จะไปออกงานพญานาคทองคำ เดี๋ยวไม่สวยเดี๋ยวไม่เด่นเวลโอลาพูดเชิงอ้อนวอนให้ฉันอยู่ช่วยเธอก่อน

เธอต้องเลี้ยงข้าวฉันมื้อหนึ่งว่าแล้วก็ยื่นข้อต่อรองสักหน่อย

เราเพื่อนกันนะ

นั่น....เอาเรื่องเพื่อนมาอ้างอีก แต่ก็เอาเถอะฉันมักจะชอบแต่งตัวทำผมให้คนอื่นอยู่แล้ว งานโปรดเลยหละนั่น...ถึงแม้ว่ากำลังจะไปหาอะไรกิน ด้วยความที่ไม่หิวมากเท่าไหร่ก็เลยยอมทำผมให้เวลโอลา เพื่อนสาวคนสนิท

ในระหว่างนั้นเอง ก็มีไลน์เด้งขึ้นมา

 

กินไรยัง?’

 

การ์ฟิลด์ส่งมาถามฉัน คือทำไม? ถามแบบนี้จะชวนฉันไปกินข้าวอ่อ ฝันไปเหอะ แค่นี้ไอ้มิกก็เริ่มแซวแล้ว เดี๋ยวเป็นไปมากกว่านี้อาจโดนจับจิ้นก็เป็นได้ พอเป็นแบบนี้ฉันก็ตอบไปแค่ว่า....

 

ยุ่งอะ

 

เธอกำลังยุ่งเหรอ

 

หมายถึงนายแหละยุ่งจัง

 

 

แค่นี้จริงๆ... เป็นไปได้ฉันคงต้องเลี่ยงหมอนี่เท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยตัดใจตอนนี้ก็ง่ายกว่าตอนถลำลึกลงไปแล้ว

 


คุยกับ Castle-G

เจ้จีกลบมาอัพตอนใหม่ละค่ะ ฮริ้งงงงง *-*

555555+ คืออ่านไปเรื่อยจนตอนนี้บทนี้

เหมือนพระเอกนางเอกกำลังตกหลุมรักกัน

เหมือนนิยายกำลังจะจบเลยเนอะ แต่ประเด็นคือ....

นิยายเรื่องนี้มี 30 บทค่ะ แล้วตอนนี้ตอนที่ 14!!!!!

ใครบอกว่านี่เป็นนิยายรักหวานแหววที่พระนางเจอกันบังเอิญ

แล้วรักกันไปเรื่อยๆ พระเอกก็เลิกจีบโฟโต้หันมารักมินนี่

ใครคิดแบบนี้ดับความคิดคุณไปนะคะ หึๆๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,146 ความคิดเห็น