[END] Six Crowns Wayfashion ร้อยรักโชคชะตาท้าทายลิขิต

ตอนที่ 16 : SC Wayfashion | Episode12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 เม.ย. 60

T
H
E
M
Y
B



12

 

Six city Condo

โอยยย กว่าจะลากสังขารขึ้นมาได้ ฉันก็ต้องโทรเรียกให้ไอ้มิกมันลงมารับฉันนี่แหล่ะ ตลอดทางมันก็ซักไซ้ฉันตลอดเวลาว่าไปทำอะไรมา ทำไมสภาพย่ำแย่ขนาดนี้

เจ็บตรงไอ้คำว่าย่ำแน่เนี่ยแหล่ะอะ สภาพฉันมันเป็นงั้นจริงอ่อ

เจ็บเท้าว่ะเข้ามาในห้องได้ ก็ทิ้งตัวลงบนเตียงทันที

ไอ้น้องชายที่ลากฉันขึ้นมา ก็ก้มมองฉันด้วยแววตาเป็นห่วง พี่ไม่เป็นอะไรนะ

ฮือ เจ็บว่ะ เท้าแพลง แกไปหายามาทาให้ฉันหน่อยดิ

เออๆ รอแป๊บนะ

ว่าจบ มิกก็เดินหายไป.. ไม่นานคนที่เป็นน้องก็เดินกลับเข้ามาอีกพร้อมยาทาชนิดหนึ่ง ซึ่งยิ่งมองดู ฉันก็วามันยิ่งไม่ใช่ละอะ ว่ามันใช่ยาทาแก้เคล็ดรึเปล่า

และเมื่อมองดีๆ

มิก! แกไปเอาทิงเจอร์ไอโอดีนมาทำไม

ไม่ได้หกล้มแผลฉีกนะ เอาทิงเจอร์มาทำม้ายยย โอ้ย น้องฉันยังสติดีอยู่เปล่าเนี่ย

อ้าว...ยานี้ใช่ไม่ได้อ่อ?” อีกคนเลิกคิ้วขึ้น

ไม่ได้ แล้วก็ไม่ดีด้วย ไปหยิบเอาหลอดสีฟ้าๆตรงชั้นที่สองนู่น มันจะเป็นเจลใสๆ ไปเอามาใหม่เลย

 

สักพัก มิกก็กลับมาใหม่ คราวนี้ในมือของเขามีหลอดยาในมือ เป็นยาที่ใช้ทาแก้ปวด เคล็ด ซึ่งมันถูกต้อง แบบนี้หน่อยสิ จะไปให้ทิงเจอร์ได้ไงล่ะ ปั๊ดโธ่

เอ้อ พี่มินนี่ พรุ่งนี้พาฉันไปสำรวจรอบๆหน่อยได้ป่ะ อยากรู้ว่ามีอะไรบ้าง เวลาไปไหนจะได้ไปถูก อีกหน่อยคงได้มาเรียนที่นี่ละน้องพูดขึ้น ในขณะที่มือยังคงนวดเท้าให้ฉันอยู่

ก็น่าจะได้อยู่ เพราะดูตารางงานพรุ่งนี้ฉันว่างทั้งวัน

เริ่ดไปเลย

พรุ่งนี้ฉันกะจะนอนอยู่ห้องทั้งวัน กลับกลายเป็นว่าต้องพาไอ้น้องชายออกไปเดินเที่ยวรอบเมืองเหรอเนี่ย แต่จะขัดใจก็คงไม่ดีหรอก เพราะยังไงมันก็มาอยู่กับฉันแล้วนี่เนอะ

 

วันต่อมา

เวลา 9:32 AM

@J-min Center

ช่วงสายๆของอีกวัน ฉันพาน้องมาเดินเล่นที่ห้างเจมิน ซึ่งดูเหมือนมิกเองก็ดูสนใจอยู่ไม่มากก็น้อยแหล่ะนะ

โว เพิ่งเคยเห็นห้างนี้สาขาไทยคนที่มากับฉันกล่าว

แน่สิ ไม่เคยมาสักทีจะเห็นได้ไง

อืม...ข้างหน้าห้างมันซุ้มขายของเยอะไปปะพี่ เดี๋ยวจะลองบอกพ่อให้ส่งคนมาดูแลเพิ่มอีกคนเสนอความคิดเห็น ซึ่งเป็นอะไรที่ฉันไม่ขัดอยู่แล้ว

ไม่ต้องแปลกใจหรอก ทำไมมิกพูดอย่างนั้น ความจริงห้าง J-Min มีสาขาใหญ่อยู่ที่เกาหลีใต้ ซึ่งมีพ่อของฉันเป็นผู้บริหารอยู่ เห็นมะ มินนี่นอกจากจะสวย เก่ง แล้วยังรวยนะ

แล้วแต่จะทำเหอะ แล้วนี่จะไปไหน

ฉันพามิกมาที่นี่ โดยที่ยังไม่รู้เลยว่าจะพามันมาทำอะไร

อ้าว...แล้วนี่พี่จะพาฉันมาทำอะไรล่ะ

ก็บอกจะมาเล่นไม่ใช่เหรอไง จะไปไหนก็ไปสิ จะกลับแล้วโทรหาฉันด้วย

มิกทำหน้าเอ๋อ เมื่อโดนฉันขับไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี แต่ก็ยังเดินหนีออกไปอยู่ดี

ส่วนฉัน ระหว่างนี้ก็จะเข้าไปนั่งทำผมรอ... ชีวิตของผู้หญิง (อย่างฉัน) ก็งี้ เวลาวันไหนว่างๆก็จะไปนั่งทำผม เข้าสปาประมาณนั้น ผู้หญิงอย่าหยุดสวย...เพราะสมัยนี้ผู้ชายจะสวยกว่า

แล้วอีกอย่างก็ไม่อยากเดินมากๆด้วย ถึงแม้อาการเท้าแพลงเมื่อวานจะเริ่มหายไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด อาการปวดยังหลงเหลืออยู่บ้าง ฉะนั้นอย่าเดินบ่อยๆดีกว่า

 

Six Crowns Way-fashion

 

Garfield’ s Talk

ทุกคนต้องเจอกับผมบ่อยพอสมควรในเรื่องนี้

เนื่องจากคือวันนี้ ผมก็ไปทำงานที่ห้องเสื้อตามปกติ และเมื่อไปถึงก็โดนใช้ให้มาซื้อของกินที่ J-min Center เพราะชอบเค้กเจ้าหนึ่ง คนที่ใช้ผมมาไม่ใช่ใครที่ไหนไกลหรอก ก็เป็นเจ้ข้าวเปลือก (จริงๆเจ้แกชื่อข้าวเฉยๆนะ) เจ้ช่างแต่งหน้าประจำสตูดิโอนี่แล

ตอนนี้ผมมาอยู่ที่ห้างเจมินแล้ว แต่ก่อนอื่นเดี๋ยวโทรคุยธุระกับไอ้ลีโอก่อน กะจะโทรบอกมันว่าขากลับก่อนจะถึงคอนโดแวะเอสเอกสารบางอย่างมาให้ผมหน่อย

ตื๊ดแรก ~ มันไม่รับ

ตื๊ดสอง ~ มันก็เงียบ

มาที่ตื๊ดสามมมมมม

[เออ...ว่าไง]  กว่าจะรับนะเพื่อน

ทำไมตอนแรกไม่รับวะ

[โอ้โห คุณชัชธเชนทร์ครับ ผมยุ่งอยู่]

แล้วทำไมไม่หวี!ผมทำเสียงดังใส่ปลายสาย เอาจริงๆป่ะ วันๆหนึ่งผมไม่เห็นไอ้ลีโอแม่งจะทำการทำงานอะไรเลยด้วยซ้ำ วันๆไม่เที่ยวก็แข่งรถ กล้ายุ่งนะ

[หวีมันหักไปเมื่อเช้า ถุ้ย! ตลกละ ตกลงมีไร]

ก่อนกลับคอนโด มึงแวะไปรษณีย์ให้ฉันทีดิ๊ มีเอกสารมาส่งเมื่อวานนี้

[กูไปเป็นเบ๊มึงตอนไหนไอ้ฟิลด์]

ใครว่า มึงเป็นเพื่อนกูนะเว้ย

[ไอ้นี่ เออแค่นี้แหล่ะ] พูดจบลีโอก็วางสายไป

เอาหล่ะ ตอนนี้ผมต้องตามหาร้านเค้กที่ชื่อว่า Mamujung Cake ซึ่งก็มีคนบอกว่าอยู่ชั้นสองตรงข้ามกับร้านขายโกโก้ ตายห่าเลยครับ ร้านโกโก้ในนี้ไม่ได้มีร้านเดียวนะเว้ย

แต่ผมเพิ่งเข้าไปทำงานใหม่ มันก็ต้องทำตามใจรุ่นพี่ไว้ก่อน

ในมือผมตอนนี้มีลิสออเดอร์ที่แต่ละคนเขียนไว้ ไม่ว่าจะเป็นขนมมาการอง กาแฟปั่น รวมไปถึงผลไม้แช่อิ่ม ที่ผมจะต้องแวะหลายร้านมากทีเดียว  แต่ตอนนี้อย่างแรกต้องไปร้านเค้กก่อนนะ

ผมขึ้นมาถึงชั้นที่สอง ซึ่งแต่ละชั้นมันกว้างมาก มีทั้งซอยเลี้ยวเข้าเลี้ยวออก มองยังไงก็ไม่ทั่วหรอก อย่างเดียวที่จะทำก็คือเดินสำรวจ

ดูเหมือนสวรรค์จะเมตตาผมเข้า เมื่อผมเจอร้านโกโก้ร้านหนึ่ง จึงน่าจะเป็นฝั่งตรงข้ามของร้านเค้กอะไรนั่น และเมื่อหันไปมองทางตรงข้าม มันก็ใช่จริงๆด้วย ชื่อร้านตามลิสเลย ฮู้ว เจอแล้วเว้ย นี่ถ้าหาไม่เจอคงต้องหาซื้อข้างทางแล้วไปแอบอ้างซะละ

ผมเดินเข้าไปในร้านเค้กดังกล่าว...มันเป็นร้านที่ค่อนข้างธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษเลย แต่ทำไมเจ้ข้าวเปลือกนั่นอยากกินนักเนี่ยฮะ

พี่ครับ มาการองชุดนึงผมหันไปบอกพนักงานที่ยืนอยู่หลังเคาเตอร์

เมื่อได้อย่างที่ต้องการแล้ว จ่ายเงินอะไรเสร็จก็เตรียมออกจากร้าน แต่สายตาของผมดันไปเจอกับใครสักคนที่กำลังจะเดินเข้ามาในร้านพอดี เป็นผู้หญิงคนเดิมกับที่ผมไปเจอในคอนโดของโฟโต้นั่นแหล่ะ ใช่...ผู้หญิงที่เป็นแฟนของนายช่างภาพ

ชื่อของยัยนี่ก็คือ วันวาน

ดูเหมือนคนที่โดนผมนินทาในใจจะเห็นผมเข้าแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอกับเธอ ผมจึงรีบเดินออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว

ชะ...ถึงหน้าตาจะสวยก็เหอะ ผมไม่ชอบเลย ไม่ชอบคนที่ชื่อวันวานจริงๆ นี่แค่หนึ่งวันวานหรอกน่า ต่อให้มีเป็นพันวันวานผมก็ไม่กลัวหรอก เรื่องนี้นายฟิลด์ไม่สะเทือนครับพูดเลย

ผมเดินลงจากชั้นสอง ขาก่อนจะกลับไปยังสตูดิโอ ก็เห็นคนคุ้นหน้า ซึ่งกำลังนั่งผมในร้านอยู่ในตอนนี้ ใช่แล้ว ผมจำมินนี่ได้ เธอกำลังอยู่ในร้านเสริมสวย...นี่มายังไงอีกเนี่ย แล้วหายเจ็บแล้วหรือไงถึงมานั่งสบายใจแบบนี้ฮะ แต่ตอนนี้ช่างก่อน ยังไม่อยากไปกวนเท่าไหร่ ผมเชื่อว่าตอนนี้มีหลายคนสงสัยว่าผมนั้นรู้สึกยังไงกันแน่ ผมยืนยันเลยครับว่าผมยังมีความคิดจะจีบโฟโต้เหมือนเดิม ส่วนเรื่องของมินนี่นั้น...ผมคงต้องทบทวนตัวเองเหมือนกัน อ่า...เหมือนตัวเองเริ่มสับสนทางเพศเลยแฮะ

แต่ตอนนี้ขอไปซื้อของให้ครบ และกลับไปที่สตูดิโอก่อนนะ จากนั้นจะมาหาใหม่

เดี๋ยวเสียงใสเรียกไว้ทำให้ขาที่กำลังจะก้าวออกจากร้านต้องหยุดชะงัก ก่อนจะหันกลับไปประจันหน้ากับคนที่พูดขึ้นเมื่อตะกี๊

เรียกฉันถึงแม้ผมจะรู้ทั้งรู้ว่าวันวานเรียกผมแต่ก็ไม่วายถาม

ใช่ เรียกนายไง

เรียกทำไมล่ะผมเลิกคิ้วมองเจ้าตัว

นายเข้ามาทำงานที่ห้องเสื้อทำไม?”

สิ้นคำถามของอีกคน ผมก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบางตรงหน้า ให้ตายสิ...ทำไมผมถึงเป็นคนแบบนี้นะ ทำไมผมต้องรู้สึกไม่ดีด้วย

เธอก็น่าจะรู้ดีนะ ว่าทำไมผมพูดพร้อมกับยกยิ้มและก้าวไปประชิดตัวของวันวานมากขึ้นกว่าเดิม

นายเลิกทำแบบนั้นเถอะ ยังไงซะ โฟโต้ก็เป็นแฟนฉัน เลิกคิดอะไรแบบนั้นเถอะคำพูดออกมาจากปากของคนตรงหน้า เหมือนเกิดปรากฏการณ์เดวาจู เหมือนแผลที่เดิมถูกซ้ำเติมให้เจ็บมากขึ้น เหมือนความรู้สึกของผมกำลังถูกย่ำยีอีกครั้ง

เธอพูดง่ายนิ! เอะอะก็บอกว่าให้ฉันเลิกคิด ให้ฉันเลิกทำ เธอไม่รู้เหรอไงว่าคนทำมันทำยากมากแค่ไหน ในการตัดใจกับอะไรสักอย่าง!!!ผมไม่พอใจมาก ไม่พอใจที่อีกคนพูดแบบนี้

มันยากงั้นเหรอ?....” วันวานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะพูดประโยคถัดมาซึ่งทำให้ผมเม้นมริมฝีปากด้วยความไม่พอใจ

พูดแบบนี้ แสดงว่าตอนนี้ตัดใจจากฉันได้แล้วสินะ"

บ้าเอ๊ย!!!

[End Garfield’s Talk]



คุยกับ Castle-G

อ้าวววว เอาแล้วไงงงง เอาแล้ววววว

เกิดอะไรขึ้นคะ ใครตัดใจจากใครคะ

นังวันวานนี่เริ่มไม่ใช่ตัวประกอบผ่านฉากธรรมดาๆซะแล้ววว

รู้สึกบทนี้การ์ฟิลด์จะเสียสูญไปไม่น้อยแฮะ 555+

มีคนถามต่อจากบทที่แล้วว่าเมื่อไหร่นางจะเลิกจีบโฟโต้

เอาจริงๆป่ะ เป็นคนแต่งเองยังไม่รู้เลยว่านางเลิกตอนไหน

5555555555555555++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,146 ความคิดเห็น

  1. #1095 YulSica (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 00:03
    นี่เคยกิ้กวันวานแล้วนางมีอฟนใหม่ เลยมาแข่งจีบโฟฌโต้หรอ
    #1,095
    0