[END] Honey & Carnation (P2) สวยอำมหิตป่วยจิตหล่อสะดิ้ง

ตอนที่ 4 : H&C | Episode1 : เขาคือโรมิโอ [REWRITE]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 พ.ค. 60



 



คนใจง่าย - ไอซ์ ศรันยู




1

He’s Romeo

เขาคือโรมิโอ

 

@คณะแพทยศาสตร์ มหาวิยาลัย AIN

นี่ฉันมาทำอะไรอยู่ที่นี่กันเหรอ? -_-;  อ๋อ...ฉันเอาเสื้อกาวน์มาให้พี่ชาย แต่ว่านะ แล้วพี่ฉันไปไหนซะล่ะ โทรปลุกฉันให้เอาเสื้อมาให้ นัดไว้หน้าตึก MD001 ตอนนี้พี่ชายตัวดีของฉันอยู่ไหนเหรอ? นี่ฉันไม่ได้มีเวลามากนะ จะกลับไปนอนต่อ...ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมช่วงปิดเทอมพี่ฉันจะต้องเข้าคณะด้วย นอนอยู่บ้านดีกว่าเห็นๆ แต่ก็นั่นแหละพอถามไป พี่ก็จะตอบมาว่าเรียนแพทย์มันไม่ได้สบาย เฮ้อ อะไรของพี่เขาก็ไม่รู้


 

~~


:: มงกุฎ ::

 


นั่นไง ไอ้พี่ชายตัวดีโทรมาละ


“ฮัลโหล นี่พี่อยู่ไหนวะ”


[เฮ้ยฉัตร พี่โดนจารย์ใช้งานกะทันหันว่ะ แกเอาเสื้อขึ้นไปให้ที่ห้อง 0012 เลยนะ ฝากไว้กับพวกเพื่อนพี่ก็ได้]


“อะไรของพี่เนี่ย?”


[เออๆ ขอโทษได้ป่ะล่ะ แต่ตอนนี้พี่ไม่ว่างลงไปเอาจริงๆ]


ฉันกดวางสายไปก่อนจะถอนหายใจออกมายาวพรืด พลางเงยหน้าขึ้นมองตึกทรงสูงที่อยู่ตรงหน้าอย่างคิดหนัก ฉันขึ้นไปได้ใช่มั้ย ไม่ได้มีตรวจบัตรอะไรหรอกมั้ง ถ้าพี่กุฎบอกว่าให้ขึ้นไป


คือฉันไม่ค่อยคุ้นกับตึกที่ฉันไม่ได้เรียนน่ะ แต่เอาเหอะ ไปแป๊บเดียวแล้วลงมา


ฉันถอนหายใจอีกครั้ง พลางกำถุงเสื้อแน่นก่อนจะเดินเข้าไปในตึก พอเห็นบันไดขึ้นไปยังชั้นสองถึงกับหยุดคิด คือนี่ไอ้ห้อง 0012 มันอยู่ส่วนไหนของตึกนี่ก็ลืมคิดไปเลย


แต่ลองขึ้นชั้นสองไปดูก่อนก็ได้ เพราะชั้นหนึ่งท่าทางจะไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่


พอเดินขึ้นมาถึงชั้นสองฉันก็ยังหาห้อง 0012 ที่ว่านั่นไม่เจอเลย โอ๊ย...แล้วตึกนี้มีตั้ง 6-7 ชั้น ฉันไม่ต้องขึ้นไปทุกชั้นเลยเหรอ มันเหนื่อยนะเนี่ย ไอ้พี่มงกุฎ! อย่าให้เจอหน้าเชียวนะ จะจับทำเป็นอาจารย์ใหญ่


ลองถามคนที่อยู่แถวๆ นี้ดีกว่า เผื่อจะมีคนรู้ว่าห้องบ้านั่นไปทางไหน ให้มาเดินหาแบบนี้มีหวังขาลากชั่วๆ เอ๊ย ชัวร์ๆ


นั่นไง เจอตัวละ


“เอ่อ...นายๆ” ฉันเดินไปเรียกใครสักคนที่ยืนหันหลังทำอะไรสักอย่างตรงเคาน์เตอร์


“หืม? มีอะไรเหรอ”


พอเขาคนนั้นหันหน้ามาฉันก็ต้องตกใจ เขาเป็นผู้ชายหน้าตาดีค่อนไปทางน่ารัก ผิวขาว สวมชุดกาวน์ซะด้วย หน้าตาของเขาก็น่าจะเป็นนักศึกษามากกว่า....และที่สำคัญ เขาหน้าตาคุ้นมากๆ ด้วย


“เอ่อ ห้อง 0012 นี่ไปทางไหน” ฉันพยายามไม่สนใจเรื่องที่คุ้นหน้าเขา


“อ้อ ชั้น 6 ทางซ้ายมือเดินหาดูเดี๋ยวก็เจอ”


โอ้โห! ชั้นหก!!! นี่ดีนะที่ฉันไม่มัวแต่เดินขึ้นลงทุกชั้น


“นาย...หน้าคุ้นง่ะ เราเคยเจอกันมั้ย?” คือเขาคุ้นหน้าฉันมากจริงๆ นะ แต่ทำไมนึกไม่ออกว่าเคยเจอเขาที่ไหน แต่ถามไปแบบนี้เขาจะหาว่าฉันจีบเขามั้ยวะ


“อืม เราอาจจะเจอกันชาติที่แล้วก็ได้นะ ชาตินี้เจอกันเลยคุ้นหน้ากัน แบบบุพเพสันนิวาส” เขาพูดยิ้มๆ ยิ่งดูเขายิ้ม ก็เพิ่มความน่ารักมากยิ่งขึ้น


ไม่นะ ฉันห้ามใจสั่นกับผู้ชาย


แต่...หน้าเขา! เห้ย! ฉันจำได้แล้วว่าเคยเห็นผู้ชายคนนี้ที่ไหน


“เอ๊ะ นายคือกี้รึเปล่า?”


เมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น เขาก็หลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย


“คิดว่าไงล่ะ?”


อ่า...ใช่เขาจริงๆ นั่นแหละ ฉันเคยเห็นหน้าหมอนี่ในห้องของยัยซาร่า อยู่ตามโปสเตอร์ ตามคอม ตามผนัง ตามเพดาน ตามห้องน้ำ ตามที่นอน ฉันเห็นหน้ากี้เต็มห้องยัยซาร่าไปหมด =_=;;;


“เอ้อ นายคือกี้จริงๆ สินะ ขอบคุณมากนะ ฉันไปหละ”


นี่ถ้าฉันเอาเรื่องนี้กลับไปบอกยัยซาร่ามีหวังยัยนั่นกรี๊ดแตกแน่นอน ฉันมั่นใจ


“เดี๋ยวสิ” ฉันหยุดเดินและหันไปตามเสียงเรียกของเขา


“หืม?”


“จะไปห้อง 0012 เหรอ? ฉันก็จะไปเหมือนกัน เดี๋ยวไปด้วยกัน” กี้ว่าก่อนจะเดินนำฉันไป “มาดิ”


เอ่อ...ก็ได้ ก็ดีเหมือนกันนะ นี่ฉันกำลังเดินไปกับนักร้องคนดังเหรอวะเนี่ย

ตลอดทางที่เดินไปกับเขาฉันไม่ได้พูดอะไร และเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไร พูดง่ายๆ ก็คือเขาเงียบมาตลอดทางนั่นแหละ แบบนี้มันดูแปลกๆ นะว่ามั้ย ทำไมบรรยากาศถึงได้ดูอึดอัดจังเลยล่ะ


“นี่ไงห้อง 0012 ถึงแล้ว”


โอ๊ะ ถึงแล้วงั้นเหรอ...


ตอนนี้ฉันกับกี้มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องขนาดใหญ่ มีประตูกระจกเลื่อนบานโต ที่ไม่สามารถมองเห็นอะไรข้างในได้เนื่องจากมีผ้าม่านบังอยู่ข้างหลัง ตรงประตูติดไว้ว่า คนนอกห้ามเข้าเป็นสถานที่ที่ชวนกดดันเลยทีเดียว ฉันต้องเอาเสื้อเข้าไปในพี่ชาย แต่ฉันจะเข้าไปได้ยังไงในเมื่อยังเป็นคนนอกแบบนี้อยู่


“เข้าไปสิ” เสียงเรียบๆ ของนักร้องหนุ่มวงโรมิโอเอ่ยขึ้น


นี่เขาไม่เข้าใจหรือยังไงว่าฉันเข้าไปไม่ได้น่ะ


“ฉันเป็นคนนอกนะ”


“อ้าว...ฉันนึกว่าเธอเป็นเด็กปีหนึ่งซะอีก” กี้ทำหน้าประหลาดใจ คิ้วของเขาขมวดเป็นปม...


ให้ตายสิ นี่ฉันเผลอไปทำให้เขาเข้าใจแบบนั้นหรือไง? หน้าฉันมันเหมือนคนที่เรียนแพทย์ขนาดนั้นเลยเหรอไงวะ ดูสิเนี่ย แต่งตัวก็มอซอ น้ำก็ไม่ได้อาบ สกปรกขนาดนี้เขาคงให้เป็นหมอได้อยู่หรอก


“ฉันแค่เอาเสื้อมาให้พี่น่ะ”


หนุ่มหน้าหวานตรงหน้าขมวดคิ้วก่อนจะก้มชำเลืองมองถุงกระดาษที่อยู่ในมือของฉัน เขามีสีหน้าที่เพิ่งจะเข้าใจ เห็นปากเขาเหมือนพูดคำว่า อ๋อด้วยนะ


“งั้นก็ตามฉันเข้ามาดิ” เขาพูดก่อนจะเลื่อนประตูกระจกออก


“ฉันเข้าไปได้เหรอ?”


“อืม...งั้นฝากไว้ที่ฉันก็ได้ พี่เธอชื่ออะไร?” กี้ถามพลางหันหน้ามาสบตาฉัน


“มงกุฎ” ฉันเอ่ยชื่อพี่ชายก่อนจะยื่นถุงฝากกระดาษที่ใส่เสื้อกาวน์ไว้ข้างในให้อีกคน กี้ยื่นมือมารับไว้พร้อมกับพนักหน้าหงึกๆ


“อ๋อ โอเค”


จากนั้นเจ้าตัวก็เดินหายเข้าไปในห้องที่ปิดม่านสนิทพร้อมกับถุงกระดาษที่มีเสื้อของพี่ฉัน หวังว่ามันจะถึงมือเขานะ...อ่า ฉันไม่ควรมากังวลอะไรนะ อีกฝ่ายก็เป็นถึงนักร้องค่ายใหญ่ ไม่ทำให้ตัวเองเสียชื่อเพราะเรื่องแค่นี้หรอก


แต่จะว่าไปหมอนี่ก็เก่งเหมือนกันนะ... ทำทั้งงาน ไหนจะเรียนอีก นักร้องก็ต้องเป็น หนังสือก็ต้องอ่าน คณะที่กี้เรียนก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะ แพทย์แน่ะ คนอะไรทำไมถึงเก่งขนาดนี้ นี่เขาแบ่งเวลายังไงนะ ต้องไปออกอีเว้นท์ ต้องขึ้นสเตจ ต้องเรียนอีก โอ้โห! เป็นฉัน ฉันทำไม่ได้หรอก


นับถือจริงๆ...

 



20 นาทีต่อมา...


“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!


เสียงยัยซาร่าดังขึ้นอย่างโหยหวน(?) พร้อมกับแรงช้างที่มันเขย่าร่างของฉันไปมาเหมือนฉันเป็นขนมโคอะล่า คือแก...ฉันเป็นช็อกโกบอลไม่ได้นะ


“มึงพูดจริงเหรอ ที่ว่าเจอกี้น่ะ” ซาร่าถามคำถามนี้ครั้งที่ล้านแปด


“เออดิ ฉันเอาเสื้อไปให้พี่กุฎ ก็ไปเจอเขาอยู่ในตึกที่พี่ฉันเรียนอยู่พอดี”


“โอ๊ยยยย กูน่าจะไปกับมึง ทำไมมึงไม่ชวนกูไปด้วยยย” ยัยซาร่าทำหน้าโอดครวญบวกกับโวยวายฉัยด้วยที่ไม่พามันไป ทั้งที่มันไม่ใช่ความผิดของฉันเลย


“โอ๊ย กูจะรู้มั้ยวะว่าจะได้เจอกับเขาน่ะ” ฉันว่าพร้อมเบะปากใส่ยัยเพื่อนหน้าสวยที่หนึ่ง


แต่ฉันก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆ เพื่อนตัวดีก็ลุกพรวดขึ้นจากม้านั่งของสวนสาธารณะ (ที่นัดมานั่งเล่น) นี่นางเป็นอะไรของนางเหรอ? อยู่ๆ ลุกแบบนี้แถมยังทำหน้าตาชั่วร้ายอีกต่างหาก ฉันใจคอไม่ดีเหมือนจะมีลางสังหรณ์แปลกๆ


“นี่..มึงทำอะไรวะ จะไปไหน?”


“ปะ ฉัตร” ซาร่าหันมาพูดกับฉันก่อนจะฉุดแขนฉันให้ลุกขึ้นไปกับมัน


“ไปไหนนน =[]=;


“ไปคณะแพทย์กัน ไปตึก MD001 กัน ปะ!” มันว่าแล้วก็ออกแรงดึงแขนฉันจนร่างตัวฉันเซไปตามมัน


คือนี่อย่าบอกนะว่าซาร่าจะไปหากี้น่ะ? เอ่อ...ไปดักรอที่คณะด้วย? จะดีเหรอวะซาร่าเอ๊ย แล้วยัยเอ็กเซลหายหัวไปไหนของมันก็ไม่รู้ ใช้ให้ไปซื้อน้ำให้แป๊บเดียวไปจมปลักตายที่ไหนแล้ว


“รอเซลมันก่อนเว้ย ใจเย็น” ฉันสะบัดแขนออกจากมือของมัน


“กูรอไม่ไหว”


“ไม่ไหวก็ต้องรอมั้ย เดี๋ยวมันกลับมาไม่เจอพวกเราก็โวยวายอีก” ฉันถอนหายใจมองผู้เป็นเพื่อนอย่างเบื่อหน่าย ยัยนี่มันจะไม่เข้าข่ายโรคจิตใช่มั้ยวะ ฉันไม่อยากให้เพื่อนเป็นแบบนั้น นี่ไม่ได้เป็นห่วงนะ คือกลัว...


“แล้วเมื่อไหร่มันจะกลับมา อีชะนีบ้านั่นไปซื้อน้ำถึงไหนแล้ววะ หนอย...ถ้ากลับมาจะตบให้คว่ำ” ซาร่าพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน


“เออ กูมาแล้ว ตบกูดิ”


นั่นไง...


“มึงไปทำไมนานจังวะ กูรอมึงตั้งนาน” พอเอ็กเซลโผล่หน้ามา ซาร่ามันก็จัดบ่นไปหนึ่งชุด


“เอ้าอิห่า กูก็ต่อแถวซื้ออยู่มั้ย กูไม่ใช่มึงนะจะได้ไปแซงคิวคนอื่นน่ะ” เอ็กเซลว่าก่อนจะยื่นน้ำให้ฉันกับซาร่า


“พูดงี้เดี๋ยวกูตบปากหรอก” เพื่อนผู้ชายหน้าสวยว่าก่อนจะหยิบกระป๋องน้ำอัดลมมาเปิดดื่ม


วันนี้มันมาแปลกนะ ทำไมยัยกระเทยนี่ถึงไม่กินน้ำส้มเหมือนทุกครั้งวะ แต่กลับเป็นน้ำอัดลมธรรมดาๆ ส่วนฉันก็ดื่มน้ำผลไม้เหมือนทุกที ฉันต้องกินแต่ของที่มีประโยชน์


“เออ วันนี้ทำไมไม่กินน้ำส้มวะ” เอ็กเซลถามแทนความในใจของฉัน


“โอ๊ย มันหมดเขตส่งแล้ว รอประกาศพรุ่งนี้” ซาร่าตอบ


คำตอบของมันทำให้ทั้งฉันและเอ็กเซลถึงบางอ้อ


“เออ กูจะรอสมน้ำหน้ามึงตอนมึงไม่ได้นะเพื่อนรัก” เอ็กเซลเข้าไปตบบ่าของซาร่าพร้อมทำสีหน้าเห็นใจแทบขาด(?)


“อีเซล กูตบมึงดีมั้ย”


“มึงเป็นผู้ชายจะมาทำร้ายผู้หญิงได้ไงแว้” เซลต่อว่าหน้าด้านๆ


“กูไม่ใช่ผู้ชาย” ซาร่าชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ “แล้วนี่จะพากูไปมั้ยตึก MD001 น่ะ”


เอ็กเซลเมื่อได้ยินคำจากเพื่อนซาร่าถึงกับขมวดคิ้วอย่างงงๆ


“ไปทำไมวะ”


“ไปหาผัวในอนาคต”


หูยยย แรง


“อีซาร่า มึงไหวมั้ย ไปกินยาละนอนเหอะ” เอ็กเซลทำสีหน้าระอาใจ


“นี่พวกมึงจะไม่พากูไปจริงๆ เหรอ” ซาร่าทำสีหน้าอ้อนวอนขอร้องให้พวกฉันพามันไปหาผู้ชายที่คณะ แต่ฝันไปเหอะน่ะ ฉันไม่มีทางไปเสียเวลากับเรื่องแบบนั้นอย่างแน่นอน


“เซล มึงพาอีร่าไปดิ กูติดธุระ” ฉันหาเรื่องที่จะไม่ไปกับมัน


“ธุระอะไรของมึง” ซาร่าขมวดคิ้ว


“ไม่เสือกดิ” ฉันว่าไปแบบนั้นก็เพราะคิดหาธุระที่ว่านั่นไม่ออก คือฉันไม่ได้มีธุระที่ไหนไง ที่พูดไปแบบนั้นฉันแค่ไม่อยากไปกับมันแค่นั้นเอง


“อ้าว มึงโกหกกูใช่มั้ยฉัตร กูจะฟ้องพี่เจ็ต” อีบ้านี่...


“มึงจะฟ้องพี่เจ็ตเรื่องอะไร?”


“เรื่อง...เอ่อ...เรื่องไรวะ”


“ถุ้ย มึงไปตามล่าหาผู้ชายของมึงเลยไป กูจะไปทำธุระของกูละ” ฉันไม่สนใจฟังคำที่สองคนนั้นจะพูดจะเรียกยังไงก็ตาม แต่กลับตัดสินใจเดินดุ่มๆ ออกมาตรงริมฟุตบาท


ฉันเดินไปเรื่อยๆ ผ่านรถหลายคันที่แล่นวิ่งไปมาบนถนนอันกว้างขวาง เพราะแถวนี้มันอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย รถก็เลยค่อนข้างเยอะ เป็นสถานที่เศรษฐกิจเลยก็ว่าได้ ตามริมฟุตบาทก็มักจะมีพ่อค้าแม่ขายมาตั้งโต๊ะขายของกันเป็นแนวๆ โดยไม่กลัวว่าเทศบาลจะมาจับเอาเลย

 


Are you hear me?~~

 


เสียงริงโทนโทรศัพท์ปลุกฉันให้ออกจากภวังค์ ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าก่อนจะดูเบอร์ของคนที่โทรมา นี่มันพี่เจ็ตนี่นา...

 


:: JET ::

 


“ฮัลโหลค่ะ” ฉันกดรับสายอย่างไม่รีรอ


[ฉัตรอยู่ไหน] เสียงทุ้มๆ ของพี่เจ็ตดังออกมาจากโทรศัพท์ทำให้ฉันเสียวสันหลัง นี่แค่คุยทางโทรศัพท์ฉันยังกลัวมากมายขนาดนี้เลย


“อ้อ เพิ่งออกมาจากสวนสาธารณะค่ะ”


[มาหาพี่ที่ห้องซ้อมหน่อย มีเรื่องอยากคุยด้วย]


หืม...คำว่ามีเรื่องอยากคุยด้วยนั่นดูเสียวๆ ยังไงไม่รู้แฮะ


“อ้อค่ะ ตอนนี้เลยเหรอคะ?”


[ใช่]


“ค่ะๆ”


ฉันกดวางสายก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ มือข้างขวาถูกยกขึ้นมาเกาหัวอย่างเครียดๆ ฉันก็ไม่รู้จะเครียดไปทำไมเหมือนกันง่ะ ฮือ T_T ก็แบบ..พี่เจ็ตน่ากลัวมาก น่ากลัวจริงๆ นะ หือ? พี่เจ็ตเป็นใครน่ะเหรอ?  อ้อ เขาเป็นผู้จัดการที่ดูแลฉันเอง แล้วทำไมต้องดูแล ก็เพราะฉันเป็นเทรนนี่ยังไงล่ะ


ฉันออดิชั่นเข้าค่าย KKU ได้เมื่อประมาณ 2-3 ปีก่อน และได้เป็นเด็กฝึกในค่าย ค่ายนี้เป็นค่ายที่ใหญ่และทำเงินสูงมากในวงการเพลงไม่แพ้ค่าย PAN เลยหละ ฉันเป็นเทรนนี่ในความดูแลของ พี่เจ็ตพี่เขาจะคอยจัดการเรื่องเวลาซ้อมให้ฉัน ทั้งโหด เจ้าระเบียบมากๆ ทุกอย่างที่พี่แกทำต้องมาเป๊ะทุกระเบียบนิ้วไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ และมีอีกเรื่องหนึ่งที่เขาจะมักกำชับฉันอยู่ตลอดเวลานั่นก็คือ


ห้ามบอกใครว่าฉันเป็นเทรนนี่ที่ค่าย KKU!!! เพราะทางค่ายต้องการปกปิดเรื่องนี้ไว้จนกว่าจะถึงเวลาให้ฉันเปิดตัวได้ เทรนนี่คนอื่นๆ ในค่ายก็เหมือนกัน ไม่มีใครประกาศให้โลกรู้ได้ว่าตัวเองเป็นเด็กฝึกของค่ายนี้ เพราะฉะนั้นคนที่รู้เรื่องนี้จึงมีแค่ครอบครัวของฉัน ยัยซาร่าและยัยเอ็กเซลนั่นเอง


โอเค ฉันพล่ามยาวไปแล้ว หาแท็กซี่นั่งไปที่ค่ายดีกว่า


ตึก! ตึก! ตึก!


เสียงฝีเท้าของใครสักคนเรียกความสนใจให้ฉันหันไปมอง จากนั้นสายตาของฉันก็ปะทะเข้ากับร่างของใครบางคนอันคุ้นตา เขาเป็นผู้ชายใส่ฮูด สวมหมวกแก๊ปสไตล์ฮิปฮอปไว้ใต้ฮูด บนใบหน้ามีแมสคาดปาก และแว่นตาสีดำเหมือนกำลังอำพรางใบหน้า เพราะจะว่าไปแล้วเวลานี้มันไม่ค่อยมีแดดนะ จะใส่แว่นเพื่ออะไร?


ฉันชะงักไปเพราะเหมือนว่าเขาจะรู้ตัวว่าฉันมอง อีกคนเงยหน้าขึ้นมามองที่ฉัน...ถึงจะใส่แว่นบังไว้ แต่ฉันก็พอรู้ว่าอีกคนกำลังมองหน้าฉันอยู่ พอเป็นนั้นฉันก็เบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อมองหาแท็กซี่


“เอ่อ...ขอโทษนะครับ” ผู้ชายคนดังกล่าวเดินเข้ามาพูดกับฉัน


ทำไมฉันรู้สึกว่าเสียงของเขาดูคุ้นๆ


“คะ มีอะไรคะ”


“คุณจะไปไหนเหรอครับ?”


เอ๊ะ...ทำไมอยู่ๆ ถึงมาถามอะไรแบบนี้ล่ะ ฉันกลัวนะเนี่ย เป็นโจรปะวะ


“ทำไมเหรอ”


“ก็ถ้าเกิดไปทางเดียวกัน เราจะได้ขึ้นแท็กซี่คันเดียวกันเลยไง..” เขาพูดตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนฉันต้องขมวดคิ้ว “ก็..คุณมายืนหาแท็กซี่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ”


“อ่า ใช่ค่ะ พอดีจะไปแถว RN น่ะค่ะ”


“ฉันก็จะไปแถวนั้นเหมือนกัน” เขาหยุดวรรคไปเมื่อเห็นว่าฉันจ้องหน้าอย่างจับผิดเกินไป “อ่า...ไม่ต้องตกใจไปนะ ฉันเป็นคนที่เธอเจอเมื่อตอนเช้าที่คณะแพทย์ไง”


หืม?? เมื่อเช้า? อย่าบอกนะว่า....







นี่ขำความชะนีและตุ๊ดมาก

5555555555555+

ว่าแต่กี้คะ...แกนี่เก่งนะ

ทำได้ไงอะฮือ ;___;

อยากได้ค่ะ อยากเป็นผัวหมอ(?)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

198 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 24 เมษายน 2559 / 18:29
    บุญแล้วทูนหัว ขอมีผัวเป็นกี้;_;
    บีะ!มาเม้นให้ช้ามาก บทนพเรื่องวีก็เช่นกัน5555
    แกเก่งเกินไปนะ มิน่าล่ะพี่ค้อดถึงตกหลุมรัก
    แอร้ยย ฉันพูดอะไรออกไป555555
    #32
    0
  2. #31 Whiteter (@narinnasa05) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 23:28
    เจอกันแล้วววววว ว่าแต่...รักข้ามค่ายเหรอ? อู้วววว
    #31
    0
  3. วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:46
    #นิยายเรื่องนี้สนับสนุนให้ชะนีที่ชื่อแป้งมีแฟนเป็นหมอ
    ไม่เอา ไม่ปารองเท้า บ้านน้องมีเยอะแล้ว5555555555555555555
    กี้คะขึ้นรถกับน้องก็ได้ จักรยานสามล้อนั่งสบายนะคะ อย่าไปเบียดกับฉัตรบนแท็กซี่เลยยย
    ซาร่ากับเอ็กเซลให้ฟีลแก็งค์ชะนีกับอีกะเทยมาก ขำจนน้ำหนักลด5555555555555555555555
    ปล. พี่เจ็ตจะมาตอนไหน น้องธารจะมาตอนไหน น้องรอหวีดอยู่นะคะ5555555555555555555

    #27
    0
  4. วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:32
    ฉัตร...ขอถอนคำพูดว่าให้พุ่งใส่กี้ ไม่ต้องพุ่งหรอกแก เพราะฉันจะพุ่งเอง!
    รู้สึกอยากมีสวามีเป็นหมอกี้เนี่ยแหละค่ะ อิ้ #ฉัตรต่อยแก้มขวา #ควอทซ์ต่อยแก้มซ้าย อ่อก!
    เดี๋ยวก็จะได้เห็นพี่เจ็ตแล้ว วรั้ยยยยยย น้องจัลรอ #โดนลำธารจับทุ่มคว่ำ ง่ะ 55555555

    ปล้ำกี้. กี้แมนจัมเลย ต่างจากเวลาอยู่กับเหล่าโรมีโอมาก แง้._. 555555555
    #26
    1
    • #26-1 แคสเติ้ลจี ★ YKH (@g-garden) (จากตอนที่ 4)
      20 เมษายน 2559 / 22:39
      กี้นี่คนแย่งเยอะแฮะ...อ๋อ เพราะนางแมนไง ถรุ้ย 55
      #26-1
  5. #25 ❝ Littlepatel ❞ (@grace46) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:15
    ขำความซาร่าแบบกระเพาะสะเทือน5555
    สนับสนุนให้ฉัตรมีเมียเป็นหมอและย้าย
    ค่ายมาอยู่ที่กระทะเถอะ
    อย่าไปขัดขวางความรักเจ็ตธาร
    อันบริสุทธิ์ #ผู้หญิงในเรื่ยงยังจำ
    เป็นอยู่มั้ย....
    #25
    1
  6. วันที่ 20 เมษายน 2559 / 21:47
    อิฉัตรแก... ทำไมแกขี้ลืมจังวะ
    แกลืมผู้ชายหน้าสวยแต่ใจหล่อแบบกี้ได้ไง?
    แล้วทำไมแกไปเป็นเทรนนี่ค่ายเคเคยูว่ะ
    จะไปขัดความรักของเจ็ตกับลำธารเรอะ #คงไม่ใช่
    ทำไมบทนี้กี้มันแมน
    ...ก็กี้เป็นผู้ชายนี่เนอะ
    อยากได้สามีเป็นนศษ.แพทย์รองจากเด็กวิศวะกับเด็กช่างปวช.
    สนใจไหมกี้...
    เราจะเป็นแฟนที่ดีของเธอ
    ส่วนเธอก็เป็นเมียของเพร่ค้อดด
    #24
    1
  7. วันที่ 20 เมษายน 2559 / 17:53
    เจิมเให้ฉัตร ;____;
    #23
    1
  8. วันที่ 18 เมษายน 2559 / 21:15
    เจิมค่ะเจิม ฉัตรจำหน้านางเอกตัวเองไม่ได้หรอ555555555555555
    #21
    0
  9. #19 ThanAporn LerDpan (@bamz101) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 16:16
    อ๊ากกกนี้ซึงฮี ซีแอลซีป้ะะะะ
    #19
    1
  10. วันที่ 17 เมษายน 2559 / 22:39
    เจิมวนไปค่ะ 555
    #18
    0
  11. วันที่ 17 เมษายน 2559 / 22:38
    ฉัตรใจสั่น แต่กี้ขาสั่น
    นางเจอคนที่สวยกว่านาง 555
    #17
    1
  12. วันที่ 17 เมษายน 2559 / 22:09
    ฉัตร! ใจสั่ลลลลลแล้วก็จีบยัยกี้เลยลูกกก พุ่งชนมันไปเลย 5555555
    #16
    1
  13. วันที่ 17 เมษายน 2559 / 22:07
    ฉัตร! ใจสั่ลลลลแล้วก็จีบยัยกี้ไปเลย พุ่งเลยลูกกกก 555555555
    #15
    0